“จะว่าอย่างไรนะเ้าห้า เ้าเจอใครนะ”
“กระหม่อมพูดว่า…กระหม่อมเจอบุคคลที่คล้ายกับองครักษ์ซีพะยะค่ะ ก่อนที่จะเกิดการก่อฏ กระหม่อมเคยเห็นองครักษ์ซี ตามเสด็จท่านตาเข้าวัง”
“เ้าเจอที่ใด เ้าห้า รีบบอกแม่มาเถอะ”
“กระหม่อมเจอ ตอนที่กระหม่อมเดินออกมาจากโรงประมูลพะยะค่ะเสด็จแม่ แต่กระหม่อมไม่มั่นใจ ว่าคนที่กระหม่อมเห็นจะใช่องครักษ์ซีหรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่กระหม่อมสงสัยคือเด็กน้อยที่มากับบุคคลที่หน้าคล้ายกับองครักษ์ซี ใบหน้าคล้ายกับ…รูปวาด ที่หม่อมฉันเคยเห็น ในห้องทรงอักษรของเสด็จแม่เลยพะยะค่ะ เพียงแต่หม่อมฉันไม่ทราบว่าเป็บุคคลใด”
“จะว่าอย่างไรนะ คล้ายกับผู้ใดนะ”
“คล้ายกับรูปภาพในห้องอักษรของเสด็จแม่พะยะค่ะ”
“เ้าหมายถึงองค์หญิงอย่างนั้นหรือ เป็ไปไม่ได้ เหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน มีคนพบพระศพขององค์หญิงในตำหนักร้างหลังวังหลวง” เหตุการณ์ลอบก่อฏ เพื่อกำจัดบุคคลที่มีคำทำนายตรงกับตำนานและแย่งชิงตำแหน่งจากองค์รัชทายาท
“กระหม่อมเพียงแค่สงสัย จึงมาถามเสด็จแม่พะยะค่ะ”
“งั้นหรือแต่อย่างน้อยเราก็ยังมีความหวัง เ้าห้าช่วยจัดการเื่นี้ให้แม่หน่อย”
“ได้พะยะค่ะเสด็จแม่ กระหม่อมจะจัดการให้เรียบร้อย”
“ขอบใจเ้ามาก”
“ทั้งสองพระองค์คุยกันเื่อันใดหรือ หม่อมฉันรู้ด้วยได้หรือไม่”
“เ้าเป็เด็กไม่ต้องยุ่งเ้าแปด” ว่าแล้วก็ทำการผลักบ่าขององค์ชายแปดออกไปจากด้านหลังของพระองค์ ที่ตอนนี้โดนน้องชายนำคางมาเกยไว้
“โถ่ เสด็จพี่ เสด็จแม่ หม่อมฉันอยากช่วยนี่น่าพะยะค่ะ”
“ปล่อยเป็หน้าที่ของข้าจัดการเอง ถ้าอย่างนั้นลูกและเ้าแปด กราบทูลลาก่อนดีกว่าพะยะค่ะเสด็จแม่”
“เดินทางดี ๆ"
"พะยะค่ะ”
หากแต่สำนวนเสือหมอบัซ่อน อำนาจต่างมิเข้าใครออกใคร กาลเวลาผันเปลี่ยน จะนำพามาซึ่งเหตุอันใดก็สุดแล้วแต่ใครจะล่วงรู้
ณ บ้านตระกูลเป่ย ที่เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น
“ท่านตา ท่านยายอร่อยมากๆ เลยเ้าค่ะ หลานมิเคยรู้มาก่อนเลย ว่าท่านตาท่านยายทำกับข้าวอร่อยถึงเพียงนี้”
“ขอบใจเ้ามากจินเออร์ ปากหวานจริงเชียวหลานยาย”
“แล้วอาหลิวกับอาเหมยเล่า รสชาติถูกปากหรือไม่”
“รสชาติยอดเยี่ยมไปเลยขอรับ พวกข้ามิเคยทานอาหารที่อร่อยเช่นนี้มาก่อนเลยขอรับ”
“ใช่แล้วเ้าค่ะ อวี้เหมยอยากกินทุกวันเลย”
“ฮ่าๆ มิเบื่อหรือไร”
“มิเบื่อเ้าค่ะ อาหารของท่านยายอร่อยมากๆ เ้าค่ะ”
