ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        เช้าวันรุ่งขึ้นเทวินได้เตรียมตัวเองให้พร้อมต่อสิ่งที่กำลังจะทำ คือการเข้าถึงออร่าแห่งแสงที่แฝงอยู่ในร่างของดอกเตอร์มาติเนส

        หลังกินอาหารเช้าด้วยกันเรนิตาที่เคยรับต่อสถานการณ์แบบนี้มาแล้ว แต่ด้วยความรักที่มีต่อเขาเธอก็ยังคงห่วงเขาอยู่ และเขาก็รู้ว่า
เธอเป็นห่วงเขาจึงพยายามที่จะทำให้เธอสบายใจขึ้น

        “เรเนียไม่ต้องกังวลนะครับ ตอนนี้คุณอมราเธออยู่ด้วยที่นี้แล้ว เธอจะคอยดูแลเราด้วย”

        ขณะที่เขากำลังอธิบายทั้งสองก็ได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคย ก่อนเจ้านางไม้หอมจะมาปรากฏร่างที่งดงามในชุดกางเกงที่มีทรงคล้ายกระโปรง
ร่วมสมัยสีชมพูอ่อน ดูเหมือนเป็นคนในยุคนี้

        “สวัสดีค่ะ”อมราก็ได้กล่าวทักทายทั้งสองคน

        “โอ้สวัสดีค่ะ คุณอมรามาแล้วจริงๆ ด้วย ฉันดีใจจังเลย” เรนิตายิ้มออกมาอย่างดีใจเธอรู้สึกไม่กังวลอะไรแล้ว

        “ฉันจะอยู่ด้วยกับพวกคุณค่ะโดยที่คุณสามารถบอกว่าฉันเป็นญาติของคุณเทวินก็ได้นะคะ” อมรากล่าวกับทั้งสองคน
เธอที่ดูหกลมกลืนมากกับความเป็นมนุษย์ และควบคุมกลิ่นหอมที่เป็นทิพย์ได้แล้วตอนนี้ไม่มีใครสังเกตได้ออกเลยว่า เธอไม่ใช่มนุษย์

        “ฉันขอบคุณจริงๆที่จะมาอยู่ด้วยกับเรา” เรนิตากล่าวออกมาจากใจจริงพร้อมด้วยรอยยิ้มยินดี

        “ได้ค่ะเรเนียบอกคนของเราทุกคนไว้แล้ว พวกเราจะพยายามรักษาความปลอดภัยของที่นี้ทั้งบริเวณ”

        ตอนนี้ที่บ้านพักรับรองได้มีทีมการ์ดของเรนิตาและเทวินรักษาความปลอดภัยตามจุดต่างๆ เทวินกับดอกเตอร์มาติเนสอยู่ที่ห้องนอน
ชั้นล่างของบ้านพัก แต่ครั้งนี้ได้เปิดประตูห้องไว้ เพียงไม่ให้ใครเข้าไป

        ดอกเตอร์มาติเนส: “ฉันไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน คุณคงเข้าใจ”

        เธอไม่เคยนั่งขัดสมาธิแบบนานๆมาก่อน เขาเข้าใจและคิดว่า หากให้เธอทำตามวิธีของเขาดูจะเหมาะกว่า

        “โอเคคุณนั่งบนเตียงนอน หย่อนขาลงมาอย่างสบายๆ เหมือนกับที่คุณเตรียมตัวที่จะนอนหลับนะครับ”

        เธอสูดหายใจลึกๆหลับตับลงครู่หนึ่ง เรียกความมั่นใจก่อนจะบอกต่อเขา : “ได้ค่ะ ฉันพร้อมแล้วค่ะ”

        เทวินนำเก้าอี้มานั่งอยู่ข้างเตียงอยู่ข้างหน้าเธอในตำแหน่งที่เหมาะสม “โอเค คุณทำใจให้สบาย หายใจลึกๆ ช้าๆ
ให้รู้ว่ามีลมหายใจของตัวเองผ่านเข้าผ่านออกจมูกเพียงอย่างเดียว ไม่คิดถึงสิ่งอื่นๆคิดแค่เพียงลมหายใจเพียงอย่างเดียวเท่านั้น”
เขาบอกและเธอก็ทำตามกระทั่งรู้สึกว่าเธอมีสมาธิพอสมควรเขาจึงพาเธอสู่อีกขั้นตอน

        “ประครองลมหายใจไว้แล้วค่อยๆเงยหน้า” เธอทำตามและยังมีสมาธิกับลมหายใจอยู่

        “มองเข้ามาที่ดวงตาของผมช้าๆ เปลี่ยนสมาธิจากลมหายใจมาที่ดวงตาของผม อย่าง ช้าๆ ช้าๆ”เขาพูดเสียงเบาลงเรื่อย ๆ
พร้อมกับจ้องมองที่ดวงตาของเธอ แล้วค่อยๆเปล่งแสงสีม่วงเข้มออกมาอย่างช้าๆ

