ตอนที่ 26 ชื่อเสียง
เฒ่าหยูตักผัดมะเขือยาวกับกระเทียมเพิ่มอีกจานฟันของเขาเริ่มหลุดบ้างแล้ว เขาจึงชอบกินอาหารนิ่ม ๆ อย่างผัดมะเขือยาว ไม่ทันได้รู้ตัวเขาก็กินผัดมะเขือยาวไปถึงครึ่งจานแล้ว
หลังจากได้ยินความเห็นของหยูไห่ชายชราที่รู้สึกพอใจในอาหารมื้อนี้จึงไม่ประหยัดคำชมเลยแม้แต่น้อย “ใช่ ๆ ! อาหารอร่อยมากจริง ๆ ! เสี่ยวเฉาของเรามีพร์ทำอาหารได้เก่งกว่าแม่ของนางเสียอีก แม่ของเสี่ยวเฉาเลี้ยงลูกได้ดีจริง ๆ อย่างที่ว่ากันว่าศิษย์มักเก่งกว่าอาจารย์ลูกสาม เ้าว่าเป็เยี่ยงไรบ้าง ? ”
เฒ่าหยูค่อนข้างภูมิใจในสำนวนที่จำได้และรู้สึกทระนงในตนเองเขาลูบเคราพลางจิบสุรา ตระกูลหยูของเราได้อบรมสั่งสอนลูกหลานมาอย่างดี !
“ท่านพ่อพูดได้ดีมากๆ เลยขอรับ แต่อาหารของเสี่ยวเฉาผัดด้วยน้ำมันทั้งหมดปกติครอบครัวของเราแค่ต้มผักกับเกลือเท่านั้น มิมีน้ำมันเลยแม้แต่น้อยมันถึงได้ไม่อร่อยเท่าผักที่ผัดกับน้ำมันเยี่ยงไรล่ะต่อไปเราก็น่าจะทำอาหารด้วยวิธีนี้นะขอรับ ! ”
พอได้กินอาหารอร่อยๆ ที่บ้าน หยูป่อจึงอารมณ์ดี เขาจัดการเติมเหล้าให้พ่อของเขา
เฒ่าหยูส่ายหน้าเมื่อได้ยินคำพูดของลูกชาย“เ้าก็น่าจะรู้นิสัยแม่ของเ้าดีมิใช่รึ ถ้าเราซื้อหมูทุกวันเพื่อทำน้ำมันหมูมันคงทำให้นางเจ็บเสียยิ่งกว่าเฉือนเนื้อนางตรง ๆ เสียอีก ! ”
ถึงตรงนี้หยูไห่ก็แทรกขึ้นว่า“เราใช้น้ำมันพืชแทนน้ำมันหมูก็ได้นี่ขอรับ ครอบครัวของเราเก็บถั่วเหลืองแห้งจากปีที่แล้วเอาไว้มิใช่รึ? เราเอาพวกมันไปที่โรงทำน้ำมันแล้วแลกเอาน้ำมันถั่วเหลืองมาไว้ทำอาหารก็ได้นี่ขอรับ”
หากพวกเขาใช้ถั่วเหลืองแลกน้ำมันแทนเงินภรรยาของเขาอาจจะยอมก็เป็ได้ เฒ่าหยูประเมินความเป็ไปได้ที่ภรรยาของเขาจะยอมตกลงอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เมื่อหยูป่อเห็นทุกคนในบ้านกินอาหารที่ทำด้วยน้ำมันอย่างมีความสุขเขาก็ได้พิจารณาถึงเื่นี้อีกครั้ง แล้วจึงวางตะเกียบลงแล้วพูดกระตุ้นพ่อของเขาว่า“ท่านพ่อ ถ้าคนอื่นรู้ว่าครอบครัวของเราเห็นว่ามันเป็ภาระมากเกินไปกระทั่งจะซื้อน้ำมันถั่วเหลืองสักขวดเพื่อให้ข้าได้เรียนแล้วล่ะก็ข้าจะยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนต่อได้เยี่ยงไร ? จะมิมีใครเปิดโปงเื่นี้จริง ๆ รึ? ท่านพ่อช่วยบอกท่านแม่ว่าอย่าได้ตระหนี่มากนักเลย เพียงแค่นี้คนที่โรงเรียนก็นินทาข้าจะแย่อยู่แล้ว...”
