ซาโตชิ จอมปราชญ์ราชันย์ครองพิภพ

ตัดกลับมาที่ผู้วิเศษ ริเอะ ที่เดินกลับมาที่ห้องพัก เพื่อจะอาบน้ำ หลังจากเสร็จกิจธุระในการส่งเด็กขึ้น๬ั๹๠๱ไปแล้ว

" ลัลลา ลัลล๊า อาบน้ำดีกว่า อาบน้ำแล้วมีความสุข " ผู้วิเศษ ริเอะ แปรงฟันเสร็จแล้วกำลังจะใช้สบู่
" เอ๊ะ ใครแอบใช้สบู่เรา แล้วก็ยาสระผมด้วย มันพร่องไปหน่อยนึง ต้องเป็นฝีมือของ เจ้าเด็กแสบแน่ๆ หนอย อย่าให้กลับมาเจอหน้านะ แม่จะเขกกระโหลก ซะหลายๆที " ผู้วิเศษ ริเอะ บ่นกับเจ้ากระต่าย เพศ เมีย ที่มีชื่อว่าปุกปุยในห้องน้ำ
*-* อุตส่าห์ใช้น้อยแล้วนะ ยังอุตส่าห์ รู้อีก
ตัดกลับมาที่พระเอกของเรา
มังกรโผบินจากเวหาลงมาที่ป่าแห่งหนึ่ง ซึ่งมีต้นไม้ขนาดใหญ่หลายต้น ขึ้นอยู่อย่างชุกชุม
ผมกระโดดลงไปจากหลังเจ้ามังกร พร้อมส่งมือไปให้ องค์หญิงไอกะ เพื่อจะรับตัวเธอ องค์หญิงไอกะ หน้าแดงระเรื่อ เพราะเธอไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน เธอกล่าวอย่างเขินอาย
" ฉ......ฉันล........ลงอ.......เองด.....ได้ "
และในจังหวะนั้นเองที่เธอลงมา ด้วยความไม่ระวัง
โอ๊ย กร็อบ
เธอหกล้มกลิ้ง โค่โล่ไปชนกับก้อนหินเข้า ทำให้ข้อเท้าแพลง และนั่งอยู่ในท่า โชว์กางเกงในสีชมพู ผมเห็นเต็มสองตาเลย ก่อนจะปิดตา และช่วยให้เธอลุกขึ้น
" ตะกี้ ไม่เห็นใช่ไหม ซาโต้ "
" ห....เห็นอะไร "
" กะ.....ก็ กางเกงในของฉันไง " องค์หญิงไอกะหน้าแดงอย่างเอียงอาย ในความสะเพร่าของตนเอง อาจจะเรียกว่าเป็นสาวที่ซุ่มซ่ามก็ว่าได้
" นะนิโมะ มิเตะไน  (ผมไม่เห็นอะไรเลยครับ) " ผมบ่นเป็นภาษาญี่ปุ่น
" โกหก สินะ "
" ไม่ได้โกหก หรืออยากให้เห็นจริงๆเหรอไง "
" ไม่เห็นก็ดีแล้ว ฉันจะยอมเชื่อแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ "
แล้วมังกรก็บินจากไป อีกสองวันถึงจะกลับมารับเรา แต่องค์หญิงไอกะ ข้อเท้าแพลง ไม่สามารถเดินด้วยตนเองได้ ผมเลยให้ขึ้นขี่หลัง
" เห๊ะ นายๆ จะทำอะไรนะ " เจ้าองค์หญิงไอกะ บ่นอย่างตกใจที่ผมอุ้มขึ้นมาให้ขึ้นขี่หลัง
" ขาเจ็บไม่ใช่เรอะ เดี๋ยวชั้นจะให้เธอ ขึ้นขี่หลังเอง "
" ไม่เป็นไร ฉันเดินเองได้ " องค์หญิง ไอกะยังคงทำปากแข็ง
โอ๊ย เจ็บ องค์หญิงไอกะ เอามือไปลูบเท้าที่แพลง
" เห็นมะผมบอกแล้ว ว่าให้ขึ้นขี่หลังไงล่ะ "
" เราแข่งกันอยู่นะ ซาโต้ "
" ไม่เห็น เป็นไรเลย เราต้องมีน้ำใจนักกีฬาสิ "
" อืม งั้นก็ได้ " ในที่สุดองค์หญิงไอกะ ก็ยอมตกลง ขึ้นขี่หลังผม
เอ้า ฮึบ
ความนุ่มนิ่มไหลพล่านผ่านแผ่นหลังผม หน้าอกขององค์หญิงไอกะซบกับแผ่นหลังผม พร้อมกับกลิ่นดอกไม้หอมๆ ที่มาจากแชมพูที่เธอใช้
" อย่าคิดลึกล่ะ อีตาบ้า "
" ดะ......ได้ "
3 ชั่วโมงต่อมา........
