สตรีนามลี่จูผู้นี้หลับได้อย่างไรกัน! อาบน้ำแล้วเผลอหลับไปอย่างนั้นหรือ!?ช่างเป็สตรีที่แปลกประหลาดนัก
เจียเร่อยืนมองร่างเปลือยเปล่าในอ่างอาบน้ำของนางอยู่นาน ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าคลุมกายแล้วนำมาปิดบังเรือนร่างของนางในอ่างอาบน้ำ แต่เมื่อผ้าคลุมถูกน้ำมันก็โชว์ผิวพรรณส่วนสัดเรือนร่างอวบอิ่มของนางเด่นต่อหน้าเขาอยู่ดี ยิ่งแนบชิดนางเขายิ่งหวั่นไหวแปลกๆ นางช่างน่าหลงใหลนัก!หรือนี่คือวิธียั่วยวนของนาง!
คิดได้ดังนั้นเจียเร่อจึงรีบวางนางลงบนเตียงก่อนยืนรอดูว่านางจะทำเช่นไรต่อไป แต่นางกลับนอนหลับสบายใจในสภาพเปียกครึ่งไม่เปียกครึ่งเช่นนั้น!
“พวกเ้าเข้ามา!”
บ่าวรับใช้ 2 นางรีบเดินเข้ามาทันที เมื่อเห็นสภาพของแม่นางลี่จูที่ไม่ต่างกับเปลือยกายมีเพียงผ้าคลุมบางเปียกน้ำปิดบังกายไว้เท่านั้นก็เข้าใจได้
“แม่นางลี่จูสลบไปหรือเ้าคะ?”
“ไม่น่าจะสลบ น่าจะแค่หลับคาอ่างอาบน้ำ พวกเ้าคงใส่สมุนไพรผ่อนคลายในอ่างอาบน้ำให้นางมากเกินไปกระมัง นางคงไม่คุ้นชินจึงหลับไปเช่นนี้ ขนาดข้าอุ้มนางมาวางไว้บนเตียงนางยังไม่รู้สึกตัวแถมนอนต่อได้ ไปเอาชุดแห้งๆ มาเปลี่ยนให้นางแล้วไม่ต้องปลุกนาง หากนางตื่นแล้วค่อยมาบอกข้า!”
“เ้าค่ะ”
เจียเร่อได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งใจที่นางไม่ได้หนีไปอย่างที่คิด แต่ทำไมร่างกายนางจึงบอบบางขนาดนี้ เพียงสมุนไพรทำให้ผ่อนคลายกลับหลับไปได้ หรือนางจะเป็เพียงคนธรรมดาจริงๆ แต่คนทั่วไปก็ไม่บอบบางเช่นนาง แถมผิวพรรณของนางยังนุ่มนิ่มขาวละเอียดจนแทบไม่เห็นสีเืเหมือนสตรีใดที่เขาเคยพบเจอมา แม้จะผอมบางแต่ส่วนที่ควรมีนางกลับมีจนล้น เอวคอด สะโพกผาย จนเขากลืนน้ำลายลงคอได้ยากเย็นยามอุ้มนาง นางช่างทำให้บุรุษหลงใหลได้แม้แต่ยามหลับจริงๆ เขาจะต้องใจแข็งกว่านี้ นี่อาจจะเป็วิธียั่วยวนของมารร้ายเช่นนางก็เป็ได้!
เขาก้าวเท้าออกจากเรือนรับรองของนางไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเห่อร้อนขึ้น ใบหูของเขาเริ่มแดงไปหมดยามนึกถึงตอนที่คลุมผ้าบนกายนางแล้วอุ้มออกมาจากอ่างอาบน้ำ แม้จะไม่ตั้งใจในคราแรก แต่เขาก็มองร่างนางไปทุกส่วนสัดเต็มสองตาแล้ว
ลี่จูที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตอนหลับไป ได้แต่นอนไปจนถึงเช้าของอีกวัน อาจเพราะร่างกายของเธอเพิ่งมาพบเจอโลกใหม่ที่เธอไม่เคยััมาก่อน ทั้งสมุนไพร ทั้งต้นหญ้า ทั้งอากาศที่เปลี่ยนไป ร่างกายของเธอจึงปรับไม่ทัน ทั้งยังการเดินทางด้วยความเร็วแสงย้อนเวลาอีก ทำให้ร่างกายอ่อนล้าและ้าพักผ่อน
เช้าวันใหม่เธอเหมือนได้ชาร์จพลังเต็มที่ รู้สึกสดชื่นเมื่อตื่นมาพบกับอากาศสดชื่นเย็นสบาย พร้อมแสงแดดอ่อนที่ไม่ค่อยได้พบเจอในโลกเก่าของเธอ
“แม่นางลี่จูตื่นแล้วหรือเ้าคะ?”
มีเสียงสตรีเอ่ยถามลี่จูมาจากด้านนอกเรือนนอน คงเป็บ่าวรับใช้ 2 คนเมื่อวานแน่ๆ เธอมานอนบนเตียงนี้ได้อย่างไรกัน? หรือสาวใช้ 2 คนนั่นแบกเธอมาจากอ่างอาบน้ำ?
“ข้าตื่นแล้ว พวกเ้าเข้ามาเถอะ”
“ท่านรู้สึกอย่างไรบ้างเ้าคะ หิวหรือไม่? เมื่อวานท่านหลับสนิทมากจนพวกข้าไม่กล้าปลุกมารับอาหารเย็น”
ลี่จูที่ได้ยินเื่อาหารแล้วเหมือนกระเพาะได้เริ่มทำงาน อยู่ดีๆ ท้องของนางก็ร้องดังโครกครากอย่างน่าเกลียด
“พวกเ้าคงได้ยินเสียงท้องของข้าแล้ว คิดเห็นว่าอย่างไรเล่า”
ลี่จูเอ่ยออกไปด้วยใบหน้าแดงก่ำอย่างเขินอาย นางไม่เคยท้องร้องเสียงดังน่าเกลียดขนาดนี้มาก่อน เมื่อวานไม่มีอะไรตกถึงท้องนางเลยั้แ่มาถึงยุคโบราณนี้ ร่างกายคง้าพลังงานแล้ว
บ่าวรับใช้ 2 คนได้แต่ปิดปากหัวเราะเบาๆ อย่างสุดจะกลั้น
“ข้าจะรีบไปนำสำรับอาหารมาให้นะเ้าคะ”
“ข้าจะช่วยท่านผลัดผ้าล้างหน้าแต่งตัวใหม่นะเ้าคะ”
สาวใช้ทั้งสองคนแบ่งหน้าที่กันทำอย่างรู้งาน ทั้งสองคงถูกฝึกมาเป็อย่างดี
“แล้วกระเป๋าหนังใบเล็กของข้าที่วางตรงอ่างอาบน้ำอยู่ที่ใดหรือ?”
ลี่จูลืมไปว่าวางกระเป๋าหนังทิ้งไว้แถวอ่างอาบน้ำ ในนั้นมีแต่ของจำเป็ของนางที่นำมาจากศตวรรษที่ 23 หากหายไปนางคงยากจะติดตาม เพราะถูกคุมตัวอยู่ที่นี่
“ข้านำมาวางไว้ข้างเตียงท่านแล้วเ้าค่ะ ในนั้นมีอะไรหรือเ้าคะ มันเบามากจนข้าคิดว่าไม่มีอะไรในนั้น”
สาวใช้ที่เก็บกระเป๋าหนังไว้ให้ลี่จูนั้นไม่รู้สึกถึงน้ำหนักใดเลยยามยกกระเป๋ามา จึงคิดว่าคงเป็เพียงกระเป๋าใส่ของทั่วไปเท่านั้น
“แค่ของดูต่างหน้าบิดาข้าเท่านั้น ข้าหวงมันมาก อย่างไรเ้าช่วยดูแลมันให้ข้าด้วย”
“เ้าค่ะ ข้าจะดูแลอย่างดี”
ลี่จูล้างหน้าล้างตาแต่งกายด้วยชุดใหม่ที่ประณีตงดงาม การทำผมและเครื่องประดับล้วนรุ่มร่ามไปหมด เธอไม่รู้ว่าคนยุคสมัยนี้จะประดับเครื่องประดับอะไรมากมายบนศีรษะ นางไม่ค่อยชอบอะไรมากมายจึงขอให้สาวใช้เพียงประดับดอกไม้และไข่มุกให้เท่านั้น ด้วยปิ่นปักผมนั้นทิ่มหนังศีรษะของนางจนปวดไปหมดหลายครา กว่าจะแต่งกายแล้วเสร็จสำรับก็ถูกยกมาเต็มโต๊ะแล้วจนกลิ่นหอมโชยมา
ลี่จูรีบเดินมาที่โถงของเรือนรับรองทันที แต่กลับพบท่านแม่ทัพเจียเร่อนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างกับรอคอยนาง
“เ้ามาแล้วรึ! เป็อย่างไรบ้าง เมื่อคืนนี้หลับสบายดีหรือไม่?”
เจียเร่อเอ่ยถามออกไปอย่างไม่ใส่ใจนักพลางหยิบตะเกียบพร้อมชามข้าวเตรียมจะตักอาหารใส่ชามของตนเอง
“ช้าก่อน! ท่านมาแย่งอาหารของข้าทำไม!? ข้าให้สาวใช้เตรียมอาหารให้ข้าก่อน แล้วอยู่ดีๆ ท่านจะมาทานอาหารของข้าได้อย่างไร!?”
ลี่จูที่กำลังโมโหหิวจึงไม่กลัวใครทั้งนั้น เขาเป็เ้าของจวนก็จริง แต่อยู่ดีๆ จะมาชุบมือเปิบได้อย่างไร นี่มันอาหารของนาง นางหิว!!
“ข้าไม่ได้แย่ง นี่มันอาหารของข้า ข้าเพียงมาทานพร้อมกับเ้าเท่านั้น เห็นสาวใช้บอกว่าเ้าหิวมาก ข้าเลยให้คนยกสำรับของข้ามาให้เ้าก่อน จะได้ทานไวๆ อย่างไรเล่า แล้วนี่เ้ามากล่าวหาข้าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน”
ลี่จูได้ยินเช่นนั้นจึงรีบปิดปากแทบไม่ทัน เรือนก็เรือนของเขา อาหารก็อาหารเขา เรานี่ก็ปากไวเกินไปเนอะ ไม่น่าโมโหหิวเลย ทำยังไงดีล่ะทีนี้ ในใจลี่จูได้แต่คิดว่าจะแก้ไขสถานการณ์อย่างไร อยู่ดีๆ ชิปในร่างกายนางก็ประมวลผลขึ้นมาในสมองนางว่าให้รีบไปนั่งข้างท่านแม่ทัพและคีบอาหารเอาอกเอาใจก่อน เพื่อปรับความสัมพันธ์ให้ดีขึ้น! นี่นางจะต้องทำเช่นนั้นจริงๆ รึ!?
32K
![พิศวาสข้ามเพื่อน [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753353985_47567044.webp)
