“เฮ้อ... ยายหนูแม้ว่าเ้าจะหวังดีต่อเ้าหนุ่มนั่นเพียงใดแต่วิธีการของเ้าก็ผิดอยู่ดี” หวังชุนเค่อส่ายหัวไปมา หลังจากรวบรวมสติที่กระเจิงกลับมาได้“เ้าไม่รู้ตัวตนของเ้าหนุ่มนั่นเสียด้วยซ้ำ ดูจากที่ถูกคนไล่ล่าตามล่าเช่นนั้นย่อมไม่มีทางเป็เื่ดีเป็แน่”
“ข้าทราบท่านปู่เพราะแบบนี้ตอนที่ข้าพาห่าวหลินกลับบ้านข้าได้ให้ชุนเชียงลบร่องรอยของห่าวหลินเรียบร้อยแล้วเ้าค่ะ”
“เช่นนั้นจะช้าจะเร็วก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น”หวังชุนเค่อเอ่ยอย่างหนักใจ “แต่ในเมื่อพวกเ้าสองคนทำข้อตกลงระหว่างกันแล้วและเ้าก็สัญญาว่าจะรักษาเ้าหนุ่มให้หาย ก็ต้องทำตามที่พูดให้ได้รู้หรือไม่?”
หลี่เจี่ยหลิงพยักหน้าหวังชุนเค่อเป็คนเคร่งในเื่คุณธรรมน้ำใจอย่างยิ่งหากสัญญาอะไรไว้จะต้องทำให้ได้เพราะอย่างนั้นเขาจึงมักจะเข้มงวดเื่นี้กับทุกคนรอบข้างอยู่เสมอ
หวังชุนเค่อหันไปเล่นงานชุดเชียงต่อ“ข้าไม่เจอเ้าเพียงไม่นาน เ้าก็ฉลาดมากขึ้นขนาดนี้เชียว”
ชุนเชียงได้รับคำชมก็ยืดอกภาคภูมิใจอย่างยิ่ง“ข้าดีใจที่ในที่สุดท่านผู้าุโก็เข้าใจถึงความฉลาดของข้าเ้าค่ะ”
“อืม...”หวังชุนเค่อหันไปพูดกับหลี่เจี่ยหลิง “ฉลาดพอจะออกเรือนได้แล้ว”
หลี่เจี่ยหลิงหัวเราะมองสีหน้าเหวอของชุนเชียง“เ้าค่ะ ข้าคิดว่านางควรจะมีครอบครัวได้แล้ว จะได้เอาความฉลาดของนางไปสอนลูกของนางเอง”
ชุนเชียงส่ายหน้ารัวเม้มปากทำหน้าน่าสงสารที่สุด“ฮูหยิน ท่านผู้าุโข้ารู้ผิดไปแล้วเ้าค่ะ”
“หึ! ทำไมไม่ใช่ว่าเ้าชอบหาสามีให้หลิงเอ๋อร์หรอกหรือ ข้าเองก็จะหาสามีให้เ้า”หวังชุนเค่อมีสีหน้าดุเคร่งขรึมตักเตือน “เ้ารู้หรือไม่ว่าการแต่งงานเป็เื่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของสตรีหากมีสามีดีชีวีรุ่งโรจน์ หากมีสามีชั่วชีวิตติดอยู่ในนรกชั่วนิรันดร์”
“ผู้าุโท่านพูดเกินจริงแล้ว”ชุนเชียงมีสีหน้าไม่ยอมรับ
“ข้าพูดเกินจริงอย่างไร?”หวังชุนเค่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
หวังหลี่ลี่มองซ้ายทีขวาทีกระชากสวีจื่อมานั่งลงข้างหลี่เจี่ยหลิงแทนดูท่าจะเอ่ยเื่การแต่งงานของนางตอนนี้ไม่ได้เสียแล้วสิเฮ้อ...อุส่าห์คิดว่าได้โอกาสบังคับท่านปู่ได้แล้วแท้ ๆ
“อาจารย์บอกเสมอว่าหากสตรีมีผัวชั่วให้อัดให้ปางตายแล้วถีบหัวส่ง แยกบ้านไปอยู่ตัวคนเดียวหรือหาผัวใหม่เสียยังดีกว่าเ้าค่ะ”ชุนเชียงจำเื่นี้ได้แม่น อาจารย์พูดตั้งหลายรอบ
หลี่เจี่ยหลิงหัวเราะอีกสองคนกลั้นขำไม่นานก็หลุดหัวเราะตาม
หวังชุนเค่อนิ่งข้าลืมไปเสียได้ว่าอาจารย์ของพวกนางไม่เหมือนผู้อื่น
“พวกเ้าฟังข้าให้ดีนะการแต่งงานเป็สามีภรรยากันคือการที่ประกาศว่าชั่วชีวิตที่เหลือจะเคียงข้างช่วยเหลือกันไปจนวาระสุดท้ายของชีวิตเพราะอย่างนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะไม่ปล่อยมือซึ่งกันและกัน เข้าใจหรือไม่?”
