“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ใครจะคิดว่านางจะสลบไปแบบนั้น..”
เสียงที่ปลุกเซียร่าให้ตื่นขึ้นมามันคือเสียงดังเอะอะในห้องที่เธอกำลังนอนอยู่ และเมื่อเธอลืมตาขึ้นมาเบื้องหน้าของเธอคือท่านลีโอและไทเลอร์ที่กำลังเถียงกันอยู่
และดูเหมือนว่าพวกเขาจะรับรู้ได้ว่าเธอตื่นขึ้นมาแล้ว การเถียงกันของคนทั้งคู่จึงจบลงแต่เพียงเท่านั้น
“เป็ยังไงบ้างเซียร่า ข้า..ขอโทษ ข้าไม่คิดว่าเ้าจะสลบไปแบบนั้น”
เธอไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะตอบไทเลอร์ว่ายังไงดี
“มะ..ไม่เป็ไร ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว”
“แบบนั้นเ้ายินดีจะย้ายไปอยู่ที่บ้านของข้าไหม ข้าจะขอใช้เวลาหลังจากนี้ในการไถ่โทษ”
“เ้าจะไถ่โทษหรือว่าจะกินนางจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก ไปที่งานเถอะไทเลอร์ ทุกคนน่าจะรอเ้าอยู่”
ไทเลอร์เดินเข้าไปหาเซียร่า เขายกมือขึ้นมาแตะที่หน้าผากของเธอเบาๆ
“ไปด้วยกันสิเซียร่า ไปกินเนื้อกวางที่ข้าล่ามาได้ด้วยความภาคภูมิใจ”
เขาเป็เสือที่ล่ากวางมาได้ มันน่าภูมิใจตรงไหนกัน.. แต่ถึงอยากจะปฏิเสธ ทว่าในยามนี้ท้องของเธอกำลังหิวมากๆ ตลอดระยะเวลาที่อยู่กับท่านลีโอ เธอได้กินแต่ผักมาตลอดจนเกือบลืมไปว่าเขาคือสิงโต
“ข้าไปได้ไหมคะท่านลีโอ..”
ลีโอถอนหายใจเบาๆ
“ไปสิ ข้าเองก็จะไปด้วย ไปทานมื้อเย็นพร้อมกับทำความรู้จักชาวบ้านของเราด้วย”
เซียร่ายกยิ้มขึ้นมาด้วยความดีใจ เธอกำลังรอคอยให้ท่านลีโอมาอุ้มไปแต่ทว่าไทเลอร์กลับไวกว่าเพราะว่าเขายกเธอขึ้นมาจากที่นอน
“มานั่งบนหลังเสือดีกว่าสาวน้อย รับรองได้เลยว่าเ้าจะติดใจจนลืมสิงโตแก่ไปเลย”
ความสัมพันธ์ของท่านลีโอและไทเลอร์ในสายตาของเซียร่า พวกเขาดูเหมือนเพื่อนกันมากกว่าจะเป็ศัตรู สิ่งที่เธอไม่เคยเห็นเลยั้แ่มาอยู่ที่นี่คือรอยยิ้มของท่านลีโอ
เขายิ้มเมื่อไทเลอร์กล่าวออกมา ทั้งที่บางคำมันคือการด่าทอเขา แต่ทว่าท่านลีโอก็ไม่แสดงอาการโกรธหรือไม่พอใจออกมาเลย
เซียร่าซบใบหน้าลงในอ้อมแขนของไทเลอร์ เขาพาเธอเดินมายังลานของหมู่บ้านที่กำลังก่อไฟเพื่อย่างกวางและเนื้อสัตว์อย่างอื่นอีกมากมาย มีเสียงดนตรีที่ถูกบรรเลงขึ้นมาและบนโต๊ะก็มีถังเบียร์วางเอาไว้
ดูไม่ต่างจากงานเลี้ยงของมนุษย์สักเท่าไหร่นักหากว่าไม่มีคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังััร่างกายกันอย่างเร่าร้อนโดยไม่สนใจสายตาของใครน่ะนะ
“อย่าถือสาพวกเขาเลย เพราะว่าตัวผู้จะต้องออกล่าสัตว์นานแรมเดือน เราอดทนกับเื่อย่างว่าทั้งที่กับสัตว์บางชนิดจะต้องทำมันอยู่ตลอด..”
