รุ่งเช้าวันถัดมา มิลันดาตื่นนอนก่อนคนในบ้าน หล่อนจงใจหลบหน้าเขาเพื่อตัดปัญหาทุกอย่างที่สำคัญถอยคำถากถางของแฟนพี่คมยังดังก้อง หล่อนไม่อยากมีปัญหาในภายหลัง สู้ตัดใจเสียตอนนี้ให้สิ้นเื่ไปดีกว่าดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นดีดูเวลาใกล้หกโมงแล้วร่างอวบเปิดประตูรั้วบ้านเพื่อเดินทางสู่โรงเรียนแต่กลับต้องชะงัก
“พี่คม!” เด็กสาวเรียกชื่อเขาด้วยความใ
คมฉณัฐจ้องมองเด็กสาวสีหน้าบึ้งตึงไม่คุยกันแถมยังพยายามหลบหน้า เขาทำอะไรให้กันถึงได้ทำเช่นนี้มิลันดาตั้งท่าจะหนีแต่กลับถูกคว้าท่อนแขนไว้ร่างอวบถูกรั้งให้เข้ารถแต่มิลันดากลับดื้อดึง
“พี่คมปล่อยมินะ!” เด็กสาวร้อง
“มิเราต้องคุยกันไม่อย่างนั้นพี่ไม่สบายใจ”
หล่อนไม่อาจสู้แรงพี่คมได้สุดท้ายต้องมานั่งทนอึดอัดในรถซึ่งกำลังเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้านี่คือสถานการณ์อันน่าลำบากใจที่สุดที่มิลันดาเคยพบพานเลยทีเดียว
“พี่คมมีอะไรจะพูดกับมิก็พูดมาเถอะค่ะมิอยากไปโรงเรียนเอง” เด็กสาวเอ่ยปากก่อนเพราะทนไม่ไหว
“พี่อยากรู้ว่ามิโกรธอะไรพี่”เขาหันมาถามขณะขับรถอยู่
“มิไม่ได้โกรธค่ะ”
“แล้วทำไมต้องคอยหลบหน้าพี่ด้วย”
“มิไม่ได้หลบค่ะ”เด็กสาวตอบเลี่ยง
“ไม่จริงพี่ไปรับมิที่โรงเรียน แต่มิดันกลับบ้านไปก่อน พี่มาหาที่บ้านน้าดาวเรืองบอกมิไม่สบายจากที่พี่ดูพี่ไม่เห็นมิจะเจ็บป่วยตรงไหน ตกลงมิเป็อะไรกันแน่พี่อยากรู้”ชายหนุ่มสบตาเพื่อค้นหาความจริง
หล่อนไม่เข้าใจเหตุใดเขาถึงต้องคอยแคร์ปัญหามันอยู่ตรงนี่ หล่อนคิดไปเองมากมายเพราะการกระทำของพี่คม คอยดูแล ใส่ใจเป็ห่วง รับส่งไปโรงเรียน หาขนมให้ทาน แวะมาพูดคุยด้วยบ่อยๆแล้วสุดท้ายหล่อนมารู้ทีหลังว่าทุกอย่างมันเป็เพราะพี่คมเป็คนดีชอบช่วยเหลือดูแลคนอื่นเสมอ มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็คนบ้า
มิลันดาไม่้าให้เขามาสนใจรักษาระยะห่างกันน่าจะเป็การดีมากกว่า พี่คมมีแฟนแล้ว หล่อนท่องคำนี้มาตลอด
“ทำไมพี่คมต้องสนใจว่ามิจะคิดอะไรจะทำอะไรด้วยล่ะคะ มิไม่เห็นความจำเป็ที่พี่คมจะต้องมายุ่งวุ่นวายกับมิเลย”มิลันดาถามกลับ เพื่อให้เขาเลิกยุ่งกับหล่อน
คมฉณัฐระบายลมหายใจ
“เพราะมิสำคัญกับพี่ยังไงล่ะ”
คนฟังขมวดคิ้วคำพูดกำกวมส่งผลให้จิตใจพองโตอีกแล้ว สุดท้ายก็เป็แค่ความฝันลมๆ แล้งๆอย่าตกเป็เหยื่อ อยากรู้เหตุผลแท้จริง หล่อนต้องถามเขาให้แน่ชัด
“สำคัญตรงไหนเหรอคะมิเป็แค่น้องสาวข้างบ้านเองนะคะ”
“พี่รักน้องมิมากนะครับ”คมฉณัฐพูดตรง เด็กสาวอ้าปากค้างด้วยความใ “พี่อยากมีน้องสาวมานานมิทำให้พี่รู้สึกเหมือนพี่มีน้องสาว”
หล่อนเข้าใจแล้วน้องสาวสินะสำหรับเขาคงมองหล่อนแค่นี้ ในเมื่อเขา้าเช่นนั้นหล่อนก็ยินดีหวังว่าสักวนตนเองจะพบชายสักคนที่นิสัยเช่นพี่คมบ้าง แฟนของพี่คมโชคดีจริงๆเด็กสาวยิ้มบางๆ เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจหากหล่อนยังคิดหนีพี่คมคงไล่ตามไม่ยอมเลิกราแน่นอน
“มิขอโทษนะคะพี่คม่นี้มิคงอารมณ์แปรปรวน เป็เื่ของเด็กผู้หญิงทุกคนน่ะค่ะ” หล่อนหัวเราะ
“อารมณ์แปรปรวนเหรอครับ”คมฉณัฐมึนงง
“วันนั้นของเดือนค่ะ”
“อ๋อ”เขาพยักหน้าเป็เชิงเข้าใจ “ถ้าอย่างนั้นเราดีกันแล้วสินะ”
“ค่ะ”
รถจอดเทียบหน้าโรงเรียนมิลันดาเปิดประตูลงแล้วขอบคุณเขาเช่นเดิมหล่อนก้าวเข้าสู่ชั้นเรียนแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ยามนี้หัวใจเด็กสาวห่อเหี่ยวเสียเหลือเกินทำอะไรไม่ได้ก็หันมาตั้งใจเรียนเช่นเดิมดีกว่าพี่คมกับหล่อนเหมือนอยู่คนละโลกเสียแล้ว หล่อนขอขยันตั้งใจเรียนให้พ่อแม่ชื่นใจดีกว่า
ห้างสรรพสินค้าใจกลางกรุงเรียกความสนใจให้กับเด็กสาวได้ไม่น้อย มิลันดามองดูร้านค้ามากมาย ร้านอาหาร ร้านเครื่องเขียนแถมยังมีร้านขนมเค้กของโปรดอีกหล่อนไม่เคยเที่ยวห้างสรรพสินค้าใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย ดาวเรืองมองดูบุตรสาวแล้วอมยิ้มหลายวันมานี่เห็นลูกเครียดๆ เลยอยากพามาเปิดหูเปิดตา และมันได้ผลเลยทีเดียว
“เราไปดูเสื้อผ้าตรงนั้นหน่อยไหมมิ”ดาวเรืองเอ่ยชวนแล้วชี้ไปทางร้านขายเสื้อผ้า
“ค่ะแม่”
เด็กสาวก้าวตามมารดาแต่กลับชะงักเมื่อเจอคนคุ้นหน้าหล่อนจำได้หญิงสาวคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนแน่นอน
“มีอะไรหรือเปล่ามิ”ดาวเรืองถามเมื่อเห็นบุตรสาวหยุดเดิน
“แม่คะนั้นแฟนพี่คมนี่คะ” หล่อนชี้ให้แม่ดู ดาวเรืองมองตาม
“แฟนพี่คมแล้วยังไงล่ะลูก”
มันแปลกมากทำไมผู้หญิงคนนั้นถุงควงแขนผู้ชายคนอื่นหน้าตาเฉย แถมยังโอบเอวหอมแก้มกันพูดคุยหัวเราะต่อกระซิก มิลันดาไม่อยากเชื่อเลย หรือแฟนพี่คมกำลังนอกใจมีพี่คมอยู่แล้วยังคบกับคนอื่นอีก
“ทำไมแฟนพี่คมถึงกอดกับผู้ชายคนอื่นคะแม่แฟนพี่คมนอกใจพี่คมใช่ไหมคะแม่” มิลันดาเป็เดือดเป็ร้อนแทน
“แม่ว่าอย่ายุ่งเื่ของเขาเลยเื่นี้เป็เื่ของพี่คมเขา”
“แต่มันไม่ถูกต้องนะคะแม่ผู้หญิงคนนั้นกำลังหลอกพี่คม”
“ไม่ได้มิเื่นี้แม่ขอห้าม เรากำลังเรียนก็ตั้งใจเรียนดีกว่าเื่หนุ่มสาวให้พวกเขาจัดการเอาเอง เราเป็เด็กไปก้าวก่ายมันไม่งามนะมิ”ดาวเรืองดุ
มิลันดารู้สึกเหมือนถูกขัดใจเมื่อมารดาเริ่มเสียงแข็งไม่ให้เด็กสาวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเื่นี้
“ก็ได้ค่ะแม่” เด็กสาวรับคำอย่างเสียไม่ได้
หลังกลับจากการช็อปปิ้งมิลันดาปลีกตัวมาอยู่ในสวนหลังบ้านเดินวนครุ่นคิดหลายตลบเกี่ยวกับเื่ที่เห็นในวันนี้ ควรบอกพี่คมดีหรือเปล่าหรือปล่อยไป หากไม่บอกพี่คมคงถูกหลอก แต่ถ้าบอกจะถูกมองยังไงมิลันดาสับสนและไม่พอใจ แฟนพี่คมก็น่าแปลก หน้าตาสวยๆ ไม่น่าทำเื่ไม่ดีเลยจริงๆ
คมฉณัฐเหลือบมองเด็กสาวที่กำลังเดินวนไปวนมาหลายรอบจนเขารู้สึกขำ
“น้องมิเป็อะไรครับ”เขาะโถามแล้วส่งยิ้มให้
มิลันดาหันหาต้นตอของเสียงอ้าปากจะพูดแต่กลับหุบลง สีหน้าบึ้งตึง หล่อนไม่อยากยุ่งด้วย ไม่อยากเสี่ยงหันกายกลับเข้าบ้าน ขอหลบหน้าพี่คมก่อนเพราะหล่อนเกรงตนเองจะห้ามปากไม่ไหว
“หรือจะเป็วันนั้นของเดือนอยู่”คมฉณัฐพึมพำกับตนเอง