ในคืนนั้นมิคาแอลหลังจากเข้าสวดภาวนาพร้อมกับเบเนดิกต์เสร็จแล้วได้เอ่ยถามคำถามที่ติดอยู่ในใจเข้าั้แ่่กลางวันหลังจากได้ฟังนิทานตามประสาเด็กน้อย“พ่อเบเนดิกต์, มิคาแอลได้ฟังนิทานของมิสโรสรินเมื่อเช้ามิคาแอลสงสัย ในโลกเรามีเวทมนตร์อยู่ใช่มั้ยครับ” มิคาแอลถามอย่าสงสัยกับเบเนดิกต์
“โอ้ มิคาแอลนั้นแค่นิทาน—แต่พ่อจะไม่โกหกเ้านะว่าไม่มีเวทมนตร์อยู่ในโลกนี้แต่ถ้าเวทมนตร์ที่เ้าหมายถึง คือผู้วิเศษ ยิงไฟ หรือแสงออกมาจากไม้เท้าหรือมือแล้วก็—พ่อคงบอกว่าไม่มี” เบเนดิกต์กล่าวพลางหัวเราะแล้วมองไปที่หน้าตาสงสัยอย่างสุดขีดของมิคาแอล
“เวทมนตร์ที่พ่อพูดมันคือการผสานกันของพลังงานที่ถูกต้องกับอักขระ หรือเรียกง่าย ๆคือเอาต้องสร้างถนนที่ถูกต้องเพื่อนำทางพลังงาน ประมาณนั้นเมื่อพลังงานที่มากพอเดินบนถนนที่ถูกต้อง ย่อมสามารถทำในสิ่งที่คนสร้างกำหนดไว้เปรียบเทียบ พลังงานคือ คนในเมืองต้องได้รับการจัดการที่ถูกต้องเพื่อจะทำงานเหมืองได้ปริมาณมาก ๆ —แต่สิ่งที่เรียกว่าเวทมนตร์ที่เ้าได้ยินจากมิสโรสริน นั้นไม่มีแน่นอนอย่างน้อยพ่อก็ยังไม่เคยเจอ” เบเนดิกต์กล่าว
“มิคาแอล สามารถเรียนเวทมนตร์ได้มั้ย” เด็กน้อยถามอย่างกระตือรือร้น
“ได้สิถ้าเ้าสามารถััได้ถึงพลังงานนั้นละนะ แต่เ้าจะรู้ตัวเองก็ต่อเมื่ออายุ 13 ปี ัันั้นจะเริ่มปรากฏให้ได้รับรู้” เบเนดิกต์กล่าวตอบ
“แต่อย่าเพิ่งดีใจ พ่อไม่อยากให้ตั้งความหวังไว้มากนักเวทมนตร์ไม่ใช่สิ่งปกติที่ผู้คนเข้าถึงมันได้ คนจำนวนมากและมากมายไม่สามารถรับรู้ถึงพลังนั้น”เบเนดิกต์ลูบหัวเด็กน้อยขณะกล่าวความจริงข้อนี้ออกมาจากนั้นเบเนดิกต์เดินไปที่ชั้นหนังสือ พร้อมหยิบ หนังสือที่ชื่อว่า ‘วิชาสมุนไพรและการปฐมพยาบาล’
“ในเวลานี้เ้าลองเรียนรู้สิ่งนี้ก่อน ก้าวเล็ก ๆ เพื่อปูทางสำหรับการเรียนเวทมนตร์ละนะต่อให้ไม่สามารถเรียนเวทมนตร์ได้ ก็สามารถนำไปใช้ประโยชน์อื่น ๆ อีกมากมายอ่านไว้ถ้าจบแล้วค่อยมาเอาเล่มอื่นต่อ” เบเนดิกต์ส่งหนังสือเล่มนั้นให้ มิคาแอล
มิคาแอลรับหนังสืออย่างดีใจโดยไม่ได้นำพากับคำพูดของเบเนดิกต์สักเท่าไหร่เื่จำนวนคนที่สามารถเข้าถึงเวทมนตร์ได้ตามประสาของเด็กที่กำลังจดจ่อกับสิ่งใหม่
หลังจากวันนั้นมิคาแอล ก็วนเวียนมาฟังนิทาน จากมิสโรสริน และทำหน้าที่เป็ผู้ช่วยในการเตรียมอาหารสำหรับคนงานพอตกเย็นหลังจากที่ทุกคนแยกตัวกันนอน หรือกลับบ้านมิคาแอลก็จะนั่งอ่านหนังสือที่เขาได้จาก เบเนดิกต์โดยตอนนี้เขาสามารถทำความเข้าใจเนื้อหาได้หลายส่วนแล้วแม้ว่าในหนังสือนั้นจะมีชื่อและคำศัพท์ แปลก ๆ ปรากฏมาบ้าง เขาจะใช้่เวลาตอนเช้าหลังสวดภาวนาถามคำถามกับเบเนดิกต์