ชุนเชียงมีสีหน้าไม่เห็นด้วย“ท่านผู้าุโแล้วหากว่าผัวไม่ดีก็ยังต้องทนหรือเ้าคะ?”ทำไมนางรู้สึกว่าคำพูดของอาจารย์ดีกว่ากันนะ
มุมปากหวังชุนเค่อกระตุก“ใช่ เพราะเช่นนั้นการแต่งงานจึงเป็เื่ใหญ่สำหรับสตรี”หวังชุนเค่อมองหลี่เจี่ยหลิงก่อนจะถอนหายใจ “แต่นั่นสำหรับคนธรรมดาทั่วไป”
สวีจื่อแย้มยิ้มท่านเ้าสำนักยอมแม่นางหลี่ตลอด แต่ก็ยังจะแสร้งดุหากว่าสามีของนางทำไม่ดีกับแม่นางหลี่ มีหรือที่ท่านเ้าสำนักจะยอมง่าย ๆ
“หลิงเอ๋อร์ข้ารู้ว่าเ้าไม่ได้สนใจขนบธรรมเนียมเช่นเดียวกับอาจารย์ของเ้าแต่ข้าก็อยากจะเอ่ยเตือนในฐานะผู้าุโของเ้า”หลี่เจี่ยหลิงพยักหน้ารับฟังอย่างเด็กดีทำให้หวังชุนเค่อรู้สึกโล่งใจ
“ไม่ว่าจุดเริ่มต้นของพวกเ้าคือสิ่งใดแต่ตอนนี้พวกเ้าสองคนก็เป็สามีภรรยากันแล้ว มีอะไรก็พูดคุยกันให้เข้าใจคอยช่วยกันจัดการปัญหา ก้าวเดินไปด้วยกันอย่างมั่นคง เอาเถอะ....อย่างไรก็ตามพวกเ้าสามีภรรยาล้วนยินยอมในความสัมพันธ์ครั้งนี้ทั้งคู่ข้าก็ไม่มีอะไรจะพูดมาก คงทำได้เพียงแค่อวยพรให้พวกเ้าโชคดีในเส้นทางข้างหน้า”
หวังหลี่ลี่มองหวังชุนเค่ออย่างไม่อยากจะเชื่อนางคิดว่าท่านปู่จะเทศนาอีกนานเสียด้วยซ้ำรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมกับนางแม้แต่น้อยเลยสักนิด ทำปากไม่พอใจมองหน้าปู่ตัวเอง
“ท่านนี่นับวันยิ่งไม่มีความยุติธรรมเจี่ยหลิงแอบไปแต่งงานท่านแค่ต่อว่าสองคำสามคำก็จบ” หลี่เจี่ยหลิงคิ้วกระตุกนี่นางเป็สหายข้าจริงหรือไม่ “แต่ท่านกลับไม่ยอมให้ข้าแต่งงานกับสวีจื่อข้าทั้งร้องไห้ โวยวายขู่ผูกคอตายล้วนทำแล้วทั้งสิ้น แต่สุดท้ายท่านก็ไม่ยอม”
หลี่เจี่ยหลิงคิ้วกระตุกกว่าเดิมหากเป็นาง นางก็ไม่ให้แต่งเช่นกัน มีอย่างที่ไหนอยากแต่งงานเลยขู่แขวนคอตัวเอง
“ก็เพราะเ้าเป็เช่นนี้นี่แหละที่ข้าไม่ยินยอมเฮ้อ... เ้า สวีจื่อแล้วก็ชุนเชียงออกไปเถอะ ข้าจะทำธุระกับหลิงเอ๋อร์ต่อ”
หวังหลี่ลี่มีสีหน้าไม่ยินยอมสวีจื่อกับชุนเชียงจึงช่วยกันลากนางออกไปในท้ายที่สุด ด้วยความไม่ยินยอมขั้นสุด
หวังชุนเค่อถอนหายใจอย่างหนักใจเมื่อไรหลานสาวของเขาจะโตเป็ผู้ใหญ่ได้เสียทีกันนะ เฮ้อ...
