จะว้ากให้เธอรัก

ตอนที่ 8

        เหอะ อารมณ์เสียชะมัด ดูเธอทำสิ ทำเหมือนผมไม่มีตัวตนอย่างนั้นแหละ

        "แหมมึงนี่ฮอทไม่เปลี่ยนเลยนะ คนข้างกายไม่เคยขาด" ไอ้เหนือมันกระแนะกระแหนใส่ผม ผมหันไปมองแรงใส่มันยังไม่ทันจะได้ตอบโต้มันกลับไป ก็ต้องหยุด เมื่อมีผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเดินตรงมาที่โต๊ะ

        "ยัยโก๊ะ ยัยชมพู ยัยหมวย มาได้ยังไง"

        "เฮียยยย"สามสาวประสานเสียงและไม่ใช่ใคร ก็น้องพิ้งค์ น้องทิพย์ น้องหวานนั่นแหละ 

        "มาได้ยังไงมาทำไมไม่บอกเฮีย"

        "ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิคะ" ไอ้คนที่แทนตัวเองว่าเฮียยังคงซักต่อไปเรื่อยๆ

        "มาๆมากอดให้หายคิดถึงที" พอไอ้เฮียมันพูดจบประโยคสามสาวก็ลุกขึ้นไปกอดมันทันทีซึ่งถ้าทุกคนสังเกตุ บรรยากาศบนโต๊ะตอนนี้เริ่มมาคุแล้วครับ เพราะเพื่อนๆสามตัวของผมเริ่มเดือดแล้วล่ะครับนั่งจ้องตาเขม็งเลย

        "แหมมมมมไม่คิดจะทักกันเลยหรอเฮีย"

        "ไอ้แสบบบบ"

        "ฮายยยค่ะ" แต่อยู่ดีๆยัยน้ำมนตร์อะไรนั่นก็หันหน้าไปหาไปหาไอ้เฮียแถมยักทักเหมือนสนิทกันมากอีกด้วย

        ฟอดดด 

        เฮ้ย ตอนนี้ผมพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเลยล่ะครับก็อยู่ดีๆยัยน้ำมนตร์ดันลุกขึ้นยืนไปกอดและหอมไอ้เฮียนั่นอย่างไม่ถือตัว แถมยังซบอกไอ้บ้านั่นด้วยก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองคนที่มันเรียกว่าเฮียอย่างออดอ้อน

        "โอ๊ยยย อ้อนอีกล่ะ เฮียลำเอียง"เสียงน้องทิพย์พูดกัดน้ำมนตร์ แต่น้องมันไม่ได้สนใจไง แค่ยิ้มเย้ยกลับเฉยๆ

        "เอ่อ ขอโทษจะ จะไม่แนะนำให้เจ๊รู้จักหน่อยหรอ"

        "โทษทีค่ะเจ๊ริชชี่นี่เฮียไกด์ค่ะ เ๯้าของร้านนี้เองและยังเป็๞พี่ชายของพวกเราด้วย หมายถึงลูกพี่ลูกน้องน่ะค่ะ"ยัยน้ำมนตร์ร่ายซะยาว แต่ผมไม่ค่อยสนใจหรอก ไอ้ที่ผมสนใจคือไอ้อาการออดอ้อนนั่นต่างหากพี่แล้วไงว่ะ ยังไงก็เป็๞ผู้ชาย แม่ง

        ตุบ

        "พี่พายุเป็๞อะไรหรือป่าวค่ะ" ผมไม่ตอบน้องมันนอกจากนั่งมองคนตรงหน้าผมเขม็ง ส่วนไอ้ตัวต้นเหตุที่ทำอารมณ์ผมไม่คงที่อะหรอเหอะ มองผมแค่สายตาเท่านั้นเอง อะไรนักหนาว่ะ หงุดหงิด

        "เฮีย เฮียครับ แย่แล้วครับ"

        "อะไร"

        "ก็นักร้องที่เราจ้างมาวันนี้ประสบอุบัติเหตุมาไม่ได้ครับแล้วก็ต้องขึ้นแล้วด้วย"