ผมแบกองค์หญิงไอกะ ไว้บนแผ่นหลังผม แล้วเดินต่อไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี และเราก็เข้าใกล้น้ำตกแล้วในขณะนี้
" วางชั้นลง ชั้นหิวน้ำแล้วอยากดื่มน้ำ "
ผมวางองค์หญิงไอกะลง แล้วเธอก็วักมือลงไปดื่มน้ำ ในลำธารน้อยที่เกิดจากการไหลของน้ำตก
' นี่ซาโต้ ทำไมไม่ใช้เวทย์รักษา ข้อเท้าที่แพลงขององค์หญิงไอกะแต่แรกล่ะ ถ้าเป็นเจ้าคงจะรักษาได้ง่ายๆเลยนะ เจ้าโง่ หรือ แกล้งโง่กันแน่ ' เทพธิดาฟาเรนเซีย กล่าว
' ก็มันอุ่นไอรักนี่นา ได้แบกตัวองค์หญิงไอกะทำให้ข้าหลงรักนางเข้าเสียแล้ว '
' แล้วผู้วิเศษ ริเอะ ล่ะ เจ้าก็แอบหลงรักนางเช่นกัน ใช่ไหมล่ะ ข้ารู้นะ ไม่งั้นเจ้าคงไม่แกล้งใช้สบู่ของนาง '
' ยัยนั่นนะเหรอ ข้าไม่คิดว่านางเป็นหญิงด้วยซ้ำ '
' อย่ามาโกหก ยังจะปากแข็งอีก พ่อหนุ่มน้อย เอ๊ย ข้ามองคนไม่เคยผิดหรอก เจ้าหลงรักนางเข้าแล้ว ฮะ ฮะ ฮ่า'
" นี่ เจ้า นี่ เจ้า ฟังข้าอยู่หรือเปล่า " องค์หญิงไอกะ เขย่าตัวผม หลังจากดื่มน้ำจนสบายใจแล้ว และเห็นว่าผมมัวเหม่ออยู่ เพราะพูดคุยกับ เทพธิดา ฟาเรนเซีย
" ฮะ องค์หญิงไอกะ ท่านเรียกข้าเหรอ " ผมพูดอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้
องค์หญิงไอกะหน้าแดงเรื่อขึ้นมาก่อนจะพูดว่า
" ขอบใจนะที่แบกข้ามา ถ้าไม่มีเจ้าข้าคงจะทำอะไรไม่ถูก " องค์หญิงไอกะ ม้วนผมสีทองของเธออย่างขวยอาย แล้วกล่าวสืบต่อ
" เอาล่ะ มาแบกข้าต่อได้แล้ว ซาโต้ ข้าดื่มน้ำจนพอใจแล้ว "
ไม่อยากจะเชื่อ หรือผมกำลังฝันไป ที่ผมได้ใกล้ชิดกับองค์หญิงไอกะ ในระยะประชิดขนาดนี้ ผมแบกองค์หญิงไอกะต่อไป แล้วถามเธอว่า เธอเข้ามาในป่ามายา เพื่อจับสัตว์อสูรตัวใด
" มันเป็น นกยูงหิมะขาวนะ ที่ข้าจะจับ"
นกยูงหิมะขาว สัตว์อสูรระดับแรร์ ที่สามารถควบคุมสภาพภูมิอากาศได้ ถ้าเทียบกับเวิร์ลไอเทมแล้วนับว่าหายากพอกัน แล้วจะไปหาที่ไหนละเนี่ย
แต่ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นเอง ก็ได้มีประกายรุ้ง 7 สี บินลงมากินน้ำที่ลำธาร มันคือ ลูกนกยูงหิมะขาว
ห๊ะ นั่นมัน ผมกับไอกะ พากันตกใจ แล้วอุทานออกมาว่า
ลูกนกยูงหิมะขาว!!!!
****
องค์หญิงไอกะ และผมตกใจเป็นอย่างมาก ที่อยู่ๆ ลูกนกยูงหิมะขาวก็ลงมากินน้ำที่ลำธาร มันกำลังส่องดูหน้าของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในน้ำ
"สวยจัง" องค์หญิงไอกะ มองประกายสายรุ้งที่ปรากฏออกจากตัวมัน
"ผมจะไปจับมันนะ "
" อืม ระวังตัวด้วยนะ ซาโต้ " ผมค่อยๆวางองค์หญิงไอกะลงบนโขดหิน แล้วค่อยๆย่องไปทีละนิด ทีละนิด เพื่อจะโผเข้าจับมัน
กว๊าก กว๊าก
ลูกนกยูงหิมะขาว รู้โดยสัญชาตญาณเตือนภัย มันบินหลบการจับกุมของผม และแผ่พุ่งพลังทันที พลังของมันกดดันผมเข้ามาอย่างรุนแรง อยู่ๆท้องฟ้าที่เคยสดใสก็มีฝนตกปอยๆลงมา และเริ่มตกแรงขึ้นเรื่อยๆ ถ้าผมจำไม่ผิดมันสามารถควบคุมสภาพอากาศได้ในระยะ สิบกิโลเมตร
ฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่งทำให้ผมขยับไม่ถนัด
" นี่แก ควบคุมสภาพอากาศ ได้จริงๆด้วยรึ "
" ชั้นจะทำอะไรก็ได้ เพราะชั้นงดงามยังไงล่ะ " ลูกนกยูงหิมะขาวกล่าว
" งดงาม? แสดงว่า แกเป็นตัวเมียสินะ "
" ใช่ ชั้นเป็นตัวเมีย แล้วจะทำไมหรือเจ้ามนุษย์ " ลูกนกยูงหิมะขาวกล่าวอย่างโกรธจัด และปล่อยพลังเรียกน้ำฝนให้ตกแรงขึ้น แม้ว่าตอนนี้จะตกแรงอยู่แล้ว
องค์หญิงไอกะ ที่นั่งรออยู่ที่โขดหิน โดนพลังกดทับของลูกนกยูงหิมะขาว กดทับจนสลบลงไปแล้ว แถมเสื้อผ้ายังเปียกแฉะจากน้ำฝน จนมองเห็นภาพวับๆแวมๆ ภายใต้เสื้อ ทำให้ดูเซ็กซี่ไปอีกแบบ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาคิดลึก ในขณะที่ผมกำลังจะขยับตัว ก็ได้มีเสียงหนึ่งลอยเข้ามา
' อยากให้ข้าช่วยไหม ซาโต้ ' เทพธิดาฟาเรนเซีย กล่าว
' ท่านเทพช่วยปลดปล่อยพลังจอมปราชญ์ ของข้า ซักแปปได้ไหมครับ '
' มันอาจจะเจ็บปวดนิดหน่อยนะ ซาโต้ '
' ไม่เป็นไร ผมทนได้ครับ '
แล้วปานสีเพลิงรูปหยดน้ำ ก็ปรากฏบนใบหน้าผม พลังแห่งจอมปราชญ์ ที่ผมยังคงใช้ไม่เป็น สักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้่ผมคงต้องใช้มันแล้ว
ผมแผ่พุ่งพลังกดทับ ลูกนกยูงหิมะขาว บ้าง ลูกนกยูงหิมะขาว เปลี่ยนสภาพอากาศอีกครั้ง จากฝนตก เป็นหิมะร่วง
หิมะตกลงมาอย่างหนาวเย็นไปทั่ว จนฟันสั่นกระทบกัน ผมซึ่งเป็นจอมปราชญ์ ธาตุไฟ จะสู้ได้ดีในสภาพอากาศปกติ แต่จะอ่อนแอจากสภาพอากาศหนาวเย็น หรือที่เรียกกันว่า ซิลพาวเวอโซน นั่นเอง
" แกรู้จุดอ่อนของข้าด้วยเหรอ " ผมกล่าวถามลูกนกยูงหิมะขาว
" หึ หึ เห็นแบบนี้แต่ข้าก็อยู่มานานน่ะ " ลูกนกยูงหิมะขาวยังคง ร่ายรำบทเพลงแห่งวารีต่อไป หิมะก็ยิ่งตกหนาขึ้นเรื่อยๆ สภาพอากาศแปรปรวนอย่างยิ่ง
พลังของพวกเราทั้งสองกระทบกัน เกิดเป็นคลื่นกระทบกันจนต้นไม้หักเป็นช่วงๆ
30 นาทีต่อมา..........
ลูกนกยูงหิมะขาว พลังเริ่มถดถอยแล้ว ผมเริ่มรู้สึกว่า พลังของผมสามารถกดดันมันได้
ลูกนกยูงหิมะขาว ก้าวถอยหลังไปสามก้าว พร้อมกับ กระอักเลือดสีเขียวออกมา
" พอแล้วข้ายอมแพ้แล้ว หยุด หยุดพลังของเจ้า "
"บอกให้หยุดไม่ได้ยินเหรอไง " ลูกนกยูงหิมะขาว ร้องขอชีวิตจากผม
"เจ้าก็หยุดพลังของเจ้าก่อนสิ " ผมกล่าว
" อืมก็ได้ แต่เจ้าก็ต้องหยุดเหมือนกันนะ " ลูกนกยูงหิมะขาว หยุดร่ายรำ และผ่อนกำลังลง ผมเองก็ทำตามโดยหยุดพลังของจอมปราชญ์ เช่นกัน
" เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไรล่ะ เจ้ามนุษย์ " ลูกนกยูงหิมะขาว สาว กล่าว
" ข้าต้องการให้เจ้าทำพันธสัญญากับองค์หญิงไอกะ เป็นอสูรพันธสัญญา "
" ตกลง ข้ายอม ข้าเองก็อยากออกไปผจญภัยในโลกภายนอก เช่นกัน "
ผมหันไปแล้วตะโกนให้ องค์หญิงไอกะ ได้ยินด้วยความยินดี แต่องค์หญิงไอกะ สลบไปแล้ว และหยดน้ำฝนยังทำให้ผมเห็นชุดวับๆแวมๆ ที่อยู่ด้านในชุดขององค์หญิงไอกะ อีกตะหาก
ผมปิดตา และหยิบซิลวาเทียขึ้นมา เอาเข้าใส่ปาก องค์หญิงไอกะ อย่างรีบร้อน จนไม่ระวัง เนื่องจากมองไม่เห็นผมจึงไปจับโดนหน้าอกของ องค์หญิงไอกะ
อ๊า
แม้จะสลบอยู่ แต่องค์หญิงไอกะยังคงมีอารมณ์ร่วม จนผมอดใจแทบไม่ได้ 
' เจ้าบ้า จะช่วยองค์หญิง ไอกะ ก็ลืมตาสิฟระ แบบนี้จะช่วยได้อย่างไร' เทพธิดา ฟาเรนเซีย กล่าวอย่างโมโห แล้วกล่าวต่อ ' ข้าอยากเรียกเจ้าว่า เจ้านักฉวยโอกาสนัก '
