เครื่องเสวยตรงหน้า ฮุ่ยหลินตี้ จัดการมันเสียเรียบร้อยเขาว่ายาปลุกกำหนัดกับน้ำแกงจึงจะออกฤิทธิได้ดี
มีมี่แค่ถอยออกมารอให้ทุกอย่างเป็ไปตามแผน
ก่อนหน้านั้น
“เจียงมีมี่ ถวายพระพรฝ่าา ถวายพระพรฮองเฮา”คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
“เจียงมีมี่ เ้ามาด้วยเื่ใดกัน”ฮองเฮาเองก็ขยับตัว ด้วยความรู้สึกสงสัย
“มีมี่ เดิมตั้งใจเก็บงำเรื่่องนี้แต่ด้วยเื่ทั้งหมดเกี่ยวพันกับราชสำนักและองค์ชายแม้จะไม่เกี่ยวข้องกับฝ่าาโดยตรง แต่มีบางอย่างที่ทำให้มีมี่คิดว่าฝ่าาทรง ผดุงความเป็ธรรมอย่างยิ่งคงไม่ปล่อยผ่านเื่นี้อย่างแน่นอน”
“เ้าประเเมินข้าสูงไปหรือไม่”ขันทีชรากระซิบข้างหูฮ่องเต้เบาๆ
“นางกล้าเข้ามาทั้งๆ ที่รู้ว่าตัวเองเป็คนของไทเฮาน่าแปลกยิ่งนัก”ฮ่องเต้พยักหน้าขึ้นลง
“มีมี่ เพียงแต่คิดว่า มีมี่เองแม้จะ คิดว่าตัวเองจะสามารถแก้ปัญหาได้ เพียงลำพัง แต่คงไม่หมดจดเท่าฝ่าาเป็แน่”กระหยิ่มในใจ
“เื่ใดกันเ้าถึงกับให้ข้าต้องแก้ปัญหา”
“ฮุ่ยหลินตี้”หากจะเล่าให้ใครสักคนฟังหากจะพูดกับใครสักคน ต้องเป็คนที่ปกป้องมีมี่และเทียนหลันเซ่อได้ ครั้งนี้ยิ่งจะได้แสดงความจริงใจให้ฝ่าาเห็นว่าเทียนหลันเซ่อไม่ได้รับรู้เื่ราวการแต่ง ทั้งมีมี่และฮุ่ยหลินเข้ามาในจวนเซ่อเซ่อ เป็จุดประสงค์ของไทเฮาเทียนหลันเซงว่อก็เพียงหมากกตัวหนึ่งเช่นกันจึงสามารถ เบนเข็มความระแวงสงสัยไปยังไทเฮาหาใช่เทียนหลันเซ่อ ยิ่งจะทำให้ความสัมพันธ์ที่ง่อนแง่นของพ่อลูกดีขึ้น
“อืมเสด็จพี่ มีมี่พูดมามีส่วนถูกไทเฮาพยายามส่งคนเข้าไปในวตำหนักเซ่อเซ่อ เพื่อสิ่งใดกันหากไม่ใช่เพราะ้าให้นางเป็ที่โปรดปรานของ เทียนหลันเซ่อแล้ว จงใจ บงการเขา”
“เื่นี้ข้าไม่เห็นว่าจะเกี่ยวข้องอะไรกับข้าหากไทเฮาส่งพวกเ้าที่เป็บุตรีของสี่ตระกูลใหญ่เข้าไปข้าก็แค่ปลดพวกเขาออกจากตำแหน่งที่มีอำนาจเกินใครไปทีละคนก็เท่านั้น”
“เสด็จพี่”ฮองเฮาเหมือนอยากจะกล่าวคำพูดบางอย่างแต่ด้วยฐานะจึงไม่อาจพูดออกมาเกรงว่ายิ่งจะทำให้ฮ่องเต้ ระแวงเทียนหลันเซ่อยิ่งกว่าเดิม
“ทำเช่นนั้นเป็เพียงการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ ขุนนางใหญ่สี่ตระกูลล้วนสั่งสมบารมี แม้จะปลดพวกเขาทว่ายิ่งสร้างความคับแค้นเกลียดชังมิสู้ฝ่าา เก็บพวกเขาไว้ ให้การปกป้องและดึงเขาพวกเสีย ไทเฮา เองก็จะแพ้ภัยไปในที่สุด”
