"น้ำมนต์…ทานข้าวลูก!!"
"อีกแป๊บนึงค่ะแม่ เดี๋ยวมนต์ลงไปนะคะ" หญิงสาวตัวเล็กแว่นหนากำลังนั่งหัวฟูอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอกำลังหมกมุ่นอยู่กับการพิมพ์บทนิยายเื่ที่ 14 ของเธอ วันนี้เธอตั้งใจจะเขียนมันให้จบเพราะนิยายเื่นี้กินเวลาของเธอมา 3-4 เดือนแล้ว
"โอ้ย!!จะบ้าตาย ทำไมนิยายทุกเื่ที่ฉันเขียน มันต้องออกมามีจุดเดินเื่ซ้ำๆเดิมๆทุกครั้งเลยนะ…แบบนี้ไม่มีวันที่นิยายของเธอจะขายดีแน่ๆ คิดสิน้ำมนต์…จะทำยังไงดี!!" 30 นาทีต่อมา
"น้ำมนต์..ถ้ารอบนี้ไม่ลงมาแม่จะเก็บกับข้าวแล้วนะ"
"ตายแล้ว!ลืมไปเลยว่าแม่เรียกกินข้าว ไปล่ะค่ะแม่!!" น้ำมนต์หญิงสาววัยใส ผู้ที่รักการเขียนนิยายเป็ชีวิตจิตใจ เธอมีความฝันว่าอยากให้นิยายของเธอมีคนเข้ามาอ่านเยอะๆและมียอดการซื้อเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนว่าความฝันของเธอจะยังอีกไกลมาก เพราะเธอนั้นแต่งนิยายมาถึง 14 เื่แล้ว แต่ยังไม่มีเื่ไหนที่ปังหรือโดดเด่นเลย
"มาแล้วค่ะแม่ มาแล้วค่ะ"
"แม่นึกว่าจะไม่ลงมาซะแล้ว กำลังจะเทอาหารลงถังขยะพอดี"
"แหม จะทิ้งทำไมให้เสียของล่ะคะ กับข้าวของคุณมินตราอร่อยซะขนาดนี้ น้ำมนต์จะกินให้พุงกางไปเลยค่ะ"
"ปากหวานจริงเชียวเ้าลูกคนนี้…แล้ววันนี้ไม่ไปเรียนหรอ นี่ 7 โมงกว่าแล้วนะ ทำไมยังอยู่ในชุดนี้อีก"
"วันนี้อาจารย์ยกเลิกคลาสค่ะ มนต์ก็เลยตั้งใจไว้ว่าจะไปหาสถานที่สวยๆเพื่อเป็แรงบันดาลใจในการคิดพอร์ตนิยายน่ะค่ะแม่"
"นิยายอีกแล้วหรอ รู้ไหมว่าไอ้เ้านิยายเนี่ย มันดูดเอาลูกสาวคนสวยของแม่ไปจากแม่ทุกวันๆเลยนะ เลิกเขียนไม่ได้หรอ?"
"โถ่ แม่คะ…ถึงแม้ว่าการเขียนนิยาย มันจะไม่ได้เงินก้อนใหญ่ก้อนโต แต่น้ำมนต์ก็รักมันและมีความสุขทุกครั้งที่ได้ทำมันนะคะแม่ อีกอย่างตู้เย็นเนี้ยก็มาจากเงินที่น้ำมนต์เขียนนิยายนะคะ"
"จ้า..แม่คนเก่งว่าเเต่..แล้วนี้จะไปที่ไหนกับใครล่ะ อย่าบอกนะว่า…"
"ใช่เลยค่ะ…ไปกับยัยแก้วคนเดิม เพิ่มเติมคือน่ารักขึ้นจ้า"
"นี่ลูก 2 คน ไม่คิดจะเปิดใจเล่นกับคนอื่นบ้างหรอ แม่เห็นเล่นด้วยกันสองคนมาั้แ่ประถมแล้วนะ"
"ก็เคมีมันไม่ตรงกันนี่แม่ อีกอย่างมนต์เน้นคุณภาพไม่เน้นปริมาณค่ะ เอ่อแม่คะ…วันนี้แม่มีเย็บผ้าเยอะไหมคะ..มนต์จะได้รีบกลับมาช่วย"
"วันนี้มีประมาณ 3 ชุด ไม่เยอะหรอกจ้ะ ไม่ต้องรีบก็ได้..เที่ยวให้สนุกนะลูก"
"ขอบคุณค่ะ งั้นเดี๋ยวมนต์ทานข้าวเสร็จ แล้วมนต์ไปเลยนะคะ เดี๋ยวยัยแก้วรอนานค่ะ"
"จ้า…ออกไปเจอเพื่อนบ้าง ดีกว่าหมกตัวอยู่แต่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้อง แม่ล่ะกลัวว่าซักวันคอมพิวเตอร์ตัวนั้นมันจะดูดลูกแม่เข้าไป"
"แม่ก็..เวอร์ไปแล้วค่ะ มนต์ตัวใหญ่ขนาดนี้ คอมพิวเตอร์ดูดเข้าไปไม่ไหวหรอกค่ะ อิอิ" ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนร่มรื่น ยังมีครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่ด้วยกันสองแม่ลูก ใช้ชีวิตแบบสมถะ ชีวิตไม่อู้ฟู่หวือหวา ดำรงชีวิตด้วยความเรียบง่ายแต่มีความสุขรายล้อมไปทั่วทั้งบ้าน