“ดีๆ กินต่อเถิด กินเยอะๆ”
“แล้วเ้าจินหลงไปไหนล่ะ ทำไมยายไม่เห็นมันเลยหมู่นี้ มันหายตัวไปบ่อยๆ นะ”
“อ๋อ มัน…มัน จริงๆ แล้วลูกมีเื่จะสารภาพเ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่ท่านตาท่านยายเ้าคะ หากหลานพูดอันใดออกไปทุกคนจะรังเกียจหลานหรือไม่”
“รังเกียจอันใดของเ้ากัน มันจะมีสิ่งใดที่เหนือไปกว่าความรักที่พ่อกับแม่ท่านตาท่านยายมีให้เ้าหรือจินเออร์ มันจะมีสิ่งใดที่ทำให้พ่อกับแม่และทุกคนที่นี้เกลียดเ้าได้กัน”
“ฮือ ท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาท่านยาย ลูกรักทุกคนมากเลยเ้าค่ะ” ข้าดีใจมากที่ทุกคนรับฟังในสิ่งที่ข้าพูดออกไป
“อย่าขี้แยเ้าเด็กน้อย ไหนเ้ามีเื่อันใดเ้ารีบพูดมาเถอะ”
“คือหลานมีเื่ที่จะบอกกับทุกคนเ้าค่ะ หลานไม่ทราบว่าทุกคนรู้หรือไม่ จริงๆ แล้ว บนโลกใบนี้ ไม่ได้มีแค่โลกของเรา แต่ยังมีโลกของมาร ปีศาจและ์เ้าค่ะ"
“จริงหรือจินเออร์”
"นี่ท่านพ่อท่านแม่ยังไม่ทราบงั้นหรือเ้าค่ะ แล้วท่านตากับท่านยายเล่าเ้าคะรู้หรือไม่”
“ทำไมตากับยายจะไม่รู้เล่า พวกข้าน่ะอยู่ในโลกนี้มาก่อนพวกเ้าอีกนะ”
“อย่างนั้นหรือเ้าคะ หลานคิดไว้แล้วเชียวว่าท่านตาและท่านยาย ต้องรู้เื่ราวมากมายแน่นอน”
“แล้วท่านพ่อกับท่านแม่ล่ะเ้าคะ ไม่สงสัยหรือ ว่าลูกพูดอะไรออกไป"
หลังจากนั้นข้าจึงเริ่มเล่าสิ่งที่ข้ารับรู้ออกมา จริงๆ แล้วเมื่อไม่นานมานี้ ไม่สิ ั้แ่ข้าเกิดมา ข้ามีความทรงจำของชาติภพที่แล้ว ติดตัวมาด้วยั้แ่เกิด จนข้าได้พบเจอกับเ้าจินหลง สาเหตุที่บ้านเราเจอสมุนไพรมากมาย ก็เป็ผลมาจากการที่จินหลงเป็สัตว์เทพ
“เ้าว่าอย่างไรนะจินเออร์ สัตว์เทพหรือ”
“ใช่เ้าค่ะ สัตว์เทพในตำนาน เพียงแต่ลูกก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมมันถึงมาอยู่กับลูก”
“และจริงๆ แล้วเ้าจินหลงนี้แหละเ้าค่ะ เป็คนที่บอกให้ลูกรู้ว่าโลกของเราไม่ได้มีแค่โลกมนุษย์อย่างเดียว แต่ยังมีมาร ปีศาจและ์อีกด้วย”
“จริงๆ แล้วพ่อกับแม่ก็ปิดบังเื่ราวกับพวกเ้าไว้มากมายเหลือเกินอาซานอาหลิน” ข้ายังไม่ทันเล่าจน ท่านตาท่านยายท่านเอาเลยหรือเ้าค่ะ อืออ พลิกไม่ไหวแล้ว
“อ้าวคดีพลิกหรือเ้าค่ะ ท่านตาท่านยาย” ข้าหันไปหยอกล้อท่านตาท่านยาย เนื่องจากเห็นว่าบรรยากาศรอบๆ เริ่มหมองลงเรื่อยๆ
“เถอะหน่า เ้านี้นะเ้าตัวดี ยายว่าในโลกเก่าเ้าน่าจะโตกว่าตอนนี้ใช่หรือไม่”
