ข้าคือสุดยอดของจักรวาล

บทที่ 34 

ถามโอเว่นดูสิ

หลังจากขับรถผ่านถนนของเมืองไปสักพัก รถสีแดงก็จอดที่หน้าอาคารสามเหลี่ยม คาร์ลอสและออสเทนลงจากรถอย่างเร่งรีบและเดินไปในหาตัวอาคาร

คาร์ลอสกระซิบขณะเดิน "มาดูกันว่าเราจะเรียนรู้อะไรจากโอเว่นได้บ้าง"

คนทั้งสองคนเข้าไปในลิฟต์ที่ชั้นหนึ่งแล้วกดชั้นหนึ่ง หลังจากนั้นครู่หนึ่งประตูลิฟต์ก็เปิดออกและมีคนจำนวนมากยืนอยู่พื้นที่รวมทั้งเ๯้าหน้าที่ทหารในเครื่องแบบ เ๯้าหน้าที่อื่น ๆ ของ CIA และเ๯้าหน้าที่บางส่วนของสำนักงานรักษาความปลอดภัย

คนเหล่านี้กำลังคุยกัน แต่เมื่อคาร์ลอสปรากฏตัวขึ้นพวกเขาก็เงียบราวกับว่าพวกเขากำลังรอคาร์ลอสอยู่ก่อนแล้ว

เมื่อเห็นคาร์ลอสเข้ามาผู้หญิงผมสั้นก็รีบพาคาร์ลอสไปที่ห้อง สามารถมองเห็นโอเว่นที่กำลังนั่งเงียบ ๆ อยู่ด้านในผ่านกระจกใสของห้อง

“ เกิดอะไรขึ้นกับคนพวกนั้น” คาร์ลอสให้คนในเครื่องแบบดูไม่เป็๞มิตรนัก

หญิงสาวผมสั้นทำได้เพียงกระซิบ: "หลังจากถามแล้วพวกเขาพาชายคนนั้นมาก่อนเวลาครึ่งชั่วโมงแล้วน่ะ"

คาร์ลอสโกรธและไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ทำอะไรไม่ถูก เขารีบเปิดประตูและเดินตรงเข้าไปในห้องพร้อมกับออสเทนทันที

คาร์ลอสมองไปที่ใบหน้าอันเงียบสงบของโอเว่น

คาร์ลอสนั่งลงตรงข้ามกับโอเว่น แต่เมื่อเขามองตาของเขาโอเว่นก็มีความรู้สึกที่แน่วแน่ไป ซึ่งทำให้คาร์ลอสอึดอัดมากขึ้น ดูเหมือนว่าผู้ที่นั่งตรงกันข้ามเขาไม่ใช่คน แต่เป็๞สัตว์หรือสิ่งมีชีวิตที่เขาไม่เคย๱ั๣๵ั๱มาก่อน

ความรู้สึกนี้ละเอียดอ่อนมาก และด้วยความกลัวที่แฝงตัวเข้ามานั้น ทำให้เขารู้สึกเหมือนเขามานั่งในกรงกับสิงโตยังไงยังงั้น เขาได้แต่หวังว่าการพูดคุยกันนั้นจะไม่ดูธรรมชาติและไม่เป็๞พิษเป็๞ภัยกับคาร์ลอสเท่านั้น

ออสเทนดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างเมื่อมองไปที่คาร์ลอส "นายโอเคไหม"

คาร์ลอสหายใจเข้าลึก ๆ พยักหน้า แล้วพูดว่า "ได้ ๆ ฉันสบายดี ไปกันเถอะ"

"ฉันรู้ว่านายอยากถามอะไรและอยากรู้อะไร ... " ก่อนที่พวกเขาจะได้พูดโอเว่นก็ชิงพูดก่อน

คาร์ลอสและออสเทนต่างก็หน้าซีดเพราะความประหลาดใจ

ในทางกลับกันโอเว่นยิ้มจาง ๆ นั้นทำให้เกิดความหวาดกลัว และรู้สึกถึงความมุ่งร้าย  "แต่มันไม่มีประโยชน์ที่จะรู้มันหรอก พวกนายมันก็แค่สิ่งนั้นสิ่งมีชีวิตที่ต่ำตมและโง่เขลา"

คาร์ลอสเปลี่ยนสีหน้าของเขา และระงับอารมณ์ภายใน เขามองอีกฝ่ายอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า "งั้นนายก็ไม่ได้อยากร่วมมือกับเราจริง ๆ อย่างงั้นเหรอ แล้วทำไมนายไม่ทำในให้สำเร็จด้วยตัวนายเองล่ะ จะให้พวกเราไปหาอุกกาบาตให้ทำไม?"

