องค์หญิงอิเรเน่ #07 หมั้นหมาย
“ห๊า!!!! ...หมั้นหมาย!!!!!”...อลันใ
“ใช่”...พระาาตรัส
“ใจเย็นอลัน มันเป็การหมั้นหลอก 1.เพื่อรักษาหน้าอิเรเน่ 2.เพื่อให้เ้าเข้าออกราชสำนักได้บ่อยขึ้น 3.เพื่อให้เสด็จพ่อหาเื่เรียกเ้ามาได้แบบไม่โดนมองว่าเป็เื่การเมือง .....หลังจากผ่านอะไรต่อมิอะไรที่วุ่นวายแล้วค่อยถอนหมั้น”...เอียนน์อธิบาย
[เื่ใหญ่ขนาดนี้ มันจะชั่วคราวได้ไงวะ!? เป็ไปไม่ได้ นี่พวกเขากะผูกข้ากับราชสำนักแบบยาวๆ เลยนี่หว่า]…อลันคิดจนเครียดแล้วถามต่อ
“แล้ว....จะหาเหตุอะไรมาถอนหมั้น? แบบนี้องค์หญิงไม่เสียหายหนักขึ้นเหรอ ข้าว่าเราหาวิธีอื่น.......”...อลันยังแย้งไม่ทันจบ
“หลังจากที่ข้าได้ยินว่าลูกสาวข้าโดนเ้าทำอะไรมาบ้าง ข้าก็นึกถึงวิธีอื่นไม่ออก”....พระาาเอียงคอพูด
“ฝ....ฝ่า..บาท...”...อลันอึ้ง
[ตาลุงนี่ สบโอกาสเอาใหญ่เลยนะ เวรล่ะ]...อลันกำลังโกรธแค้นเหล้าขวดนั้นอย่างมาก
“อลัน ถ้าเ้าฝืน... ข้า..ไม่บังคับนะ”...อิเรเน่ก้มหน้าพูด
“ม...มม.ไม่ใช่..แต่แบบ....แล้วจะถอนหมั้นยังไงล่ะ ถ้ามันเป็แค่การหมั้นหลอกๆ”...อลันถามอีก
“เื่นั้นข้ายังไม่ได้คิด....แต่ถ้าหาเหตุไม่ได้ ก็รอจนเ้ากลับมิติโลกของเ้า ทีนี้ก็ค่อยถอนหมั้นเพราะเหตุนั้นก็ได้”....เอียนน์เสนอ
“พูดง่ายเนาะ..”...อลันมองค้อนเอียนน์
เอียนน์ยิ้มชอบใจ
[ไอ้พ่อลูกเ้าเล่ห์!!....หนอย ...เอาไว้ข้าถึงเวลาแก้แค้นยัยแตงโมและผองเพื่อนเมื่อไหร่ จะใช้ให้คุ้มเลยคอยดู!!]…อลันคิด
พิธีหมั้นได้เกิดขึ้นในวันต่อมา วีรบุรุษแห่งซเปลหมั้นหมายกับองค์หญิงลำดับที่5 โดยมีพระาารับหมั้นไว้
ผู้คนในเมืองมีทั้งยินดี มีทั้งอิจฉา
สาวๆ ในเมืองหลวงยังมีอีกมากไม่เคยพบอลันตัวจริง ก็พากันยินดีแทนองค์หญิงอิเรเน่ที่ได้คู่หมั้นเป็คนเก่งกล้าและล่ำลือว่ารูปงาม
ส่วนสาวๆ ที่เคยเห็นอลันต่างพากันเสียดายอลัน
แต่เหล่าชายชาตรีกลับอิจฉาและสาปแช่งอลัน ั้แ่หนุ่มเข็นรถขนผัก เศรษฐี นักผจญภัย ยันไปถึงขุนนาง เชื้อพระวงศ์อาณาจักรอื่นที่เคยมาขอหมั้นหมายถึงกับขุ่นเคืองเมื่อได้ยินข่าว พวกเขาโดนปฏิเสธเพราพระาาไม่มองลูกสาวเป็แค่เครื่องมือทางการเมืองจึงให้นางเลือกเองตามความสมัครใจ ซึ่งอิเรเน่ปฏิเสธมาโดยตลอด
บุรุษกล้าแห่งซเปล เมืองเล็กๆ แถบชายแดนสุดกันดาร ไร้ความเจริญ ต้องมีอะไรดีถึงสามารถทำให้อิเรเน่นางนี้รับหมั้นได้
ระหว่างที่คลื่นทางการเมืองยังสงบ ยามนี้หากจะไปไหนมาไหนก็ต้องไปกับอิเรเน่ให้คนอื่นๆเห็น
“อ้าม.มม..ม”...อิเรเน่ตักขนมหวานของร้านขึ้นชื่อในโยฮันตันป้อนอลัน
“อ้า....ม”...อลันอ้าปากกิน
“ฮึ!”...ลิเลียชักสีหน้าไม่พอใจ
“อ้ามม...ม..”...อิเรเน่อ้าปากบ้าง
“จ้าๆ...”...อลันตักป้อนบ้าง
[ทำไมรุ้สึกถึงรังสีอำมหิตรุนแรง]...อลันมองไปรอบสมาคมนักผจญภัย ที่ที่อิเรเน่ชอบมาขลุกอยู่ มีแต่นักผจญภัยชายแผ่รังสิริษยาใส่
“นี่เราแกล้งทำใช่มั้ย?”
