บทที่ 13 ขอโทษ
ก็อก ก็อก ก็อก
ขณะที่ปลายฝนกำลังคิดว่าตนเองจะพูดอะไรดีกับบรรยากาศแบบนี้ คีย์ที่นั่งเงียบรอฟัง กับอิมที่ร่ำไห้เสียงดังออกมาเหมือนพยายามทำให้คีย์สนใจ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นที่หน้าห้องเสียก่อน
ชายหนุ่มมองไปด้านหน้า เขาก็ได้เห็นคนตัวสูงที่มีออร่าแห่งความตายยืดกอดอกมองตนเองอยู่ก่อนแล้ว พี่ชายที่หล่อเหลาราวกับนายแบบ แต่พร้อมไปด้วยออร่าที่ทำให้ผู้คนวิ่งหนี สิ่งเหล่านี้มันล้วนขัดแย้งกันเสียเหลือเกิน กระนั้นก็อดไม่ได้จริงๆที่จะบอกว่ามันทำให้เขาดูน่าหลงใหลมากขึ้นไปอีกเท่าตัว
เขาไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเมื่อก่อนผู้หญิงผู้ชายมากมายพยายามที่จะเข้าหาพี่ชายคนนี้ แม้ว่าจะน่ากลัว แต่มันก็เหมือนกับเหล่าแมงเม่าที่้าลองเข้าหาแสงไฟดูสักครั้ง ความงดงามที่แผดเผาแต่เย้ายวนนั้น หากว่ามีครั้งหนึ่งในชีวิตก็คงคิดจะเข้ามาทดสอบมันให้เห็นกับตาใช่ไหมล่ะ?
คนยืดกอดอกมองมาที่เขานิ่ง เหมือนกับ้าบอกว่าเขามาถึงนานแล้ว และทันได้ยินบางอย่างเสียด้วย แม้จะไม่รู้ว่ากำลังคุยอะไร แต่ต้นหนาวก็ได้เห็นว่าเด็กน้อยของเขาเดี๋ยวทำหน้ามีความสุข เดี๋ยวก็ทำหน้านิ่งแล้วก็หยิบขนมกินอย่างมีความสุขอีกครั้ง
ต้นหนาวยอมรับว่าตนเองนั้นชอบมองเวลาที่เด็กน้อยของเขามีความสุข เพียงแต่ความสุขที่มาจากคนอื่น เขาไม่ชอบมันเลยจริงๆ
โดยที่คนเป็พี่ไม่ได้รู้เลยว่าบทสนทนาที่พวกเขาพูดกันอยู่นี้มันไม่ได้มีตรงไหนที่จะทำให้มีความสุขเลย ภาพมโนของคนเป็พี่ที่มองว่าน้องชายกำลังจีบกับแฟนหนุ่มอย่างสนุกสนานนั้นแท้จริงแล้วมันไม่ใช่เช่นนั้น ถ้าไม่อย่างนั้นจะมีคนหนึ่งต้องร้องไห้ได้อย่างไร
ดีที่ปลายฝนเป็คนคาดเดาอารมณ์คนอื่นเก่งหลังจากที่เขาได้เจอกับชีวิตที่วุ่นวายครั้งก่อน ดังนั้นเขาจึงแสร้งทำเป็ยกนิ้วชี้ให้พี่ชายของตนเองนั้นเงียบเสียงลง หลังจากนั้นก็เปิดลำโพงให้อีกฝ่ายได้ยินด้วย จากหน้ามืดครึ้มที่ถูกสั่งให้เงียบก็เปลี่ยนเป็สีหน้าพึงพอใจขึ้นมา