"อิ่มแล้ว..มนต์ไปแล้วนะคะแม่"
"จ้า…ไปดีมาดีนะลูก" น้ำมนต์หันมากล่าวคำลา ก่อนจะรีบวิ่งไปถอยมอเตอร์ไซค์คันโปรดออกมาจากโรงรถแล้วขับบึ่งตรงไปรับช่อแก้วที่บ้าน น้ำมนต์ใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายจนบางครั้งก็ตี๊ดไปบ้าง เธอชอบออกไปค้นหาสถานที่ใหม่ๆเพื่อที่จะเอามาเขียนนิยายของเธอและสิ่งที่น้ำมนต์ชอบอีกอย่างหนึ่งเลยก็คือ
"อ่ะนี่แก้ว…เล่มใหม่ออกแล้วนะ อ่านให้จบแล้ว comment บอกด้วย"
"ออกมาอีกแล้วหรอน้ำมนต์ เล่มเก่าแก้วยังอ่านไม่จบเลย"
"ก็แก้วอ่านช้าไง มันจะจบเร็วได้ไง เอาเป็ว่าอ่านเล่มเก่าให้จบก่อนค่อยมาอ่านเล่มใหม่ แต่วันนี้หยุดอ่านทุกเล่มก่อน เพราะมนต์จะพาแก้วไปดูโลเคชั่นใหม่ๆ เพื่อเอามาเป็แรงบันดาลใจในการเขียนเื่ต่อไปไงล่ะ"
"จริงหรอ แล้วน้ำมนต์จะพาแก้วไปที่ไหนล่ะ?"
"มีที่หนึ่งน่าสนใจมาก มนต์เพิ่งดูข่าวเมื่อวาน เป็คฤหาสน์หลังโตราวกับพระราชวังบน์เลยแหละ มันชื่อว่าคฤหาสน์อัครบดี"
"อ๋อ..ที่มีข่าวครบรอบวันเกิด 60 ปีของนักธุรกิจใหญ่ภูมิน อัครบดีนะหรอ…บ้าน่ะ..เขาไม่ให้พวกเราเข้าไปง่ายๆหรอกนะน้ำมนต์"
"แล้วใครบอกว่าน้ำมนต์จะพาแก้วเข้าไปล่ะ?"
"ยังไงอ่ะ?"
"เราก็แค่ถ่ายรูป แล้วก็สังเกตการณ์อยู่รอบนอกก็ได้นี่ ไปนะๆ มนต์อยากไปอ่ะ นะแก้วนะ..นะนะ.."
"อ้ะอ้ะ..นี่เห็นว่าเป็น้ำมนต์นะ..โอเค..ไปก็ไปเเต่เราจะไม่เข้าไปข้างในเด็ดขาดนะรู้ไหม?"
"โอเคครับป๋ม ขอบคุณนะ น้ำมนต์รักแก้วที่สุดเลย" น้ำมนต์รู้สึกตื่นเต้นและมีความสุขมาก ที่เธอกำลังจะได้ไปเยี่ยมชมโลเคชั่นที่เธอเรียกมันว่า์ ซึ่งนั่นก็คือคฤหาสน์อัครบดีที่เธอเพิ่งจะเห็นในข่าวไปเมื่อวานนี้เอง เธอเพียงแค่คิดไว้ในใจว่า ถ้าเธอได้ไปัับรรยากาศรอบๆคฤหาสน์นั้นเธออาจจะได้แรงบันดาลใจในการเขียนนิยายเื่ต่อไปก็เป็ได้..เเต่เธอกลับไม่ได้นึกถึงสิ่งที่มันกำลังจะเกิดขึ้นเลย…ทั้งสองคนขับรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจมาหยุดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์หลังงามตั้งเด่นเป็สง่าย่านใจกลางเมือง น้ำมนต์มองสอดสายสายตาเข้าไป ภายในคฤหาสน์นั้นว่างเปล่าไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว
"ในที่สุดฉันก็มาถึง..แหม.อยากลองเข้าไปัับรรยากาศข้างในบ้างจัง จะดูสวย น่าอยู่เหมือนในข่าวรึป่าวนะ?"
"น้ำมนต์ เราสัญญากันแล้วนะ"
"จ้า…น้ำมนต์ก็แค่สบถขึ้นมาในใจเท่านั้น เพียงแค่สบถแรงไปหน่อย แก้วก็เลยได้ยินไปด้วยน่ะ"
"แล้วนี่เราจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดีล่ะ?"
"นั่นน่ะสิ..คฤหาสน์หลังใหญ่ขนาดนี้ ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดีเลย งั้นก็เอาหน้าบ้านก่อนเลยละกัน ไหนๆก็เข้าไปไม่ได้อยู่แล้วนี่นา" น้ำมนต์เริ่มจับกล้องคู่ใจมาถ่ายรูปมุมซ้ายทีขวาที ให้ช่อแก้วเป็นางแบบบ้าง สลับกับตัวเองบ้าง ได้ภาพสวยๆมามากมายแต่สุดท้ายก็เป็แค่ภาพมุมหน้าบ้านเพราะน้ำมนต์ไม่สามารถเข้าไปถ่ายมุมอื่นของบ้านได้ เนื่องจากเธอได้ให้คำสัญญากับเพื่อนรักของเธอไว้แล้วนั่นเอง….
16K