“มั้ง.... .....คะ”
“แล้วทำไมเราต้องมากินที่ร้านที่มันสุ่มเสี่ยงต่อการโดนหาเื่แบบนี้ด้วยมิทราบ?? คู่หมั้นของข้า”
“ข้าอยากให้ท่านปกป้องข้า”
“จากอะไร?....ที่นี่เป็เมืองหลวงของท่านและราชวงศ์ กองทหารก็เดินไปเดินมาทั่วเมืองทั้งที่ยังเข้าเวรอยู่และออกเวรพักผ่อนแล้ว นักผจญภัยเมืองนี้ก็ชื่นชมท่าน ท่านน่าจะห่วงเอียนน์พี่ชายท่านมากกว่านะ เขาจะโดนมือสังหารลงมือเมื่อไหร่ก็ได้”
“ถ้าพี่ข้าตาย คนที่โดนเสด็จพ่อและประชาชนสงสัยที่สุดคงไม่พ้นเสด็จพี่เกียเวอร์นกับเสด็จพี่เอรากอสแน่นอน เ้าควรจะห่วงตัวเองเพราะเสด็จพี่เกียเวอร์นแสดงตัวปกป้องเ้าไปแล้ว ถ้าเ้าตายอย่างน้อยคนก็ไม่สงสัยเค้า”
“งั้นองค์หญิงมาอยู่กับข้าก็มีแต่จะเดือดร้อนนะ อยู่วังดีกว่ามั้ย?”
“เ้าเป็คู่หมั้นข้า ข้าจะทิ้งเ้าได้ไง แล้วถ้ากลัวข้าจะเป็อันตรายก็ปกป้องข้าสิ”
“องค์หญิงเพคะ...โธ่”...ลิเลียบ่น
“อะไรอีกลิเลีย เ้านี่เื่เยอะจริงๆ เดี๋ยวก็ให้กลับไปซะหรอก”
“ก็แหม...องค์หญิงหยิ่งในศักดิ์ศรีมาตลอด ต่อให้ต้องด้อยกว่าศัตรูก็ไม่ขอให้ใครมาปกป้อง แล้วทำไม......”
“อลันไม่ใช่ศัตรูนี่ เค้าเป็คู่หมั้นข้า แค่ปกป้องข้า ป้อนของกินกันจะเป็ไรไป...ม..มากกว่านี้....พวกเราก็.....เคย............”...อิเรเน่เขินไม่พูดต่อยกแก้วน้ำผลไม้มาดื่ม
“อ่อ ใช่..องค์หญิง รบกวนวันนี้เราเที่ยวแต่่บ่ายได้มั้ย?”
“ทำไม มีธุระเหรอ?”
“เ้านายข้าจะมาถึง ข้าอยากไปรับนาง”
“น้อยๆ หน่อยนะเ้าพ่อบ้านลามก ไวเคานเตสจะมาสำคัญกว่าองค์หญิงที่เป็ราชธิดาองค์โปรดของพระาาได้ยังไง?!”...ลิเลียดุอลัน
“ใครลามกไม่ทราบ แล้วอย่ามาดูถูกนายหญิงข้าอีกนะ ไม่งั้นข้าไม่เกรงใจแน่ ครั้งนี้จะปล่อยไปเพราะเห็นแก่องค์หญิงข้าจะละเว้นเ้า อ้อ...อีกเื่ ทั้งนายเ้าและนายข้า ข้าไม่ได้ให้ความสำคัญกับเขาด้วยการมองฐานันดร แต่ให้ความสำคัญที่พวกนางเป็ตัวนาง ถ้าไม่มีฐานันดร ดูซิว่าองครักษ์หลวงระดับเ้าจะตามรับใช้นางอีกมั้ย?”...อลันสวนกลับด้วยความไม่พอใจอยู่บ้าง
“เ้า...!!.....หาว่าข้าไม่ภักดีกับองค์หญิงจริงๆ เหรอ!?”...ลิเลียโมโห
“กล้าพูดจาดูถูกท่านลิเลีย พวกข้าจะสั่งสอนเค้าเอง”
“แองกัส!! พวกเ้า..!”
แองกัสและผองเพื่อน แองกัสเป็นักผจญภัยระดับทองคำ ผองเพื่อนอีก 3 คนเป็ระดับเหล็กทองแดง
“อย่า เ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”
“จะแน่สักแค่ไหนเชียว”...แองกัสพูด
การออกตัวของแองกัสทำให้ชายชาตรีที่อดทนดูอลันจู๋จี๋กับอิเรเน่มาตั้งนานเริ่มออกตัวตามๆกันมา
พวกเขาอยากลองสู้กับอลันต่อหน้าองค์หญิง
อิเรเน่ยิ้มแล้วดื่มน้ำผลไม้ต่อ
“ตัวต้นเหตุ.......ไม่คิดจะห้ามพวกเค้าหน่อยเหรอ?”...อลันหรี่ตาหันมามองอิเรเน่
“ใครจะเริ่มก่อน.....ยกที่ 1 เริ่มได้”....อิเรเน่ยิ้มชอบใจกล่าวเปิดการประลอง
“เฮ้ย...!!...หนอย..จะแก้แค้นเอาคืนสินะ...ปัดโธ่!!”
พวกนั้นแย่งกับจับฉลากและเป่ายิ้งฉุบเพื่อออกมาประลอง
[ห่า ที่นี่มีเป่ายิ้งฉุบด้วยเหรอวะ?สนุกกันใหญ่เลยนะพวกเอ็ง เดี๋ยวพระเอกจะล่อให้หายซ่าให้หมดเลยไอ้พวกตัวประกอบ ยิ่งหงุดหงิดอยู่]…อลันหมั่นไส้พวกนักผจญภัยที่ทำเหมือนเขาเป็เหยื่อโชว์สาว
คนแรกเริ่มประลอง แองกัสเดินออกมาระหว่าวงที่คนอื่นยังเถียงกัน
“ข้าใช้ดาบกับโล่ เ้าจะใช้อะไร? เ้าวีรบุรุษผู้เสียมารยาท”
อลันมองไปรอบๆ ไม่มีของที่เขาชอบ แล้วเดินไปขอยืมผ้าคลุมนักผจญภัยหญิงคนหนึ่ง
“ไม่ทราบว่าข้าขอยืมผ้าคลุมท่านได้หรือไม่ รับรองจะไม่ทำให้เสียหาย”
นักผจญภัยหญิงถอดผ้าคลุมให้แบบเขินๆ เสียงกรี๊ดกร๊าดจากเพื่อนๆของนางร้องกันเกรียวกราว จนพวกผู้ชายที่รอประลองต่างหมั่นไส้
“หึ ผ้าคลุมสตรี?.... ตั้งใจจะดูถูกกันหรือนึกอะไรจะใช้สู้ไม่ออกกันแน่”
“ถ้าผ้าผืนนี้เ้ายังไม่ชนะ ก็อย่าหวังว่าจะให้ข้าใช้โซ่กับใยของข้า”
แองกัสพุ่งเข้ามาฟัน อลันหลบด้วยการถอยไป ครึ่งก้าวเพราะคำนวณระยะแล้วฟังไม่ถึง
“ปากดี! รับไป เพลิงอสูรพิทักษ์ฟ้า!!”...แองกัสตั้งโล่ขึ้นในระยะประชิด
ซูม.ม..ม.ม...