“เอาละในเมื่อเื่มาถึงขั้นนี้แล้ว อีกทั้งด้วยสถานการณ์ในตอนนั้นของสามีเ้า ทำให้เ้าต้องตัดสินใจเช่นนั้นก็ไม่ผิดนัก”หวังชุนเค่อนิ่งมองหลี่เจี่ยหลิงครู่หนึ่ง “แต่เ้าควรระลึกไว้เสมอว่าเ้าเป็หญิงชายหญิงไม่ควรใกล้กัน”
“ตอนนี้เ้าเองก็มีสามีแล้วหากต้องแตะต้องคนเจ็บชายอีกเ้าก็ยิ่งควรระวังให้มากยิ่งขึ้นอย่าให้คนเจ็บเ่าั้เอาเื่พวกนี้เป็ข้ออ้างใช้เอาเปรียบเ้าได้เป็อันขาด”
หลี่เจี่ยหลิงย่อมเข้าใจถึงคำเตือนของหวังชุนเค่อดีในยุคสมัยนี้สตรีให้ความสำคัญกับชื่อเสียง แม้ว่านางจะไม่สนใจขนบธรรมเนียมแต่ไม่ใช่ว่าคนอื่นไม่สนเช่นเดียวกัน
หากต่ำสุดก็เพียงแค่เห็นว่านางไม่ประพฤติตนในจารีตประเพณีและขั้นหลักสุดคือชายผู้นั้นคิดชั่วเอาเื่นี้มาอ้างรับนางเป็ภรรยาหรืออนุของตัวเองแน่นอนว่าในยุคเช่นนี้คนที่เห็นด้วยกับเื่นี้ย่อมมีสูงและไม่มีใครมองว่านางทำเพื่อช่วยชีวิตคนเป็แน่
“การที่เ้ามาหาข้าที่นี่แสดงว่าเ้าเองก็จนปัญญากับพิษในร่างของเ้าหนุ่มอย่างนั้นสินะ”หวังชุนเค่อรู้ฝีมือของหลี่เจี่ยหลิงเป็อย่างดีถึงนางจะมีฝีมือด้านพิษไม่เทียบเท่ากับอาจารย์แต่ก็นับว่าเป็แนวหน้าในวงการ
การที่นางเดินทางมายังหุบเขาเพื่อขอความช่วยเหลือจากเขาแสดงว่าพิษชนิดนี้ร้ายแรงเกินกว่าที่นางจะรับมือเพียงลำพังได้พิษอะไรกันที่ทำให้หมอปีศาจถึงกับกุมขมับจนปัญญาเช่นนี้ได้
“เ้าค่ะเพียงแต่ข้ารู้สึกราวกับรู้จักคุ้นเคยกับพิษชนิดนี้ แต่ไม่รู้ว่าเป็พิษชนิดใดอีกทั้งดูจากระยะของพิษแล้วมันนานกว่าสิบปีขึ้นไปอย่างแน่นอนเป็ไปไม่ได้ที่ข้าจะเคยเห็น บางทีอาจจะมีอยู่ในตำราของท่านอาจารย์ก็เป็ได้”
หวังชุนเค่อมองหลี่เจี่ยหลิงหนักใจ“โดยทั่วไปหากเ้าพาเ้าหนุ่มมาด้วย ข้าจะได้ช่วยตรวจชีพจรวิเคราะห์แท้ ๆแต่การที่เ้าไม่พามาที่นี่ด้วยก็คงเพราะเ้าไม่ได้เชื่อใจสามีของเ้าอย่างนั่นสินะ”
“ไม่ใช่เ้าค่ะ”หลี่เจี่ยหลิงรีบส่ายหน้าปฏิเสธ “ร่างกายของห่าวหลินอ่อนแอเกินไปเมื่อวานเองก็มีสัญญาณอาการว่าพิษกำลังจะกำเริบหุบเขาของท่านแห่งนี้ทั้งห่างไกลทั้งเดินทางลำบากข้าจะพาสามีเดินทางมาได้อย่างไรกันเ้าคะ”
หวังชุนเค่อคิ้วกระตุกอะไรคือทั้งห่างไกลทั้งเดินทางลำบาก ทีเมื่อก่อนพวกเ้าสองอาจารย์ลูกศิษย์ปีนขึ้นมาขโมยสมุนไพรข้าเป็ว่าเล่นเชียวตอนนี้เกิดรู้จักลำบากแล้วหรือ หึ! ดังคำโบราณว่าไว้จริง ๆ
สตรีออกเรือนเหมือนน้ำที่สาดออกเหอะ...