ในเดือนกรกฎาคม ซึ่งเป็เดือนที่ฝนตกชุกมากในประเทศแห่งนี้ ลมพายุได้พัดผ่านเมืองเป็เวลา3 วันแล้ว ฝนเทตัวลงมาได้สะสมตัวอยู่ใต้ชั้นดิน การขุดเหมืองเป็ไปอย่างยากลำบากชีวิตในโบสถ์ แม้จะไม่เปลี่ยนแปลง แต่เหล่าผู้เฒ่าทุกคนที่อยู่ในนี้มีสีหน้าเคร่งขรึมกันมากหลังจากฝนตกหนักกว่า1 วัน ไม่นับว่าวันนี้เป็วันที่ 3
“เบเนดิกต์แบบนี้ไม่ดีแน่—น้ำมหาศาลโดนดูดซับไว้บนเขา คนงานเหมืองพวกนั้นยังต้องทำงานหรือนี่มันคือการรอความตายชัด ๆ” เสียงผู้เฒ่าคนหนึ่งที่ยืมเกาะริมหน้าต่างโบสถ์พูดขึ้นกับเบเนดิกต์พลางมองออกไปยังสายฝนที่ตกหนักเคียงข้างกัน
“โจเซฟก็กังวลเื่นี้มากเขาพยายามต่อรองกับรัฐบาลอยู่ว่าขอระงับการส่งถ่านหิน่หน้ามรสุมนี้ได้หรือไม่—แต่เห็นทีจะไม่ได้ผลจดหมายตีกลับมาหลายฉบับแล้ว” เบเนดิกต์บอกพลางถอนหลายใจ ยังไม่ทันสิ้นเสียงของเบเนดิกต์ดีเสียงร้องของใครบางคนวิ่งผ่านสายฝนมาแต่ไกลร้องเรียกเบเนดิกต์
“คุณพ่อเบเนดิกต์ๆ เกิดเื่แล้ว” เขาวิ่งกระหืดกระหอบมา แล้วตรงเข้าไปข้างในโบสถ์ทั้ง ๆที่ยังไม่ถอดเสื้อคลุมที่เปียกโชกตัวนั้นออก “คุณพ่อ—ท่านโจเซฟขอให้มาบอกคุณพ่อขอกำลังคนความช่วยเหลือ ตอนนี้เหมืองถ่านหินทางเหนือถล่มลงมา คนเราติดในนั้นหลายชีวิตมาก!!” สเตฟาน พูดละล่ำละลักออกมา พลางหอบหายใจ
หัวใจของเบเนดิกต์เต้นแรงขณะที่เขาได้ยินคำพูดของสเตฟานลางสังหรณ์ ของเขา และเหล่าผู้เฒ่าคนแก่ได้กลายเป็จริงสิ้นเสียงสเตฟานเบเนดิกต์รีบออกจากโบสถ์ความคิดของเขาหมกมุ่นอยู่กับเหตุการณ์เหมืองถ่านหินถล่ม ที่ทำให้คนงานหลายสิบชีวิตติดอยู่ภายในใต้ดินสถานการณ์ตอนนี้เลวร้ายมาก และทุกวินาทีมีค่า
“ขอพระแม่ทรงโปรด!—ไปรวมคนกันเอาอุปกรณ์เท่าที่หาได้ไปด้วย” เบเนดิกต์ตอบ พลางเรียกเหล่าผู้เฒ่าผู้แก่ที่อยู่ในสถานสงเคราะห์ ที่พอยังมีกำลังได้รวมตัวกันตามโจเซฟไปแม้ว่าร่างกายของเหล่าผู้สูงอายุจะอ่อนแอทำให้พวกเขาเคลื่อนไหวได้ไม่กระฉับกระเฉงมากนัก แต่ด้วยความมุ่งมั่นเบเนดิกต์รู้ว่าเขาสามารถพึ่งพาภูมิปัญญา และความช่วยเหลือของพวกเขาได้
ในขณะนั้น เหล่าเด็ก ๆที่พอจะรู้เื่ราว ก็พยายามเสนอตัวอยากออกไปช่วย เบเนดิกต์ มองเด็ก ๆพลางพูดอย่างอ่อนโยน “พวกเ้าต้องอยู่ที่นี่ คอยเตรียมอาหารแทน เหล่าคุณตาคุณยายสิ่งนี้จะช่วยพวกเราได้มากกว่าไปกับพวกเรา” จากนั้นพลางเรียก มิคาแอลมาหาใกล้“มิคาแอล ตอนนี้ช่วยพ่อดูเด็ก ๆ และคนอื่นหน่อยนะ ขนมปังกับซุปยังต้องมีคนทำ--มิคาแอลทำได้ไหม”
