จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

EP : 62 คิดจะจับท่านอ๋องมันไม่ง่ายหรอกนะ

“ท่านอ๋องตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาที่วันนี้ตื่นเช้าก็เรียกอีกฝ่ายที่นอนหน้าซีดเหมือนปลาขาดน้ำ
สงสัยเมื่อคืนท่านอ๋องเสียน้ำมากไปเลยหน้าซีด
“ทีหลังอย่าทำเช่นนี้อีก” ซิวเหวยหลงกล่าวบอกเสียงแหบฟังดูแทบไม่มีแรง
“แต่ท่านก็ชอบนี่น่า” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกหน้าตาย
ก่อนจะยิ้มหวานให้อีกฝ่ายที่มีสีหน้าล้าๆ เหมือนไม่มีแรงก็อดภูมิใจกับฝีมือตัวเองไม่ได้
“เฮ้อ เจ้านี่มัน” ซิวเหวยหลงพูดไม่ออกเพราะเขาก็ชอบมันจริงๆ นั่นแหละ
เขาลุกขึ้นมานั่งก่อนจะรวบตัวของซีเหลียนฮวาเข้ามากอดอย่างอดไม่ได้
“ลูกหิวแล้วเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาบอกก่อนจะเอามือของซิวเหวยหลงไปทาบที่หน้าท้องของตัวเองที่ยังแบนราบเรียบเหมือนคนไม่ได้ท้อง
“เจ้าหรือลูกกันแน่” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามพลางก้มลมไปจูบไหล่เปล่าเปลือยของซีเหลียนฮวา
“ข้าด้วยแล้วก็ลูกด้วยเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาบอกพลางคว้าจับคนมือไวที่เลื่อนขึ้นมาจับดอกบัวงามของเธอ
ซิวเหวยหลงยิ้มก่อนจะอุ้มซีเหลียนฮวาขึ้นแล้วพากันไปอาบน้ำจากนั้นก็พากันไปทานอาหารที่ทางสภาของแคว้นซิงหนานจัดเอาไว้ให้
เชื่อเถอะกับแคว้นไปคงมีการจัดงานเลี้ยงที่สามารถขึ้นเป็นแคว้นอันดับหนึ่งเป็นแน่
“ขึ้นเรือเถิด” ซิวเหวยหลงบอกพลางประคองซีเหลียนฮวาลอยขึ้นเรือไป