“ข้าเข้าใจแล้ว แผนการที่เ้าว่ามา แม้จะดู ไม่มีใครต้องาเ็ทว่า ฮู่ยหลินตี้นางจะยินดีดื่มยาของไทเฮาให้เ้ามาง่ายดายอย่างนั้นหรือ แล้วเ้าคิดได้อย่างไรว่าเป็แค่เพียงยาปลุกกำหนัด”คือสิ่งที่มีมี่สงสัยที่สุดว่าเพียงยาปลุกกำหนัดทำไมต้องให้มีมี่มา ความจริงก็ให้ เทียนหลันเซ่อสลบแกล้งให้ฮุ่ยหลินตี้เข้ามาในห้องพอเช้าก็มาจับควายเข้าคอกก็เท่านั้นไม่จำเป็ต้องให้ยา หรือเพื่อให้แน่ใจว่าอย่างไรเสียเทียนหลันเซ่อก็ต้องตึกโต๊ะตึกตึก กับฮุ่ยหลินตี้ไปแล้วหวังการภายหน้า ฮุ่ยหลินตี้อาจท้องหรืออาจนับวันนับคืนไข่ตกของผู้หญิงมาเพื่อให้เกิดความมั่นใจสุดๆ
“เช่นนั้นมีมี่จึงอย่างให้ฝ่าา บัญชาให้หมอหลวงตรวจดูสรรพคุณของยาในห่อนี้ ด้วย ไทเฮาไม่ใช่ผู้ที่วางใจได้หากยานี้สร้างผลร้ายแรงให้กับร่างกาย”
“ตามหมอหลวง”
“ฝ่าายาปลุกกำหนัดชนิดนี้ออกฤิทธิ รุนแรงยิ่ง ไม่มียาถอนพิษ หากกินเข้าไป ต้องใช้เวลาถึงห้าชั่วยามจึงหมดฤิทธิ”
“เ้ารู้อย่างนี้แล้วจะจัดการอย่างไรต่อไป”ฮองเอาเอ่ยปากถาม
“มีมี่จะจัดการเื่นี้เอง แต่ตอนนี้ฝ่าาเพียงแค่….ช่วยมีมี่บางอย่าง”
ตำหนักไทเฮา
“ไทเฮา นางช่างกล้า เข้าเฝ้าฮ่องเต้”
“555อืม ดีแล้ว คิดหรือว่าฝ่าาจะเชื่อใจนางในเมื่อข้าวางหมากไว้ นางก็แค่เพียงหมากของข้าที่ฝ่าารู้จักดี”
“ฝ่าาให้ขันทีจับตัวนางโยนออกจากตำหนักของฝ่าาอย่างสิ้นเยื่อใย”
“555หลันเซ่อฮ่องเต้ลูกของข้าข้าเลี้ยงมาเองกับมือมีเหรือจะไม่รู้ว่า เขาจะวางตัวเช่นไรคนอย่างเขายอมหักไม่ยอมงอ ไม่มีทางรอมชอมไล่นางออกมายังน้อยไปด้วยซ้ำ”
ตำหนักเซ่อเซ่อหลังจากนั้น
“เ้าไปรอองค์ชายที่ห้องบรรทมขององค์ชายก่อน เมื่อค่ำลง ข้าจึงจะให้องค์ชายกลับไปที่ห้องเพื่อเ้าจะได้จัดการตามแผนการที่วางไว้”
“ฮะแฮ่ม” เทียนหลันเซ่อแกล้งกระแอมเบาๆ ฮุ่ยหลินตี้รีบลุกไปทันที
เมื่ออยู่สองต่อสอง
“มีมี่เ้าแน่ใจหรือ”ลุกขึ้นกอดรวบเอวบางจากด้านหลัง
“อย่ามาทำเป็อ้อนมีมี่ทำทุกอย่างเพื่องค์ชาย เข้าไปหานางได้แล้ว แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าห้ามแตะต้องตัวนาง แล้วที่สำคัญต้องปิดไฟในห้องให้มืดที่สุดเท่าที่จะมืดได้”
“ข้า ข้ากลัวว่า”
“องค์ชายอย่างบอกนะว่ากลัวว่าจะเผลอใจเผลอกายไปกับนาง”
“ไม่มีทาง”
“นางไม่ใช่ในแบบที่ข้าชอบ ที่ข้าชอบจะต้อง แบบนี้”กดริมฝีปากกับปากบาง หอมหวานนุ่มนวล ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ มีมี่ผลักอกกว้าง
“ห้ามเผลอใจ เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นมีมี่โกรธยันลูกบวช”
“ลูกบวช”
“ไม่รุ้ล่ะห้าม ยอมนาง นางจะต้องจู่โจมอย่างที่สุดสติสตังนางก็จะไม่มี องค์ชายเพียงแค่ปิดไฟที่เหลือมีมี่จัดการเอง”