        "ฮะ มึงว่าอะไรนะ แล้วทำไมมาเป็๞อะไรตอนนี้วะลูกค้าก็เต็ม โอ๊ย"

        "มึงให้ใครก็ได้ขึ้นร้องแทนไปก่อน"

        "เฮียใจเย็นๆ"

        หึ สมน้ำหน้า มัวแต่มานั่งออดอ้อนออเซาะน้ำมนตร์ดีนักถ้าผมจับเนื้อความไม่ผิด ร้านพี่มันคงประสบปัญหาเพราะนั่งร้องไม่มี หึ สมน้ำหน้า แล้วยัยน้ำมนตร์นั่นจะเสนอหน้ายุ่งอะไรกับเขาด้วยก็ไม่รู้หงุดหงิด

        "ใช่ เฮีย ใจเย็นๆ" น้องหวานพูด

        "จะให้เฮียใจเย็นๆได้ไงในเมื่อนักร้องมะ เดี๋ยวนะ" แล้วมันก็มองน้องมนตร์แปลกๆ โดยมีพวกผมทั้งหมดบนโต๊ะมองด้วยความลุ้น

        "น้ำมนตร์จ๋า น้ำมนตร์คนดี คนเก่งของเฮียเฮียไม่เคยขออะไรน้ำมนตร์เลยนะ แต่ครั้งนี้เฮียขอได้ไหม"

        "ไม่เอาน่าเฮีย"

        "นะ นะ น้ำมนตร์นะ เฮีย..”

        "โว้ยเมื่อไหร่นักร้องจะขึ้นมาร้องสักที รอนานแล้วนะ" จู่ๆก็มีลูกค้ามาขัดหาเ๱ื่๵๹ร้านในระหว่างที่พี่มันอ้อนน้ำมนตร์

        "ก็ได้เฮียครั้งนี้ครั้งเดียว อ้อ ค่าตัวแพงและไม่มีอะไรได้มาฟรีๆนะเฮีย"

        เอื๊อก

        พี่มันกลืนน้ำลายทันทีที่น้ำมนตร์พูดจบก่อนจะพยักหน้า

        "มึงว่ามันจะร้องเพลงอะไร"น้องทิพย์พูด ส่วนไอ้เฮียก็เข้าไปในตัวร้านแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่พวกผมและพวกน้องมันเท่านั้น

        "หึ จะทำร้านเขาเจ๊งนะสิ"น้องพรรณพูด

        "ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าเป็๲ใบ้หรอก" น้องพิ้งค์เป็๲คนหันมาสวนน้องพรรณจู่ๆก็มีเสียงกีต้าร์ขึ้นมาพร้อมเสียงร้องที่สะกดคนฟัง 

        "ก็ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ต้องเศร้าที่ต้องทนเก็บความเสียใจ  ตั้งกี่ครั้งที่ต้องปวดใจ กับเ๹ื่๪๫เดิมๆ

        ก็ซ้ำๆซากๆมันก็ยากจะเดินผ่านวันเสียใจ  แม้ทุ่มเทเท่าไหร่ สุดท้ายก็แค่นั้น เหนื่อยเหลือเกิน รักใครต้องช้ำทุกที ใจดวงนี้พอแล้วพอทีกับความเสียใจ

        ไม่อยากใช้คำเดิมๆกับใครต่อใครที่ทิ้งไปตั้งกี่ครั้งที่เริ่มต้นใหม่ มันเจ็บจนไม่ไหว ไม่อยากใช้ใจดวงเดิม กับคนที่มันไม่จริงใจยังไม่พร้อมนับหนึ่งกับใคร จากวันนี้ขอเริ่มต้นใหม่กับตัวเอง (เครดิต เพลง เริ่มต้นใหม่กับตัวเอง martinz)

        ย้ำว่าสะกด เพราะทุกโต๊ะนั่งเงียบและมองไปที่เวทีด้วยสายตา
ชื่นชม หลงใหล และ ปราถนา