ถึงแม้ว่าใบหน้าของเซียร่าจะเห่อร้อน แต่เธอกำลังพยายามหันไปมองทางอื่นแทนที่จะมองคู่รักที่กำลังใช้ร่างกายในการบอกรักกัน
“หวังว่าที่จมูกของเ้ามันจะไม่มีเืออกมาเหมือนกับในตอนเย็นนะ”
ไทเลอร์กระซิบที่ข้างหูของเธออย่างแ่เบาในขณะที่เซียร่ายกมือขึ้นมาตีเขา นอกจากจะไม่เจ็บแล้วไทเลอร์ยังหัวเราะเบาๆ อีกด้วย
ความสนิทสนมของคนทั้งสองชวนให้ลีโอรู้สึกแปลกๆ แต่ไหนแต่ไร ไทเลอร์ขึ้นชื่อเื่สตรีอยู่แล้ว สตรีที่หมอนั่นให้ความสนใจไม่มีทางจะเล็ดลอดอุ้งเท้าของไทเลอร์ไปได้หรอก และคราวนี้ดูเหมือนว่าไทเลอร์จะทุ่มเทมากทีเดียวกับเซียร่า
ทั้งที่ควรจะหลีกทางและกล่าวอวยพร แต่ในใจกลับรู้สึกคันยุบยิบแปลกๆ
“ดูความสนิทสนมนั่นสิ น่าหมั่นไส้ชะมัดเลย!”
ถึงแอลลี่จะชอบท่านลีโอแต่ว่าโรซี่นั้นหลงรักท่านไทเลอร์จนหมดหัวใจ เราเคยร่วมหลับนอนกันอยู่หลายครั้งและลีลาท่าทางของเสือหนุ่มตัวนั้นก็ตราตรึงใจของเต่าตัวน้อยอย่างเธอไม่มีวันลืมเลือน แต่ตอนนี้หนุ่มที่เธอชอบกลับกำลังสนใจยัยหญิงมนุษย์ผู้นั้น!
“นั่นนะสิ นางจะเอายังไงกันแน่ เดี๋ยวก็ยั่วยวนท่านลีโอ เดี๋ยวก็หว่านเสน่ห์ใส่ท่านไทเลอร์! นางควรจะเป็แวร์บีสต์จิ้งจอกมากกว่าจะเป็มนุษย์!”
“พวกเ้าทั้งสองคนใจเย็นๆ ก่อน เราจะต้องหาทางกำจัดยัยนั่นออกไปให้ได้!”
โมนากล่าวพร้อมกับมองสบตากับโรซี่และแอลลี่ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการสมเป็แวร์บีสต์กวาง.. ให้ตายสิพวกเราดันเป็แวร์บีสต์สัตว์ที่ไร้พิษสง โรซี่เป็เต่า โมนาเป็กวางและแอลลี่เป็กระต่าย เราคือสัตว์ที่ทั้งอ่อนแอและไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใดๆ จะวางแผนยังไงยัยเซียร่าถึงจะระเห็จออกไปจากที่นี่ได้ล่ะเนี่ย!!
“ดู..เหมาะสมนะว่าไหม พี่ชายของข้าชื่นชอบเซียร่ามากทีเดียว ดูจากสายตาของเขาก็รู้ หมอนั่นไม่เคยพลาดในการล่าเหยื่อ”
เพอร่ายกแก้วเบียร์ขึ้นมาดื่ม
“เื่นั้นก็จริง แต่พี่ของเ้าจะสนใจนางนานแค่ไหนล่ะ หนึ่งเดือนหรือว่าหนึ่งสัปดาห์”
เพอร่ายกยิ้มก่อนจะส่งแก้วเบียร์ให้กับเกรเทล
“ไม่รู้สิ เพราะจิตใจของคนเรามันไม่แน่นอน เื่นั้นข้าเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าพี่ของข้าจะหลงใหลนางนานแค่ไหน แต่รู้แค่ว่าในตอนนี้เขากำลังพยายามอย่างหนักเลยล่ะเพื่อให้เซียร่าหันมามองเขาน่ะ”
……
เซียร่ากัดเนื้อกวางที่ไทเลอร์ส่งมาให้พร้อมกับมองหน้าเขาด้วยดวงตาที่เป็ประกาย
“อร่อยใช่ไหมล่ะ”
เธอพยักหน้ารัวๆ จนไทเลอร์อดจะยิ้มกับความน่ารักนั้นไม่ได้ เขายกมือขึ้นมาเท้าคางเพื่อมองหน้าเธอก่อนจะยื่นเนื้อกวางในมือไปป้อนเธออีกครั้ง ตามด้วยแก้วเบียร์ แต่เซียร่ารีบยกมือขึ้นมาห้าม
“ไม่ค่ะ ข้าไม่ดื่ม”
“ลองสักหน่อยเถอะน่า การกินเนื้อย่างกับเบียร์หมักด้วยข้าวสาลีที่แวร์บีสต์เป็ผู้ปลูก มันเข้ากันมากเลยนะ”
เซียร่าลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ยินยอมดื่มแต่โดยดี และเมื่อเบียร์สีเหลืองทองเข้าไปในปากของเธออึกแรก มันนุ่มละมุนราวกับว่าเธอกำลังกินครีมเข้าไปเลย
ความหวานและข่มปร่าที่ปลายลิ้นมันชวนให้เธออดให้ความหลงใหลกับรสชาติของเบียร์ไม่ได้เลย รสคาวของเนื้อกวางจางหายไปเมื่อเธอดื่มเบียร์ที่เขาส่งให้
และเมื่อสีหน้าของเซียร่ามันบ่งบอกว่าเธอชื่นชอบเบียร์ที่เขากำลังถืออยู่ ไทเลอร์ก็บรรจงป้อนมันใส่ปากของเธออีกครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่าจนตอนนี้ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าแล้ว
“ข้าต้องพานางกลับแล้วพ่อเสือหนุ่ม..”
ไทเลอร์ขมวดคิ้วพร้อมกับกอดเซียร่าที่กำลังเมามายไม่ได้สติเอาไว้ในอ้อมแขน
“ข้าคิดว่าข้าบอกไปแล้วว่าคืนนี้ นางจะค้างที่บ้านของข้า”
“ใช่เ้าบอก แต่ข้ามิได้ตกลง ส่งนางมาให้ข้าไทเลอร์..”
การขัดใจลีโอ เป็หนึ่งในไม่กี่อย่างที่เสืออย่างเขาไม่คิดจะทำ ถึงจะกำลังโกรธแต่ทว่าสำหรับเขาแล้ว เขายังมีเวลาอีกมากในการจัดการเซียร่า
แค่วันนี้ต้องยินยอมปล่อยนางให้กับสิงโตเฒ่าไปก่อน
“บอกตามตรงว่าข้าไม่ชอบใจในเื่นี้สักเท่าไหร่ แต่ที่ข้ายอมเ้าเพราะว่าเ้าคือเพื่อน”
ลีโอมองไทเลอร์นิ่งๆ
“นางอยู่ในความดูแลของข้า หากคิดจะทำเื่ที่มันเป็การเกินเลยมากกว่าการพูดคุย เ้าควรจะรอให้ร่างกายของนางหายดีเสียก่อน”
ไทเลอร์ถอนหายใจ
“ถึงเวลานั้นหวังว่าเ้าจะไม่มาขัดขวางข้าอีกนะลีโอ เพราะหากว่าเ้าเองก็สนใจนาง มันจะไม่มีปัญหาเลยเพื่อนรักเพราะว่าข้านั้นใจกว้าง..แค่เ้าแบ่งนางให้ข้าได้ชิม..”
“นางบริสุทธิ์เกินกว่าจะเป็ที่รองรับความใคร่เพียงชั่วพักชั่วครู่ของเ้า”
ไทเลอร์ถอนหายใจก่อนที่เขาจะเม้มปากแน่
น
“รีบพานางไปเถอะ เพราะว่าข้าเองก็จะกลับแล้วเหมือนกัน”
ทำไมวันนี้มันมีแต่เื่น่าหงุดหงิดเต็มไปหมดวะ!!
918