“ท่านอ๋องไม่เอาอะไรไปฝากท่านแม่หน่อยหรือเจ้าคะ” ทันทีกลับมาตระกูลซีเหลียนฮวาก็เอ่ยถามคนที่จะไปเยี่ยมแม่ตัวเอง
“เอาไปแล้ว” ซิวเหวยหลงบอกก่อนจะพาเธอขึ้นรถม้าโดยมีพ่อบ้านฉางเป็นคนบังคับม้าไปส่งพวกเธอ
“โสมหมื่นปีหรือเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยถามเพราะได้ยินมาว่าถ้าทานโสมหมื่นปีเข้าไปก็จะหายจากโรคทุกประการ
“เปล่า” ซิวเหวยหลงตอบพลางยิ้มมุมปากนิดๆ
“แล้วอะไรหรือเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวาถามต่อ เธออยากจะรู้จริงๆ ว่าคนอย่างซิวเหวยหลงจะเอาอะไรไปเป็นของฝาก
“เดี๋ยวก็รู้” ซิวเหวยหลงตอบพลางยิ้มกริ่ม เมื่อคิดได้ว่าท่านแม่ของเขาคงจะดีใจมากที่รู้ว่ามีหลานทีเดียวตั้งสามคน
“บอกไม่ได้หรือเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวายิ่งได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งอยากจะรู้
“ไม่ได้” ซิวเหวยหลงบอกยิ่งเห็นท่าทางของซีเหลียนฮวาก็ทำให้เขาอยากจะแกล้งนาง
“สักนิดก็…” ยังไม่ทันที่ซีเหลียนฮวาจะถามจบเสียงของพ่อบ้านฉางก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน
“ถึงแล้วขอรับ”
“ไปหาท่านแม่กันเถิด” ซิวเหวยหลงบอกพลางส่งมือมาให้เธอจับก่อนจะพากันเดินลงจากรถม้า โดยมีขันทีของท่านแม่มารับพวกเราและพาไปหาท่านแม่
“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ/เพคะท่านแม่” เมื่อมาถึงพวกเธอทั้งสองก็เอ่ยขึ้นซีเหลียนฮวามองหญิงสาวที่มีดวงตาน่าหลงใหลใครได้สบตามองก็ไม่อาจละสายตาได้
“ลุกขึ้นๆ เจ้าท้องอยู่ไม่ใช่หรือไง” เซียวจื่อเฟยร้องบอกลูกสะใภ้ของตัวเอง เพราะเป็นห่วงเนื่องจากซีเหลียนฮวาเพิ่งท้องนางจึงรู้สึกเป็นห่วงอีกฝ่าย
“ขอบพระภัยเพคะท่านแม่” ซีเหลียนฮวาก่อนจะลุกขึ้นโดยมีซิวเหวยหลงค่อยประลองเธออยู่ตลอดเวลาราวกับว่าหากไม่ประคองเธอเอาไว้จะเกิดอะไรขึ้นกับเธออย่างนั้นแหละ
“มาๆ มานั่งข้าแม่สิฮวาเอ๋อร์” เซียวจื่อเฟยกล่าวบอกเสียงนุ่มเมื่อก่อนนางไม่ชอบซีเหลียนฮวา
แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ กล่าวได้ว่านางกำลังหลงเด็กคนนี้อยู่ต่างหาก แม้ตัวจะไม่ได้มาเยี่ยมนาง แต่ก็ส่งของขวัญมาให้นางบ่อยๆ แถมพอรู้ข่าวว่าซีเหลียนฮวาท้องนางก็ยิ่งหลงซีเหลียนฮวามากขึ้น ได้ข่าวว่านางทานอาหารเก่งมาก นั้นคงเป็นอาหารแพ้ท้องของซีเหลียนฮวาที่เป็นอยู่ตอนนี้
“เพคะท่านแม่” ซีเหลียนฮวารับคำอย่างว่าง่ายสงสัยของขวัญที่เธอแอบส่งมาให้ประจำคงจะทำให้เซียวจื่อเฟยเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับเธอใหม่แล้วเป็นแน่
ไม่อย่างนั้นไม่ทำท่าทีเอ็นดูเธอแบบนี้หรอก ต่างจากวันแรกที่เจอกันอีกนิ่งเงียบใส่เธอจนเธอทำอะไรไม่ถูก
“เจ้าทานอะไรมาหรือยัง” เซียวจื่อเฟยถามซีเหลียนฮวาโดยไม่ได้สนใจลูกชายตัวเองเลยแม้แต่น้อย
“ยังเลยเพคะ หม่อมฉันเพิ่งกลับมาถึงตระกูลก็พากันมาหาท่านแม่เลย” เสียงหวานเอ่ยออกมาก่อนจะยิ้มนิดๆ
“ไปเตรียมอาหารมาเสีย” เซียวจื่อเฟยหันไปสั่งขันทีประจำตัวของนางทันที เมื่อได้ยินซีเหลียนฮวาตอบกลับมา
“ท่านแม่ไม่ไปงานเลี้ยงหรือพ่ะย่ะค่ะ” ซิวเหวยหลงถามปกติแล้วท่านแม่ของเขาชอบงานเลี้ยงมาก
“ไม่ละ ลูกก็รู้ว่าแม่ป่วย” เซียวจื่อเฟยบอก นั้นเป็นแค่ข้ออ้างที่จะไม่ไปงานเลี้ยงเท่านั้นที่จริงแล้วนางหายตั้งนานแล้ว เพียงแต่ปิดข่าวเอาไว้เท่านั้น
“พระสนมเพคะองค์หญิงซานหนิงหนิงมาเยี่ยมพระสนมเพคะ” สาวใช้คนสนิทคลานเข้ามากระซิบบอก
“ให้นางเข้ามา” เซียวจื่อเฟยเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ รู้สึกว่าภายในห้องพลันมีอาการเย็นยะเยือกเกิดขึ้นทันที
“ท่านแม่” ซิวเหวยหลงเรียกแม่ตัวเองเสียงต่ำทันที
“ครั้งนี้แม่เปล่า” เซียวจื่อเฟยกล่าวบอกอย่างไม่รู้เรื่องนั้นเป็นเพราะนางไม่รู้จริงๆ ว่าซานหนิงหนิงจะมาเยี่ยมนางในตอนนี้ และไม่คิดว่าจะมีใครมาเยี่ยมนางด้วย
“ถวายพระพรท่านป้าเพคะ หมิงหมิงได้ยินมาว่าท่านป้าไม่สบายหนิงหนิงเลยมาเยี่ยมเพคะ” ทันทีที่เขามาหญิงสาวในชุดสีชมพูมองดูแล้วอ่อนหวานเรียบร้อยก็เอ่ยขึ้น
“อืม เชิญนั่งเถิด ป้ารู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อยแล้ว พอดีเหวยหลงกับฮวาเอ๋อร์ได้ของดีจากแคว้นซิงหนานมาให้ป้า เจ้าอย่าได้เป็นห่วงเลย” เซียวจื่อเฟยกล่าวบอกพลางลูบหัวซีเหลียนฮวาไปด้วย ถ้านางไม่พูดแบบนี้ ในห้องของนางคงจะกลายเป็นน้ำแข็งในอีกไม่ช้านานเป็นแน่
“ได้ยินเช่นนี้หนิงหนิงก็สบายใจเพคะ ท่านพี่เหวยหลงสบายดีนะเพคะ” ซานหนิงหนิงพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะหันไปมองซิวเหวยหลงเสียงหวานโดยไม่สนใจหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่ในห้องเช่นกัน
“ต้องขออภัย พอดีท่านพี่ในตอนนี้ใช้เสียงไม่ได้ เนื่องจากเมื่อคืนท่านพี่ใช้เสียงมากไปหน่อย” ซีเหลียนฮวาเมื่อเห็นซิวเหวยหลงนิ่งไม่ตอบก็เลยกล่าวตอบแทนแถมยังบอกอีกฝ่ายเป็นนัยๆ อีกด้วย แต่ไม่รู้จะรู้ความหมายนั้นหรือเปล่าก็เท่านั้น
“เป็นเช่นนี้เอง งั้นหนิงหนิงก็เบาใจเพคะที่ท่านพี่ไม่ได้หมางเมินหนิงหนิง” ซานหนิงหนิงถอนหายใจพลางเอ่ยออกมาอย่างโล่งอกโดยไม่สนใจจะหันไปพูดกับซีเหลียนฮวาด้วยซ้ำ
ซีเหลียนฮวามองซานหนิงหนิงก่อนจะแอบยิ้มนิดๆ มีคนหน้าด้านกว่าลูฟานเสียอีก
คิดจะจับท่านอ๋องมันไม่ง่ายหรอกนะ
หึหึ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 62 คิดจะจับท่านอ๋องมันไม่ง่ายหรอกนะ

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 62 คิดจะจับท่านอ๋องมันไม่ง่ายหรอกนะ

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้