“เ้าศึกษาตำราแพทย์และตำราพิษมากมายั้แ่เด็กเป็ธรรมดาที่จะมีบางอย่างที่เ้าหลงลืมไปบ้าง อืม...บางทีอาจเป็หนึ่งในพิษของอาจารย์เ้าก็เป็ได้อย่างนั้นใช่หรือไม่?”
หลี่เจี่ยหลิงมีสีหน้าเคร่งขึ้นมาทันที“ข้าไม่คิดว่าห่าวหลินจะโดนพิษของอาจารย์แต่บางทีอาจเป็พิษอื่นที่ท่านอาจารย์ศึกษาก็เป็ได้เ้าคะ”
พิษของอาจารย์ไม่ใช่อะไรที่ใครก็สามารถเข้าถึงได้มีเพียงอาจารย์กับนางเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงได้และหากเป็พิษที่ใช้ประจำเพื่อป้องกันตัวก็ไม่ใช่พิษร้ายแรงเพียงนี้ดังนั้นมีความเป็ไปได้เดียวคือพิษอื่น แต่อาจารย์เอามาศึกษา
ไม่ต้องพูดหวังชุนเค่อก็รู้ว่านางคิดสิ่งใดมีหรือเขาที่เลี้ยงนางมาเองกับมือจะไม่รู้เชียวว่านาง้าสิ่งใด“ตำราที่อาจารย์เ้าฝากข้าไว้มีมากมายนัก รออยู่ตรงนี้เดี๋ยวข้าไปยกมาให้เ้า”
“ข้าไปยกเองได้”หลี่เจี่ยหลิงจะลุกขึ้น แต่ก็โดนหวังชุนเค่อห้ามก่อน“ตำราของอาจารย์เ้าอยู่ในส่วนลึกของตำนัก ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปแม้แต่เ้าก็ตามหวังว่าเ้าจะเข้าใจ”
หลี่เจี่ยหลิงพยักหน้านั่งรออย่างสงบไม่นานหวังชุนเค่อก็กลับมาพร้อมหีบไม้น้อยใหญ่มากมายหลายหีบ
ครั้งอดีตยามเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลหมอปีศาจเฒ่ามักจะพักผ่อนค้นคว้าวิชาปรุงยาและยาพิษที่หุบเขาสมุนไพรแห่งนี้เป็ประจำจึงมีทั้งตำราที่สมบูรณ์แล้วและกระดาษที่นางใช้ค้นคว้าคิดค้นตัวยามากมายคละปนกันอยู่ในหีบมากมาย
ตอนสุดท้ายของชีวิตหมอปีศาจเฒ่าได้กลับมาพักผ่อนที่หุบเขาแห่งนี้เป็สถานที่สุดท้ายนางได้ส่งมอบฝากตำราทั้งหมดตลอดชีวิตที่ผ่านมาของนางไว้กับหวังชุนเค่อเพื่อส่งต่อความรู้ให้กับศิษย์ทั้งหลายในสำนักหุบเขาสมุนไพร
แม้ว่าที่ผ่านมาพวกเขาสองคนจะตีกันเพียงใดแต่ความจริงพวกเขาทั้งสองก็ยังคงเป็สหายเก่าแก่กันหวังชุนเค่อแบ่งตำราทั่วไปที่มีประโยชน์สำหรับรักษาชาวบ้านออกมาส่งมอบเป็ตำราของสำนักและเขียนชื่อของหมอปีศาจเฒ่าเอาไว้ให้เหล่าศิษย์ระลึกถึง
