เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 58 คิดไม่ซื่อ

        แต่ถ้าพูดว่านี่เป็นเสื้อผ้าของแฟน...

        คิดแบบนี้ก็ถือว่าไม่ผิด

        กงเจ๋ออวี้กระแอมเบา ๆ สีหน้าดูสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด

        แต่พอเขาพูดแบบนั้น จวีซือหนานก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจมากยิ่งขึ้น “ไม่น่าเลย ทำไมคุณต้องซื้อเสื้อผ้าให้ฉันด้วย ฉันก็ไม่ค่อยได้มาบ้านคุณสักเท่าไร แล้วฉันจะให้คุณซื้อเสื้อผ้าให้ทำไมกัน”

        “...” กงเจ๋ออวี้กระตุกยิ้มมุมปาก “ก็ซื้อมาเผื่อไว้ในกรณีที่เธอถูกเหล้าสาดแบบคราวนี้ยังไงล่ะ!”

        ก็จริง...

        จวีซือหนานคิดว่าที่เขาพูดก็มีเหตุผล

        หืม? ไม่สิ ทำไมพูดเหมือนเธอโดนคนอื่นสาดเหล้าใส่บ่อย ๆ อย่างนั้นล่ะ

        ถึงแม้เธอจะไม่อยากรับอะไรจากกงเจ๋ออวี้เลยก็ตาม แต่ตอนนี้เธอก็ไม่มีสามารถที่จะใส่เสื้อผ้าชุดเดิมออกไปข้างนอกได้

        พอคิดได้ดังนั้น เธอจึงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบชุดเดรสสีขาวแขนกุดคอปกออกมา

        “ชุดนี้แหละ”

        อย่างน้อยชุดนี้ก็ดูเหมือนจะถูกที่สุด

        กงเจ๋ออวี้เอ่ยเสียงเรียบ “อืม เปลี่ยนเลยสิ”

        จวีซือหนานเห็นเขายังยืนอยู่ตรงนั้นไม่ยอมขยับ จึงถามเขาว่า “ในเมื่อคุณยืนอยู่ตรงนี้ แล้วฉันจะเปลี่ยนได้ยังไง”

        “ฉันเคยบอกหรือไงว่าฉันอยากเห็นเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า? เธอคิดไปเองทั้งนั้น”

        “…”

        กงเจ๋ออวี้ล้อเลียนเธอเสร็จก็ลุกขึ้นเดินไปที่ประตู เขาจับลูกบิดประตู ไม่แม้แต่จะมองเธอ จากนั้นเปิดประตูเดินออกไปในทันที

        ก่อนจะออกไป เขายังไม่ลืมที่จะ ‘เตือนความจำ’ จวีซือหนานอย่างมีเมตตา “อ้อใช่ ก่อนหน้านี้ฉันเคยเห็นเรือนร่างเธอมาแล้ว พูดตามตรงนะ จริง ๆ แล้วไม่มีอะไรน่าดูเลย เธอกังวลเกินไปแล้ว”

        “กงเจ๋ออวี้!”

        ปัง! 

        ประตูถูกปิดลง จวีซือหนานโมโหจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในใจด่าผู้ชายคนนี้ไปแปดร้อยรอบ รวมถึงบรรพบุรุษอีกสิบแปดชั่วโคตรของเขาด้วยถึงจะพอใจ

        กึก! 

        เพล้ง!

        “โอ๊ย!”

        ไม่กี่วินาทีต่อมา ก็มีเสียงดังโครมครามมาจากในห้อง

        กงเจ๋ออวี้ที่ยืนอยู่ข้างนอกใจหายวาบ รีบผลักประตูเข้าไปถาม “เป็นอะไรหรือเปล่า?”

        “อ๊ะ! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!”

        จวีซือหนานกำลังคว้าเสื้อผ้าทั้งที่นอนหงายอยู่ตรงนั้น ชุดกระโปรงที่สวมอยู่ใส่ได้แค่ครึ่งเดียว และมีแก้วแตกกระจายอยู่รอบตัวเธอ

        กงเจ๋ออวี้รีบวิ่งเข้าไปจับมือเธอ แล้วถามอย่างร้อนรน “เป็นยังไงบ้าง? เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม? บาดเจ็บหรือเปล่า?”

        จวีซือหนานกุมชุดกระโปรงไว้แน่น พลางส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร ฉันแค่ซุ่มซ่ามล้มลง ทำแก้วตกพื้นน่ะ”

        สายตาของชายหนุ่มหลุบต่ำไปยังมือของเธอ เมื่อเห็นนิ้วกลางถูกเศษแก้วบาดเป็นแผลเล็ก ๆ ก็มีสีหน้าเคร่งเครียด และอดพูดออกมาไม่ได้ “ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก มือยังมีเลือดไหลอยู่เลย”

        “หืม?” จวีซือหนานยกมือขึ้นมองดู แล้วอุทานออกมาว่า “อ๊ะ ไม่เป็นไรค่ะ แค่รอยแผลเล็ก ๆ ถ้าคุณไม่บอก ฉันก็คงไม่เห็น”

        “เธอเห็นอะไรได้บ้างล่ะ ทำอะไรก็ประมาทอยู่ตลอดเลยนี่!” 

        กงเจ๋ออวี้พูดจบ ก็ยื่นมือไปช่วยจวีซือหนานดึงกระโปรงขึ้น แล้วพยุงเธอให้นั่งลงบนเตียง

        เขาเอนตัวไปหยิบกล่องยาจากโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะวางกล่องไว้บนเตียง

        ชายหนุ่มหยิบน้ำยาฆ่าเชื้อและปลาสเตอร์ปิดแผลออกมา แล้วยกมือจวีซือหนานขึ้น เตรียมจะทาให้เธอ

        “เอ่อ… ไม่เป็นไร ฉันจะทำเองค่ะ”

        “อยู่นิ่ง ๆ!”

        กงเจ๋ออวี้ไม่ยอมฟัง คีบสำลีจุ่มน้ำยาฆ่าเชื้อ แล้วค่อย ๆ ทาลงบนแผลของจวีซือหนาน จากนั้นก็ติดปลาสเตอร์ด้วยความระมัดระวัง

        จวีซือหนานมองชายคนนี้ ดวงตาเหมือนบ่อน้ำลึก ขนตายาวเป็นแพ ใบหน้าที่คมคายขมวดมุ่น เม็ดเหงื่อเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาตามหน้าผาก

        จะว่าไปแล้ว…

        เขาหล่อมากจริง ๆ

        จวีซือหนานรู้ตัวว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ชอบจ้องมองผู้ชาย แต่ตอนนี้เธอก็ยังคงถูกดึงดูดโดยออร่าความหล่อเหลาของเขาอยู่

        ไม่ได้! ตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่น่ะ! 

        กำลังคิดไม่ซื่ออยู่งั้นเหรอ!

        เธอรู้สึกอึดอัดที่ตัวเองกำลังจ้องมองใบหน้าของเขา จึงเบนหน้าไปอีกทาง และต่อว่าตัวเองในใจว่าเป็นคนไม่มีความอดทนเอาซะเลย