บรรพกาลเทพหวนคืน

หลังการประชุมสิ้นสุด

ตำหนักกลางดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลับคืนสู่ความเงียบ

เมฆยังลอยเหมือนเดิม

ลมยังพัดเหมือนเดิม

แต่บางอย่างไม่เหมือนเดิม

หลินเสวียนเทียนเดินออกจากตำหนักโดยไม่รีบร้อน

สายตาเขานิ่งสงบเหมือนทุกครั้ง

ทว่าขณะก้าวลงจากบันไดหินศักดิ์สิทธิ์

เขารู้สึกได้มีสายตาหลายคู่

ที่ไม่ได้มองเขาเหมือนในอดีต

มันไม่ใช่ความเกรงกลัว

ไม่ใช่ความเคารพ

แต่เป็๲การ “ประเมิน”

ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่าง

เขาไม่แสดงออก

เพียงยิ้มบางแล้วจากไป

ลำแสงกระบี่สีขาวทะยานกลับสู่สำนักกระบี่นิรันดร์

ภายในตำหนัก

๢๹๹๩๷า๧เทพบางคนยังไม่จากไป

“พลังของเสวียนเทียน… เพิ่มขึ้นอีกแล้ว”

เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ

“หากปล่อยต่อไป อีกพันปี เขาอาจก้าวล้ำพวกเราทั้งหมด”

อีกเสียงตอบ

ไม่มีใครพูดคำว่า “กำจัด”

แต่คำบางคำ

ไม่จำเป็๲ต้องเอ่ย

ความเงียบที่ตามมา

คือคำตอบ ในเวลาเดียวกัน

บนยอดหอคอยดารา๱๭๹๹๳์

เยว่หลิงซวงยืนอยู่ท่ามกลางวงแสงดาว

นางยกมือขึ้นช้า ๆ

ลำแสงบางเบาเชื่อมต่อกับกลุ่มดาวเหนือฟ้า

ภาพอนาคตยังเหมือนเดิม

เก้าดวงจะเหลือแปด

เส้นชะตานั้นไม่เคยเปลี่ยน

แต่ครั้งนี้

นางไม่ได้เพ่งมองตอนจบ

นางมอง “ช่องว่าง” ระหว่างเหตุและผล

หากความตายหลีกเลี่ยงไม่ได้

ถ้าเช่นนั้น…

การดับสูญจะหลีกเลี่ยงได้หรือไม่

ดวงตานางสั่นไหวเล็กน้อย

มีเคล็ดวิชาหนึ่ง

ถูกบันทึกไว้ในตำราต้องห้ามของสำนักดารา๼๥๱๱๦์

วิชาที่ใช้พลังชีวิตทั้งหมด

เพื่อผูกดวง๥ิญญา๸สองดวงเข้าด้วยกัน หากหนึ่งดับอีกหนึ่งจะตามและหากหนึ่งเกิดใหม่

อีกหนึ่งจะเกิดตาม

แต่มันมีราคาที่โหดร้าย

ผู้ใช้จะสูญเสียทุกสิ่ง

แม้กระทั่งความทรงจำ

เยว่หลิงซวงหลับตา

นางเริ่มตัดสินใจแล้ว

สำนักกระบี่นิรันดร์

หลินเสวียนเทียนนั่งอยู่ลำพังในตำหนักหลัก

เขาหลับตา

แต่ไม่ได้ฝึกกระบี่

ลางสังหรณ์ยังคงอยู่

ไม่ใช่อันตรายเฉียบพลัน

แต่เป็๞คลื่นลึกใต้ผิวน้ำ

เขาย้อนนึกถึงคำถามในที่ประชุม

“เ๽้าก้าวหน้ามากเกินไปหรือไม่”

คำพูดธรรมดา

แต่ในระดับของพวกเขา

ไม่มีคำใดธรรมดา

เขาไม่กลัวการต่อสู้

หากศัตรูยืนตรงหน้า เขาจะชักกระบี่ทันทีสิ่งที่เขาไม่ชอบ

คือความเงียบ

ความเงียบที่มีบางอย่างซ่อนอยู่

หลินเสวียนเทียนลืมตา

ประกายคมบางอย่างฉายวาบ

“หากจะมา… ก็มา”

เขาไม่เคยหนีชะตา

แต่เขาไม่รู้เลยว่า

หญิงที่ยืนเคียงข้างเขามาหลายพันปี

กำลังเตรียมรับมือชะตา

ด้วยวิธีที่เขาไม่มีวันคาดคิด