“มิคาแอลทำได้มิคาแอลจะทำ” มิคาแอลพยักหน้า ตาเบิกกว้างแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเบเนดิกต์เคยเห็นความมุ่งมั่นนี้ในตัวเด็กมาก่อนมิคาแอลมีความสามารถมากกว่าที่คนทั่วไปคิด
เบเนดิกต์นำเหล่าผู้สูงอายุเดินฝ่าสายฝนอันตกหนักตามเส้นทางที่สเตฟานเดินนำหน้าไป พร้อมด้วยม้าลากเกวียนที่บรรทุกอุปกรณ์สำหรับขุดค้นเท่าที่พวกเขาหาได้เมื่อกลุ่มของเบเนดิกต์เดินทางถึงสถานที่เกิดเหตุอันเป็เหมือนที่อยู่ในูเาเตี้ยๆ นอกเมือง ก็ผ่านเวลาหลายชั่วโมง ในเวลานี้ล่วงเวลามากลางดึกมากแล้วสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาเริ่มซาเม็ดลงบ้างแล้วบางส่วน ในทางด้านนายกเทศมนตรีซึ่งเป็ชายที่อดทนและมีสีหน้าบ่งบอกถึงการนอนไม่หลับกำลังจัดเตรียมทีมกู้ภัยอยู่แล้ว เบเนดิกต์มองเห็นความตึงเครียดในดวงตาของเขาแต่ก็ไม่มีเวลาลังเล เขาใช้มือที่แข็งแรงจับไหล่ของนายกเทศมนตรีไว้พยายามปลอบใจเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“เราจะช่วยพวกเขาออกมา”เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆขณะที่ชาวบ้านที่อายุมากกว่าเริ่มลงมือประกอบเครื่องมือและจัดเตรียมเสบียงสำหรับการช่วยเหลือ
ทางด้านห้องครัวของโบสถ์เต็มไปด้วยกิจกรรมต่างๆเนื่องจากมิคาแอลและชาวบ้านสูงอายุบางคนที่อ่อนแอเกินกว่าจะช่วยในการช่วยเหลือทางกายภาพได้เริ่มลงมือปฏิบัติภารกิจในการเตรียมอาหารสำหรับสนับสนุน มิคาแอลรับหน้าที่ดูแลโดยไม่ลังเล โดยวัดส่วนผสมอย่างระมัดระวังและตรวจสอบให้แน่ใจว่าขนมปังแต่ละก้อนได้รับการนวดอย่างสมบูรณ์แบบ แม้ว่ามือของเขาจะเล็กแต่ก็เคลื่อนไหวได้อย่างแม่นยำตามความชำนาญ โดยเรียนรู้จากประสบการณ์หลายชั่วโมงในการช่วยเบเนดิกต์ในห้องครัวตลอดหลายปีที่ผ่านมาเวลาเดินผ่านไปหลายชั่วโมงั้แ่เบเนดิกต์เดินทางออกไป ตอนนี้เหล่าผู้สูงอายุ และมิคาแอลได้ทำขนมปัง และซุปออกมาได้จำนวนหนึ่ง กลิ่นขนมปังสดลอยฟุ้งในอากาศผสมผสานกับกลิ่นซุปเนื้อแน่นที่กำลังเคี่ยวอยู่บนเตาชาวบ้านสูงอายุต่างเล่าเื่ราวและให้คำแนะนำ แม้จะเหนื่อยล้าแต่พวกเขาก็แบ่งปันความรู้เพื่อทำอาหารที่คนงานสามารถเลี้ยงชีพได้
“เ้าหนูมิคาแอลนี้ เป็งานเป็การจริง ๆ เลยนะมาทางนี้หน่อยช่วยยกขนมปังชุดนี้ไปจัดเรียงเร็วเข้า ๆ เราต้องไปส่งให้ทีมช่วยเหลือ”ผู้เฒ่าคนหนึ่งพูดขึ้น หลังเอาขนมปังชุดใหม่ที่ร้อน ๆ เพิ่มออกจากเตา