        “……” เมื่อถึงสภาวะที่เหมาะสม ดอกเตอร์มาติเนสก็ค่อยๆ หลับตาลงและร่างกายก็นอนลงไปยังเตียงนอน
เทวินที่ดวงตามีประกายแสงอยู่ก็ได้จัดให้เธอนอนในท่าสบายบนเตียงส่วนตัวเขาเองได้กลับมานั่งที่เก้าอี้อย่างช้าๆ

        เหมือนกับการนอนหลับลึกแล้วฝันไปเทวินที่นั่งสมาธิอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงนอนนั้นรอจังหวะนี้เพื่อเข้าถึงร่างกายละเอียดของเธอก่อน
แล้วถึงจะพาเธอเข้าสู่ออร่าแสงสว่างนั้น

        ...................

        ท่ามกลางแสงสว่างสีขาวเรืองๆที่มองไม่เห็นสิ่งใด ราวกับอยู่ในก้อนเมฆที่มีแต่สีขาว แต่แสงสว่างสีขาวนั้นไม่สะท้อนและไม่แสบตาดอกเตอร์มาติเนสลืมตาตื่นขึ้น

        “ฉันอยู่ที่ไหนคะ!? คุณเทวิน คุณอยู่ที่ไหน?”

        “ผมอยู่นี่ครับ”ในหมอกขาวที่มองไม่เห็นใครในตอนแรกก็ค่อยปรากฏร่างของเทวินที่มีแสงประกายม่วงเข้มออกมาเล็กน้อย

        “ผมรอให้คุณตื่นมาในออร่าแสงนี้ครับ”

        “ออร่าแสง…..ที่แฝงอยู่กับฉันหรือเปล่าคะ?”

        “ตอนนี้ คุณรู้สึกถึงความเป็นบวกหรือเป็นลบต่อตัวคุณเองครับ?”

        เธอนิ่งพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา“เป็นด้านบวกค่ะ”

        “โอเคสิ่งที่เรากำลังจะได้พบเป็นออร่าแสงที่มาดี เป็นด้านบวกตามความรู้สึกของคุณครับผมเองก็รู้สึกได้เช่นเดียวกับคุณ”

        “โอ้ค่ะ โอเค ฉันพร้อมแล้ว”

        “ดีครับผมจะต้องใช้ร่างกายแสงของตัวเอง อืม...เป็นแบบว่ามนุษย์วาวรที่มีขนสีม่วงเข้มทั้งตัว ตัวโตประมาณ 2 เมตรครึ่ง
เพื่อจะพาคุณเข้าไปสู่อีกออร่าแสงหนึ่ง” เขายิ้มเพื่อให้เธอรู้สึกดีไว้ก่อนกล่าว

        “คุณคงจะไม่กลัวร่างกายแสงแท้จริงของผมนะครับเพราะถ้าคุณตกใจ คุณอาจจะตื่นขึ้นและพบว่าตัวเองอยู่บนเตียง
ในตอนก่อนที่คุณจะหลับไป”เขาพยายามที่จะบอกเพื่อไม่ให้เธอตกใจหรือกลัว

        “โอ้...ได้ค่ะมนุษย์วานรม่วง น่าสนใจดีนะคะ” เธอทำหน้าตาแปลกๆ ก่อนจะยิ้มออกมาเป็นเชิงว่าเธอโอเค และจะไม่ตกใจกลัว

        เขาเห็นเธอพร้อมมากขึ้นแล้วจึงได้เปล่งแสงสีม่วงเข้มออกจากร่างกายและก็ค่อยๆ กลายร่างเป็นมนุษย์กึ่งวานร ไม่มีหาง
มีขนสีทั่วตัวเป็นสีม่วงเข้มดวงตาก็เป็นสีม่วงเข้มเป็นประกายแวววาว

        “โอ้....พระเจ้าคุณดูเหมือนกับมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ยังไม่ได้วิวัฒนาการเป็นแบบที่เราเป็นทุกวันนี้”

        “ใช่ครับแต่เป็นวิวัฒนาการไปอีกขั้นของมนุษย์ยุคปัจจุบัน เพียงแต่เป็นร่างกายแสงหากคุณพร้อมแล้วก็เกาะที่หลังผมครับ”

        “ได้ค่ะ” เธอเกาะหลังเขาโดยที่ไม่ได้รู้สึกกลัว เพียงรู้สึกนิ่มๆกับขนที่ปกคลุมตัวเขา และยังรู้สึกถึงกล้ามเนื้อแข็งแกร่งของร่างกายแสงนั้นอีกด้วย