“ใช่แล้วเ้าค่ะ ท่านตาท่านยาย ท่านพ่อท่านแม่ โลกที่ข้าจากมา ตอนนั้นข้าอายุราวๆ ยี่สิบห้าหนาวเ้าค่ะ ประสบพบเจอกับเื่ราวต่างๆ มามากมายวิชาต่างๆ การเรียนรู้ต่างๆ ที่ข้าพูดออกไปมากมาย ก็ได้มาจากภพก่อนเ้าค่ะ”
“อย่างนั้นหรือดีจริงเชียว ์คงรักเ้ามากทีเดียวล่ะ ถึงได้ให้เ้ามาเกิดเป็ลูกของพ่อกับแม่ แล้วยังมีความทรงจำที่มีประโยชน์จากภพที่แล้ว”
“อย่างนั้นหรือเ้าคะ … ์คงเมตตาข้ามากจริงๆ เ้าค่ะ” เพียงแต่ทำไมไม่ทำให้ท่านพ่อกับท่านแม่ข้ารวย ข้าจะได้มีเงินใช้ ไม่ต้องทำงานกันนะ์ ประโยคยาวๆ ด้านหลังข้าไม่ได้พูดออกไปหรอก หึ ข้าอุบอิบในใจเอา
“เอาล่ะ ๆ อย่างไร ก็ไม่ใช่เื่น่าแปลกใจใช่หรือไม่ ในเมื่อโลกของเราไม่ได้มีแค่โลกมนุษย์ ์ ปีศาจอย่าง เดียวฉะนั้นเื่ที่เ้ากลับชาติมาเกิดจากภพที่แล้ว จึงกลายเป็เื่ปกติไปแล้วล่ะจินเออร์”
“เ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่ ข้ากับท่านพี่ไม่มีปัญหาเื่นี้ อย่างไรจินเออร์ก็คือลูกของพวกข้า ไม่ว่าลูกจะเป็เช่นไร พวกข้าก็ยังรักและหวังดีกับลูกเสมอเ้าค่ะ”
“ท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาท่านยาย ขอบพระคุณนะเ้าคะ ที่ไม่รังเกียจข้าและยังเชื่อในสิ่งที่ข้าเอ่ยออกไป”
“ดีๆ ถ้าอย่างนั้นพ่อกับแม่ก็มีเื่ราวในอดีตของพวกเ้าที่อยากเล่าให้ฟังเช่นกัน” เมื่อท่านยายเอ่อยออกไป ข้าสังเกตเห็นสีหน้าของท่านแม่และท่านพ่อว่ามีท่าทีที่แปลกไปจากเดิม
“เ้าไม่ใช่บุตรสาวของพวกข้าจริงๆ” ท่านยายเอ่ยสำทับอีกรอบเมื่อเห็นสีหน้าและสายตาความไม่มั่นคงในคำพูดของตนเองจากสายตาของหลินเหมยและซานหลง
“ท่านแม่ ท่านว่าอย่างไรนะเ้าคะ แล้วเช่นนั้นข้าเป็ลูกของใครกัน” ท่านแม่เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะและหยอกเย้าเล็กน้อย เนื่องจากคิดว่าท่านตา ท่านยาย กำลังเอ่ยออกมาเพื่อไม่ให้คิดมากเื่จินเออร์
“เ้าน่ะหรือ จ้าวหลินเหมย องค์หญิงแห่งแคว้นจ้าวที่หายสาปสูญไปจากการก่อฏเมื่อนานมาแล้ว”
“ท่านแม่ท่านพูดเื่อะไรกัน ท่านอย่าล้อเล่นสิเ้าคะ”
“ท่านแม่เ้าขา ข้าว่าท่านยายน่าจะมิได้กล่าวล้อเล่นนะเ้าคะ” ข้านะรู้ ว่าท่านยายไม่ได้ล้อเล่นแน่ๆ
“ใช่แล้วล่ะอาหลิน พ่อกับแม่มิได้แกล้งเ้าเล่น” เมื่อท่านตาเอ่ยออกมาเช่นนี้ ทำให้ตอนนี้ทุกคนกำลังนิ่งเงียบ จมอยู่ในภวังค์ของตนเอง
6K
![การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1612259650_67796588.webp)
