ตอนที่ 8
พลังที่เพิ่มขึ้น
สมุนไพรถูกวางไว้ข้างหน้าไป๋เหอเขาทำยาออกมาอีกครั้งมันยังคงใสบริสุทธิ์และดีกว่ายาสมานแผลทั่วไปหลายสิบเท่าที่วางขายอยู่
“โหนายน้อยท่านเก่งอีกแล้ว”
อู๋เจ๋อถึงกับนึกชมเมื่อมองเห็นตัวยาที่ลองแล้วประสิทธิของมันดีกว่ายาที่วางขายทั่วไปแม้ว่ายาอันเดิมที่ขายก่อนหน้านั้นไม่มีสมุนไพรมาทำเขาก็ไม่รู้สึกเสียดายเมื่อมียาอื่นมาแทนที่
“ไป๋เหอเ้าช่างเก่งเหลือเกินตระกูลเราจะมีชื่อเสียงด้านการทำยาสมุนไพรแล้วต่อไปข้าจะต้องวุ่นวายแน่” เจียวฉือพูดแล้วก็หัวเราะเมื่อนึกเห็นภาพในอนาคตตัวเองนั่งนับเงินนับทองเข้าตระกูล
ไป๋เหอเพียงอมยิ้มตอบ ภายในใจกลับกลัดกลุ้มเพราะคิดว่าตัวเองยังเก่งไม่พอ เขาจะต้องออกไปหาประสบการณ์ข้างนอกตามที่แม่นางจื่อลู่ได้แนะนำ
ร้านยาตระกูลเฉิน
เปิดร้านขายยาวันที่ 2 เป็ไปด้วยดีแม้ไม่มียาตัวเดิมแต่ก็มีคนจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาซื้อยาตัวใหม่ปากต่อปากว่าเป็ยาชั้นดีทำให้ยาที่ผลิตออกมานั้นมีจำนวนไม่พอต่อการขาย
“ยาดีจริงคุณชายเฉินนั้นเก่งมากๆ สามารถผลิตยาวิเศษออกมาขายได้ พี่ชายข้าโดนฟันมาพอกินยาเข้าไปเืหยุดไหลสมานแผลได้เร็วมากแถมร่างกายก็แข็งแรงเป็ปกติช่างเป็ยามหัศจรรย์จริงๆ”
“ใช่ ๆข้าใช้กับตัวเองดูสิตอนนี้ข้ากลับเป็ปกติแล้วไม่มีรอยแผลให้เห็นยานี้ช่างดีกว่ายาที่ข้าเคยพบนัก”
เสียงคนเอ่ยพูดอยู่หน้าร้านถึงสรรพคุณของยา เจียวฉือที่ยืนดูเหตุการณ์นอกร้านถึงกับผงกหัวปลื้มปริ่มที่เห็นคนต่อคิวซื้อมากมาย
ตระกูลหลี่ที่เคยคึกคักพอเงียบเหงาไม่มีคนซื้อยาเหมือนปกติเมื่อได้รู้ว่าคนแห่ไปซื้อที่ร้านตระกูลเฉินก็เข้าไปรายงานให้เ้านายรู้ทันที
“ช่างบังอาจนักแย่งลูกค้าของข้าอีกแล้วทั้งพ่อทั้งลูกพอๆ กัน” หลี่ย่งชางทุบโต๊ะดังลั่นด้วยความโกรธทำปากขมุบขมิบคล้ายกำลังก่นด่าไม่ออกเสียง
“ใช่สิท่านพ่อ เราอุตส่าห์กว้านซื้อยาทั้งหมดมาแต่พวกมันดันทำยาขึ้นมาใหม่แถมประสิทธิดีกว่าที่ร้านเราขายอีกข้าเจ็บใจชะมัด” หลี่ต้าเหว่ยส่งเสียงหงุดหงิดเมื่ออุตส่าห์คิดว่าจะทำลายตระกูลเฉินได้แต่ผิดคาด ทำให้เขารู้สึกอยากจะไปหาเื่ไป๋เหออีกครั้ง ครั้งนี้เขาจะเอาให้มันถึงตายไม่ให้ตื่นขึ้นมาอีกเลย
