ตอนที่5
คำเตือน
"ขอบใจนะจ๊ะมีดของช่างิใช้ดีจริงๆ คราวหน้ายายจะฝากไปลับใหม่นะ"หญิงชราคนหนึ่งในหมู่บ้านพูดกับหนิงหลงที่นำมีดมาส่งด้วยท่าทีใจดีก่อนจะมองมีดที่ฝากให้าุโิซานช่วยลับให้ด้วยท่าทีพึงพอใจเพราะค้อนสดับทศทิศไม่สามารถยกขึ้นได้าุโิซานก็เลยอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านใกล้ๆจุดที่ค้อนอยู่ไปเลย ทำให้ทั้งาุโิซานทั้งหนิงหลงกลายเป็คนในหมู่บ้านไปโดยปริยาย
าุโิซานไม่ทำอาวุธอีกแล้วแต่ก็ไม่ได้ทิ้งงานตีเหล็กไปท่านยังคงรับทำจอบเสียมรวมไปถึงลับคมมีดและเครื่องใช้ต่างๆให้คนในหมู่บ้านอยู่ตลอดโดยมีหนิงหลงคอยนำของมาส่งั้แ่สมัยก่อนแล้ว
"ว่าแต่….พ่อหนุ่มคนนี้ใครงั้นหรือ"ยายหลิวหญิงชราที่หนิงหลงนำมีดมาส่งถามพลางมองไปทางหลินฟานที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยท่าทีสงสัยหลายปีนี้หนิงหลงนำของมาส่งคนเดียวหรือมากับาุโิซานตลอดไม่เคยเห็นคนอื่นมาช่วยแบบนี้เลย
"ข้ามีนามว่าหลินฟานขอรับเป็ศิษย์น้องของศิษย์พี่หนิงหลงขอรับ"หลินฟานว่าพลางยิ้มกว้างด้วยท่าทีเป็มิตรวันนี้หนิงหลงมาส่งของให้คนในหมู่บ้านหลินฟานก็เลยอาสามาช่วยเพราะของที่ต้องเอามาส่งมีน้ำหนักมากไม่ใช่เล่นๆเลยแถมหลินฟานก็ต้องอยู่ที่นี่อีกนานรู้จักคนในหมู่บ้านเอาไว้ถือเป็เื่จำเป็
"พี่หลินท่านยายท่านนี้ชื่อท่านยายหลิวขอรับท่านยายมักฝากพวกเราลับมีดกับทำเครื่องครัวบ่อยๆแล้วท่านยายก็เป็คนสอนข้าทำอาหารด้วยขอรับ"หนิงหลงแนะนำท่านยายหลิวให้หลินฟานรู้จักเหมือนที่ทำกับทุกคนในหมู่บ้าน
"เอ๊ะเป็คนสอนศิษย์พี่ทำอาหารหรือขอรับ"หลินฟานได้ยินก็มีท่าทีใทันที หลังจากได้ทานอาหารฝีมือหนิงหลงแล้วหลินฟานถึงกับเกิดอาการกังวลไปเลยว่าหากกลับไปที่อาณาจักรัครามแล้วจะหาคนฝีมือเทียบเท่าหนิงหลงได้จากไหนอาหารของหนิงหลงรสชาติดีขนาดนั้นเลยล่ะไม่นึกเลยว่าคนสอนให้หนิงหลงทำอาหารจะเป็ท่านยายท่านนี้
"ใช่แล้วยายเห็นว่าช่างิทำอาหารไม่เก่งยายก็เลยสอนหนิงน้อยทำแทนเท่านั้นเอง"ยายหลิวยิ้มด้วยท่าทีอ่อนโยนก่อนจะลูบหัวหนิงหลงด้วยท่าทีเอ็นดู
"ท่านยายหลิวท่านเคยทำงานในห้องครัวของวังหลวงที่ไหนมาหรือเปล่าขอรับ"หลินฟานถามออกไปด้วยท่าทีจริงจังอย่างมากบอกตามตรงถ้ามีเื่อย่างท่านยายหลิวจริงๆแล้วเคยเป็หัวหน้าแม่ครัวในวังหลวงสักแห่งหลินฟานก็ไม่แปลกใจเลย
"ต๊ายพ่อหนุ่มปากหวานจริงๆนะอย่าล้อคนแก่เล่นแบบนี้สิ"ยายหลิวหัวเราะด้วยท่าทีขำขันก่อนจะหยิกแก้มหลินฟานด้วยท่าทีเอ็นดู
"เอ๋นั่นข้าพูดจริงนะขอรับ"หลินฟานตอบด้วยท่าทีจริงจังเช่นเดิมท่านยายแกล้งทำเป็ไม่รู้เื่หรือเปล่าแต่ท่าทางของท่านก็ไม่ได้เหมือนปกปิดอะไรไว้นี่นา
.