ในขณะเดียวกันทีมกู้ภัยทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยที่เหมืองโดยใช้พละกำลังและทักษะทั้งหมดที่มีในการเคลียร์เศษซาก ฝนหยุดตกแล้วแต่ความเสียหายเกิดขึ้นแล้ว การพังทลายเป็วงกว้าง และเวลาสำหรับคนงานเหมืองก็ใกล้หมดลงเบเนดิกต์รู้สึกวิตกกังวลอย่างมาก แต่เขาก็ยังคงมีสมาธิ บทบาทของเขาชัดเจนนั่นคือเขาจะทำให้แน่ใจว่าคนงานมีความแข็งแกร่งพอที่จะทำงานต่อไปและเขาจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อสนับสนุนนายกเทศมนตรีและคนอื่น ๆ
“โจเซฟน้ำใต้ดินตอนนี้ไม่รู้สูงเท่าไหร่แล้วเราไม่สามารถจัดการเข้าไปทางด้านหน้าทางเข้าเหมืองได้แบบปกติอย่างทันเวลาแน่นอน”เบเนดิกต์ กล่าวขึ้นอย่างเคร่งเครียดอย่างที่สุด “เรามีทางเข้าทางอื่นอีกไหมเราต้องเอาพวกเขาออกจากทางอื่น” เบเนดิกต์กล่าวพึมพำเสียงเบาแทบจะเหมือนกล่าวกับตัวเอง ในเวลานั้นเองโจเซฟที่เหนื่อยล้ามาตลอดเวลาตอนนี้เหมือนมีคนมาตีระฆัง ทำให้เขาตื่นขึ้น
“โอ้ขอบคุณพระแม่!!— ทางปล่องอากาศ เราสามารถพยายามเข้าทางปล่องอากาศรอช้าไม่ได้รีบไปกระจายตัวดูว่ามีพวกเขาติดส่วนไหนของเหมืองบ้าง ”โจเซฟรีบหันไปสั่งงานอย่างเร็วกับทีมคนงานที่ทำหน้าที่กู้ภัย
เวลาผ่านไปและเมื่อแสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านเมฆเข้ามาเสียงะโของทีมกู้ภัยก็ดังขึ้นพร้อมร่างที่วิ่งมาอย่างทุลักทุเลสเตฟานได้ทำหน้าที่เป็คนวิ่งประสานงาน รีบกล่าวรายงานกับโจเซฟ
“ทีมกู้ภัยที่ลงไปในปล่องระบายอากาศที่4 เจอคนงานเหมืองแล้ว ตอนนี้เราพยายามช่วยดึงพวกเขาขึ้นมา”เขากล่าวพลางยิ้มออกมาอย่างปลอดโปร่ง ที่การกู้ภัยไม่ได้กลายเป็การเก็บศพเมื่อได้รับการบอกเล่าจากสเตฟานโจเซฟกับคนงานบางส่วนผละออกเดินทางขึ้นเนินเขาลึกเข้าไปทางปล่องอากาศที่ 4 และในขณะเดียวกัน เบเนดิกต์ รีบจัดการให้เหล่าผู้เฒ่าที่มาจากโบสถ์จัดเตรียมสถานที่เพื่อรองรับผู้ประสบภัยที่อาจจะาเ็ “จัดเตรียมเตียงสนาม และน้ำร้อนสำหรับล้างแผลหลังจากนี้คืองานของพวกเราที่ต้องช่วยกันตรวจสอบาแ”เบเนดิกต์กล่าวออกมาพลางจัดการสถานพยาบาลสนาม
โจเซฟหลังเดินทางไปที่ปล่องอากาศที่ 4 ในตอนที่เขาไปถึงหน่วยกู้ภัยได้ทยอยกันนำผู้ประสบภัยขึ้นมาได้เป็คนแรกในขณะนั้นก็มีร่างหนึ่งโผล่ออกมาจากส่วนลึกของปล่องอากาศของเหมืองคนงานเหมืองคนนั้นซึ่งปกคลุมไปด้วยฝุ่นและเศษซากได้รับการช่วยเหลือกลุ่มคนงานมารวมตัวกันอย่างตื่นเต้นจนแทบหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่มีเวลาพักผ่อนคนงานยังติดอยู่ที่เดิม และการขุดก็ดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งโจเซฟถลาเข้าไปถามคนงานเหมืองคนนั้น “คนข้างในที่ติดอยู่กี่คน” เขาถามเสียงเครียด