“อืม..พวกมันทำได้ยังไงเม็ดยาที่ทำขึ้นนั้นล้วนใสบริสุทธิ์ถ้าหากเทียบกับตัวยาที่เราทำแล้วเทียบกันไม่ได้เลย” หลี่ย่งชางพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดมองเม็ดยาในมือก่อนจะบีบมันให้ละเอียดเป็ผุยผง
เรือนตระกูลเฉิน
ไป๋เหอที่กำลังปรับเปลี่ยนยาสมุนไพรเข้าสู่ร่างกายจนมาถึงขั้นตอนสุดท้ายใช้เวลาเพียง1ถ้วยชาก็ทำสำเร็จด้วยการดูดซับพลังที่รวดเร็วทำให้เขาใช้เวลาไม่นาน
“ในที่สุดข้าก็แข็งแกร่งขึ้นอีก สมุนไพรที่แม่นางจื่อลู่ให้ข้านั้นมันดีจริง ๆข้าสามารถได้ยินเสียงนกเสียงคนคุยกันจากที่ไกล ๆได้ยินชัดเจนแถมข้ายังสามารถมองทะลุผนังห้องว่าใครทำอะไรได้อีก นี่มันดีมากช่างวิเศษอะไรเช่นนี้ดูท่าแล้วสมุนไพรที่แม่นางจื่อลู่ให้มาคงจะหายากมากเราจะต้องตอบแทนนางคืนหากมีโอกาส”
น้ำเสียงตื่นเต้นประหลาดใจมองสำรวจตัวเองว่ามีอะไรผิดปกตินอกจากนี้เหรอไม่และก็เห็นได้ชัดว่าตัวเองมีหมัดกล้ามใหญ่ขึ้นแล้วยังรู้สึกว่าเสื้อผ้าที่ใส่มันคับแน่น
เมื่อมีพลังมีความสามารถเพิ่มขึ้นเขาก็ไม่อยากที่จะรอเวลาให้เสียเปล่าอยากที่จะออกไปหาสมุนไพรหรือหาความรู้เพิ่มเติมเพื่อเพิ่มพลังในตัว ในระหว่างที่เขากำลังคิดว่าจะทำยังไงดีเสียงอู๋เจ๋อก็ดังขึ้น
“นายน้อยขอรับ”
เขาเพ่งมองออกไปทางประตูผ่านตัวอู๋เจอไปก็พบว่าแม่นางจื่อลู่มาหาที่เรือนพร้อมกับยาสมุนไพรมากมายที่นางนำมาด้วย
ไป๋เหอเปิดประตูออกอู๋เจ๋อก็รีบเอ่ยขึ้นทันที
“นายน้อยแม่นางจื่อลู่จากสำนักหอประมูลมาขอพบขอรับ”
“ข้ารู้แล้ว”
ไม่ทันที่อู๋เจ๋อจะพูดต่อไป๋เหอก็เดินออกไปอย่างเร็วขาที่ก้าวในแต่ละก้าวมันเร็วกว่าปกติไม่เหมือนทุกวันจนบ่าวรับใช้ตามไม่ทัน
เขาเดินไปยังห้องรับแขกที่นางนั่งอยู่และกล่าวทักทายทันทีเมื่อได้พบหน้า
“แม่นางจื่อลู่”
หญิงสาวหันมาตามเสียงทุ้มเรียกใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแสนหวาน“ท่านไป๋เหอ ข้าได้ข่าวว่าท่านขายยาสมุนไพรหมดแล้วและมีวางขายไม่พอข้าก็เลยนำมาให้ท่านเพิ่มอีก” นางผายมือไปยังสมุนไพรที่อยู่ในกล่องไม้ขนาดใหญ่มีถึง10 กล่องได้ซึ่งเป็จำนวนเยอะกว่าตอนแรกแถมในนั้นยังมีสมุนไพรชนิดอื่นเพิ่มมาอีกด้วย
“ท่านช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก ข้าว่าจะไปหาท่านพอดี”