บัณฑิตเชิดชูชื่อเสียงมากที่สุดหยูป่อเคยได้ยินข่าวลือแย่ ๆ ของตนเอง อย่างเช่น ‘เขาอยู่บ้านหลังใหญ่ในเมืองได้กินแต่อาหารดี ๆ ขณะที่พ่อแม่พี่น้องต้องนับว่าจะกินแผ่นแป้งได้เท่าใดในแต่ละมื้อ...’ จุดประสงค์หลักในการกลับบ้านครานี้ของเขาก็คือเกลี้ยกล่อมท่านแม่ให้เลิกตระหนี่สักเล็กน้อยเพื่อเห็นแก่ชื่อเสียงของเขาพวกที่ชอบปล่อยข่าวลือจะได้เลิกทำลายชื่อเสียงเขาเสียที แต่ในฐานะลูกชาย เขาคุ้นเคยกับอารมณ์ของนางจางเป็อย่างดีดังนั้นเขาจึงทำได้แค่เอ่ยกับผู้ที่เป็พ่อแล้วให้พ่อของตนไปคุยกับแม่อีกครา
หากสินค้าราคา 1อีแปะหญิงชราก็อยากซื้อในราคาครึ่งอีแปะอยู่เสมอ นางตระหนี่กับทุกคนในครอบครัวรวมทั้งตัวนางเองด้วยและมักจะจำกัดอาหารที่กินได้อยู่ตลอด เหล่าลูก ๆของพี่รองพวกเขาอดอยากจนผอมแห้งเหลือแต่หนังกับกระดูก...แต่เพื่อการศึกษาของลูกชายคนเล็กแล้วเฒ่าหยูมักจะทำเป็มองไม่เห็นความตระหนี่ของภรรยาของเขาเสมอ
แต่ถ้าความตระหนี่ของนางเริ่มส่งผลกระทบกับชื่อเสียงของลูกชายเยี่ยงนั้นก็ปล่อยให้เป็เช่นนี้ต่อไปมิได้แล้ว !ลูกชายคนเล็กของเขามีโชคชะตาจะได้เป็ขุนนางในอนาคต หากความตระหนี่ของนางจางทำให้ลูกชายของตนต้องเสียโอกาสแล้วล่ะก็คงจะมิดีเป็แน่เฒ่าหยูจึงตัดสินใจว่าเขาจำเป็ต้องคุยกับภรรยาในเื่นี้ให้ชัดเจนเสียแล้ว
คืนนั้นสองสามีภรรยาได้พูดคุยกันในเื่นี้เพื่อลูกชายแล้วนางจางมิได้คัดค้านใด ๆ เลยแม้แต่น้อยวันต่อมาหญิงชราได้เดินทางไปที่โรงทำน้ำมันด้วยตนเองและได้แลกถั่วเหลืองครึ่งกระสอบกับน้ำมันถั่วเหลือง1 ถ้วย อีกทั้งนางก็ไม่ได้จำกัดจำนวนแผ่นแป้งที่กินอีกต่อไป
เมื่อไม่มีข้อจำกัดอย่างเข้มงวดอาหารของครอบครัวที่เก็บเอาไว้ก็ได้ถูกนำมาใช้เร็วขึ้นรายจ่ายที่เพิ่มขึ้นทำให้นางจางถึงกับใจสั่นและกรีดร้องอยู่ในใจว่า ‘ใครมันปากบอนพูดจาเหลวไหล ข้าขอสาปแช่งให้หนูเข้าไปกัดลิ้นในปากมันผู้นั้นทีเถอะ! ”
คนที่ได้ประโยชน์มากที่สุดกับสถานการณ์นี้ก็คือหยูเสี่ยวเฉาและครอบครัวของนางอย่างน้อยตอนนี้ทุกคนในครอบครัวไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ก็สามารถกินจนอิ่มได้แล้วอีกทั้งทุก ๆ สองถึงสามวันหยูเสี่ยวเฉาจะได้กินสัตว์ที่พ่อของนางล่ามาได้ แล้วแบ่งเอาไว้กินเองอีกด้วยคนในครอบครัวของหยูไห่จึงเริ่มมีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้างแล้ว
ใช่ !หยูไห่ผู้ที่หลงลูกสาวจนโงหัวไม่ขึ้นนั้นเมื่อโดนหยูเสี่ยวเฉาอ้อนวอนขอร้องแบบชาญฉลาดเข้าไปเขาจึงทำได้แค่ยอมแพ้หลังจากอิดออดเพียงนิดหน่อยเท่านั้นทุกครั้งที่เขากลับจากการล่าสัตว์ หยูเสี่ยวเฉามักจะไปรอเขาอยู่ที่เชิงเขาเสมอโดยที่ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วยเพื่อเลือกสัตว์ที่ตัวอ้วนที่สุดเก็บเอาไว้จากนั้นนางก็จะเอาสัตว์ตัวนั้นไปที่หุบเขาลับเพื่อย่างหรือเคี่ยวเนื้อในหม้อดินและเอามันกลับบ้านเพื่อให้คนที่บ้านได้กิน
บางครั้งจ้าวฮันก็จะแบ่งเนื้อที่เขาจับได้จากกับดักมาให้พวกเขากินและพวกเขายังคงใช้วิธีขี้โกงจับปลาขาวในลำธารมาบ่อย ๆ อีกด้วย
สำหรับคนส่วนใหญ่ปลาพวกนี้คล่องแคล่วว่องไวและจับยากเป็อย่างมากแต่หยูเสี่ยวเฉาไม่เคยมีปัญหาเื่จับปลาเลยแม้แต่ครั้งเดียวถึงแม้จ้าวฮันจะรู้สึกว่ามันมีบางอย่างแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะถามถึงวิธีจับปลาของนางเลย
เพื่อชื่อเสียงของลูกชายคนเล็กและอาชีพการงานของเขาในอนาคตนางจางจึงต้องยอมกล้ำกลืนเพิ่มปริมาณอาหารของครอบครัว หลังจากการเปลี่ยนแปลงได้เพียงสองเดือนค่าใช้จ่ายของครอบครัวก็เพิ่มขึ้นเป็ 2 เท่า
ค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นรวมกับ่เข้าสู่วัยทองทำให้นางจางไม่ชอบขี้หน้าทุกคนที่นางเจอตอนที่พวกผู้ชายไปทะเล ถ้านางไม่ได้ด่าพวกผู้ใหญ่ นางก็จะหันไปตีเด็ก ๆคำบ่นคำด่าไหลออกมาไม่ขาดสาย
ระหว่างกินอาหารนางจางแทบจะไม่บ่นหรือว่าอะไรเลยด้วยความเกรงใจพวกผู้ชาย แต่ดวงตาของนางโฉบไปรอบ ๆราวกับใบมีด ใครที่หยิบแผ่นแป้งเพิ่มจะโดนมองด้วยสายตาเกลียดชัง ซึ่งแน่นอนว่านางอยากให้ลูกสะใภ้และหลานๆ กินกันน้อย ๆ
แต่สะใภ้ใหญ่ของนางก็ช่างไม่รู้จักชั้นเชิงไหวพริบเอาเสียเลยต่อให้นางจางมองจนตาจะหลุดออกจากเบ้า แต่ตราบใดที่มีอาหารอยู่บนโต๊ะนางหลี่ก็จะกินโดยไม่สนใจสิ่งใดหลานชายคนโตก็ได้นิสัยแม่มาเต็ม ๆ เขาสวาปามอาหารบนโต๊ะราวกับคนที่ตายอดตายอยากมานาน