ส่วนตำราระดับสูงสร้างชื่อของหมอปีศาจทั้งหมดล้วนเก็บเอาไว้ให้ผู้สืบทอดตำแหน่งหมอปีศาจรุ่นต่อไปสืบต่อกันเท่านั้นเพื่อคงไว้ซึ่งชื่อเสียงของหมอปีศาจตลอดไปแม้นางจะจากไปแล้วก็ตาม
กองตำรามากมายย่อมใช้เวลาตรวจค้นอยู่นานแต่ไม่ว่าจะตรวจค้นเพียงใดทั้งสองก็ยังไม่พบตำราพิษที่ตรงกับอาการของจ้าวห่าวหลินแม้แต่ตำราเดียวทำให้เกิดความท้อใจขึ้นมา
พิษร้ายแรงถึงชีวิตมีหลายชนิดมากและมีหลายตำราทั้งที่หมอปีศาจเฒ่าคิดค้นด้วยตัวเองและพิษที่มาจากที่อื่นและถูกนำมาศึกษาค้นคว้าเองก็มีหลายตัว
พิษร้ายแรงถึงชีวิตมีฤทธิ์เย็น ยามพิษกำเริบร่างกายของคนเจ็บมีอาการหนาวสั่นมีไอเย็นออกมาจากร่างกาย
ไอเย็น....เดี๋ยวนะ
หวังชุนเค่อลุกพรวดขึ้นมาอารามใทำให้หลี่เจี่ยหลิงที่กำลังจะคุ้ยกระดาษขึ้นมาพลิกอ่านมองเขาอย่างมึนงงไม่ทันได้ถามชายชราก็พุ่งพรวดออกไปอย่างรวดเร็วด้วยท่าทางใสุดขีด
ผ่านไปประมาณหนึ่งจิบชาหวังชุนเค่อก็กลับมาพร้อมกับเศษกระดาษเก่า ๆสองสามแผ่นในมือที่ดูเหลืองกรอบและมีบางส่วนขาดหายไป สีหน้าของชายชรามืดดำยิ่งนัก
“ข้าว่าข้ารู้แล้วว่าสามีเ้าต้องพิษใด”หวังชุนเค่อมีสีหน้าหนักใจ “หากเป็อย่างที่ข้าคิดเกรงว่าสามีเ้าจะไปพัวพันเข้ากับเื่ที่ไม่ธรรมดาเข้าเสียแล้วยายหนูข้าคิดว่าเ้าทิ้งเ้าหนุ่มนั่นแล้วไปหาสามีใหม่เหอะ...”
หลี่เจี่ยหลิงเลิกคิ้วไม่ใช่ท่านบอกว่าสามีภรรยาไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นให้จับมือก้าวผ่านไปด้วยกันหรอกหรือ?
หลี่เจี่ยหลิงหนี่ตามองเศษกระดาษในมือหวังชุนเค่ออะไรกันที่ทำให้ท่านปู่หวังใได้ถึงขนาดนี้
หวังชุนเค่อไม่ได้ยินหลี่เจี่ยหลิงเอ่ยตอบรับปากก็ถอนหายใจหนักยายหนูนี่ช่างมีชะตาน่าสงสารยิ่งนัก ไม่รู้ว่าพ่อแม่ตัวเองอยู่ที่ไหนไม่พอพอมีสามีก็เป็ตัวยุ่งยากเสียอีก
“ท่านปู่ห่าวหลินคือสามีของข้า และข้าสัญญากับเขาว่าจะหาวิธีถอนพิษให้เขาให้ได้ท่านคงไม่อยากให้ข้ากลายเป็คนผิดคำพูดหรอกใช่หรือไม่?”