.
.
"เป็หมู่บ้านที่อบอุ่นดีจังเลยนะขอรับท่านยายหลิวให้ผักมาตั้งเยอะแน่ะ"หลินฟานถือตะกร้าผักกลับมาแทนห่อมีดและจอบเสียมพูดด้วยท่าทียิ้มแย้มคนในหมู่บ้านใจดีกับหนิงหลงมากทำให้พวกเขาต้อนรับหลินฟานที่มากับหนิงหลงอย่างอบอุ่นทีเดียวระหว่างทางกลับบ้านหลินฟานเลยอดไม่ได้ที่จะชื่นชมคนในหมู่บ้านอย่างออกหน้าออกตา
"ตัดสินใจแล้วหลังจากข้าจัดการเื่ราวทั้งหมดแล้วข้าจะปลดเกษียณแล้วมาใช้ชีวิตบั่นปลายที่หมู่บ้านนี้ขอรับ"หลินฟานว่าพลางมองไปทางหมู่บ้านด้วยท่าทีผ่อนคลายแต่อารมณ์ดีได้ครู่เดียว หลินฟานก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติในหมู่บ้านเข้าพอดี
"ท่านพ่อเ้านั่นไงเด็กที่เอาถังไม้ฟาดหัวข้า"ทันทีที่หลินฟานมองไปทางหมู่บ้านหลินฟานก็พบว่ายามนี้ทางเข้าหมู่บ้านมีชายกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้ามาพอดีแถมคนที่อยู่ด้านหน้ายังชี้มาทางหนิงหลงอีกต่างหาก
"ศิษย์พี่หลบข้างหลังข้าก่อนขอรับ"หลินฟานว่าพลางวางตะกร้าผักลงกับพื้นเ้าคนที่มาหาเื่หนิงหลงคราวก่อนกลับมาอีกแล้วแถมยังพาคนมามากกว่าเดิมอีกต่างหาก แม้ในกลุ่มจะไม่มีผู้คุ้มกัน 2คนก่อนหน้านี้ แต่ก็มีผู้ฝึกฝนพลังิญญาคนใหม่เข้ามาด้วยท่าทางเ้าพวกนั้นจะเก่งกว่าเ้า 2 คนก่อนหน้านี้หลายเท่าทีเดียว
"เ้าสินะที่ทำร้ายบุตรชายของข้าได้ข่าวว่าที่หมู่บ้านนี้มีช่างตีเหล็กฝีมือดีคนหนึ่งที่สามารถทำอาวุธวิเศษได้ทั้งทีถ้ายอมทำอาวุธให้บุตรชายของข้าก็ได้รับรางวัลไปแล้วแท้ๆ"บิดาของชายที่มาหาเื่พูดด้วยท่าทีวางตัวใหญ่โตอย่างมากแต่จากเครื่องแต่งกายที่หรูหราและผู้คุ้มกันมีฝีมือแล้ว ท่าทางเ้าหมอนี่ก็ไม่ใช่คนชนชั้นธรรมดาเช่นกัน
"เ้า้าอะไรหากคิดจะทำร้ายศิษย์พี่กับอาจารย์ของข้าข้าจะไม่ปล่อยพวกเ้าไปเด็ดขาด"หลินฟานได้ยินแบบนั้นก็เดินออกมาเตรียมประจันหน้ากับกลุ่มคนตรงหน้าทันทีคราวก่อนเขาหมดแรงเลยเกือบจะช่วยหนิงหลงไม่ได้ แต่คราวนี้ไม่เหมือนกันหลินฟานฟื้นฟูพลังงานมาเต็มที่แล้วคนพวกนี้ขอเพียงพริบตาเดียวก็จัดการได้ทันทีเสียด้วยซ้ำ
"ไอ้บ้านนอกกล้ามาขึ้นเสียงกับข้างั้นเหรอ ไอ้เ้าเด็กเหลือขอนั่นทำร้ายลูกชายข้าอาจารย์ของมันทำร้ายคนของข้า ถ้าเ้าไม่อยากตายไปด้วยก็ถอยไปซะ"บิดาของชายที่เข้ามาหาเื่มองหลินฟานั้แ่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีดูถูกเพราะต้องเริ่มฝึกวิชาตีเหล็กหลินฟานก็เลยไม่ได้สวมเสื้อผ้าหรูหราเช่นปกติส่วนเครื่องประดับก็ไม่ได้ใส่แม้แต่ชิ้นเดียวเพราะ้ามาพบคนในหมู่บ้านด้วยทำให้หลินฟานยามนี้ไม่ต่างจากคนอื่นๆในหมู่บ้านนัก
"ท่าทางคงคุยกันไม่รู้เื่สินะ"หลินฟานถอนหายใจออกมาก่อนจะมองเหล่าผู้คุ้มกันนิ่งเ้าพวกนี้เริ่มเดินออกมาล้อมหลินฟานเอาไว้แล้วท่าทางจะััพลังิญญาของหลินฟานได้แน่ๆ
ฟุบ….
