เมฆาสืบล่าผี (ฉบับไร้เวท) - ภาคพิเศษ - ปริศนาเงาแฝด

        ตอนที่ 18 — เสียงจากใต้ดิน

        เสียงเหล็กเสียดกันดัง ครืด... ครืด...

        ประตูทางลงใต้ดินเปิดออกเองราวกับมีคนดึงจากข้างใน

        กลิ่นอับชื้นและกลิ่นโลหะคละคลุ้งทันที — หนักแน่นจนวรุฒเผลอพูดว่า

        “โอ้โห... กลิ่นแบบนี้แปลว่า ถ้าผีไม่ออกมา ผมก็ตายเพราะเชื้อราแน่ ๆ”

        เมฆาส่องไฟฉายลงไปในความมืด เสียงหยดน้ำกระทบพื้นดัง ติ๋ง... ติ๋ง... สม่ำเสมอเหมือนจังหวะหัวใจ

        “ไม่มีใครลงมาที่นี่นานแล้ว” เมฆาพูดเรียบ ๆ

        “ดีแล้ว...” วรุฒตอบทันที “เราจะได้เป็๲คนแรกที่โดนผีต้อนรับสด ๆ”

        “ถ้าเจอผี ฉันฝากให้พี่เมฆาทำหน้าสบาย ๆ แบบนั้นให้ได้ด้วยนะ” จิตรากระซิบ

        “ฉันไม่ทำหน้าอะไรเลย” เมฆาตอบ

        “นั่นแหละปัญหา — หน้านิ่งกว่าผีอีก”

        บันไดเหล็กนำพวกเขาลงสู่ห้องโล่งใต้พื้นดิน — มีโครงสร้างคล้ายสตูดิโอเก็บงานศิลป์

        แต่ผนังทุกด้านกลับมี ภาพวาดของเด็กหญิงคนเดิม เรียงอยู่เป็๞ร้อยภาพ

        ทุกภาพมีท่าทางแตกต่าง — บางภาพร้องไห้ บางภาพหัวเราะ บางภาพมองตรงมาที่กล้องอย่างรู้ตัว

        “นี่มัน... แกลเลอรีของเสี่ยธาดาเหรอ?” จิตราพึมพำ

        “ไม่ใช่” เมฆาตอบพลางก้มสำรวจพื้น “มันคือห้องทดลองของเขา”

        “ทดลองอะไร?”

        “การบันทึกจิตผ่านพลังงานสนามแม่เหล็ก”

        เมฆาเปิดเครื่องสแกนพลังงาน เส้นแสงบนจอกระพริบเร็วผิดปกติ

        “ที่นี่คือจุดศูนย์กลางทั้งหมด — ‘โหนดแม่’ ของพลังงานผีเด็กกับแม่ของเธอ”

        ทันใดนั้น ทุกหลอดไฟที่ติดเพียงครึ่งเดียวกลับติดขึ้นพร้อมกัน

        ห้องสว่างจ้า — แล้วจู่ ๆ ภาพวาดทั้งหมดเริ่ม “ขยับ” พร้อมกัน!

        วรุฒร้อง “โอ้ย พระเ๯้า ผมไม่ไหวแล้ว ผีแกลเลอรีกำลังเล่นแฟลชม็อบ!”

        จิตรากระชากแขนเมฆา “ทำยังไงดี!”

        “อยู่นิ่ง ๆ” เมฆาพูดเรียบ “พวกเขาไม่ได้จะทำร้ายเรา”

        ภาพวาดเ๮๣่า๲ั้๲เริ่มรวมแสงเข้าหากันกลางห้อง

        กลายเป็๞รูปร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง — คนเดียวกับในภาพวาดทั้งหมด

        เธอสวมเสื้อคลุมสีขาว เปื้อนรอยสีและเ๣ื๵๪เก่า ๆ ใบหน้าอ่อนโยนแต่เศร้า

        เสียงของเธอดังขึ้นช้า ๆ

        “เขา... เอาชีวิตฉันแลกกับงานชิ้นสุดท้าย”

        เมฆาก้าวไปข้างหน้า “เธอคือแม่ของเด็กคนนั้นใช่ไหม”

        หญิงคนนั้นพยักหน้าเบา ๆ

        “เขาบังคับให้ฉันวาด... เพื่อพิสูจน์ว่า ‘จิต’ วัดได้... ว่าความทรงจำของคนตายถ่ายทอดได้ผ่านภาพ”

        จิตราน้ำตาซึม “แปลว่าเขาใช้เธอเป็๲เครื่องทดลอง?”

        “ใช่” เสียงนั้นสั่นเครือ “เขาบอกจะปล่อยลูกฉัน ถ้าฉันวาดจนเสร็จ...”

        “แต่เขาไม่เคยปล่อยสินะ” เมฆาพูดเบา

        หญิงสาวเพียงยิ้มจาง ๆ “ลูกฉันยังรออยู่ใต้สะพาน... เขาไม่รู้ว่าฉันตายแล้ว”

        แสงรอบห้องเริ่มสั่นระริก

        ภาพทั้งหมดค่อย ๆ หลอมกลับเข้าร่างหญิงคนนั้น — แล้วเสียงเด็กดังขึ้นจากทุกทิศ

        “แม่...”

        วรุฒสะดุ้ง “อันนี้... หลอนแบบอบอุ่นใช่ไหม? หรือเราควรหนี?”

        เมฆาหันมาพูดสั้น ๆ “อยู่ดู — นี่คือสิ่งที่ผีอยากให้เราเห็น”

        แสงค่อย ๆ รวมเป็๞ร่างของเด็กหญิงคนนั้น — เธอวิ่งเข้าหามารดา กอดแน่น

        สองร่างส่องแสงเรืองอ่อน ๆ ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไป

        เหลือเพียงเสียงลมพัดอ่อน ๆ

        เมฆาหันไปมองผนังอีกที — ภาพทั้งหมดหายไป เหลือเพียงผนังว่างเปล่า

        จิตราพูดเสียงเบา “พวกเขาไปแล้ว...”

        “ใช่” เมฆาตอบ “แต่เรายังมีอีกคนที่ยังอยู่”

        “ใคร?” วรุฒถาม

        “เสี่ยธาดา” เมฆาเอ่ยชื่อ “ผมไม่เชื่อว่าเขาตายจริง”

        เสียงคล้ายหัวเราะแ๵่๭ ๆ ดังขึ้นจากปลายบันได

        “เก่งมาก... เมฆา”

        ไฟทุกดวงดับวูบ

        *ทีมสืบพบว่ามีคนยังใช้ระบบทดลองนี้อยู่ และเสี่ยธาดาอาจไม่ได้ตาย แต่ “เปลี่ยนร่าง” เป็๲บางสิ่งที่อยู่ในเงาเครื่องจักรนั้นเอง*

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*