หวังชุนเค่ออยากตบกระโหลกตัวเองเสียจริง เขาลืมสิ้นแม้แต่จิตสำนึกของคนเป็หมอไปเสียแล้วจะให้หมอละทิ้งคนเจ็บที่้าความช่วยเหลือได้อย่างไรกันข้านี่มันไม่ได้เื่จริง ๆ
“ท่านปู่”เสียงเรียกสติดึงหวังชุนเค่อกลับมาอีกครั้ง
“เมื่อครั้งอดีตอาจารย์ของเ้าชื่นชอบร่ำเรียนและปรุงพิษยิ่งนักชอบคิดค้นพิษใหม่ ๆ อยู่เสมอ บอกว่านาง้าที่จะชนะพิษของพ่อมดอสรพิษดำแคว้นหลางให้ได้อย่างที่เ้ารู้ดี พ่อมดอสรพิษดำแคว้นหลางใช้พิษทำเื่ชั่วช้ามามากฆ่าคนราวกับผักปลา ไม่มีใครสามารถต้านทานพิษร้ายของชายชั่วผู้นั้นได้ข้าจึงสนับสนุนอาจารย์ของเ้าในทุกทาง”
หวังชุนเค่อจมลงไปในความทรงจำของตัวเองในอดีตตอนนั้นเขาควรจะห้ามปรามนางเสียยังดีกว่าไม่เช่นนั้นเื่ทุกอย่างคงไม่มาถึงจุดนี้
ท่าทางเหม่อลอยถึงอดีตของหวังชุนเค่อยิ่งกระตุ้นความสงสัยของหลี่เจี่ยหลิง
“ท่านปู่เกิดอะไรขึ้นกันแน่เ้าคะ” เหตุใดท่านจึงได้รู้สึกผิดมากมายเช่นนั้น
หวังชุนเค่อดึงตัวเองกลับมา“ความพยายามของอาจารย์เ้าประสบผลสำเร็จอย่างยิ่งนางได้คิดค้นยาพิษที่ยากจะต่อกรได้โดยบังเอิญออกมาห้าชนิดและเพราะแม้แต่นางก็ยังไม่อาจถอนพิษได้ นางรวบรวมจดพวกมันเข้าไว้เป็ ‘ตำรามหาพิษ’ และเก็บไว้กับตัวตลอดเวลา”
หลี่เจี่ยหลิงขมวดคิ้วคงไม่ใช่ว่าพิษที่ห่าวหลินโดนก็เป็พิษหนึ่งในห้าของตำรามหาพิษหรอกใช่ไหม?
“พิษพวกนี้เป็พิษร้ายแรงและไม่สามารถตรวจสอบได้แต่ละพิษมีฤทธิ์ที่แตกต่างกันแต่ที่สำคัญคือแม้ว่าจะตายไปแล้วก็ยังไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าพวกเขาตายเพราะพิษ”
นี่มันคือหายนะเลยไม่ใช่หรือหากพิษพวกนี้หลุดออกไปในมือคนชั่ว จะต้องมีอีกกี่คนที่ตาย
“เ้าคงนึกภาพออกแล้วใช่หรือไม่?”หวังชุนเค่อสังเกตสีหน้าหลี่เจี่ยหลิง
“แต่ท่านปู่”หลี่เจี่ยหลิงมีสีหน้าไม่เข้าใจ “หากเป็เช่นที่ท่านกล่าวเหตุใดข้าถึงสามารถััรับรู้ถึงพิษนี้ได้ทันทีละ” ไม่ใช่ว่าตรวจสอบไม่พบหรอกหรือ
“เฮ้อ...เื่นี้มันค่อนข้างยาว” หวังชุนเค่อนั่งลงรินน้ำชาให้ตัวเองน้ำชาค่อนข้างเย็นไปพอสมควรแล้ว
“ตอนนั้นแคว้นหลางได้บุกกลืนกินดินแดนเหนืออย่างหนักพ่อมดอสรพิษดำใช้พิษทำให้เกิดโรคระบาดคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย กองศพสูงเป็พะเนิน”หวังชุนเค่อถอนหายใจด้วยความอนาถใจ “อาจารย์ของเ้ามุ่งหน้าเข้าไปช่วยแก้สถานการณ์
ด้วยทักษะการแพทย์ของหมอปีศาจย่อมไม่เป็ที่ครหาไม่นานพิษของพ่อมดอสรพิษดำก็โดนอาจารย์เ้ากวาดล้างจนสิ้นตัวของพ่อมดอสรพิษดำเองก็โดนไล่ต้อนอย่างหนักอย่างที่อาจารย์ของเ้าเคยพูดไว้
หากมีนางจะไม่มีพ่อมดอสรพิษดำ...”