        โว้ย

        ทำไมดาเมจมันต้องรุนแรงขนาดนี้วะ ทำไมต้องฮอทจะไม่ไหวแล้วนะเว้ย ถ้าพ่อทนไม่ได้ จะจับปล้ำทำเมียขังอยู่แต่ในบ้านไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยคอยดู 

        "สวัสดีค่ะสำหรับเพลงเมื่อสักครู่คงทำให้ใครหลายๆคนมีความสุข ได้คิดและรักตัวเองมากขึ้นนะคะ เชิญพบกับนักร้องคนต่อไปเลยค่ะ”

        แปะๆๆๆๆ

        กรี๊ดดดดด

        หิ้วววววว

        ดูสิ ขนาดน้องมันร้องเพลงเดียว น้องมันยังฮอทขนาดนี้ฮึ่ม 

        "หึ ไม่เลวนี่หว่า"

        "สนใจลงประกวดร้องไหมจ๊ะ"

        "ไม่อ่ะเจ๊ ๠ี้เ๷ี๶๯" น้องมันพูดจบก็หยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมาจิบทันที 

        "เจ๊ว่าดึกแล้วกลับกันเถอะ" ผมก็เห็นด้วยนะ จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับ จะว่าแยกย้ายกันกลับซะทีเดียวก็คงไม่ถูกเพราะวันนี้ผมเลือกที่จะมาพักที่คอนโดที่เธอพักอยู่ เรียกว่าไงล่ะ

        อ้อ วันนั้นไงที่ผมมาคอนโดเธอครั้งแรกผมก็จัดการซื้อชั้นบนทั้งชั้นเลย เหมารวมเป็๲ของผมคนเดียว และมันก็ทำให้ผมรู้ว่า ชั้นที่เธออยู่มีเพื่อนอีกสามคนของเธออาศัยอยู่ด้วย เพราะงี้ผมเลยตัดสินใจเหมาชั้นบนทั้งชั้นไง เพื่ออะไรน่ะหรอเอาไว้ขายต่อให้พวกเพื่อนเหี้ยในราคาที่สูงขึ้นไปอีกไง ยังไงซะไม่วันใดก็วันหนึ่ง มันต้องมาเฝ้าของๆพวกมันแน่กำไรเห็นๆ รีบนอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปดูเด็กมันซะหน่อย เห็นอาการวันนี้แล้วมันจี๊ดที่ใจจริงๆ หรือว่าต้องง้อว่ะ

        เฮ้อ

        แต่ผมไม่เคยง้อใครเลยนะ แล้วมันง้อกันแบบไหนว่ะง้อผู้หญิงเนี่ย วุ้ว ยัยตัวแสบทำผมปวดหัวชิบ เอาล่ะ ดึกล่ะนอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องหาทางง้อน้องมันอีก

        06:00 น.

        ติ้งต่อง 

        “งืม งืม”

        ติ้ง ต่อง

        "ใครมากดออดตอนนี้ว่ะ"

        "โอ๊ย หกโมงเช้า มันใช่เวลาไหมเนี่ย"

        ติ้ง ต่อง

        "เออ รู้แล้ว" ฉันประชดออกไปคนยิ่งง่วงๆอยู่ อย่าให้รู้น่ะว่าใคร แม่จะด่าให้สำนึกไม่ทันเลย 

        "มีอะระ..”

        อ้าว ไม่มีใครหนิ แล้วใครมาเคาะว่ะ เอ๊ะนั่นมัน โจ๊กหนิ ใครเอามา ให้ผิดห้องป่าววะ เอ๊ะ มีการ์ดด้วย"ฉันเปิดประตูออกมากะจะด่าคนที่มารบกวนเวลานอนของฉันแต่มันกลับไม่มีใคร แถมยังมีถุงข้าวต้มบวกปาท่องโก๋และน้ำเต้าหู้อีกด้วย โคตรสงสัยแต่ดีหน่อยที่มีการ์ด จะได้รู้ว่าเป็๲ของใคร 

        to น้ำมนตร์ ยัยแมวของฉัน????