หลินฟานเรียกกระบี่ประจำตัวออกมาจากกำไลข้อมือเพื่อเตรียมจะต่อสู้แต่ทันทีที่เห็นหลินฟานนำกระบี่ออกมาเหล่าคนรอบข้างกลับแสดงท่าทีตื่นใออกมาเสียอย่างนั้น
"กำไลมิติ…."เหล่าผู้ฝึกฝนพลังิญญารอบๆต่างหันไปมองหน้ากันทันทีกำไลมิติเป็กำไลที่สามารถใส่สิ่งของเข้าไปข้างในได้นอกจากจะดีกับการเดินทางแล้วยังสะดวกสบายอย่างมากอีกด้วย แต่เพราะความสะดวกของมันประกอบกับความหายากทำให้ราคาของมันไม่ใช่เล่นๆเลย
"กระบี่นั่นมัน……กระบี่ลิ้นั"แต่ท่ามกลางความตื่นใของคนอื่นๆบิดาของชายที่เข้ามาหาเื่กลับมองไปที่กระบี่ของหลินฟานเสียมากกว่ากระบี่ของหลินฟานนั้นเป็กระบี่รูปหัวัโดยมีใบกระบี่ออกมาจากปากของัเหมือนกับลิ้นตามชื่อกระบี่อีกด้วย
“รู้จักด้วยงั้นเหรอ”หลินฟานได้ยินว่าอีกฝ่ายรู้จักกระบี่เล่มนี้ก็ลดกระบี่ลงเพราะท่าทางจะไม่ต้องลงไม้ลงมือกันแล้ว
“ขะขอรับ.....หนึ่งในอาวุธประจำตัวของสี่องครักษ์วังหลวงแห่งอาณาจักรัครามข้าน้อยศึกษาเื่อาวุธมาบ้างจำไม่ผิดหรอกขอรับ”บิดาของชายที่เข้ามาหาเื่พูดพลางเปลี่ยนท่าทีเป็ประสานมืออย่างรวดเร็วกระบี่ลิ้นัเป็กระบี่ระดับราชันขั้นที่ 5ซึ่งถือว่าเป็อาวุธล้ำค่าเกินกว่าพวกตนจะคิดแตะต้อง แต่ไม่ใช่เท่านั้นกระบี่เล่มนี้ยังเป็กระบี่ประจำตำแหน่งของหนึ่งใน 4องครักษ์หลวงแห่งอาณาจักรัครามอีกด้วย
“แล้วเ้าพวกนี้จะให้ข้าจัดการหรือจะเรียกพวกมันกลับไปเอง”หลินฟานถามพลางปล่อยพลังิญญาของตนออกมาพลังิญญาขององครักษ์หลวงแห่งอาณาจักรัครามนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทนได้แค่ปล่อยพลังิญญาออกมาเหล่าผู้คุ้มกันของชายตรงหน้าก็ขาสั่นระริกด้วยความกลัว
“ทราบแล้วขอรับ พวกเ้ากลับมาเดี๋ยวนี้ห้ามรบกวนคุณชาย”บิดาของชายที่เข้ามาหาเื่พูดพลางเรียกของคนมานั่งคุกเข่าเบื้องหน้าของหลินฟานระดับของผู้ฝึกฝนพลังิญญาก็มีการแบ่งระดับขั้นเหมือนอาวุธนั่นล่ะหากเทียบคนพวกนี้เป็อาวุธวิเศษระดับต่ำ หลินฟานก็เป็อาวุธวิเศษระดับราชันแล้วมันห่างกันขนาดนั้นเลย
“วันนี้ข้าอารมณ์ดีเลยจะปล่อยพวกเ้าไป แต่ถ้าพวกเ้ากลับมาที่นี่ หรือรบกวนศิษย์พี่ท่านนี้ของข้าอีกข้าจะเล่นงานพวกเ้าเสียให้หนัก”หลินฟานว่าพลางเก็บกระบี่ของตนไปหมู่บ้านแห่งนี้สงบสุขร่มรื่นอย่างมาก หลินฟานไม่อยากให้ศพของพวกมันทำให้บรรยากาศของหมู่บ้านแปดเปื้อน
“เอ๊ะศิษย์พี่.......”เหล่าผู้มาหาเื่มองตากันด้วยท่าทีงุนงงเหตุใดองครักษ์หลวงแห่งอาณาจักรัครามถึงได้ประสานมือเรียกเด็กน้อยข้างตัวว่าศิษย์พี่กัน
“พวกเ้ายังไม่ไปกันอีกงั้นเหรอหรือจะรอให้ข้าเปลี่ยนใจ”หลินฟานถามพลางเอามือแตะไปที่กำไลข้อมืออีกครั้งเหมือนจะเรียกกระบี่ออกมาอีกรอบแต่ทำได้เท่านั้นเหล่าคนที่มาหาเื่ก็วิ่งหนีหายไปเสียแล้ว
“กลับกันเถอะขอรับศิษย์พี่เ้าพวกน่ารำคาญไปกันหมดแล้ว”หลินฟานไล่เ้าพวกคนที่มาหาเื่เสร็จก็ยกตะกร้าผักกลับขึ้นมาถือแล้วชวนหนิงหลงที่กำลังมองมาทางหลินฟานด้วยท่าทีอึ้งๆกลับบ้านแต่....
“พี่หลินข้าขอดูกำไลนั่นหน่อยได้หรือเปล่าขอรับ”หนิงหลงจ้องมาทางกำไลข้อมือของหลินฟานตาเป็ประกายหากมองผ่านๆกำไลที่หลินฟานใส่ก็เหมือนกำไลเชือกผูกกับหินประดับธรรมดาหากหลินฟานไม่ใช้งานให้เห็นหนิงหลงก็ไม่ทราบหรอกว่ามันคือกำไลมิติ
“กำไลนี่น่าสนใจหรือขอรับ”หลินฟานเลิกคิ้วด้วยท่าทีสงสัย แม้จะราคาแพงแต่กำไลมิติเหล่านี้ขอเพียงมีเงินก็หามาได้ สำหรับหลินฟานที่ใช้ชีวิตในวังหลวงเห็นทุกคนใส่กันจนชินซะแล้ว
“ข้าสงสัยมานานแล้วขอรับว่ามันสร้างอย่างไรข้าเคยอ่านแต่ในตำราของอาจารย์เพิ่งจะได้เห็นของจริงนี่ล่ะ”หนิงหลงตอบพลางเดินเข้าไปมองข้อมือของหลินฟานด้วยดวงตาเป็ประกายสมแล้วที่เป็ศิษย์ของช่างตีเหล็ก แทนที่จะสนใจราคาของมันเขากลับสงสัยเื่การสร้างมันขึ้นมามากกว่ามิน่าเล่าหนิงหลงถึงสามารถเรียนรู้เื่การตีเหล็กได้รวดเร็วนัก เพราะมีความใฝ่รู้เช่นนี้เอง
“จริงสิอาจารย์สั่งให้ข้าสอนเคล็ดฝึกฝนพลังิญญาให้ศิษย์พี่ในวันพรุ่งนี้นะขอรับยังไงก็ทำใจเอาไว้ในหน่อยนะขอรับ”หลินฟานนึกถึงเื่ความรู้เกี่ยวกับการตีเหล็กขึ้นมาได้ก็เพิ่งจะนึกออกว่าตนเองต้องเริ่มสอนวิชาให้หนิงหลงพรุ่งนี้แล้ว
“พวกเราจะฝึกพลังิญญากันไม่ใช่หรือขอรับทำไมต้องทำใจด้วย”หนิงหลงถามด้วยท่าทีงุนงงก่อนหน้านี้อาจารย์ก็สอนพื้นฐานการฝึกฝนพลังิญญามาบ้างแล้ว มันก็แค่นั่งสมาธิแล้วรวบรวมพลังิญญารอบตัวเท่านั้นไม่ใช่หรือ
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้เองขอรับ”หลินฟานยิ้มอย่างมีเลศนัยแต่กลับไม่ตอบคำถามของหนิงหลงเสียอย่างนั้นตกลงแล้วหนิงหลงต้องทำใจเกี่ยวกับอะไรงั้นหรือ?
560
