ตอนที่3:รสชาติของการต่อต้าน
_______________________________________________
ปัง!
เสียงปิดประตูห้องทำงานท่านประธานดังไล่หลังข้าวเ้าที่เดินหน้ามุ่ยออกมาด้วยความหงุดหงิดเขาอยากจะะโด่าไอ้บอสหน้าหล่อคนนั้นให้ลั่นตึก แต่ก็ทำได้แค่ก่นด่าในใจ
“ไอ้บ้าอำนาจ!ไอ้เผด็จการ! ไอ้... ไอ้ฝรั่งโรคจิตเอ๊ย!”ข้าวเ้าบ่นพึมพำพลางเดินกระแทกเท้าไปยังโซนแพนทรี (Pantry) สุดหรูที่อยู่ไม่ไกล
ภายในแพนทรีมีอุปกรณ์ชงกาแฟครบครันราวกับคาเฟ่ชื่อดังข้าวเ้ายืนเท้าเอวมองเครื่องชงกาแฟราคาแพงระยับอย่างชั่งใจในหัวเริ่มคิดแผนการชั่วร้าย
“อยากกินที่อร่อยกว่าเมื่อเช้าใช่ไหม...ได้!”
มือเรียวคว้าโถน้ำตาลทรายมาถือไว้เขากดกาแฟเอสเปรสโซ่ใส่แก้ว แล้วจัดการตักน้ำตาลใส่ลงไป... หนึ่งช้อน...สองช้อน... สามช้อน... สี่ช้อน... ห้าช้อน!
“หวานขึ้นตาไปเลยนะไอ้คุณบอส!”ข้าวเ้าแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะคนกระเพาะเหล็กอย่างเขาที่กินกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลมาตลอดคิดว่าคนอื่นจะกินเหมือนตัวเองหรือไง ฝันไปเถอะ!
เขาคนคนจนน้ำตาลละลายหมดแล้วถือแก้วกาแฟมรณะนั้นเดินกลับไปที่ห้องเย็น
ก๊อก ก๊อก
“เข้ามา”เสียงทรงอำนาจดังลอดออกมา
ข้าวเ้าสูดหายใจลึกปั้นหน้าซื่อตาใสแล้วเปิดประตูเข้าไปวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะตรงหน้าคาร์เตอร์อย่างนอบน้อม (แบบปลอมๆ)
“กาแฟสูตรพิเศษได้แล้วครับบอส”
คาร์เตอร์ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เขาปรายตามองแก้วกาแฟ แล้วเงยหน้ามองข้าวเ้าที่ยืนส่งยิ้มหวานเคลือบยาพิษมาให้
“หวังว่าคงไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ”
ชายหนุ่มยกแก้วขึ้นจิบข้าวเ้าลอบกลืนน้ำลาย รอลุ้นปฏิกิริยาอย่างใจจดใจจ่อ
...หนึ่งวินาที...สองวินาที...
คิ้วเข้มของคาร์เตอร์ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ วางแก้วลงบนจานรองเสียงดัง กริ๊ก บรรยากาศในห้องเย็นะเืลงอีกสิบองศา
“นี่คืออะไร?” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม เรียบง่ายแต่กดดัน
“ก็... กาแฟไงครับ”ข้าวเ้าทำตาใสซื่อ “ผมตั้งใจชงสุดฝีมือเลยนะครับ”
คาร์เตอร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินอ้อมโต๊ะมายืนประจันหน้ากับคนตัวเล็กเขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน แววตาสีสนิมเหล็กวาวโรจน์น่ากลัว
“ฉันบอกว่าให้ทำที่‘อร่อย’ ไม่ใช่ให้เอาน้ำเชื่อมรสกาแฟมาให้ฉันกิน”
ข้าวเ้าเริ่มเหงื่อตก “กะ...ก็ผมไม่รู้นี่ครับว่าบอสชอบกินแบบไหน ผมก็เลย...”
“โกหก” คาร์เตอร์ขัดขึ้นเขาไล่นิ้วมือแกร่งไปตามโครงหน้าหวานของข้าวเ้า ช้าๆ... แ่เบา... แต่คุกคาม“แววตาของนายมันฟ้องว่านายจงใจ... อยากลองดีกับฉันั้แ่วันแรกเลยเหรอหืม?”
ปลายนิ้วร้อนผ่าวลากผ่านริมฝีปากบางของข้าวเ้าทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก
“ผมเปล่า...”
“ในเมื่อนายทำหน้าที่แรกไม่สำเร็จก็ต้องโดนลงโทษ” คาร์เตอร์ผละออก แล้วเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารหนาปึกโยนลงบนโต๊ะดัง ปึก!
“เอาเอกสารพวกนี้ไปจัดเรียงตามลำดับตัวอักษรและปีพ.ศ. ให้เสร็จก่อนเที่ยง... อ้อ แล้วก็...”
คาร์เตอร์คว้าแก้วกาแฟหวานเจี๊ยบแก้วนั้นมาถือไว้ก่อนจะเทมันลงในกระถางต้นไม้ราคาแพงที่มุมห้องต่อหน้าต่อตาข้าวเ้า
“เสียของ”เขาหันมาแสยะยิ้ม “ไปทำงานได้แล้ว... ถ้าไม่เสร็จ ไม่ต้องกินข้าวเที่ยง”
ข้าวเ้าได้แต่อ้าปากค้างมองต้นไม้ที่น่าสงสารสลับกับหน้าหล่อๆ ที่น่าหมั่นไส้ของเ้านาย
ไอ้บอสเวร! ฝากไว้ก่อนเถอะ!
_______________________________________________
1K
![[มีอีบุ๊กในMEB] เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงเดี่ยวผู้ยากไร้ ในชนบทต้าซ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1715515048_49949621.webp)