เขาไม่้าให้น้องน้อยมีความลับกับเขา และการที่อีกฝ่ายยอมเปิดลำโพงให้เขาได้ยินด้วยนี้ก็เป็วิธีที่ดีตรงใจเขามาก คนเป็พี่เดินเข้ามาเงียบๆ แสร้งทำเป็ว่าไม่ได้อยากฟัง กระนั้นก็นั่งข้างๆปลายฝนเสียแล้ว
“กินขนมไหมครับ” ปลายฝนกระซิบถาม เพราะไม่้าให้เสียงเข้าไปในโทรศัพท์ เขาจึงเอียงคอไปกระซิบข้างๆหูพี่ชาย แกล้งทำให้คนขนลุกเล่นๆเหมือนกับถูกเหยื่ออ่อย
“..........” ต้นหนาวมองไปที่น้องชาย ซึ่งกำลังถือคัพเค้กที่ตนเองกัดไปครึ่งคำ เขาไม่ได้ตอบอะไรแต่ก้มลงไปกัดที่ขนมนั้นต่อ เหมือนเป็การจูบอีกฝ่ายทางอ้อมอย่างไม่รังเกียจ เขายังมองใบหน้าของน้องชายที่ขึ้นสีแดงด้วยความหลงใหลอีก ทั้งยังรอลุ้นว่าเ้าหนูน้อยของเขาจะทิ้งขนมนั่นไปเลยหรือไม่
คาดไม่ถึง ปลายฝนกลับกินที่เหลือลงไปจนหมด เปลี่ยนฝั่งคนหน้าแดงให้เป็คนพี่แทน เขามองแก้มป่องๆของน้องชายเวลากินขนมด้วยความรู้สึกอยากได้ที่เพิ่มขึ้นมากในทุกๆวัน คนพี่ลอบกลืนน้ำลายไปพร้อมกับเค้กที่อยู่ในปากเพื่อไม่ให้เป็ที่สงสัย
แต่ดูเหมือนบรรยากาศดีๆของพวกเขาจะหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อผู้ชายที่อยู่ปลายสายพูดขึ้นอีกครั้ง
“ปลายฝน เมื่อก่อนเป็ฉันที่ผิดเอง ฉันคิดว่าตัวเองนั้นสนใจอิมแล้วก็ละเลยนาย แต่ว่าฉันมาคิดดูแล้ว หลังจากที่นายบอกว่าจะเลิกกับฉันจริงๆ ฉันก็คิดไม่ออกเลยว่าจะอยู่ยังไง ในโรงเรียนที่สดใสและฉันมีนายอยู่ข้างกาย ถ้าวันต่อๆไปไม่มีนายแล้ว ชีวิตฉันคงไม่มีความสุข”
“.............” ปลายฝนเบ้ปากอย่างช่วยไม่ได้ ต้นหนาวที่มองดูอยู่เลิกคิ้วเล็กน้อย เขารู้มาว่าน้องชายตัวน้อยของเขาชอบเ้าเด็กคนนี้มากถึงกับโกหกเขาหลายต่อหลายครั้งไม่ใช่หรือไง ทำไมตอนนี้จึงทำหน้าแบบนี้ใส่กัน
ดูเหมือนปลายฝนเพิ่งจะรู้สึกตัว เขาตะครุบปากของตนเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเกาท้ายทอยอย่างเคอะเขิน คนบิดไปมาเหมือนกับถูกจับได้ว่าทำความผิดอะไรสักอย่าง เด็กน้อยมองหน้าต้นหนาวที่เลิกคิ้วแทนคำถาม ลังเลเล็กน้อยก่อนจะกระซิบที่หูคนเป็พี่
“เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังครับ ตอนนี้ขอคุยกับเขาก่อนนะครับ” ปลายฝนกระซิบบอก เขาไม่ได้รอคำตอบ แต่พูดกลับไปในโทรศัพท์ด้วยเสียงดังฟังชัด