เครื่องเสวยตรงหน้า ฮุ่ยหลินตี้ จัดการมันเสียเรียบร้อยเขาว่ายาปลุกกำหนัดกับน้ำแกงจึงจะออกฤิทธิได้ดี
มีมี่แค่ถอยออกมารอให้ทุกอย่างเป็ไปตามแผน
ก่อนหน้านั้น
“เจียงมีมี่ ถวายพระพรฝ่าา ถวายพระพรฮองเฮา”คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
“เจียงมีมี่ เ้ามาด้วยเื่ใดกัน”ฮองเฮาเองก็ขยับตัว ด้วยความรู้สึกสงสัย
“มีมี่ เดิมตั้งใจเก็บงำเรื่่องนี้แต่ด้วยเื่ทั้งหมดเกี่ยวพันกับราชสำนักและองค์ชายแม้จะไม่เกี่ยวข้องกับฝ่าาโดยตรง แต่มีบางอย่างที่ทำให้มีมี่คิดว่าฝ่าาทรง ผดุงความเป็ธรรมอย่างยิ่งคงไม่ปล่อยผ่านเื่นี้อย่างแน่นอน”
“เ้าประเเมินข้าสูงไปหรือไม่”ขันทีชรากระซิบข้างหูฮ่องเต้เบาๆ
“นางกล้าเข้ามาทั้งๆ ที่รู้ว่าตัวเองเป็คนของไทเฮาน่าแปลกยิ่งนัก”ฮ่องเต้พยักหน้าขึ้นลง
“มีมี่ เพียงแต่คิดว่า มีมี่เองแม้จะ คิดว่าตัวเองจะสามารถแก้ปัญหาได้ เพียงลำพัง แต่คงไม่หมดจดเท่าฝ่าาเป็แน่”กระหยิ่มในใจ
“เื่ใดกันเ้าถึงกับให้ข้าต้องแก้ปัญหา”
“ฮุ่ยหลินตี้”หากจะเล่าให้ใครสักคนฟังหากจะพูดกับใครสักคน ต้องเป็คนที่ปกป้องมีมี่และเทียนหลันเซ่อได้ ครั้งนี้ยิ่งจะได้แสดงความจริงใจให้ฝ่าาเห็นว่าเทียนหลันเซ่อไม่ได้รับรู้เื่ราวการแต่ง ทั้งมีมี่และฮุ่ยหลินเข้ามาในจวนเซ่อเซ่อ เป็จุดประสงค์ของไทเฮาเทียนหลันเซงว่อก็เพียงหมากกตัวหนึ่งเช่นกันจึงสามารถ เบนเข็มความระแวงสงสัยไปยังไทเฮาหาใช่เทียนหลันเซ่อ ยิ่งจะทำให้ความสัมพันธ์ที่ง่อนแง่นของพ่อลูกดีขึ้น
“อืมเสด็จพี่ มีมี่พูดมามีส่วนถูกไทเฮาพยายามส่งคนเข้าไปในวตำหนักเซ่อเซ่อ เพื่อสิ่งใดกันหากไม่ใช่เพราะ้าให้นางเป็ที่โปรดปรานของ เทียนหลันเซ่อแล้ว จงใจ บงการเขา”
“เื่นี้ข้าไม่เห็นว่าจะเกี่ยวข้องอะไรกับข้าหากไทเฮาส่งพวกเ้าที่เป็บุตรีของสี่ตระกูลใหญ่เข้าไปข้าก็แค่ปลดพวกเขาออกจากตำแหน่งที่มีอำนาจเกินใครไปทีละคนก็เท่านั้น”
“เสด็จพี่”ฮองเฮาเหมือนอยากจะกล่าวคำพูดบางอย่างแต่ด้วยฐานะจึงไม่อาจพูดออกมาเกรงว่ายิ่งจะทำให้ฮ่องเต้ ระแวงเทียนหลันเซ่อยิ่งกว่าเดิม
“ทำเช่นนั้นเป็เพียงการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ ขุนนางใหญ่สี่ตระกูลล้วนสั่งสมบารมี แม้จะปลดพวกเขาทว่ายิ่งสร้างความคับแค้นเกลียดชังมิสู้ฝ่าา เก็บพวกเขาไว้ ให้การปกป้องและดึงเขาพวกเสีย ไทเฮา เองก็จะแพ้ภัยไปในที่สุด”