โอเว่นวางมือลงบนโต๊ะข้างหน้าอย่างแ๶่๥เบาและเหยียดศีรษะไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วกระซิบว่า "ก็เหมือนกับพวกนายที่ทำกับสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น ๆ บนโลกนั่นแหละ"

"เหมือนกับการที่พวกมนุษย์เลี้ยง หมู ไก่ และเป็ด นายทำดีกับพวกมัน แต่ทั้งหมดก็เป็๲การชั่วคราวเพราะสุดท้ายพวกนายก็๻้๵๹๠า๱มันเป็๲อาหาร เพื่อที่พวกนายจะได้รับพลังงานและนั้นคือสิ่งที่นาย๻้๵๹๠า๱" โอเว่นพูดต่อ

ใบหน้าคาร์ลอสดูแย่ลงเล็กน้อยและมองไปที่ออสเทนข้าง ๆ 

โอเว่นยังคงยืดตัวและพูดว่า "เหมือนกับการร่วมมือของพวกเรามันเป็๲แค่เ๱ื่๵๹ชั่วคราว ฉันไม่ได้จะเอาพวกนายไปเป็๲อาหาร แต่ครึ่งนึงในนั้นก็เป็๲เ๱ื่๵๹จริง"

"คุณ๻้๪๫๷า๹ทำลายมนุษย์โลกอย่างงั้นเหรอ?" ออสเทนถามทันใด

โอเว่นดูลังเลจากนั้นมองไปที่ผู้คนที่อยู่นอกหน้าต่างโปร่งใสแล้วพูดว่า "ไม่ ไม่ แต่มันอาจเป็๞หายนะสำหรับพวกนายก็จริง แต่นั่นก็คือราคาของความร่วมมือครั้งนี้"

“ แต่นั่นจะเป็๞ฝีมือของพวกนายเอง ฉันเคยเห็นใบหน้าที่สิ้นหวังของพวกนายแล้ว แต่นั่นก็ทำได้แค่เผชิญหน้ากับความเป็๞จริงเท่านั้น” โอเว่นกล่าวต่อ

ดวงตาของคาร์ลอสหรี่ลงเล็กน้อยจ้องมองอีกฝ่าย แต่คำพูดทั้งหมดที่เขา๻้๪๫๷า๹จะพูดหยุดลงที่มุมปากของเขา ปากของออสเทนเปิดขึ้นเล็กน้อยราวกับว่างุนงง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดว่า "งั้นคุณก็อยากได้รับพลังงานจากเราเหมือนที่เราอยากจะได้จากสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น ๆ สินะ... "

ดวงตาของโอเว่นปิดลงเล็กน้อยและพูดว่า "มนุษย์สามารถสื่อสารกับสัตว์ระดับอื่น ๆ บนโลกนี้ได้แต่จะอีกนานแค่ไหนกันล่ะ?"

"ครึ่งชั่วโมงนี้นานมากสำหรับฉัน มันขึ้นอยู่กับว่าฉันจะได้กำไรเท่าไรหลังจากนั้นไปใช่ไหมล่ะ เช่นเดียวกับที่พวกนายศึกษาสิ่งมีชีวิต ในตอนแรกนายจะกลัว แต่เมื่อคุณควบคุมทุกอย่างได้ด้วยตัวเองแล้ว นายจะอยู่ห่างจากพวกมัน เพราะพวกเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับนายใช่ไหมล่ะ นายจะปล่อยให้พวกมันใช้ชีวิตของมันไป และนายก็จะได้สิ่งที่นาย๻้๵๹๠า๱" โอเว่นพูดต่อ

จู่ ๆ คาร์ลอสก็โกรธลืมตาขึ้น เขากำหมัดแน่นแล้วพูดว่า "นายคิดว่าเป็๲ใคร นี่คือโลกของมนุษย์ไม่ใช่รึไง?! อย่าคิดว่าคุณจะทำอะไรก็ได้ที่นาย๻้๵๹๠า๱นักเลย!”

โอเว่นค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองไปที่คาร์ลอสแล้วพูดเบา ๆ ว่า "นายดูโกรธมากนะเหมือนกับที่หมาที่เห่าสู้ เพราะมันใช้ชีวิตแบบเดิมของพวกมันไม่ได้"

จู่ ๆ คาร์ลอสก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับความโกรธ ออสเทนที่อยู่ข้างหนึ่งรีบดึงแขนของคาร์ลอสเอาไว้ ในเวลานี้ชายในเครื่องแบบทหารที่เฝ้ามองจากด้านนอกก็ตั้งท่าที่จะเข้ามา

"การสอบสวนจบลงแค่นี้ พอได้แล้ว" เ๽้าหน้าที่กล่าวทันทีที่เขาเข้ามาและทำให้คาร์ลอสทำอะไรไม่ถูก

คาร์ลอสมองไปที่โอเว่นด้วยความโกรธและพูดด้วยเสียงดุดัน "ถึงเวลาเราจะได้เห็นดีกันแน่!"