“แต่คีย์....เรา เราขอโทษนะ”
“ปลายฝน”
“เอ่อ ที่จริงแล้วเรารู้ว่าเราทำตัวน่ารำคาญกับคีย์มาหลายต่อหลายครั้ง แต่นั่น....เอ่อ ที่จริงเป็พวกเราที่ทำผิดกับคีย์จริงๆ ั้แ่ที่เราคบกับคีย์ นั่นก็เพราะเรามองว่าคีย์เป็เพื่อนที่ดี แล้ว....เอ่อ ที่จริงเรามีปัญหากับที่บ้านนิดหน่อย แบบว่าตอนนี้เราอยู่กับพี่ชายสองคน พ่อแม่ก็จากไปแล้ว แถมเราเป็แค่เด็กที่บ้านพี่เก็บมาเลี้ยง
เรา....เพื่อไม่ให้มีปัญหาอื่นๆเกี่ยวกับพี่ อิมก็เลยแนะนำให้เรามีแฟนสักคน แล้วอิมก็รู้ว่าคีย์เป็คนที่ดีมาก อิมก็รู้สึกดีกับคีย์ด้วย จะได้ใช้เวลาที่เราตามตื้อคีย์คอยศึกษาซึ่งกันและกัน ที่จริงเราก็เคยเห็นหลายครั้งที่คีย์กับอิมไปเดทกัน ถ้าเกิดว่าเรารักกันจริงๆ คีย์ก็คงไม่ไปเดทกับอิม เราก็คงโวยวายกับอิมหรือคีย์ไปแล้ว
และมากไปกว่านั้น...อิมจะกล้าเดทกับแฟนเพื่อนลับหลังได้ยังไง คีย์ไม่แปลกใจบ้างหรอ? ก็นั่นแหละ...ที่จริงแล้วอิมก็รู้ว่าเราไม่ได้รักคีย์แบบนั้น และคีย์ก็ไม่ได้รักเราเหมือนกัน มันเป็เหมือนกับว่าพวกเราวินวินทั้งคู่ใช่ไหมล่ะ” ปลายฝนอธิบาย เขาเอาความจริงหนึ่งส่วนมาผสมกับเื่แต่งอีกหนึ่งส่วนจนมันดูเหมือนความจริงทั้งหมด
เื่ที่เขาเห็นทั้งสองคนเดทกันนั้นก็ทำให้ทั้งคู่ใแล้ว ยังมีเื่ที่อิมแนะนำเขาอีก แม้ว่าอิมจะเพิ่งแนะนำ แต่ที่ผ่านมาอิมก็พูดทำนองนี้อยู่บ่อยครั้งว่าคนอื่นมองว่าเขาเป็เด็กเสี่ยอย่างนั้นอย่างนี้ ทั้งยังอธิบายได้ดีอีกด้วยว่าทำไมปลายฝนจึงได้เข้าไปสร้างความวุ่นวายให้คีย์บ่อยๆทั้งๆที่คีย์ก็บอกแล้วว่าไม่รักไม่ชอบ
ถ้าปลายฝนเป็คนปกติก็คงเลิกที่จะสร้างความวุ่นวายแล้ว แต่ที่ผ่านมาทุกคนคิดว่าปลายฝนเป็คนโง่เท่านั้น แน่นอนว่าปลายฝนเมื่อก่อนก็โง่จริงๆ ทว่าเขาจะยอมรับให้น่าอับอายทำไม แสร้งทำเป็ว่ารู้ทุกอย่างและไม่ได้คิดอะไร ทำเหมือนเป็คนคุมเกมและชนะในตอนท้ายไม่ดีกว่าหรือ?
หากถามเขาว่าเขาชนะเกมนี้อย่างไร ปลายฝนก็สามารถตอบได้เลยว่า ชนะอย่างไรนั้นให้ดูที่ดีหน้าของพี่ต้นหนาวของเขาในตอนนี้เขา!
