EP14: การเดินทางสู่รอยแยกมิติ
ยามค่ำคืนของวันที่ 18 พฤศจิกายน 2533 มาถึงอย่างเงียบสงบ ความมืดมิดของชนบทในระยองยุคนั้นเป็ใจให้กับการปฏิบัติการลับอย่างยิ่ง
ผมรอจนกระทั่งทุกคนในบ้านเข้านอนหมดแล้ว ผมแนบหูฟังเสียงการหายใจของ พ่อ และ แม่ ที่นอนอยู่ห้องข้าง ๆ และการหลับใหลที่ไร้เดียงสาของ เด็กชายเกล้า ที่อยู่ไม่ไกลจากห้องของผม
ผมหยิบ เครื่องเชื่อมดัดแปลง ที่ถูกบรรจุในกระเป๋าเดินทางเก่า ๆ อย่างระมัดระวัง พร้อมกับ ปืนพกขนาดเล็ก ที่ถูกตรวจสอบแล้วว่าพร้อมใช้งาน ถูกซ่อนไว้ที่เอวอย่างแ่า
ก่อนออกจากห้อง ผมมองไปยังกระจกเงาเป็ครั้งสุดท้าย ภาพสะท้อนของ วิเชียร ขจรเดช ดูเคร่งเครียดและมุ่งมั่น ใบหน้าของลุงที่ถูกครอบงำด้วยจิตสำนึกของหลานชายจากอนาคต
ผมออกจากบ้านทางประตูหลังอย่างเงียบกริบที่สุดเท่าที่จะทำได้ และตรงไปยังโรงเก็บของเพื่อเข็นมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าวิงคันสีฟ้าออกไป
ผมไม่ได้สตาร์ทรถที่บ้าน แต่ใช้วิธี เข็น รถไปตามถนนดินแดงเป็ระยะทางหลายร้อยเมตร จนกว่าจะพ้นเขตบ้านเรือนและแน่ใจว่าจะไม่มีใครได้ยินเสียงเครื่องยนต์
เมื่อมาถึงจุดปลอดภัย ผมสตาร์ทรถและเร่งเครื่องยนต์ให้ออกสู่ถนนหลักทันที มุ่งหน้าไปยัง ห้วยน้ำใส ตามคำแนะนำของดอน
การขี่รถมอเตอร์ไซค์คันเก่าในความมืดมิดบนถนนดินแดงที่ไม่คุ้นเคยในร่างของลุงเชียรนั้นเป็เื่ที่ท้าทายอย่างยิ่ง ไฟหน้ารถส่องสว่างได้ไม่ไกลนัก และหลุมบ่อต่าง ๆ ทำให้รถสั่นะเืตลอดเวลา
หลังจากขี่รถลัดเลาะไปตามทางที่เปลี่ยวมากขึ้นเรื่อย ๆ ผมก็มาถึงบริเวณ ห้วยน้ำใส ซึ่งเป็จุดเริ่มต้นของเส้นทางเดินเท้าไปยัง มาบดงงู
ผมจอดรถซ่อนไว้ใต้พุ่มไม้หนาแน่น และหยิบกระเป๋าเครื่องมือ (เครื่องเชื่อมดัดแปลง) สะพายหลัง พร้อมกับไฟฉายขนาดใหญ่
ณ จุดนี้ ถ้า น้าฉัตร หรือ พวกเขา ดักรออยู่ พวกเขาจะต้องอยู่บริเวณถนนหลัก แต่ผมกำลังจะเข้าทางป่า
เส้นทางเดินเท้าไปยังมาบดงงูเต็มไปด้วยอุปสรรคตามที่ดอนเตือนไว้ ทั้งทางลาดชัน กิ่งไม้ที่เกะกะ และลำธารเล็ก ๆ ที่ต้องข้าม ผมต้องใช้ทักษะการเอาตัวรอดที่ผมเคยเรียนรู้จากการตั้งแคมป์ในยุคปัจจุบันมาประยุกต์ใช้กับป่าในอดีต
ขณะที่ผมเดินลึกเข้าไปในป่า ความเงียบรอบตัวก็เพิ่มขึ้นจนน่ากลัว ไม่มีเสียงสัตว์ป่าตามปกติ มีเพียงเสียงใบไม้ที่เสียดสีกันตามแรงลม
ผมก้มลงมอง แผนที่แบบร่าง ของลุงเชียรใต้แสงไฟฉายอีกครั้ง การคาดการณ์ของลุงเชียรนั้นแม่นยำอย่างยิ่ง เพราะแผนที่ระบุถึง ร่องรอย และ ลำธารที่แห้งขอด ซึ่งผมกำลังเดินผ่านอยู่
เมื่อเดินมาถึงบริเวณที่เป็เนินสูง ผมหยุดพักและปิดไฟฉายลง ผมใช้ความมืดมิดในการสังเกตการณ์เบื้องล่าง
และนั่นเอง... ผมก็เห็นมัน
บริเวณ มาบดงงู ที่อยู่เบื้องล่างถูกปกคลุมด้วยแสงสลัว ๆ ที่มาจาก โคมไฟขนาดใหญ่ ที่ถูกติดตั้งไว้ตามจุดต่าง ๆ
ผมเห็น เงาร่างของชายฉกรรจ์ หลายคนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในพื้นที่ รอยไหม้ ที่ผมเคยเห็นก่อนหน้านี้
และที่สำคัญที่สุด... รถกระบะสีดำ ที่มีตราสัญลักษณ์องค์กรลับนั้นจอดเรียงรายอยู่สามคัน พร้อมกับ อุปกรณ์ขนาดใหญ่ ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางลาน
มันคือ อุปกรณ์ไฮเทค ที่ผมไม่เคยเห็นในยุค 2568 ด้วยซ้ำ มันดูคล้ายกับเครื่องกำเนิดคลื่นขนาดใหญ่ที่มีสายเคเบิลโยงใยไปยังจุดต่าง ๆ ของพื้นที่ รอยไหม้
พวกเขาไม่ได้แค่ใช้รอยแยกมิติ แต่พวกเขากำลัง ควบคุม และ ขยาย มัน!
ผมรู้ว่าผมต้องลงไปให้ถึงอุปกรณ์นั้นและใช้ เครื่องเชื่อมดัดแปลง เพื่อสร้างความปั่นป่วนให้กับระบบของพวกเขา ก่อนที่พวกเขาจะเปิด ประตูมิติ ให้สมบูรณ์ ซึ่งนั่นอาจหมายถึงการที่ ลุงเชียร จะติดอยู่ในมิติเวลาไปตลอดกาล
ผมปรับสายสะพายกระเป๋าให้แน่นขึ้น ััปืนพกที่เอว และเริ่มเคลื่อนตัวลงไปตามทางลาดชัน มุ่งหน้าไปยังแสงสว่างสลัว ๆ ที่เต็มไปด้วยอันตราย
การเดินทางสู่รอยแยกมิตินี้กำลังจะจบลงด้วยการเผชิญหน้า...!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
.
227
