ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“โชคดีนะที่เจ้าพบข้า ถ้าเป็นคนอื่นละก็ เจ้าคงถูกหมาป่ากินไปแล้ว”เมื่อเห็นมันทำท่าแปลกใจ ถังฮวนจึงเพิ่งนึกได้ว่า ที่มันพบฝูงหมาป่านั่นมีสาเหตุมาจากตัวเขาเองคิดได้ดังนั้นเขาจึงอดใจไว้ไม่อยู่ ต้องหัวเราะออกมา แต่ด้วยสภาพร่อแร่ที่เป็นอยู่ เมื่อหัวเราะจึงเจ็บแปลบ จนต้องทำหน้ายู่จนปากแหลมและสำลักออกมา
“อ่า โอยย…”
เจ้าตัวเล็กกระพือปีกเตะแขนขาของเขา ส่งเสียงร้องลั่น ดูเหมือนจะไม่พอใจอย่างมากกับการกระทำของถังฮวน
"ทำงี้ไม่ดีนะ!"
เมื่อถังฮวนหยอกล้อกับเจ้าตัวเล็กสักครู่ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน รู้สึกปวดแปล๊บที่ใต้เท้าของเขา จนต้องคว้าลำต้นไม้ข้างๆ อย่างรวดเร็ว พยายามทรงตัวให้มั่นคง
“ซากหมาป่าพวกนี้อาจจะดึงดูดสัตว์ป่าตัวอื่น ๆ อีกมาก สถานที่นี้ไม่อาจอยู่ต่อได้อีก เจ้าต้องรีบไปโดยเร็ว มิเช่นนั้นจะประสบอันตรายได้”
ทันใดนั้น ถังฮวนวางเจ้าตัวน้อยไว้บนไหล่“เจ้าจะตามข้าไปหรือจะมีแผนจะไปที่อื่น?”
“อิ๋งง!”เจ้าตัวน้อยกรีดร้องเกรี้ยวกราด คว้าเสื้อถังฮวนจนฉีกขาด มันไถลตัวลงจากไหล่เขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นหายเข้าป่าทึบไปในพริบตา
ยังโกรธข้าอยู่เหรอ?
ถังฮวนหยุดนิ่งไม่ขยับครู่หนึ่ง ก่อนที่จะหันกลับตั้งสติ ในใจรู้สึกสับสน
ตอนที่หมาป่าพุ่งเข้ามาจู่โจม เจ้าตัวน้อยนั่นวิ่งหนีอย่างหวาดหวั่น แต่แล้วมันกลับกล้าที่จะวิ่งกลับมาและปลุกเขาให้ตื่นนี่ยิ่งทำให้ถังฮวนชอบมันมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า เจ้าตัวน้อยนี้แท้จริงน่าเอ็นดูนัก
ถังฮวนได้ช่วยชีวิตที่สิ้นหวังของมันไว้ และหวังว่ามันจะอยู่รอดต่อไป
ถึงอย่างนั้นมันกลับเลือกที่จะจากไป ถังฮวนย่อมไม่อาจทัดทาน
สักพักถังฮวนก็สลัดความคิดทั้งหมดออกไป เขาเผชิญกับความเจ็บปวดแสนสาหัส รวมถึงความเหนื่อยล้าที่มาจากการต่อสู้ จึงเก็บกระบี่เพลิงเมฆาเข้าฝักแล้ววิ่งเข้าไปในป่าอย่างยากลำบาก
ไม่นานนักหลังเขาจากไป หัวเล็ก ๆ สีฟ้าก็โผล่ออกมาจากพงหญ้า ถอยกลับไปมา ในดวงตาสีฟ้าคู่นั้นมีแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“อิ๋ง!” มันผลุบ ๆโผล่ ๆ หัวเข้าออกในพงหญ้าหลายรอบ หลังจากนั้นเจ้าตัวเล็กก็วิ่ง ตามไปติด ๆ หลังจากถังฮวนลับตาไปได้ไม่นาน
..............“เจ้านี่คือ สัตว์อสูรวิญญาณ ‘มังกรฟ้า’ ”
หลังจากนั้นไม่นาน ชายชราอ้วนฉุก็เดินเข้าไปยืนใกล้ ๆ เศษซากร่างของหมาป่าจ่าฝูง พึมพำอยู่ในปาก
“เจ้าเด็กนี่ช่างกล้าหาญและทะนงตนยิ่งนัก ด้วยความแข็งแกร่งเพียงเท่านี้ ยังกล้าที่จะต่อสู้กับฝูงหมาป่าเพียงลำพังความแข็งแกร่งของหมาป่านี่สามารถเทียบได้กับผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามเลยทีเดียวเจ้าเด็กนี่โชคดีนัก แม้แต่อสูรวิญญาณที่หายากก็ยังได้เจอ และยังปรารถนาจะช่วยมันอีก”
“อืม...ดูเหมือนว่าเจ้ามังกรฟ้านั่นจะถูกชะตาเขาซะด้วย”
ในตอนท้าย ผู้เฒ่าอวบอ้วนนั้นแสดงสีหน้าที่รู้สึกอิจฉาโดยมิอาจปกปิดเอาไว้ได้มังกรฟ้าจัดอยู่ในสัตว์อสูรวิญญาณร้ายอันดับสาม ช่างเป็นการจับคู่ที่ยอดเยี่ยมกับนักหลอมอาวุธอย่างยิ่ง!

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 31 สัตว์อสูรมังกรฟ้า (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 31 สัตว์อสูรมังกรฟ้า (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้