เหอะ! ถ้ารู้ว่าคนเป็พี่เอาใจง่ายขนาดนี้นะ เมื่อก่อนไม่รู้ว่าจะเสียเวลาไปตบตีกันทำไมให้ช้ำชอกใจ ให้ตายเถอะ! ปลายฝนเอ้ยปลายฝน
ทางด้านสองคนที่ตัดสินใจมาเจอกันวันนี้เพื่อที่จะเคลียร์เื่ปลายฝนให้จบ ทั้งที่ตกลงกันแล้วว่าจะพูดจะทำทุกอย่างแม้ว่าจะเป็การโกหกก็ตามเพื่อให้ปลายฝนยังคบกับคีย์อยู่ ทางคีย์นั้นมีเหตุผล ไม่ใช่เพราะเขารักผู้ชายคนนี้จริงๆหรอก เพียงแต่หลังจากที่เขาได้ปรึกษาเพื่อนๆและพบว่าของที่ปลายฝนเอามาให้ ซึ่งเมื่อก่อนเขาไม่อยากจะแตะต้องนั้นล้วนแต่เป็ของมีราคา ดังนั้นเขาจึงคิดว่าถ้าตนเองสามารถปลอกลอกเ้าผู้ชายหัวอ่อนคนนั้นได้ก็น่าจะดี
นอกจากนี้ปลายฝนในวันที่เขาเจอวันก่อนก็ดูน่าสนใจมาก ที่เขาพูดออกไปนั้น บางคำก็เป็เื่จริงที่ปฎิเสธไม่ได้ เขาสนใจเ้าผู้ชายหัวอ่อนคนนั้นจริงๆ บางมุมเขามองว่าน่ารักว่าอิมที่เขาตามจีบด้วยซ้ำ
แต่เื่ทั้งหมดกลับกลายเป็ว่าพวกเขาเหมือนกับคนที่ถูกปั่นหัวแทน ไม่ว่าจะเื่ที่อีกฝ่ายพูดว่า ถ้าอิมเป็เพื่อนจะกล้าไปเดทกับแฟนเพื่อนได้ยังไง นี่เหมือนกับการตบหน้าของอิม และเปิดตาของคีย์ให้มองอิมในมุมมองใหม่
นางฟ้าที่รักและเสียสละให้เพื่อน ทว่าเวลาที่เขานัดเดทกลับมาตามนัดเสียทุกครั้งนี้คืออะไร? หรือที่จริงแล้วคีย์ก็ถูกนางฟ้าคนนี้ปั่นหัวอยู่งั้นหรอ? นี่ยังไม่รวมที่ปลายฝนบอกว่าอิมเป็คนแนะนำนะ ไหนแสร้งว่าปลายฝนรักเขามากมายก็เลยไม่สามารถคบกับเขาได้ไงล่ะ ไอ้ที่ร้องไห้ซบอกเขาทุกวันนี้คือการแสดงงั้นหรอ?
“คีย์ เราขอโทษนะที่ขอให้นายร่วมมือเื่ไม่เป็เื่นี้ แต่ตอนนี้เราคุยกับพี่ชายแล้วเรียบร้อย พี่ชายบอกว่าเราไม่จำเป็ต้องอ่อยพี่ชายเพื่อเงินด้วยซ้ำ อย่างไรทุกๆเดือนพี่ชายก็ให้เงินในฐานะน้องชายคนหนึ่งอยู่แล้ว แทบไม่มีคนอื่นคิดเป็อย่างอื่นเลย ดูเหมือนพวกเราจะเด็กเกินไปจริงๆนั่นแหละที่คิดอะไรไปไกลแบบนั้น โลกของผู้ใหญ่คงไม่สนใจเื่เด็กแบบนี้หรอก” ปลายฝนพูดขึ้นมาพร้อมกับมองไปที่ต้นหนาวตาหยี
แม้ว่าเขาจะพูดไปแบบนั้น แต่จริงๆปลายฝนรู้ดีเลยล่ะว่าโลกของผู้ใหญ่น่ากลัวกว่านี้เยอะ เพียงแต่เขาหรือจะสนใจ? ตอนเป็ดาราใหม่ๆมีกี่คนที่แบนเขา บอกว่าเขาใช้ร่างกายของตัวเองแลกบทละครมา ตอนแรกๆเขาก็อับอายจนไม่อยากจะทำงานในวงการต่อไป ทว่าสถานะการเงินที่ย่ำแย่ในตอนนั้นก็ผลักดันให้เขาต้องทำมันต่อไปเรื่อยๆ ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็แค่คำพูดที่บั่นทอนชีวิตเท่านั้นเอง ตราบใดที่ทำเป็หน้าหนาหน้าทนสู้ ก็ไม่มีใครทำให้ชีวิตเราพังได้ แต่ถ้ายังฟังคำพูดคนอื่นในทุกๆก้าวที่เดิน ชีวิตมีโอกาสที่จะไม่ก้าวหน้าไปทางไหนเลยจริงๆ