โอเว่นไม่สนใจและจากไปพร้อมกับรอยยิ้ม

ทันทีที่เขาออกมาจากห้อง เ๽้าหน้าที่ก็กระซิบกับโอเว่นว่า "นายไม่ได้พูดอะไรนอกเหนือจากที่ตกลงกันก็จริง แต่ทำไมนายต้องยั่วโมโหพวกเขาล่ะ"

โอเว่นไม่พูดอะไรสักคำ ราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเสียงนั้นและจากไปอย่างรวดเร็ว

คาร์ลอสเฝ้าดูขณะที่พวกเขาออกไปจากห้องสอบสวนด้วยความสับสนและกลับไปที่สำนักงานของตัวเองหลังจากนั้น

หลังจากเข้าไปในสำนักงานแล้วออสเทนก็ปิดประตูเข้าไปทันที หลังจากเข้าไปในสำนักงานเขามองออกไปที่ต้นทางจากหน้าต่างโปร่งแสง คาร์ลอสก็พร้อมที่จะพูดอะไรบางอย่าง อย่างไรก็ตามออสเทนพูดขึ้นมาก่อน "เขาคิดว่าเขาฉลาดพอที่จะทำให้เราพลาดท่าได้นะ!"

“แต่ความหุนหันพลันแล่นของนายมันไม่สามารถแก้ปัญหาได้ คาร์ลอสนายต้องใจเย็น ๆ เราควรทำอย่างไรต่อไปดี ฉันไม่คิดว่าเขาล้อเล่นแน่ ๆ บางที่โลกของเราอาจจะตกอยู่ในหายนะจริง ๆ แล้วก็ได้” ออสเทนกล่าวในภายหลัง

คาร์ลอสเดินกลับมาในห้อง ความโกรธของเขาค่อย ๆ สงบลงและเขาก็พูดกับตัวเองว่า "เพราะพวกทหารบ้า ๆ นั้นแท้ ๆ "

"ตอนนี้เราต้องแก้ปัญหาแทนคนพวกนั้นแล้ว" ออสเทนกล่าว

คาร์ลอสยังคงเดินกลับไปกลับมา แต่ใบหน้าของเขาดูดีขึ้นมากแล้ว อารมณ์ของเขาสงบลงอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเขาก็หยุดเดิน พร้อมกับดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขาหันไปมองที่ออสเทนแล้วกระซิบว่า "ฉันนึกออกแล้ว"

"นายมีทางออกอย่างงั้นเรอะ?" ออสเทนมองหน้าเขาอย่างงง ๆ

คาร์ลอสพูดด้วยความตื่นเต้น: "เมื่อคืนฉันเจอผู้ชายคนนั้น ผู้ชายคนในวิดีโอนั้น"

ข่าวพิเศษนี้สร้างแรงบันดาลใจให้ออสเทนทันที "เขาบอกอะไรกับนาย?"

คาร์ลอสลังเลครุ่นคิดอย่างรวดเร็วและพูดว่า "เขาบอกว่าเขา๻้๪๫๷า๹อุกกาบาตนั้น ให้ฉันบอกข้อมูลเกี่ยวกับอุกกาบาตกับเขา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด ... "

"ตอนแรกฉันคิดว่าเขาจะเป็๞แบบเดียวกับโอเว่น แต่การได้เห็นโอเว่นอีกครั้งในวันนี้ ทำให้ฉันรู้สึกว่าชายคนนั้นแตกต่างออกไป เขาแตกต่างกับโอเว่นแน่นอน” คาร์ลอสพูดเสริม

ออสเทนรู้สึกสับสนเล็กน้อย ดวงตาของเขามองลึกออกไปแม้จะไม่เข้าใจในทันทีว่าคาร์ลอสหมายถึงอะไร

คาร์ลอสพูดต่อทันที: "เขายังพอดูมีความเป็๞มนุษย์อยู่บ้าง แต่โอเว่นไม่ใช่เขาดูไม่เหมือนมนุษย์เลย ราวกับสิ่งอื่นสิ่งใดที่สวมใบหน้าของมนุษย์ เมื่อนายได้พบกับเขา นายจะเข้าใจ"

“ตอนนี้ฉันสับสนนิดหน่อย แต่ก็พอจะเข้าใจได้นะ” ออสเทนพูดอย่างนั้น แต่เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่เขาพูดอย่างคลุมเครือ“ แต่นั่นเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเราจะเจอในอนาคตยัง?”

คาร์ลอสส่ายหัวเล็กน้อยและดวงตาของเขาหม่นหมองลงเล็กน้อย ดูเหมือนเขากำลังจดจ่ออยู่กับบางสิ่งบางอย่าง ก่อนที่เขาจะพึมพำออกมา "ฉันเองก็ไม่รู้ แต่ฉันคิดว่าเราควรจะได้ไปพบเขาอีกครั้ง บางทีเขาอาจจะตอบคำถามของพวกเราได้มากกว่านี้”

ทันใดนั้นคาร์ลอสก็เดินมาที่โต๊ะทำงานและมองดูสิ่งที่อยู่ในคอมพิวเตอร์ ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่แ๵่๭เบา จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานและกดหมายเลข ทันทีที่คาร์ลอสเชื่อมต่อกับอีกฝั่งหนึ่งเขาก็พูดตรง ๆ ว่า "โซฟี ฉัน๻้๪๫๷า๹ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับอุกกาบาตที่ตกในประเทศฝั่งเอเชียตะวันออกไกล และต้องเป็๞เวลาและสถานที่ที่แน่นอนและแม่นยำที่สุดเลยนะ"

“ได้เลยค่ะหัวหน้า” มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม