บทที่ 7 จ้างวาน?
“อะ~เอ่ออ~~~คุณน่าจะเป็นผู้เล่นระดับสูงสินะ!สนใจไปล่ากับพวกเราไหม?”หญิงสาวผมขาวตัวเล็กท่าทางน่ารักเดินมาชวนเขาด้วยรอยยิ้ม ทำให้เขาชะงักก่อนที่จะเปิดปากพูดออกมาซึ่งทำให้หญิงสาวชะงักเช่นกัน“ข้าไม่ว่างไปล่ากับเจ้าหรอกฮ่าฮ่าฮ่า~ แต่เจ้าต้องการภารกิจจากข้าหรือไม่ ข้าต้องการสมุนไพรบางชนิดเจ้าหามาให้ข้าหน่อยได้ไหม?”ไป๋เซี่ยดัดเสียงให้ฟังดูแก่ชราแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร ก่อนที่จะมีข้อความเด้งขึ้นที่หน้าหญิงสาว[ท่านต้องการรับภารกิจจากชายปริศนาหรือไม่?]“พวกนายมานี่เร็ว!!เขาเป็นNPCด้วยละ!!!เขาให้ภารกิจฉันด้วย!!”หญิงสาวผมขาวที่กำลังหยุดชะงักเพราะความตกตะลึงอยู่ก็กรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นก่อนที่จะตะโกนเรียกเพื่อนของพวกเขาทั้งสี่คนที่ยืนรออยู่“โถ่เอ้ยย~ ยัยมือใหม่นี่!!ถือว่าเป็นบทเรียนละกัน!~~”เพื่อนทั้งสามคนวิ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว ซึ่งทั้งสามน่าจะเป็นเพื่อนสนิทของเธอแต่มีชายหนึ่งที่กำลังตกตะลึงในการกระทำของหญิงสาวผมขาวก็บ่นออกมาด้วยความเศร้าก่อนที่จะเดินตามทั้งสามคนมาเนื่องจากเสียงของหญิงสาวผมขาวดังพอสมควรบวกกับรูปร่างและหน้าตาของเธอที่สวยงามและน่าดึงดูด ทำให้ผู้เล่นจำนวนมากได้ยินสิ่งที่เธอพูดทั้งหมด พวกเขาก็เหยิบเข้ามาดูด้วยความสนใจและอยากรู้อยากเห็นซึ่งทางด้านไปเซี่ยเองก็ตกตะลึกเล็กน้อย เขาคิดจะให้ภารกิจยัยตัวเล็กนี่เงียบๆ แต่ยัยนี่กลับแหกปากซะลั่นเพิ่งหัดเล่นเกมใช่ไหม แหกปากลั่นแบบนี้ถ้ารับภารกิจโดนล่าแน่ ไปเซี่ยบ่นขึ้นภายในใจพร้อมกับความรู้สึกผิดและสงสารที่ก่อตัวขึ้นภายในใจเขา“ผู้อาวุโสเราอาจจะช่วยท่านได้ แต่ท่านพอจะบอกได้หรือไม่ว่าท่านต้องการให้เราหาสมุนไพรอะไร”ชายที่เป็นหัวหน้าที่เดินเข้ามาเป็นคนสุดท้ายพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ข่มขืนเขาเลือกที่จะยังไม่รับภารกิจ เพราะดูจากท่าทางการแต่งตัวแถมยังเดินเล่นไปมาได้เหมือนกับผู้เล่นแบบนี้น่าจะเป็นNPCพิเศษ ภารกิจจากNPCพิเศษแบบนี้มักจะยากแถมยังมีโอกาสล้มเหลวสูงมาก และหากทำภารกิจของNPC ล้มเหลวบทลงโทษมักจะหนักกว่าภารกิจของNPC ทั่วไป“ข้าต้องการสมุนไพรชนิดใดก็ได้ ห้าชนิด ชนิดละห้าสิบต้น และข้ามีเวลาให้เจ้า 3 วัน แน่นอนข้าไม่ให้เจ้าทำงานให้ข้าฟรี เจ้าสามารถเลือกทักษะระดับ E D และ C เป็นของแลกเปลี่ยนได้หนึ่งทักษะ ตกลงไหม?”ไป๋เซี่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แก่ชราและเป็นมิตร หลังจากที่ได้ฟังเสียงที่ขมขื่นของหัวหน้า เมื่อไป๋เซี่ยพูดจบก็มีข้อความเด้งขึ้นที่กลุ่มของหญิงสาวผมขาว[ภารกิจหาสมุนไพรให้ชายปริศนาภายใน 3 วัน : ระดับความยากภารกิจ E~Cตามหาสมุนไพรให้ชายปริศนาห้าชนิดชนิดละห้าสิบต้น สมุนไพรยิ่งหายาก(ระดับยิ่งสูง)รางวัลตอบแทนยิ่งสูงรางวัล : ทักษะระดับ E D C เลือกได้หนึ่งทักษะ (ขึ้นอยู่กับความพอใจของชายปริศนา)เงื่อนไข : หากทำภารกิจสำเร็จท่านจะได้รับความชื่นชอบจากชายปริศนา ความสัมพันธ์ +100บทลงโทษ : หากทำภารกิจล้มเหลวท่านจะไม่ได้รับภารกิจจากเขาอีก]ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มหากเป็นเวลาตามปกติแล้วเขาต้องโห่ร้องด้วบความดีใจเนื้อเต้นไปแล้ว ต้องบอกว่ารางวัลภารกิจส่วนใหญ่จะเป็นสมุนไพรและเม็ดยาหากโชคดีหน่อยก็จะได้ศาสตราระดับ E ชั้นยอดมา แต่ NPC คนนี้ช่างใจป้ำอะไรอย่างนี้ ต้องอย่าลืมว่าตอนนี้เกมนี้เพิ่งเปิดให้เล่นและขอบอกก่อนเลยว่าทักษะภายในเกมนี้อัตราการดรอปต่ำมากถึงมากที่สุด!!!!แค่ดรอปทักษะรดับ E ห็นับว่าดีโขไม่ต้องพูดถึงระดับกลาง และ สูง แต่ว่ายัยเด็กนี่กลับแหกปากซะลั่นแถมคนที่อยู่รอบๆนี่ก็ไม่ใช่น้อยๆ ถ้าเรารับภารกิจละก็จะต้องมีปัญหาตามมาแน่ๆ ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มกำลังดำดิ่งอยู่กับความคิดของเขา“ว๊าว!! ภารกิจนี้มันง่ายจนทำให้ฉันตกใจเลยนะเนี่ย!แถมรางวัลยังสูงมากอีกด้วย”สาวน้อยตัวเล็กพูดออกมาอย่างมีความสุขและหันไปคุยกับคนอื่นๆในกลุ่มด้วย ยกเว้นหัวหน้ากลุ่มที่กำลังจมอยู๋ในความคิด“หึหึหึ พวกเรายินดีที่จะรับภารกิจนี้ครับ!”หญิงสาวที่เป็นคนมาชวนเขาตอนแรกส่งสายที่เป็นประกายไปทางหัวหน้ากลุ่มด้วยแววตาแบบนี้ใครจะไปปฏิเสธได้ลงกัน เขาทำได้เพียงหัวเราะอย่างขมขื่นและสายหน้าไปมาก่อนที่จะพยักหน้าและตอบรับภารกิจนี้“โอ้~ขอบใจพวกเจ้ามากนะ อีกสามวันพบกันที่หน้าประตูเมืองแล้วกัน”ไป๋เซี่ยพูดขึ้นพร้อมกับความสงสารที่ก่อตัวขึ้นภายในใจของเขา ไป๋เซี่ยทำได้เพียงร้องตะโกนขอโทษอยู่ภายในใจ ฉันจะปล่อยให้พวกเขาโดนล่าและตกเป็นเครื่องมือของกิลไม่ได้เด็ดขาด ต้องช่วยพวกเขาแต่จะยังไงละ ไป๋เซี่ยจมอยู่กับความคิดขอเขาแล้วยิ้มออกมาภายในใจแล้วก็เดินออกไปแต่ก็ถูกกลุ่มผู้เล่นที่อยู่รอบๆเข้ามาขอภารกิจ“ผู้อาวุโส! ข้าก็ต้องการภารกิจจากท่านเช่นกัน!!”