ผมตัดสินใจลืมตา และให้เธอดื่มหยดน้ำ ในซิลวาเทีย
อาติแฟกซ์ ซิลวาเทีย แสดงฤทธิ์ของมันทันที มันรักษาสภาพอาการทั้งหมดขององค์หญิงไอกะ จนหายสนิทในพริบตา องค์หญิงไอกะ ค่อยๆลืมตาขึ้นมา
" ฮัดเช้ย หนาวจัง " องค์หญิงไอกะ โผเข้ากอดผม ด้วยความหนาวจากหิมะของ ลูกนกยูงหิมะขาว
" ได้สติแล้วรึ ฝ่าบาท " ผมกล่าว
" ซาโต้ หนาวจัง หนาวๆ หนาวจนแทบจะแข็งอยู่แล้ว แถมชุดเสื้อผ้าก็ยังเปียกไปหมด " องค์หญิงไอกะเข้ามากอดผมแบบ แนบแน่นกว่าเดิม จนผมรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากตัวขององค์หญิงไอกะ ถ้าหยุดเวลาไว้เช่นนี้ได้ก็คงดี
" พวกเจ้าจะให้ข้ารออีกนานไหม " ลูกนกยูงหิมะขาวกล่าว อย่างเซ็งๆ
" ข้าจะทำให้มันอุ่นขึ้น " ลูกนกยูงหิมะขาว ร่ายรำระบำอัคคี จนสภาพอากาศ เหมือนฤดูใบไม้ผลิ ที่อากาศสดใส และพระอาทิตย์กำลังอุ่นพอดี
องค์หญิงไอกะ ลุกออกจากอ้อมอกผมอย่างเอียงอาย และเธอก็หน้าแดงราวกับลูกพุทราน้อย ก่อนจะกล่าวสืบไป
" ขอบใจมากนะ ซาโต้ เอ๊ะ ขาของข้าหายแล้ว " องค์หญิงไอกะขยับขาได้ดังเดิม เนื่องจากฤทธิ์แห่งการรักษาของซิลวาเทียร์ เธอขยับขาไปมาด้วยความสงสัย
" เอาล่ะ เรามาทำพันธสัญญากันเถอะ " ลูกนกยูงหิมะขาวเร่งเร้าให้ องค์หญิงไอกะ รีบๆทำพันธสัญญา
ผมได้แต่ยืนอยู่ที่ระหว่างทั้งสองคน และมองดู พวกเธอทำพันธสัญญากัน
" ด้วยใจอันผูกพัน ข้าน้อยขอวิงวอนต่อพันธสัญญา จากนี้ข้า ไอกะ และสัตว์อสูรจะเป็นหนึ่งเดียวกัน" แล้ววงเวทย์ก็ปรากฏ ขนาดของวงเวทย์ค่อยๆย่อลงมาเรื่อยๆ จนกลายเป็นสัญลักษณ์ บนฝ่ามือขององค์หญิงไอกะ
" เย้ เย้ ข้าได้เจ้านายแล้ว " ลูกนกยูงหิมะขาว กล่าวอย่างร่าเริง
" ยินดีด้วยนะ องค์หญิงไอกะ ที่ได้สัตว์อสูรพันธสัญญา "
"ขอบใจนะ ซาโต้ " องค์หญิงไอกะ กล่าวขอบคุณออกมาจากใจ
แล้วพวกเราก็ออกเดินทางต่อไป เพื่อจับสัตว์อสูรของผมบ้าง
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป