...
ก่อนหุ่นรบไร้ประโยชน์ผุพังจะถูกละทิ้ง ไป๋จื่อหรูลูบมันหนึ่งที ดูดซับพลังงานอันน้อยนิดที่เหลืออยู่
แอกโซเยอร์มองแค่ว่าไป๋จื่อหรูชอบหุ่นรบ เด็กผู้ชายไม่มีทางไม่ชอบหุ่นรบ เขาคิดในใจ หลังกลับไปสหพันธ์แล้วจะซื้อหุ่นรบให้สหายน้อยของเขาเล่นหนึ่งตัว
น้ำแข็งพวกนั้นเกือบจะดูดพลังพิเศษของไป๋จื่อหรูจนเกลี้ยง เขาห่างไกลจากสภาพภายนอกของตัวเองที่ดูเก่งกาจ แม้จะประท้วงอย่างรุนแรงอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ถูกพลังรุนแรงหยุดยั้งเอาไว้ แอกโซเยอร์แบกไป๋จื่อหรูไว้บนหลัง และกลับไปยังยานรักษาของเ้าตัว
หลังผู้บังคับหุ่นอีกตัวออกมาจากห้องบังคับแล้วก็ตามหลังแอกโซเยอร์อย่างจะตายแหล่มิตายแหล่ ทั้งหัวทั้งหน้าโชกไปด้วยเื พูดอย่างร้องกระซิก “ฉันเป็โอเมก้าแล้วง่ายนักเหรอ นายถึงกับไม่แบกฉัน แต่เต็มใจแบกสหายน้อย าแบนตัวเขาหนักกว่าฉันรึไง”
ไป๋จื่อหรูใช้เรี่ยวแรงจนหมด สะลึมสะลือบนแผ่นหลังของแอกโซเยอร์
…
ทั้งที่เมื่อครู่ยังมีความเป็ศัตรูใหญ่หลวงกับคนคนนี้ แต่เมื่อเข้าใกล้อีกฝ่าย ได้กลิ่นบนตัวเขา ทั้งร่างก็เหมือนถูกแช่อยู่ในเหล้าอย่างไรอย่างนั้น เส้นประสาทที่ขึงตึงทั้งตัวคลายลง แม้ยังมีความระแวงอยู่ แต่หลังแอกโซเยอร์โจมตีเสือดำเงามืดที่จู่โจมเขาจากด้านหลัง มันก็ค่อยๆ จางลง
ไป๋จื่อหรูได้ยินเสียงงึมงำของตัวเองดังออกมาจากในลำคอ อ่อนปวกเปียกเหมือนเสียงที่ไม่ได้นอนเต็มอิ่มอมอยู่ในปาก “ทำไมบนตัวนายมีกลิ่นบรั่นดีได้ล่ะ”
ทั้งที่ตัวเองฟังไม่ชัดแท้ๆ แต่แอกโซเยอร์กลับชะงักลงอย่างชัดเจน “นายได้กลิ่นเหรอ”
คนคนนั้นที่ตามหลังแอกโซเยอร์ก็โพล่งขึ้นอย่างใ “แอก ฟีโรโมนนายล้นออกมาเหรอ”
ไป๋จื่อหรูเอ่ยอย่างปวกเปียก “…ได้กลิ่นตลอดเลย…”
แอกโซเยอร์หันมองคนคนนั้นแวบหนึ่ง “…่รัต”
ฝ่ายตรงข้ามมองแอกโซเยอร์อย่างอึ้งค้าง หยุดฝีเท้าไว้ไม่ขยับแล้ว
“แย่แล้ว…”
ก่อนไป๋จื่อหรูสลบไปก็ได้ยินคนคนนั้นพูดแบบนี้
แย่แล้วอะไร
ไป๋จื่อหรูไม่ทันถาม สติก็ล่องลอยไปแล้ว
ทั้งร่างเกียจคร้าน เหมือนแช่อยู่ในเหล้า
ั้แ่มาถึงที่นี่เขาก็ฝืนมานานเกินไปแล้ว ไม่เคยกล้าผ่อนคลายสักนาที กลัวว่าชีวิตที่ตัวเองเก็บกลับมาอย่างยากลำบากจะเสียไปภายใต้ความเลินเล่อ
ตอนนี้ถูกผู้ชายตัวใหญ่แบกอยู่ เหมือนกับมีไหล่ที่พึ่งพาได้อย่างไรอย่างนั้น นอกจากว่าเ้าหมอนี่จะมีกล้ามเนื้อแข็งกร้าวทั้งตัว แถมยังพูดชัดเจนว่ารอเขาโตเป็ผู้ใหญ่จะเอาเขานั้น ก็เหมือนว่าจะเป็คนที่มั่นคงอย่างเหนือความคาดหมายอยู่นะ…
...