“ข้าเข้าใจแล้ว แผนการที่เ้าว่ามา แม้จะดู ไม่มีใครต้องาเ็ทว่า ฮู่ยหลินตี้นางจะยินดีดื่มยาของไทเฮาให้เ้ามาง่ายดายอย่างนั้นหรือ แล้วเ้าคิดได้อย่างไรว่าเป็แค่เพียงยาปลุกกำหนัด”คือสิ่งที่มีมี่สงสัยที่สุดว่าเพียงยาปลุกกำหนัดทำไมต้องให้มีมี่มา ความจริงก็ให้ เทียนหลันเซ่อสลบแกล้งให้ฮุ่ยหลินตี้เข้ามาในห้องพอเช้าก็มาจับควายเข้าคอกก็เท่านั้นไม่จำเป็ต้องให้ยา หรือเพื่อให้แน่ใจว่าอย่างไรเสียเทียนหลันเซ่อก็ต้องตึกโต๊ะตึกตึก กับฮุ่ยหลินตี้ไปแล้วหวังการภายหน้า ฮุ่ยหลินตี้อาจท้องหรืออาจนับวันนับคืนไข่ตกของผู้หญิงมาเพื่อให้เกิดความมั่นใจสุดๆ
“เช่นนั้นมีมี่จึงอย่างให้ฝ่าา บัญชาให้หมอหลวงตรวจดูสรรพคุณของยาในห่อนี้ ด้วย ไทเฮาไม่ใช่ผู้ที่วางใจได้หากยานี้สร้างผลร้ายแรงให้กับร่างกาย”
“ตามหมอหลวง”
“ฝ่าายาปลุกกำหนัดชนิดนี้ออกฤิทธิ รุนแรงยิ่ง ไม่มียาถอนพิษ หากกินเข้าไป ต้องใช้เวลาถึงห้าชั่วยามจึงหมดฤิทธิ”
“เ้ารู้อย่างนี้แล้วจะจัดการอย่างไรต่อไป”ฮองเอาเอ่ยปากถาม
“มีมี่จะจัดการเื่นี้เอง แต่ตอนนี้ฝ่าาเพียงแค่….ช่วยมีมี่บางอย่าง”
ตำหนักไทเฮา
“ไทเฮา นางช่างกล้า เข้าเฝ้าฮ่องเต้”
“555อืม ดีแล้ว คิดหรือว่าฝ่าาจะเชื่อใจนางในเมื่อข้าวางหมากไว้ นางก็แค่เพียงหมากของข้าที่ฝ่าารู้จักดี”
“ฝ่าาให้ขันทีจับตัวนางโยนออกจากตำหนักของฝ่าาอย่างสิ้นเยื่อใย”
“555หลันเซ่อฮ่องเต้ลูกของข้าข้าเลี้ยงมาเองกับมือมีเหรือจะไม่รู้ว่า เขาจะวางตัวเช่นไรคนอย่างเขายอมหักไม่ยอมงอ ไม่มีทางรอมชอมไล่นางออกมายังน้อยไปด้วยซ้ำ”
ตำหนักเซ่อเซ่อหลังจากนั้น
“เ้าไปรอองค์ชายที่ห้องบรรทมขององค์ชายก่อน เมื่อค่ำลง ข้าจึงจะให้องค์ชายกลับไปที่ห้องเพื่อเ้าจะได้จัดการตามแผนการที่วางไว้”
“ฮะแฮ่ม” เทียนหลันเซ่อแกล้งกระแอมเบาๆ ฮุ่ยหลินตี้รีบลุกไปทันที
เมื่ออยู่สองต่อสอง
“มีมี่เ้าแน่ใจหรือ”ลุกขึ้นกอดรวบเอวบางจากด้านหลัง
“อย่ามาทำเป็อ้อนมีมี่ทำทุกอย่างเพื่องค์ชาย เข้าไปหานางได้แล้ว แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าห้ามแตะต้องตัวนาง แล้วที่สำคัญต้องปิดไฟในห้องให้มืดที่สุดเท่าที่จะมืดได้”
“ข้า ข้ากลัวว่า”
“องค์ชายอย่างบอกนะว่ากลัวว่าจะเผลอใจเผลอกายไปกับนาง”
“ไม่มีทาง”
“นางไม่ใช่ในแบบที่ข้าชอบ ที่ข้าชอบจะต้อง แบบนี้”กดริมฝีปากกับปากบาง หอมหวานนุ่มนวล ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ มีมี่ผลักอกกว้าง
“ห้ามเผลอใจ เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นมีมี่โกรธยันลูกบวช”
“ลูกบวช”
“ไม่รุ้ล่ะห้าม ยอมนาง นางจะต้องจู่โจมอย่างที่สุดสติสตังนางก็จะไม่มี องค์ชายเพียงแค่ปิดไฟที่เหลือมีมี่จัดการเอง”
871