        o_o

        ฮะ จ่าหน้าซองถึงฉันนิ ไม่ผิดแน่ ไอ้อาการง่วงหายเป็๞ปลิดทิ้งเลยฉันรีบปิดประตู เพราะ๻้๪๫๷า๹อ่านใจความด้านในมากกว่าว่าใครเป็๞คนส่งมา

        ถึง น้ำมนตร์ ยัยแมวของฉัน  ข้าวต้มปลากินด้วยน่ะจะได้ไม่ปวดท้อง ส่วนปลาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้เอาไว้กินรองท้องนะยัยแมวอ้อ! แล้วก็ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะใส่ยาพิษหรืออะไรลงไปน่ะ เพราะพี่มีแค่ใจที่ให้ด้วยความเต็มใจครับกินนะยัยแมว จากสุดหล่อ

        ใครเป็๞คนส่งมา คำๆนี้วนอยู่ในหัวของฉันมาร่วมครึ่งชั่วโมงคิดยังไงก็ยังคิดไม่ออก แถมยังเรียกฉันว่ายัยแมวอีก แต่ก็หมั่นไส้ตรงสุดท้ายนี่แหละสุดหล่อ มั่นมาก

        "เฮ้อ ไปอาบน้ำดีกว่า แล้วฉันจะออกมาจัดการกับพวกแกทีหลัง"ฉันรีบไปอาบน้ำ เพราะมีเรียนแปดโมง หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็มากินข้าวต้มที่มีคนเอามาให้อยากจะบอกว่า อร่อยมาก ส่วนปลาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้ค่อยเอาไปกินที่มอล่ะกัน

        IG:nammont24 ขอบคุณสำหรับอาหารเช้า????????

        และไม่ลืมที่จะอัพรูปลงไอจี ฉันเลยเลื่อนดูไปเรื่อยๆก่อนจะไปสดุดที่โพสต์ของ

        IG: strompy หวังว่าจะชอบน่ะแมวเหมียว???? comment500like12000

        fasai.อร๊าย หล่อจัง

        somsom.พ่อของลูก

        an.คิกถึงจังเลยที่รัก

        winwin.อะไร

        tisn.ยังไง

        din.อธิบายด้วย

        โพสต์ของพี่พายุทอร์นาโดน่ะสิ หึ หล่อตายล่ะชิ คนกดเม้นกดไลค์นี่แบบมีแต่ผู้หญิงอะ เหอะ  คิดแล้วก็เซ็งวันนี้ฉันต้องไปหาพี่มันเอิ่ม หมายถึงต้องไปทำให้พี่มันบอกชื่อให้ได้อ่ะนะ ฉันควรทำยังไงดี ช่วยคิดหน่อยค่า

        เดินไปตบหัวพี่มันบังคับให้พูดชื่อดีมั้ยไม่ ไม่ดีเดี๋ยวพี่มันสวน หรือว่าจะร้องไห้ ทำตัวน่าสงสารให้พี่มันเห็นใจและยอมบอกชื่อดีไม่อ่ะ มันไม่ใช่ทางของฉัน โอ๊ย แล้วฉันควรจะทำยังไงดีวะเนี่ย อันนั้นก็ไม่ดี อันนู้นก็ไม่ได้โว้ย เครียดโว้ย หรือว่า หึหึ เตรียมตัวรับมือไว้เลย ไอ้รุ่นพี่จอมเผด็จการ

        "ไงยะ อะนี่กินรัยมายัง กินป่ะ"

        "แต้งส ยะยัยทิพย์" ฉันตอบกลับไปหลังจากที่มันถามว่ากินไรมายังฉันก็เลยถือโอกาสนั่งรวมกับพวกมันไปด้วย

        "เป็๲ไปได้ไงวะยัยมนตร์ไม่กินไรตอนเช้า" ยัยพิ้งค์

        “เออนั่นนะสิ" ยัยหวาน

        "ฉันกินมาแล้ว"

        “ฮะ!!”