การสนทนาทั้งสองคนเจียวฉือที่อยู่ตรงนั้นต่างเห็นดีเห็นงามด้วยเมื่อสตรีเก่งกาจมากความสามารถเชื่อมสัมพันธ์กับหลานชาย เขาพอรู้ประวัติมาบ้างว่ามีแต่ชายหมายปองแม่นางจื่อลู่กันทั้งนั้นการที่นางสุงสิงกับไป๋เหอนั้นเป็เื่ดี นับว่าหายากมากที่นางจะตีสนิทกับคนอื่นมันต้องมีอะไรแน่ระหว่างคนสองคน เจียวฉือคิดอย่างนั้นก็อมยิ้มรู้สึกมีความสุขขึ้นมาทันที
“ว่าแต่ท่านตอนนี้ฝึกสำเร็จไปอีกขั้นแล้วสินะ” นางซึ่งมองสำรวจดูร่างกายที่เปลี่ยนไปของเขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าสมุนไพรที่นางให้ถูกดึงเข้าสู่ร่างกายแล้ว
“ใช่แล้ว สมุนไพรที่ท่านให้ข้านั้นดีมากข้าสำเร็จไปอีกขั้นต้องขอบใจท่านที่ได้ช่วยเหลือ”
นางเพียงยิ้มตอบและมองดูร่างกายแกร่งนั้นเหมือนกับว่าสิ่งนั้นดึงดูดไม่ให้นางละสายตาได้
การกลั่นยาเกิดขึ้นอีกครั้งครั้งนี้จื่อลู่นางมีส่วนร่วมในการกระทำนั้นด้วยนางมองดูเขาทำอย่างตั้งใจและทำให้นางได้รู้ว่าพลังบางอย่างที่อยู่ในตัวเขาไม่สามารถมองเห็นได้หมดซึ่งนั่นทำให้นางแปลกใจมากเพราะไม่เคยเจออะไรเช่นนี้มาก่อน
พลังที่แอบซุกซ่อนมีด้วยเหรอ!!
ใช้เวลาไม่นานการกลั่นยาก็เป็ผลสำเร็จชายหนุ่มรู้สึกว่าสมุนไพรทั้งหมดที่นำมาวันนี้มีมากกว่าปกติแต่เขากลับทำมันเสร็จได้เร็วกว่าวันแรก ทำให้เขาคิดว่าน่าจะเป็ผลมาจากที่ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น
จื่อลู่เดินมาใกล้ ๆ ชายหนุ่มเมื่อยาทั้งหมดเสร็จสิ้นชายเสื้อของนางถูกยกขึ้นซับไปที่ใบหน้าของเขาเบาๆ เพื่อไล่เหงื่อ
ไป๋เหอใกับการกระทำของนางและก็แอบเขินที่นางทำเช่นนั้นต่อหน้าคนอื่นมากมายพวกบ่าวต่างก็อมยิ้มกันถ้วนหน้า
“ท่านคงเหนื่อยมากดูสิเหงื่อออกเต็มเลย”
“เอ่อ..เอ่อข้าไม่เหนื่อยเท่าไหร่ครั้งนี้รู้สึกว่าจะเสร็จเร็วกว่าปกติอาจจะเป็ผลมาจากสมุนไพรที่ท่านให้ข้า” คำพูดติดขัดเมื่อได้ใกล้ชิดหญิงสาวตัวเขาและตัวนางห่างกันเพียง 1 ฉื่อ คำที่จะเอ่ยออกมาล้วนยากเย็นกว่าจะเค้นออกจากลำคอได้
“ต่อไปท่านเรียกข้าว่าจื่อลู่ได้เหรอไม่” นางใช้เสียงออดอ้อนจ้องตาคมบุรุษตรงหน้า การกระทำของนางชัดขนาดนี้เขาคงไม่ซื่อบื่อพอจะเดาไม่ออกหรอกนะว่านาง้าอะไร