ตอนที่กลับมาถึงยานรักษาของไป๋จื่อหรูท้องฟ้าก็ใกล้สว่างแล้ว แอกโซเยอร์คว้ามือของไป๋จื่อหรูมาตบบนระบบชีวมิติ[1] เปิดประตูของยานรักษา
ตอนลันก้าเห็นยานรักษาลำนี้จากที่ไกลๆ ก็ใมาก รอจนเดินเข้ามาดูใกล้ๆ ทั้งตัวโอเมก้าก็ไม่ดีแล้ว “ยานรักษาที่แพงที่สุดของสหพันธ์ นี่มันระดับที่ใช้ในกองทัพนี่นา ฉันมองไม่ผิดใช่ไหม”
แอกโซเยอร์ไม่ได้พูด แค่เดินเข้าไปในยานรักษา
ปัญญาประดิษฐ์ในยานรักษาส่องแสง มันทำความสะอาดร่างกายของแอกโซเยอร์กับไป๋จื่อหรูโดยอัตโนมัติ จากนั้นแคปซูลรักษาที่ด้านในก็เปิดออก
แอกโซเยอร์หยุดลงขณะมองแคปซูลรักษา เขาขยับตัวแล้ววางไป๋จื่อหรูลงจากหลัง และจัดแจงอีกฝ่ายเข้าไปในแคปซูลรักษาอย่างพิถีพิถัน
เขาระมัดระวังเหมือนกลัวว่าตัวเองจะออกแรงมากเกินไป ไม่ระวังทำร้ายไป๋จื่อหรูอย่างไรอย่างนั้น
หลังฝาโปร่งใสของแคปซูลรักษาปิดลง ของเหลวบำรุงสีเหลืองก็เริ่มเติมเข้ามา บนแผงหน้าจอเด้งข้อมูลหลังสแกนร่างกายคนในยาน แต่ข้อมูลที่วิ่งออกมาล้วนเป็ภาษาต่างดาว
ลันก้าเดินเข้ามาก่อนประตูยานรักษาจะปิดลง เมื่อเห็นแคปซูลรักษาเขาก็ตะลึงค้างเป็อันดับแรก “ACC-818 แคปซูลรักษานี่ไม่ใช่ยังอยู่ในการวิจัยเหรอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้!”
ลันก้ารู้สึกว่าตัวเองเสียเืมากเกินไปจนใกล้จะสลบแล้ว เขายื่นมือไปหาแอกโซเยอร์ “พยุงฉันหน่อย…”
แอกโซเยอร์เบี่ยงตัวหลบไม่ให้ลันก้าแตะอย่างไร้น้ำใจ ลันก้าล้มคว่ำกระแทกพื้นเสียงดังลั่น เขาร้องครวญครางแล้วเอ่ยต่อว่า “แก เ้าคนไร้คุณธรรมนี่!”
เวลาเดียวกับที่ไป๋จื่อหรูในแคปซูลรักษาถูกสายท่อที่ยืนออกมาแทงเข้าไปและฉีดของเหลวฟื้นฟู ทั้งร่างเขาก็กระตุกหนึ่งที ขมวดหัวคิ้วสั่นน้อยๆ ขึ้นมา
ลันก้าหายใจหอบหลายครั้ง เช็ดมือชุ่มเืนั่งขัดสมาธิกับพื้น เสียงที่เดิมทีกระจ่างใสของเขาตอนนี้ดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด เขาเงยหน้าเอ่ยกับแอกโซเยอร์ “ฉันซี่โครงหักหมดแล้ว ทั้งตัวเจ็บสุดๆ ใกล้จะตายแล้ว นายจะทำแบบนี้กับฉันงั้นเหรอ”
แอกโซเยอร์มองลันก้าเรียบๆ ไร้อารมณ์ใดๆ
ลันก้าเอ่ย “ฉันก็อยากลองแคปซูลรักษารุ่นใหม่ล่าสุดบ้าง นายช่วย…”
“ไม่ได้” แอกโซเยอร์เอ่ยอย่างเ็า “อาการของเขาไม่ดี”
แทบจะพร้อมกับที่แอกโซเยอร์พูดจบ หน้าจอของแคปซูลรักษาก็ปรากฏสีแดง ข้อมูลตัวเลขกะพริบไม่หยุด
เชิงอรรถ
^ ระบบชีวมิติ คือระบบที่จำแนกบุคคลโดยใช้ข้อมูลทางกายภาพของบุคคลนั้นๆ เช่น ใบหน้า ลายนิ้วมือ
5K