เหล่าคนที่มาขวางทางต่างก็แย่งกันพูดเสียงดังระงม หลักๆคือขอภารกิจ“ขอโทษด้วย ตอนนี้ข้าได้จ้างวานกลุ่มคนบางกลุ่มไปแล้ว”ไป๋เซี่ยโบกมือไปมาอย่างใจเย็น พร้อมกับพยายามที่จะแหวกกลุ่มคนออกไป แต่กลุ่มคนที่อยู่รอบๆกลับไม่ฟังที่เขาพูดแม้แต่น้อยแถมยังเบียดเสียดกันเข้ามามากขึ้นกว่าเดิมอีกครืนนนนนน!!!ฟูววววววว!!!!!“ช่วยหลบไปด้วย!!”คลื่นพลังฉีรอบตัวเขาถูกเปลี่ยนกลายเป็นไฟ ผลักกลุ่มผู้เล่นที่เบียดเสียดกันเข้ามาทำให้ร่างของผู้ที่อยู่ๆติดไฟจนเกือบตายถึงกับต้องกระจายตัวกันออกไปด้วยความตกใจ“เกิดอะไรขึ้น! ”หัวหน้าทหารและทหารที่อยู่บริเวณใกล้เคียงต่างก็พากันวิ่งเข้ามายังที่เกิดเหตุ ซึ่งเรียกความสนใจจากกลุ่มคนที่อยู่รอบๆได้มากขึ้นกว่าเดิม“พวกเขามาขวางทางข้าอย่างกับคนบ้า ข้าขอให้พวกเขาหลบทางให้แล้วแต่พวกเขาก็ไม่ฟังข้าเลยข้าไม่มีทางเลือกนอกจากต้องใช้พลังขู่พวกเขา พวกท่านพอจะรู้ไหมว่ากลุ่มคนเหล่านี้ปรากฏตัวมากจากไหน”ไป๋เซี่ยที่มีสถานะเป็นNPCพิเศษ สวมบทบาทเป็นคนที่เพิ่งเคยพบผู้เล่นเป็นครั้งแรก“ฮึ่ม!! เจ้าพวกนี้อีกแล้วเรอะ!”หัวหน้าทหารที่เหมือนจะรับรู้ได้ว่าไปเซี่ยเป็น NPC พิเศษก็กล่าวออกมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่จะถลึงตาจ้องมองไปยังกลุ่มผู้เล่นด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความโกรธทำให้เหล่าผู้เล่นที่สร้างปัญหาเหล่านี้ถึงกับสะดุ้งและรีบหลบออกไปเหมือนทะเลแหวก“เฮ้อ ท่านอาจจะยังไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านี้เพิ่งจะปรากฏตัวได้ไม่นาน ปรากฏตัวมาจากไหนก็ไม่มีใครทราบ เหล่าผู้อาวุโสจำนวนมากจากเมืองระดับราชวงศ์ขึ้นไปที่มีความสามารถในการทำนายชะตา หลายคนกล่าวว่าพวกเขาเหล่านี้ล้วนแล้วแต่สืบเชื้อสายมาจากเซียนอมตะศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน”“ทำให้พวกเขาไม่มีวันตาย พวกเขามักจะวิ่งรับภารกิจจ้างวานเล็กๆน้อยภายในเมืองทำและมักจะสร้างปัญหาแย่งงานกันแบบนี้เสมอ”หัวหน้าทหารพูดขึ้นด้วยความเหนื่อยใจ“ข้าต้องขอโทษท่านด้วยที่ไม่ได้ดูแลความปลอดภัยภายในเมือง”ทหารที่น่าจะเป็นหัวหน้าพูดขึ้นพร้อมกับป้องมือและก้มหัวไปทางไป๋เซี่ยเล็กน้อยซึ่งเหล่าทหารที่อยู่ด้านหลังเองก็ป้องมือและก้มหัวให้กับไป่เซี่ยเช่นกัน“ฮ่าฮ่า เมืองแห่งนี้นั้นกว้างใหญ่การจะดูแลให้ทั่วถึงนั้นเป็นเรื่องยากข้าเข้าใจๆ”ไปเซี่ยป้องมือรับคำขอโทษจากพวกเขา“ขอบคุณที่ท่านเข้าใจ ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อน”หัวหน้าทหารและเหล่าทหารหันหลังเพื่อที่จะจากไปทันที“ช้าก่อน”ไป๋เซี่ยเรียกรังหัวหน้าทหารและเหล่าทหารเอาไว้“ท่านมีอะไรต้องการให้ข้าช่วยเหลืออีกเช่นนั้นหรือ?”