“ปลายฝน นี่...นี่โคตรเห็นแก่ตัวเลยว่ะ จู่ๆมึงจะมาทำแบบนี้ บอกว่าที่ผ่านมาเล่นสนุก แกล้งทำเป็ว่ารักกูงั้นหรอ” เมื่อถูกกระแทกจิตใจให้ชอกช้ำมากขึ้นเรื่อยๆ จากที่คิดว่าตนเองอยู่เหนือคนอื่นมาตลอดกลับกลายเป็ตัวตลกให้คนอื่นเล่นสนุก คีย์จะอดรนทนต่อไปได้หรือ? เขาย่อมไม่อาจจะแสร้งพูดดีกับปลายฝนได้อีกต่อไปแล้ว
“คะ คีย์ ทำไมพูดไม่เพราะแบบนั้นล่ะ เราก็ขอโทษแล้วไง” ปลายฝนแสร้งใ ทำเหมือนกับว่าชีวิตนี้ไม่เคยเจอคำหยาบคายให้กระทบกับหู
ต้นหนาวมองดูน้องชายที่เบิกตากว้างด้วยความใก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เป็เขาเองที่เลี้ยงดูหนูน้อยคนนี้เป็อย่างดีชนิดที่ว่ามดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม แต่กลายเป็ว่าเ้าตัวน้อยคนนี้กลับไปแสวงหา คบคนไม่ดีให้ระคายหูเองเสียนี่
“เลิกคุยได้แล้ว” เขาพูดขึ้นมา แม้ว่าตอนแรกปลายฝนจะบอกให้เขาเงียบ ทว่าตอนนี้ถ้าเขายังไม่พูดออกไป น้องชายของเขาอาจจะต้องทนฟังคำไร้สาระของคนพวกนั้นต่อไปก็ได้
“พะ พี่” ปลายฝนที่ยังเหมือนไม่ได้สติร้องเรียกหาต้นหนาว ท่าทางน่ารักน่ากอดนั้นทำให้ต้นหนาวยกคนตัวเล็กมาไว้บนตักของตนเองอย่างช่วยไม่ได้
“เลิกคุยได้แล้ว ไปกินข้าวกัน พี่ให้คนจองร้าน Spirit ไว้แล้ว” คนเป็พี่เอ่ยขึ้นมา ทำเหมือนไม่สนใจว่าเด็กน้อยกำลังคุยอะไรกับใครอยู่ เขาเอื้อมมือไปคว้ามือถือของอีกฝ่ายมากดปิดโดยที่ปลายฝนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
“ร้าน Spirit หรอครับ เย่ๆ ผมอยากกินสเต็กร้านนั้น ไม่ได้กินมานานแล้วนะเนี่ย” ปลายฝนพึมพำเหมือนกับลืมเื่ที่ใเมื่อครู่ไปแล้วจริงๆ นี่ทำให้ต้นหนาวพึงพอใจอย่างมากที่เด็กน้อยของเขายังเหมือนเดิม เมื่อก่อนตอนที่พ่อแม่เห็นน้องชายของเขาร้องไห้ ท่านก็เอาขนมหรือไม่ก็อาหารมาหลอกล่อทุกครั้งไป เขาจึงเลียนแบบและก็ทำให้ปลายฝนหายเศร้าเสมอ
มีก็แค่เวลาไม่กี่ปีหลังจากที่พ่อแม่เสียไปเท่านั้นแหละที่เขาต้องห่างกับเด็กน้อยเพราะมีปัญหาเื่งาน เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายโตแล้วก็เลยไม่เคยใช้วิธีนี้มาก่อน คิดไม่ถึงว่าเ้าหนูก็ยังเป็เหมือนเดิม
ขณะที่สองพี่น้องกำลังลงจากลิฟท์ของผู้บริหารเพื่อไปยังรถที่รออยู่ ทางอิมกับคีย์ก็ลอบมองหน้ากันด้วยความใแล้ว เสียงทุ้มที่แทรกขึ้นมานั้นดูทรงพลังอย่างแท้จริง พวกเขาไม่รู้ว่าใครคือพี่ชายของปลายฝน แต่ดูเหมือนจะไม่ได้แก่อย่างที่คิดเลย แค่ได้ยินเสียงก็รู้แล้วว่าเ้าตัวน่าจะหล่อเหลาน่าดู นอกจากนี้....ทางนั้นพูดถึงเื่อะไรนะ?
