Bustling Officialdom กลรักเกมอำนาจ [นิยายแปล]

ตอนที่ 5 ป่วยก็คอยเฝ้าไข้ (5)

        ต่างจากตระกูลเซวียโดยสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเด็กชายหรือเด็กหญิงตระกูลเซวีย ขอเพียงมีความสามารถที่แท้จริงที่มากเพียงพอ ก็แก่งแย่งชิงดีไต่เต้ากันได้ตามสบาย เขาเองก็ฝ่าฟันไต่เต้ามาจากสภาพแวดล้อมครอบครัวที่เลวร้าย กระทั่งได้ครอบครองและควบคุมทุกอย่างของเจ้าสัวตระกูลเซวีย

        นี่ก็คือสาเหตุที่ทำให้เขามีด้านที่สามารถลงมือโดยไม่สนวิธี บีบบังคับให้กู้ชิงเลือกข้างตระกูลเซวีย เพราะเขาจะไม่ปล่อยให้อะไรหรือใครที่ข่มขู่ตนได้ไว้เฉยๆ

        ในเมื่อเป็นสิ่งที่คว้ามาบังคับหรือควบคุมไม่ได้ ฉะนั้นก็พังให้พินาศไปเลยแล้วกัน

        นิสัยแบบนี้หล่อหลอมมาจากการแก่งแย่งภายในของตระกูลเซวีย

        ก็เพราะกู้ชิงอ่านประเด็นนี้ได้ปรุโปร่ง ถึงพูดว่าตนกลัวเขา...เนื่องจากอำนาจและสิทธิทางการเมืองในมือเขาคืออาวุธที่สามารถโค่นล้มนครเจียง

        เขาต่างจากนักการเมืองที่ได้รับการผลักดันหรือต่างฝ่ายต่างแบ่งรับแบ่งสู้กับสี่เจ้าสัวใหญ่อย่างที่เคยเป็นมา นายกเทศมนตรีต่างถิ่นผู้นี้มีพลังข่มขู่สี่เจ้าสัวใหญ่ได้มากกว่า ถ้าเกิดคบค้าสมาคมกันได้ดีๆ ก็จะกลายเป็นอำนาจที่ทำลายคู่ต่อสู้ลงได้ เพราะเหตุนี้ถึงปล่อยให้เขายังวางตัวเป็นกลางอย่างที่ประกาศไว้ไม่ได้

        เขาต้องเลือกเซวียติ้งอย่างตนเท่านั้น

        “ไปสืบหาตารางทำงานวันนี้ของนายกเทศมนตรีกู้มา” เขาเรียกตัวผู้ช่วยมาสั่งงาน

        ผู้ช่วยตอบว่า “ทราบแล้วครับท่านประธานเซวีย” ก่อนจะต่อสายไปที่เจ้าหน้าที่ภายในของเทศบาลนคร ผ่านไปสองนาทีก็วางสายแล้วรายงานว่า ‘กู้ชิงไม่สบาย ลาพักสองวัน จึงไม่ได้เข้าทำงาน’

        ป่วยเหรอ บังเอิญขนาดนี้เชียว

        “เขาอยู่ที่บ้านพักข้าราชการหรือที่ซอยเสี่ยวโหลว”

        “ไม่เจอรถยนต์ใช้ในราชการที่บ้านพักข้าราชการ คงจะอยู่ที่ซอยเสี่ยวโหลวครับ”

        “อืม ฉันรู้แล้ว นายออกไปเถอะ”

        ทีแรกวางแผนว่าจะนัดนายกเทศมนตรีกู้แล้วเจรจาดีๆ กันใหม่ ในเมื่อป่วย ก็ควรไปเยี่ยมไข้ถึงที่บ้านสักหน่อยสินะ

        ภายในชั้นสองของร้านผลไม้รสครอบครัวในซอยเสี่ยวโหลวที่บานสะพรั่งไปด้วยดอกไม้นั้นให้บรรยากาศโรแมนติกได้อย่างเคย กู้ชิงผู้หลับใหลหลับไม่ค่อยสนิท

        เขากำลังฝัน เหงื่อแตกท่วมศีรษะ

        ในความฝันเขากับหยวนจุนร่วมรักกันด้วยเรือนร่างเปลือยเปล่า ปากก็หอบหายใจสลับส่งเสียงครางไม่หยุด ต่อมาในความมืดมิดก็เกิดเสียงขึ้นพร้อมกลืนกินเขาเข้าไป หยวนจุนพลันหายไปทั้งตัว จากนั้นรอบข้างก็บิดเบี้ยวกลายเป็นสีสันลวงตา แล้วสีแดงประหนึ่งเปลวเพลิงก็โถมเข้าหา แผดเผาเขาจนร้อนระอุไปทั่วกาย

        “อืม...” เขาเผยอริมฝีปาก เค้นเสียงโอดครวญที่ทรมานออกมา

        ระหว่างหายใจเข้าหายใจออกเหมือนกับคมมีดเข้ามากรีดคอหอยจนเจ็บเสียดนิดหน่อย

        เขาป่วยแล้วจริงๆ

        เขาค่อยๆ ลืมตาด้วยความรู้สึกตัวดังว่า

        ท้องฟ้านอกหน้าต่างยังคงส่องสว่าง แต่ตนกลับเหมือนหลับนานเป็นสิบปี

        หลังจากยกมือมาจ่อริมฝีปากแล้วพ่นลมหายใจออกมาทีหนึ่ง เขาก็รู้ตัวว่าตนเป็นไข้เพราะลมหายใจที่ร้อนระอุบริเวณมือ นี่อาจเกิดจากน้ำเย็นที่ราดรดร่างนานเกินไป

        ในบ้านไม่มียาสำรอง โชคดีที่ซอยเสี่ยวโหลวมีร้านยา เขาลุกมานั่งอย่างอ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะสวมรองเท้าแตะเดินมาออกจากห้องนอนอย่างเชื่องช้า จังหวะที่เขาเดินไปถึงห้องรับแขก เสียง ‘ก๊อกๆ’ ก็ดังมาจากประตูบ้าน

        “กู้ชิง อยู่บ้านหรือเปล่า”

        เสียงเซวียติ้งดังมาจากหน้าบ้าน เขาจึงหยุดเดินไปตามจิตใต้สำนึก

        ‘ก๊อกๆ...’

        เขาหยุดยืนเงียบๆ ไม่คิดจะตอบ ทั้งยังไม่อยากปล่อยให้คนหน้าบ้านเข้ามามากกว่า

        “ถ้านายไม่เปิด ฉันใช้วิธีของฉันเองบุกเข้าไปก็ได้นะ”

        น้ำเสียงเซวียติ้งแฝงแววข่มขู่ ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ

        “คุณคอยเดี๋ยว”

        เขาถูกบังคับให้เปล่งเสียง ทั้งๆ ที่เสียงยังแหบแห้ง

        “ดี ฉันจะรอ”

        คนหน้าบ้านตอบ

        เขากลับเข้าห้องนอน แล้วหยิบเสื้อเชิ้ตผ้าแจ็กคาร์ดสีขาวกับกางเกงสีดำที่พาดไว้กับเก้าอี้ขึ้นมาสวม ก่อนจะไปล้างหน้า ฝืนเรียกสติของตนในห้องน้ำสักเที่ยว ถึงจะไปเปิดประตู

        เมื่อประตูเปิด ชายหนุ่มบริเวณประตูบ้านก็ไล่มองใบหน้าป่วยๆ ที่ผิดปรกติของอีกฝ่ายอย่างไร้มารยาท แล้วสายตาก็จับจ้องรอยจูบบริเวณลำคอ

        “นายได้กับคนอื่นมาเหรอ” เซวียติ้งซักไซ้

        นายกเทศมนตรีกู้เบื้องหน้าในผมเผ้ากระเซิงเล็กน้อย ช่างต่างกับเวลาที่สวมชุดสูทเต็มยศ จัดระเบียบให้ตนเองเพียบพร้อมที่เซตผมเข้าทำงาน เพราะให้ความรู้สึกสวยงามแบบเปราะบาง ดูจะบังคับได้ง่ายกว่า

        “กรุณาอย่าซักไซ้เรื่องส่วนตัวของคนอื่นส่งเดชครับ” กู้ชิงเอ่ยปาก ไม่ได้เบี่ยงกายเชิญเขาเข้าบ้าน

        “นับตั้งแต่วันแรกมาจนถึงป่านนี้ นายไม่มีเรื่องส่วนตัวที่ว่าหรอกนะ” สีหน้าเซวียติ้งเผยแววหงุดหงิดรางๆ

        “ถ้าคุณมานี่เพราะอยากจะพูดแค่นี้ เชิญกลับดีกว่าครับ” กู้ชิงไล่แขก

        “ไม่...เราเข้าไปคุยเรื่องรอยจูบที่ตัวนายกันดีกว่า ฉันอยากรู้สุดๆ เลยว่า คนที่ไม่ยอมคบหาใครสักคนอย่างนายนี่ไปขึ้นเตียงกับใครมา” ขณะที่เซวียติ้งคว้าข้อมือของเขา แล้วสัมผัสถึงความร้อนจากในมือก็ขมวดคิ้วพูดว่า “นายตัวร้อนจี๋เลย”

        “ปล่อย” น้ำเสียงแหบแห้งทว่าเย็นชาออกคำสั่ง

        “ถ้านายดิ้นไหว ฉันจะปล่อยนายไป” เซวียติ้งฝืนดึงเขาเข้ามาที่ห้องรับแขก ก่อนจะเหวี่ยงลงกับโซฟา

        “อือ...” กู้ชิงที่หมดแรงไปทั้งร่างล้มไปกองกับโซฟา

        เซวียติ้งรุกขึ้นคร่อม ส่วนนิ้วมือก็เลิกเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นมาเล็กน้อย พลางเช็กดูร่องรอยร่วมรักที่เด่นชัด

        “คนที่ขึ้นเตียงกับนาย อยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของนายอย่างดุเลยนี่”

        ยังไม่ต้องดูให้หมด ก็รู้ว่าเรือนร่างที่ร้อนระอุเพราะฤทธิ์ไข้นั้นเกลื่อนไปด้วยรอยจุมพิต

        “เมื่อคืนนายไปนอนกับใคร”

        เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการจี้ถามที่ไม่ลดละ กู้ชิงก็รู้สึกขบขันอยู่ในใจ มุมปากเผยยิ้มเย้ยหยันออกมาบางๆ