แม้ว่าสะใภ้รองจะมีนิสัยอ่อนแอและขี้ขลาดแต่ลูกสาวสองคนของนางกลับไม่เหมือนแม่เลยแม้แต่น้อย ถึงนางจางจะจ้องจนตาแทบถลนแต่เด็กสองคนนี้ก็ไม่ได้สนใจนางราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าพวกนางไม่เอาแผ่นแป้งอีกอันให้แม่ก็จะเอาผักอีกจานให้พี่ชายหรือน้องชาย
ตอนนี้พวกเขาเปลี่ยนมาใช้น้ำมันทำอาหารแล้วดังนั้นไม่ว่าจะเป็อาหารประเภทต้มหรือผัด รสชาติของอาหารทุกอย่างก็จะดีขึ้นมากทุกมื้อจะเกิดการแย่งชิงอาหารกันให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซึ่งนำโดยครอบครัวของลูกชายคนโตคนที่ช้าที่สุดทำได้เพียงแค่เลียเศษอาหารที่เหลือในจาน
มือของเด็กหญิงสองคนโฉบไปมาอย่างว่องไวจนเห็นเพียงแต่เงาหลังจากที่พวกนางหยุดมือ ถ้วยของทุกคน ทั้งของแม่ที่ขี้ขลาดไม่เคยกล้าหยิบอาหารเอง,ของพี่ชายที่ใจเย็น, และของน้องชายตัวน้อยจะเต็มไปด้วยอาหาร หลานสาวสองคนของนางไม่เพียงแต่จะหยิบอาหารให้ครอบครัวตัวเองเท่านั้นแต่ตัวพวกนางเองก็เจริญอาหารกันมาก ทั้งหมดนี้ทำให้นางจางรู้สึกเ็ปใจเป็ที่สุด
เมื่อก่อนมีเพียงเสี่ยวเหลียนคนเดียวที่ดื้อด้านจึงง่ายสำหรับนางจางในการควบคุมแค่ตีเด็กหญิงไปทีสองทีก็ทำให้เด็กนั่นเชื่อฟังได้แล้วแต่ตอนนี้มีตัวยุ่งยากเพิ่มขึ้นมาอีกคนนั่นคือหยูเสี่ยวเฉาการสั่งสอนเด็กนี่ทำได้ยากเพราะสุขภาพที่อ่อนแอขี้โรคของนาง การตีนางนี่แทบจะเป็ไปมิได้เลยแม้แต่การะโเสียงดังใส่นางก็อาจจะทำให้นาง ‘กลัว’ จนเป็ลมได้
สถานการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนลูกสามกับครอบครัวของเขาจะกลับไปตอนนั้นหมั่นโถว 3 เข่งเต็ม ๆ ถูกนำขึ้นโต๊ะ พวกนางต่างก็ส่งให้แม่อันหนึ่งและยังเอาให้พี่ชายกับน้องชายที่ยังไม่ทันนั่งลงด้วยซ้ำ พวกนางทำราวกับว่าตนเองเป็เ้านายของบ้านนี้!
ตอนนั้นนางจางทนดูเฉยๆ ไม่ได้จริง ๆ ตามนิสัยของนางไม่ใช่คนที่จะยอมนั่งอยู่เฉย ๆ ให้คนทำการสบประมาทได้เช่นนั้นดังนั้นหญิงชราจึงตบม้านั่งอย่างแรงเสียงดังปัง แต่ก่อนที่นางจางจะทันได้อ้าปากะโด่า นังเด็กนั่นก็ทำตาเหลือกและเป็ลมล้มพับไปทันที
2K