หัวหน้าทหารและเหล่าทหารหันกลับมาด้วยความแปลกใจก่อนที่หัวหน้าทหารจะเอ่ยถามขึ้น“เมื่อครู่ท่านบอกว่าพวกเขาเป็นอมตะและเคยแย่งงานกัน ข้าเดาว่าพวกเขาคงเคยปล้นและฆ่าเพื่อแย่งชิงสิ่งของกันเองใช้หรือไม่”ไป๋เซี่ยพูดออกมาพร้อมกับแสร้งทำเป็นกังวล แต่จริงๆเขารู้อยู่แล้วว่าเกมทุกเกมส่วนใหญ่มักจะมีการ PK (ผู้เล่นฆ่ากันเอง)เสมอ“ถูกต้องพวกเขาป่าเถื่อนมากทุกๆคนแม้แต่ผู้อาวุโสในเมืองใหญ่เองก็เช่นกัน ไม่มีใครคาดคิดว่ากลุ่มคนที่สืบเชื้อสายมาจากเซียนอมตะศักดิ์สิทธิ์จะป่าเถือนกันากขนาดนี้ ถึงแม้พวกเขาจะเป็นผู้ฝึกตนวิถีเซียนแต่พวกเขามีกลุ่มของตนเองและแบ่งแยกกันอย่างชัดเจน และมักจะชอบแย่งชิงสิ่งของของกันอยู่เรื่อยจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว”“เพียงแค่การปรากฏขึ้นของตำราทักษะระดับต่ำกลับทำให้เกิดการนองเลือดมากมาย”หัวหน้าทหารกล่าวขึ้นพร้อมกับถอนหายใจและส่ายหัวไปมา“อือ รู้สึกว่าข้าจะจ้างวานคนกลุ่มหนึ่งด้วยตำราทักษะระดับต่ำ เหมือนว่าข้าจะสร้างปัญหาบางอย่างให้พวกเขาเสียแล้ว ท่านพอจะหาคนมารับภารกิจคุ้มกันกลุ่มคนที่ข้าจ้างวานได้หรือไม่”ไป๋เซี่ยแสร้งกล่าวออกมาด้วยความลำบากใจก่อนที่จะกล่าวถามขึ้น“ใครคือคนที่รับการจ้างวานจากท่านกัน?”หัวหน้าทหารถามขึ้นด้วยความสนใจ“พวกเขา”ไป๋เซี่ยชี้ไปยังกลุ่มของหญิงผมขาวที่เพิ่งเข้ารับภารกิจไป หญิงสาวและเพื่อนของเธอยังคงสับสนยกเว้นชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มที่ยังคงตกตะลึงจ้างวานทหารเพื่อไปคุ้มครองกลุ่มคนที่ตนจ้างวานอีกที กลุ่มคนที่รับภารกิจนี้มันจะโชคดีไปไหนเนี่ย!! ผู้เล่นที่อยู่รอบๆล้วนสาปแช่งและกรีดร้องขึ้นภายในใจ ตอนนี้ในใจพวกเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา“อืมม ถ้าท่านต้องการข้าสามารถหาคนไปคุ้มกันพวกเขาได้ ส่วนเรื่องราคา”หัวหน้าทหารทำสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยความลำบากใจ“ท่านโปรดกล่าวมาเถอะ ข้ามิใช่คนที่ชอบเอาเปรียบใครข้าจะจ้างวานคนที่ท่านแนะนำด้วยการจ่ายราคาเต็มเอง”ไป๋เซี่ยพูดออกมาพร้อมกับโบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ“งั้นข้าน้อยไม่เกรงใจเลยละกัน ราคาคือ80เหรียญตำลึงทอง ท่านยังต้องจ้างวานหรือไม่”หัวหน้าทหารสูดลมหายใจจนเต็มปอดก่อนที่จะรวบรวมความกล้าแล้วกล่าวออกมา