เปลวเพลิงพวกพุ่งจากโล่ที่ไม่มีช่องยิงใดๆ
“สายระยะไกลสินะ ฝึกมาดีสามารถปล่อยผ่านสิ่งของใกล้ตัวได้”
“เฮ้ย!!..ข้างหลัง???”...แองกัสรู้สึกตัวแต่ช้าไป
อลันม้วนผ้าด้วยออร่าของตนพันขาแองกัสแล้วยกข้ามตัวฟาดกับพื้น
แองกัสหาใช่ชนชั้นมุสิก เขาสมเป็ระดับทองคำ เอามือค้ำยันไปได้!!
แต่อลันเตะแขนที่ยันจนแองกัสหน้าติดพื้นแล้วอลันเหยียบเข้าที่หน้าด้วยเท้าข้างเดิมดังตึง! ไปหนึ่งที แองกันแขนตกแนบพื้นพร้อมดาบกับโล่แน่นิ่งไป
ทุกคนได้ยินเื่ของอลันมา แต่ไม่นึกว่าจะทำได้ขนาดนี้ ใช้แค่ผ้าคลุมสตรีเอาชนะแองกัสระดับเหรียญตราทองคำได้แบบสบายๆ
“น่ารำคาญ...เสียเวลาชะมัด บ่ายข้ามีธุระต้องไปรับนายหญิง...เข้ามาพร้อมกันดีกว่า”
“จะมากไปแล้ว!!”...พวกนักผจญภัยไม่ทันโวยวายจบ
อลันชิงเป็ฝ่ายรุก เขาม้วนผ้าเป็เกรียวแล้วควบคุมให้แข็งด้วยออร่า แข็งตั้งดุจเหล็ก แต่สะบัดงอได้ดุจทวนไม่ไผ่
อลันบุกเข้าไปม้วนฟาดขาจนหนักผจญภัยระดับอ่อนๆพากันล้มระเนระนาด พวกเก่งๆะโหลบขึ้น แต่นั่นก็เสร็จอยู่ดี อลันม้วนตัวกลับมาฟาดพวกที่โดดกวาดทีเดียวออกไปนอกลาน
การลงมือของอลันไม่ฟาดรัวๆ เล่นท่าพร่ำเพรื่อ ทุกครั้งล้วนเข้าเป้า ไม่มีฟาดโดนพื้นจนผ้าม้วนเลอะเปรอะเปื้อนเด็ดขาด...
ภาพที่เห็นคืออลันใช้ม้วนผ้าอัดเหล่านักผจญภัยจนกระจัดกระจาย แต่พวกระดับทองคำขึ้นไปคนอื่นๆ ส่วนมากไม่ลดตัวลงมารุมคู่แข่ง แต่พวกเขาก็ยังตกตะลึง อลันใช้ผ้าได้ดั่งใจ บ้างแข็งบ้างอ่อน สะบัดคลายผ้าออกแล้วม้วนรัดผู้คนเหวี่ยงอัดสะบัดใส่กันเองกระจัดกระจาย บ้างใช้สะบัดตีดุจแส้จนนักผจญภัยเจ็บหน้าแสบตัวไปตามกัน
ครู่เดียวล้มไป 30 กว่าคน จนคนทั้งสมาคนและคนที่เดินผ่านต้องพากันมารุมมุงดู
“บ้าน่ะ ออร่าสายควบคุมจริงๆ เหรอเนี่ย?!”...นักผจญภัยระดับแพลตินัมคนหนึ่งคลายการกอดอกแล้วพูด
“นอกจากสายควบคุมแล้ว มีออร่าสายไหนทำแบบนี้ได้เหรอไง........การต่อสู้เราคิกว่าเด่นๆ คงเป็สายโจมตีกับสายระยะไกล รองมาก็สายเสริมพลังทักษะ ไม่นึกว่าสายที่คนเขาไม่เอากันอย่างสายควบคุมจะทำได้ขนาดนี้ ว่าไง... อยากไปทดสอบกันมั้ย?”...นักผจญภัยระดับแพลตินั่มอีกคนชวน
นักผจญภัยระดับเหรียญตราแพลตินั่ม จะลงมือพร้อมกัน 2 คนแล้ว
เขาอยากบีบให้อลันใช้วิชาที่ถนัด