หลี่เจี่ยหลิงเลิกคิ้วไม่ใช่ว่าพ่อมดอสรพิษดำนั่นยังอยู่ดีมีความสุขหรอกหรือ
“ข้ารู้ว่าเ้าคิดอะไรอยู่ใช่ว่าเ้าจะไม่รู้นิสัยของอาจารย์เ้าเสียหน่อย”
มุมปากหลี่เจี่ยหลิงกระตุกนางพอจะเข้าใจเื่ราวได้ลาง ๆ อาจารย์ของนางมีนิสัยประหลาดหลายอย่างหนึ่งในนั้นก็คือหากเจอคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อก็จะบุกเข้าไปต่อสู้ด้วยอย่างเต็มที่จนกว่าจะชนะแต่หากคู่ต่อสู้อ่อนแอเกินไป นางจะเริ่มสบประมาทศัตรูและผ่อนการป้องกันลงในที่สุด
“พ่อมดอสรพิษดำเข้าถึงตัวอาจารย์ของเ้าแล้วหลบหนีออกไปได้พร้อมกับตำรามหาพิษที่หลุดจากตัวอาจารย์ของเ้าโดยบังเอิญ”
หลี่เจี่ยหลิงจึงเริ่มรู้สึกนั่งไม่ติดขึ้นมาบ้างแล้วตำรามหาพิษรวบรวมพิษที่ร้ายแรงมากอีกทั้งยังตรวจสอบไม่ได้เอาไว้ ในตอนนี้กลับอยู่ในมือของพ่อมดอสรพิษผู้เชี่ยวชาญด้านพิษที่ชั่วร้ายที่สุดเสียได้นี่มันไม่เท่ากับหายนะของจริงเลยอย่างนั้นหรือ?
“อาจารย์ของเ้าตามไล่ล่าพ่อมดอสรพิษดำอย่างหนักประจบเหมาะกับเวลานั้นภายในแคว้นหลางเกิดปัญหาภายในขับไล่พ่อมดอสรพิษดำออกจากแคว้น อาจารย์ของเ้าจนปัญหาที่จะตามหานางจึงคิดค้นยาถอนพิษเพื่อนำมารับมือตำรามหาพิษแทน”
“ท่านปู่หมายความว่าห่าวหลินโดนพิษหนึ่งในห้าของตำรามหาพิษอย่างนั้นหรือเ้าคะ?”
หวังชุนเค่อพยักหน้าส่งแผ่นกระดาษในมือให้หลี่เจี่ยหลิงพร้อมอธิบายไปด้วย“กระดาษพวกนี้ล้วนเป็แบบร่างเกี่ยวกับพิษ ‘เหมันต์กัดกร่อนหทัย’ ที่หลงเหลืออยู่ อาการของพิษคล้ายกับเ้าหนุ่มมากทีเดียว”
หลี่เจี่ยหลิงรับเศษกระดาษมาอ่านในมือนางไม่แน่ใจเกี่ยวกับอาการของพิษนักเพราะยังไม่เคยเห็นชายหนุ่มมีอาการพิษกำเริบอย่างแท้จริงแต่หากเทียบกับรูปแบบของพิษในร่างของชายหนุ่ม ดูเหมือนว่าจะเป็พิษชนิดเดียวกัน
หลี่เจี่ยหลิงครุ่นคิด“เช่นนั้นที่ตอนนี้ห่าวหลินยังไม่ถึงชีวิตในทันทีเป็เพราะว่าโดนสะกดจุดชีพจรอย่างนั้นหรือเ้าคะ”
“อืม...ต้องบอกว่าชะตาชีวิตของเ้าหนุ่มคนนี้ช่างแข็งแกร่งยิ่งนักเขาคงจะได้ไปพบกับผู้ที่มีความสามารถด้านการสะกดจุดเส้นลมปราณทำให้สามารถควบคุมพิษในร่างได้นานขนาดนี้” พูดถึงตอนนี้ชายหนุ่มก็ถอนหายใจหนัก“ที่ผ่านมาเ้าหนุ่มคงทรมานไม่น้อยเลยทีเดียว”
“ท่านปู่บอกว่าท่านอาจารย์คิดค้นยาถอนพิษเช่นนั้นก็เท่ากับมีวิธีถอนพิษแล้วใช่หรือไม่เ้าคะ”หลี่เจี่ยหลิงเอ่ยถามอย่างมีความหวัง
นี่อาจจะเป็โชคชะตาของเขาที่ทำให้ได้บังเอิญพบกับนางบางที์อาจจะยังไม่้าพรากชีวิตของเขาไปก็เป็ได้
หวังชุนเค่อมองหลี่เจี่ยหลิงด้วยสีหน้าเศร้าเสียใจส่ายหน้าแ่เบา
“ตอนนั้นเพื่อคิดค้นยาถอนพิษจากตำรามหาพิษอาจารย์เ้าได้ลองพิษด้วยตัวเองทำให้ร่างกายของนางเกินกว่าจะรับไหวสุดท้ายร่างกายก็ทรุดโทรมอ่อนแอลงเรื่อย ๆ และไม่อาจทนรับพิษได้อีกต่อไป”หวังชุนเค่อมองหลี่เจี่ยหลิงด้วยแววตาเศร้า“สุดท้ายนางก็ทำได้เพียงส่งต่อวิธีตรวจชีพจรให้เ้า”
หลี่เจี่ยหลิงหลับตาเช่นนั้นก็หมายความว่าไม่มียาถอนพิษ ขนาดอาจารย์ที่เก่งกาจขนาดนั้นยังไม่อาจคิดค้นยาถอนพิษได้หรือนี่เช่นนั้นข้า...
หวังชุนเค่อรู้สึกสงสารหลี่เจี่ยหลิง“เ้าไม่ต้องกังวลไปข้ามีแบบร่างการคิดค้นยาถอนพิษของอาจารย์เ้าเก็บเอาไว้ทั้งหมดหากพวกเราสองคนช่วยกันคงจะมีวิธีที่จะช่วยเ้าหนุ่มนั่นก็เป็ได้
บางทีนี้อาจจะเป็ลิขิต์ที่ทำให้เ้าหนุ่มสามารถยื้อชีวิตมาได้นานเพียงนี้จนสุดท้ายก็มาเจอกับเ้า” หวังชุนเค่อแย้มยิ้ม“เขาจะรอดหรือไม่ล้วนแล้วแต่ขึ้นอยู่กับเ้า เ้ามั่นใจหรือไม่?”
หลี่เจี่ยหลิงก้มหน้ามองมือตัวเองไม่ยอมรับไม่ได้ว่านางเองก็หวั่นใจพิษที่แม้แต่อาจารย์ของนางยังไม่สามารถเอาชนะได้ แล้วนางจะเอาชนะได้อย่างนั้นหรือ
หลี่เจี่ยหลิงนึกถึงใบหน้าเย่อหยิ่งท่าทางยามขัดเขินเพราะถูกนางหยอกเย้า ท่าทางจริงจังยามทำงานของชายหนุ่ม
ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะต้องทำเต็มที่เพื่อช่วยเ้าให้ได้ข้าสัญญาเอาไว้แล้ว ข้าจะไม่มีทางผิดคำสัญญาของตัวเอง
หลี่เจี่ยหลิงมีแววตาแน่วแน่มุ่งมั่นอีกครั้งมองสบหวังชุนเค่อ“รบกวนท่านปู่ช่วยข้าแล้วเ้าค่ะ”
หวังชุนเค่อพยักหน้า“ดี เช่นนั้นพวกเราก็มาช่วยกันหาทางรักษาสามีเ้ากันเถอะ”
3K
![จ้าวปกครองแดนนรกภูมิเยี่ยงข้าดันมาเกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงเนี่ยนะ..!! [E-BOOK ใน MEB]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698224279_17658081.webp)