“50 คนพวกเราติดอยู่ในส่วนที่ 4 กับที่ 5 โชคดีตอนนั้นกำลังจะเปลี่ยนกะทำงาน ในส่วนลึกของเหมืองเลยไม่มีคนทำงานแล้ว”ชายคนนั้นกล่าวอย่างเสียงสั่นเครือเมื่อเขาพยายามคิดกลับไปในเวลาที่เหมืองถล่มลงมาเสียงการถล่มของเหมืองดังลั่นเหมือนเวลานั้นโลกกำลังล่มสลายพวกเขาและกลุ่มคนงานตอนนั้นต่างล้มลง และพยายามเอาตัวรอดโดยเอามือกุมหัวไว้
“ท่านนายกฯพวกเราที่โถงที่ 4 และ 5 ตอนนี้อาจจะยังไม่เป็ไร แต่กลุ่มของราฟ ได้ร่วงหน้ากลุ่มพวกเราไปทางโถงที่ 3แล้วท่านต้องช่วยพวกเขา--พวกเขาน่าจะติดอยู่ใต้หินพวกนั้น”คนงานเหมืองคนนั้นรีบกล่าวอย่างรวดเร็วหลังเขาพ้นผ่านวิกฤตทำให้เขาคิดถึงกลุ่มเพื่อนคนอื่นที่เขาได้สังเกตเห็นก่อนเหตุการณ์เหมืองถล่ม
หลังได้รับข้อมูลภายในเหมืองเพิ่มเติมจากคนงานเหมือนที่ถูกช่วยออกมา โจเซฟ รีบเข้าไปสอบถามทีมกู้ภัยถึงสถานการณ์ของช่องทางเข้าที่ 3
“ท่านนายกฯในโถงที่ 3 ไม่มีปล่องอากาศ เราไม่สามารถเข้าไปได้แบบโถงที่ 4” หัวหน้าทีมกู้ภัยกล่าวตอบโจเซฟ
“เอาละ ตอนนี้พวกเรารีบช่วยคนที่ติดอยู่ในโถงที่4 และ 5 ก่อนในส่วนของโถงที่ 3พวกเราคงต้องขุดจากด้านหน้า” หลังจากนั้นโจเซฟหันไปสั่งงาน แล้วรีบลงจากเนินเขาเขารีบมุ่งตรงไปยังค่ายกู้ภัยทางด้านหน้าเหมืองซึ่งตอนนี้ยังคงดำเนินการขุดค้นต่อไปจนถึงโถงภายในที่ 1 แล้ว หลังจากนั้นเขาได้สั่งการให้คนงานเหมืองที่เหลือกับคนงานในโรงงานถลุงที่มาสมทบเพิ่มเติม เข้าขุดค้นให้ถึงโถงที่ 3 เผื่อมีปาฏิหาริย์ บางประการ
คนงานเหมืองในชุดแรกที่ออกมาจากการชักดึงมาทางปล่องอากาศได้ถูกลำเลียงมาถึงโรงพยาบาลสนามที่เบเนดิกต์ จัดเตรียมรออยู่ คนงานเหมืองส่วนใหญ่ที่ติดอยู่ในเหมืองของส่วนโถงที่4 และ 5ส่วนใหญ่มีเพียงาแเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ส่วนใหญ่อยู่ในสภาพอิดโรย และตื่นตระหนก
ในเวลาเช้าตรู่พระอาทิตย์ยังไม่ได้สาดแสงลงมายังพื้นโลก มิคาแอล พร้อมด้วยเด็ก ๆก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรถเข็น ขนาดเล็กที่มีขนมปังขนาดใหญ่และหม้อซุปที่กำลังเดือดพล่านบรรจุอยู่เต็ม พวกเขาพยายามเข็น และลากอย่างค่อย ๆ เพื่อผ่านโคลนและดินที่ทุลักทุเล โดยพวกเด็ก ๆ นั้นมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อไคลแต่ดวงตาของเขากลับเป็ประกายด้วยความมุ่งมั่นเขาเดินเข้าไปหาคนงานที่เหนื่อยล้าและเสนออาหารที่พวกเขา้าอย่างยิ่ง
“พักก่อน”มิคาแอลพูดด้วยน้ำเสียงสงบและมั่นใจ “คุณจะต้องมีพละกำลัง”
เหล่าคนงานยอมรับที่ได้รับการช่วยเหลือออกมา และทีมกู้ภัยต่างเดินมารับขนมปังและซุปด้วยความซาบซึ้งใจ บางคนเหนื่อยเกินกว่าจะพูดแต่ทุกคนก็สดชื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจากอาหารและการปรากฏตัวของเด็กชายที่ไม่สั่นคลอนมิคาแอลเดินจากคนงานคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนจะมีอาหารและเครื่องดื่มให้กิน
การช่วยเหลือยังคงดำเนินต่อไปและเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นสูงขึ้นบนท้องฟ้าเสียงของทีมกู้ภัยที่ขุดค้นจากทางด้านหน้าส่งเสียงเอ็ดอึง ออกมา
“เราเจอพวกเขาแล้วขอบคุณแม่พระ!--พวกเขาหนีออกจากโถงสามได้ทัน แล้วมาติดในโถงที่ 2”หนึ่งในทีมกู้ภัยพูดโพล่งออกมา
คนงานเหมืองคนหนึ่งก็ถูกดึงออกมาจากซากปรักหักพังจากนั้นก็อีกคน และอีกคน แต่ละคนต่างมีาแที่ค่อนข้างร้ายแรงบางคนเป็แผลลึกและยาว ในขณะบางคนกระดูกหักสิ่งที่โชคดีอย่างเดียวของพวกเขาอาจจะกล่าวได้ว่า พวกเขายังมีชีวิตอยู่เท่านั้นเหล่าทีมกู้ภัยเดินหน้าต่อไปและต่อสู้เพื่อชีวิตของเพื่อนคนงานที่ยังติดอยู่ด้านล่างต่อไปได้
“รีบเอาคนเจ็บมา!!เร็วเข้าจัดพื้นที่!!” เสียงของเบเนดิกต์ ร้องดังออกมาพลางแหวกฝูงคนงานที่พยายามเข้าไปดู ผู้รอดชีวิต
“เอาละ มิคาแอลช่วยพ่อเตรียมผ้าสะอาด กับน้ำสะอาด แล้วเอามาให้พ่อ--เร็วเข้าวิ่งหน่อย”เบเนดิกต์กล่าวกับมิคาแอล พลางตบไหลเบา ๆเมื่อคนเจ็บสาหัสได้ลำเลียงมาถึงโรงพยาบาลสนามก็เป็่เวลาที่ทุกอย่างจัดเตรียมเรียบร้อย เบเนดิกต์ทำการล้างแผลของผู้าเ็พลางกล่าวกับผู้เฒ่า และแพทย์ที่อาสาช่วยจัดการกับคนที่เจ็บใน่เวลาที่ทุกคนกำลังเคร่งเครียดกับการทำงาน มิคาแอลสังเกตเห็นว่าวิธีการรักษาของเบเนดิกต์นั้นแตกต่างกับแพทย์ที่มาสมทบจากการเรียนตัวของนายกเทศมนตรี อาจจะกล่าวได้ว่า วิธีการของเบเนดิกต์นั้นดูแปลกประหลาดสำหรับเขาเป็อย่างมาก ใน่เวลาที่เบเนดิกต์จัดการแผลขนาดใหญ่เขาไม่เพียงจะใช้เข็มและด้ายในการเย็บหรือพยายามห้ามเื ในทางกลับกันเบเนดิกต์กลับใช่ปากกา อย่างน้อยเขาก็คิดว่ามันคือปากกาที่มีขนาดยาวสักหน่อย จากนั้นก็ลากเป็รูปร่างที่แปลกประหลาดอย่างที่ไม่สามารถเข้าใจได้ลงไปบนบริเวณแผลของคนงานเหมืองคนนั้นอย่างน่าประหลาดใจแผลที่เต็มไปด้วยเืของคนงานเหมืองก็หยุดลง