“เอ่อ..ได้สิจื่อลู่”
แม้จะรู้ว่านางมีอายุมากกว่าตน เขาควรจะเรียกนางว่าพี่จื่อลู่ถึงจะถูกแต่ถ้าหากนางให้เรียกชื่อเฉย ๆเขาก็ไม่ขัด เขากลับเต็มใจเรียกนางเช่นนั้นดูไม่ห่างกันดี
“เรียกแบบนี้ค่อยดูสนิทกันหน่อย” นางอมยิ้มน้อย ๆมองชายตรงหน้าด้วยความสนใจ
ความเขินอายแสดงออกทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด อู๋เจ๋อถึงกับกระแอ้มเสียงดังเพื่อขัดจังหวะของทั้งคู่ เขารู้สึกว่าแม่นางจื่อลู่สนใจในตัวนายน้อยของเขาถ้าหากเป็เช่นนั้นก็ดีมากด้วยกิจการที่แม่นางจื่อลู่ดูแลนั้นใหญ่โตมากแถมมีอีกหลายที่ถ้าหากทั้งสองปรองดองกิจการทั้งหมดก็คงอยู่ในมือของสองตระกูลใหญ่
ไป๋เหอเดินออกมาส่งหญิงสาวเขานึกแปลกใจว่าวันนี้นางเอาสมุนไพรมาเยอะกว่าปกติและคิดว่าที่เรือนของนางคงจะมีมากมายเป็แน่การตีสนิทกับนางคงมีผลต่อเขาภายภาคหน้า
“จื่อลู่ทำไมวันนี้ท่านถึงได้เอาสมุนไพรมาเยอะนัก นอกจากที่ข้าจะกลั่นยาสมานแผลแล้วข้ายังกลั่นยาเพิ่มพละกำลังได้อีก”
“ข้ารู้ว่าท่านอยากจะเดินทางไปเรียนรู้ที่อื่นบ้าง ถ้าท่านมัวแต่อยู่ที่นี่ก็คงไม่ได้เติบโตศัตรูก็คงไม่ได้แก้แค้น ข้าเอามาให้ท่านก็เพื่อท่านจะได้ออกเดินทางอย่างสบายใจไม่ต้องกังวลกิจการที่นี่
“ท่านชั่งรู้ใจข้ายิ่งนัก” ไป๋เหอยอมรับว่านางมีความสามารถและคิดแทนเขาได้ สตรีแบบนี้ช่างหายากเย็นคนที่มีความใส่ใจเช่นนาง
“ถ้าหากวันใดวันหนึ่งที่ท่านจะหาคนรักข้าอยากให้ท่านพิจารณาข้าอีกคน” อยู่ๆนางก็เอ่ยคำที่สตรีไม่ควรจะเอ่ยก่อนแม้ว่าคำพูดนั้นที่ได้พูดไปจะทำให้นางเขินอายแต่หากนางไม่บอกก็กลัวจะเสียเขาไป
นี่เป็ครั้งแรกที่นางสนใจบุรุษหนุ่ม นับว่าเป็เื่ยากที่นางจะสนใจใครสักคนและอีกอย่างตอนนี้คุณชายไป๋เหอก็ถอนหมั้นแล้วนางก็มีสิทธิ์ที่จะได้เขา
“เอ่อ ท่านพูดตรงเกินจนข้าไม่รู้จะพูดยังไง” ชายหนุ่มถึงกับมือไม้สั่นทำตัวไม่ถูกนี่เป็ครั้งแรกที่เขาโดนผู้หญิงจีบต่อหน้า
นางหัวเราะร่วนมองบุรุษขี้อายการกระทำของเขามันดูดีสำหรับสายตานาง
เราจะทำการปลดล๊อกให้อ่านฟรีวันละ 1 ตอน ใครที่อยากอ่านฟรีสามารถกดติดตามรออ่านได้เลยในทุกวัน
แต่หากใครไม่อยากรออ่านฟรีวันละ 1 ตอน ท่านสามารถกดซื้ออ่านได้เลยไม่ต้องรอฟรี
5K