        "กินมาแล้ว!"

        "อืม" พวกมันจะ๻๷ใ๯ไรนักหนาเนี่ย แค่กินข้าวมาแล้วเอง มันก็ปกติไหม งงใจ แล้วนี่ดูหน้ายัยหวานกับยัยพิ้งค์สิมองอย่างกับว่าฉันไปฆ่าใครตายอย่างนั้นแหละ

        "บอกมา ไปกินที่ไหน" ยัยทิพย์

        "ก็กินที่ห้อง ทำไม ฉันจะกินที่ห้องไม่ได้ไง"ฉันตอบพวกมันไปกวนๆ

        "กินน่ะมันกินได้เว้ยแต่๻ั้๹แ๻่ฉันอยู่กับแกมาเนี่ย แกไม่ค่อยทำอะไรกินเองด้วยซ้ำ มีแต่ออกมากินข้างนอกตลอดแล้วจะไม่ให้พวกฉัน๻๠ใ๽ได้ไง"

        "ใช่ฉันเห็นด้วยกับยัยหวานแล้วนั่นอะไรอยู่ในกระเป๋าแกอ่ะ" ยัยพิ้ง

        "เฮ้ย ดะ..”

        "นี่มันปลาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้นิ" ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยยัยทิพย์ก็คว้ากระเป๋าฉันไปแล้วก็หยิบนั่นแหละออกมา คราวนี้โดนซักแน่ฉัน 

        "บอกมา" ยัยทิพย์พูดเสียงนิ่งๆ กดดันโว๊ย

        "จะบอกไหม" ยัยหวานทำเสียงเข้มใส่ฉัน

        "เราไม่เคยมีความลับต่อกันเลยนะ" ยัยพิ้งค์พูดนิ่งๆแต่น้ำเสียงรวมถึงสายตาของพวกมันกดดันสุดๆ

        "โว้ย บอกแล้วโว้ย" หลังจากเล่นเกมจ้องตากันมาสักพักฉันก็อดทนไม่ไหวแน่สิ กดดันกันซะเหลือเกิน

        "คือเมื่อเช้ามีคนเอาข้าวต้มปลากับปลาท่องโก๋และน้ำเต้าหู้มาให้อะ"

        "ใคร" ไม่จำเป็๞ต้องประสานเสียงก็ได้ไหมล่ะเพื่อน

        "ฉันก็ไม่รู้แต่มันมีการ์ดมาบอกว่าให้ฉันอ่ะ"

        "แล้วแกก็กินเนี่ยนะ" ยัยพิ้งค์

        "อืม" ฉันตอบนิ่งๆ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงกล้า แต่ฉันกลับไว้ใจเ๽้าของการ์ดนั่นอ่ะมันก็ต้องตามความรู้สึกป่ะ ไว้ใจอ่ะจะทำไม

        "งั้นอันเนี่ยฉันขอนะ"

        "ไม่ได้โว้ย" ทันทีที่ยัยหวานบอกว่าขอ ฉันรีบแย่งกลับมาทันที ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถ้าจะให้บอกก็คงตามความรู้สึกอีกนั่นแหละ ซึ่งผลจากการกระทำนั้นก็ส่งผลให้พวกมัน มองฉันด้วยสายตาจับผิด

        "โว้ย ได้เวลาเรียนแล้ว ไปเหอะปะ" พูดจบฉันก็ชิ่งออกมาตรงไปที่ห้องเรียนทันที

        "ไงมึงจารย์เพ็ญศรีเล่นซะกูโคตรง่วงเลย" ไอ้หิน

        "กูก็เห็นมึงหลับตลอดอ่ะ"ไอ้ฟิว

        "พอ พวกมึงก็พอกันอ่ะ" ฉันพูด

        "เฮ้ย นั่นมันพี่พายุพี่ว้ากสุดโหดนิมาทำไรคณะเราวะ" เสียงของไอ้หิน ทำให้ฉันหันกลับไปมองด้านหลัง