“มิคาแอลเร็วเข้าเช็ดแผลเขา เราต้องเย็บแผลเขาต่อ” เสียงขอเบเนดิกต์ ปลุกเขาออกจากภวังค์เข้ารีบจัดการเช็ดแผลทำความสะอาดเืที่เคยไหลออกมา ให้สะอาดจากนั้นเบเนดิกต์ลงมือเย็บแผลต่อไป
ทุกอย่างเป็ไปวุ่นวายและเร่งรีบคนงานคนแล้วคนเล่าได้ลำเลียงมาเพื่อปฐมพยาบาล และย้ายออกไปพักผ่อนยังเต็นท์สนามวันที่สองของการช่วยเหลือคนงานส่วนใหญ่ที่ติดอยู่ในเหมืองได้รับการช่วยเหลือใน่บ่ายของวันที่สองแห่งการช่วยเหลือ ทีมกู้ภัยได้ขุดลึกลงไปในโถงที่ 2เกือบถึงโถงที่ 3 พวกเขาได้พบกับศพของคนงานเหมืองผู้โชคร้ายบรรยากาศอันเศร้าสลดปกคลุมไปทั่วของหน่วยกู้ภัย แต่การกู้ภัยยังคงต้องดำเนินต่อไปศพแล้วศพเล่าได้เจอในบริเวณใกล้ ๆ กัน ใน่บ่ายแก่ ๆ การขุดค้นและช่วยเหลือได้ยุติลง
“วันนี้เราได้เสร็จสิ้นภารกิจอันทรงหนักหน่วง ในนามของเมืองเทอร์เรียหรือในนามส่วนตัวของข้า ขอขอบคุณทุกท่านที่ช่วยเหลือซึ่งกันและกันให้ผ่านพ้นกับวิกฤตอันหนักหนานี้—ทางเมืองเทอร์เรียจะชดเชยอย่างถึงที่สุดในกับครอบครัวของผู้เสียชีวิตและดูแลการพยาบาลสำหรับผู้ประสบภัย—ขอให้พวกท่านจงรู้ไว้เทอร์เรียของเราจะยืนหยัดช่วยเหลือกันและกันในยามวิกฤตเช่นนี้”โจเซฟเดินขึ้นบนเนินเล็ก ๆ บริเวณค่ายพักของหน่วยกู้ภัยแล้วกล่าวคำปราศรัยอย่ากระชับ เมื่อเขากล่าวจบ เขาเดินลงมาหาเบเนดิกต์แล้วจับมือของเบเนดิกต์ไว้แน่น
“ขอบคุณมาก เบเนดิกต์—ข้ารู้ ๆ เราคนกันเองแต่อย่างไรก็ต้องขอบคุณ”โจเซฟพูดออกมาอย่างดักคอเบเนดิกต์ “ครั้งนี้สูญเสียกันถึง 5 คนต้องรบกวนคุณอีกรอบช่วยจัดงานศพของพวกเขา” เขากล่าวกับเบเนดิกต์
ในวันรุ่งขึ้น เบเนดิกต์ กับเหล่าคนงานเหมืองและโจเซฟ มาร่วมพิธีการฝังศพของ คนงานผู้โชคร้ายทั้ง 5 ราย“....ร่างกายของเราได้รับจากพระมารดาบัดนี้ถึงเวลาต้องกลับคืนสู่อ้อมแขนของพระมารดาเพื่อนอนหลับอย่างสงบอันเป็นิรันดร์ ร่างกายคืนสู่แผ่นดิน เืคืนสู่ผืนน้ำลมหายใจกลับสู่อากาศ มีเพียงิญญาบริสุทธิ์ที่จะอยู่ในอ้อมกอดของพระมารดาผู้สูงส่งและสง่างามในวิหารอันเป็นิรันดร์”เบเนดิกต์กล่าวบทสวดออกมาเพื่อส่งิญญาของเหล่าผู้วายชนม์จากนั้นคนงานทำการฝังพวกเขาลงไปด้านหลังของโบสถ์นั้นเองแม้ว่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้การผลิตแร่ และถ่านหินของเทอร์เรียหยุดชะงักไปเกือบอาทิตย์แต่ทางสหพันธรัฐ ก็ยังแจ้งกำหนดการเพื่อเข้าตรวจรับ ปริมาณถ่านหิน และแร่ตามที่เทอร์เรียต้องส่งมอบแม้ว่าโจเซฟจะแจ้งเหตุเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นให้ทางสหพันธรัฐทราบแล้วก็ตาม
73K