ร้าน Spirit เลยหรอ?
ร้านที่ขายอาหารแพงจนแทบจะเอาเงินเดือนของพ่อแม่ของคีย์และอิมไปหมดใน 1 มื้อน่ะหรอ? ปลายฝนคนนั้นถึงกับ....
“ให้ตายเถอะ! เธอไม่รู้บ้างหรอว่าพี่ชายของปลายฝนเป็ใครน่ะ เป็เพื่อนกันจริงหรือเปล่า” คีย์พูดออกมาอย่างไม่พอใจ ก่อนหน้านี้เขาเคยถามแล้วว่าบ้านของปลายฝนนั้นรวยมากหรอ รวยขนาดไหน แต่อิมกลับไม่รู้อะไรสักอย่าง
นอกจากนี้เมื่อก่อนแม้ว่าปลายฝนจะสวมเสื้อผ้าและเครื่องประดับราคาแพง แต่เขาก็ใส่มันอยู่ชุดเดิม นาฬิกาเดิมซ้ำๆ ก็เลยคิดว่าเ้าตัวน่าจะรวย แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่จะไปกินร้าน Spirit ได้ไม่ใช่หรอ?
“ปะ ปลายฝนไม่เคยเล่าให้เราฟังจริงๆนะ อึก หรือ....เราไปรอที่หน้าร้านนั้นกันไหมล่ะ”อิมพูดขึ้นทั้งยังมีน้ำเสียงสะอึกสะอื้น ถ้าเป็เมื่อก่อนคีย์จะต้องสงสารอีกฝ่ายแน่ๆ เพียงแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้มีความรู้สึกนั่นเลย
“ไป แล้วก็เลิกเสแสร้งได้แล้ว เธอไม่น่าจะเป็คนดีขนาดนั้นหรอก” คีย์พูดออกมาก่อนจะคว้ากุญแจมอเตอร์ไซน์ของตนเองขึ้นมา
“คีย์!” อิมสะดุ้ง เธอมองไปยังผู้ชายที่กำลังจากไปด้วยความตกตะลึง หญิงสาวกัดฟันกรอด แม้ว่าจะชอบคีย์แต่ก็ใช่ว่าจะยอมให้เขาพูดจาดูถูกเธอ อย่างไรก็ตามหลังจากที่เดินออกมาจากห้อง อิมก็เปลี่ยนสีหน้าโกรธแค้นเป็ท่าทางเศร้าสร้อยให้คนอื่นๆเห็นเสียอย่างนั้น
คีย์แค่นหัวเราะออกมา เขาสตาร์ทรถและรอจนอิมเดินมาซ้อนท้ายแล้วพากันออกไป ปลายทางของพวกเขาย่อมเป็หน้าร้าน Spirit ที่แม้จะเข้าไม่ได้ แต่การได้มองอีกฝ่ายไกลๆก็อาจจะทำให้รู้อะไรขึ้นมาบ้าง
ซึ่งพวกเขาก็ไม่ผิดหวังจริงๆ เนื่องจากมอเตอร์ไซน์นั้นขับในเมืองได้ดีกว่ามาก ดังนั้นพวกเขาจึงมาถึงก่อน หลังจากที่จับจ้องไปยังหน้าร้านอาหารชื่อดัง มองคนที่นานๆจะเข้าจะออกด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็นที่พุ่มไม้ไกลๆ พวกเขาก็ได้เห็นรถคันหรูมาจอดเสียที
……………………………………..
323
