แล้วไอ้เต้มันก็กลับลงไปผมกับพี่มันยืนมองกันซักพัก พี่มันก็เดินเข้าห้องไปผมก็หน้าด้านเดินตามพี่มันเข้าไป
พี่มันนอนลงที่โซฟาทำให้ผมต้องยืนโด่อยู่กลางห้อง ผมเดินเข้าไปใกล้ๆพี่มันแล้วแตะๆที่แขนพี่มันดูตัวร้อนนะ พี่มันป่วย
“พี่ไม่สบาย กินยารึยัง”
“…”
พี่มันงอนกูจริงๆด้วยนอนหลับตาไม่ยอมมองหน้ากูเลย
“ไอ้พี่ปืน กูถามไม่ได้ยินรึไง”
กูเริ่มหมดความอดทนแล้วนะนี่กูง้อขนาดนี้แล้ว พี่ธันงอนกู ก็ยังไม่เคยลงทุนง้อเลย
“ปวดหัว หนาวด้วย”
หืม ก็พี่มึงเล่นเปิดแอร์เย็นซะขนาดนี้ผมเดินไปหยิบรีโมทย์แอร์เพื่อปรับอุณหภูมิ
“กินอะไรรึยัง”
ผมเห็นขวดเบียร์วางอยู่ข้างๆโซฟา 3-4 ขวด พี่มันกินเบียร์แล้วก็นอนตากแอร์ ถึงได้ป่วยไง
“ยัง…ไม่หิว”
“ป่วยก็ต้องกินข้าว กินยา”
ผมเดินไปดูที่ตู้เย็นไม่มีอะไรกินได้เลย
“เดี๋ยวจะไปซื้อของข้างล่าง อยากกินอะไรข้าวต้มมั้ย?”
“…”
ไม่ตอบกูอีก กูสรุปให้เลยแล้วกันข้าวต้มร้านสะดวกซื้อ อย่าหวังว่ากูจะทำให้กิน ทอดไข่กูยังทอดใหม้ได้ ข้าวต้มไม่ต้องห่วง แดกไม่ได้แน่นอน แล้วผมก็เดินลงไปข้างล่าง ซื้อข้าวต้ม ข้าวกล่องอีก 2-3 กล่อง ยาแก้ไข้ แล้วก็ขนม แล้วก็แวะเอากระเป๋าที่ชั้นล่าง กูกะอาศัยอยู่นี่จนกว่าจะคุยกันรู้เื่แหละเปิดประตูห้องเข้าไปไอ้พี่ปืนยังคงนอนที่เดิม
“เดี๋ยวกูเอาไปใส่ถ้วยให้”
กับพี่กูเองยังไม่เคยบริการดีขนาดนี้นะบอกไว้เลย พี่มึงคนแรก แล้วผมก็เอาถ้วยมาวางที่โต๊ะกระจกข้างโซฟา
“ลุกมากินข้าว จะได้กินยา”
“…”
“เร็วๆ อย่าดื้อ”
พี่มึงเป็เด็ก 3 ขวบรึไง เดี๋ยวกูตีด้วยไม้เรียว แล้วพี่มันก็ลุกขึ้นนั่ง
“ป้อนหน่อย”
“…”
หืม? ให้กูป้อน ทำตัวได้น่ารักมากเกินไป
“ไม่ป้อนก็ไม่กิน”
ผมถอนหายใจแรงๆใส่พี่มัน บ๊ะ! ไอ้พี่ปืนนี้ผมจะทำไงได้ล่ะ ก็ต้องป้อนพี่มันไง ผมตักข้าวต้มไปจ่อที่ปากพี่มัน
“อ้าปาก อ้าม คนเก่งกินข้าวครับ”
พี่มันหน้าเหวอแต่เห็นมันแอบยิ้มที่มุมปากนะ ผมก็ป้อนข้าวพี่มันไปจนหมดแล้วก็ค้นยาที่ซื้อมาให้พี่มันพร้อมกับรินน้ำให้ พี่มันก็รับไปกินโดยดี
“ทำไมถึงไม่สบายได้”
“…”
“โกรธกูเหรอ”
“…”
ทีนี้ล่ะทำเป็ใบ้แดก ไม่ตอบกูเลย
“เอ่อ กูขโทษ ที่ปฏิเสธไม่ไปบ้านพี่มึงแต่กูก็ไม่รู้หรอกนะว่าพ่อของพี่จะคิดยังไง ที่ลูกชายพาผู้ชายเข้าบ้านถ้าเป็คนอื่นเขาอาจจะไม่ยอมรับ กูกลัวอ่ะ”
ผมกลัวนะกลัวพ่อพี่มันโกรธพี่ปืน กลัวเขาจะไม่ชอบผม
“หอมแก้มกูก่อน กูถึงจะหายโกรธ”
“หืม จะบ้าเหรอ”
พี่มึงไม่ค่ยหน้าด้านเลยนะ กูลงทุนง้อขนาดนี้ยังจะให้กูหอมแก้มอีก
“กูพูดจริง ตอนนี้กูงอนมากๆ”
พี่มึงงอนแล้วคิดว่าน่ารักมั้ยทำไมกล้าที่จะทำ
“อาบน้ำบ้างรึเปล่า”
ดูสภาพแล้วไม่อาบมากี่วันแล้วจะให้กูหอมแก้ม
“…”
“กูเช็ดตัวให้ จะได้นอน พี่มึงไปรอในห้อง”
แล้วผมก็ลุกไปโทรหาพี่ธันบอกว่าจะกลับช้าหน่อยต้องง้อไอ้กอลิล่าหน้าหล่อก่อน เฮ้อ ชีวิตกูแทนที่จะได้ง้อสาว กลับต้องมาง้อหนุ่มแล้วผมก็ไปหากะละมัง พร้อมผ้าขนหนูเดินตามพี่มันไปในห้อง
พอเข้าไปก็เห็นพี่มันนอนอยู่บนเตียงรอแล้วรู้สึกจะพูดง่ายกว่ากินข้าวนะ
“ถอดเสื้อให้หน่อย”
“หืม ถอดเองดิ ไม่คิดว่ามันเยอะไปรึงไง”
“งั้นไม่ให้เช็ด”
เฮ้ย ว่าแล้วว่าทำไมมันง่ายนักเล่นกูแล้วไอ้พี่ปืน
“เฮ้อออ กูก็นึกว่ามีแฟนอายุ 3 ขวบ เอ้า ยกมือขึ้นครับเด็กดี”
“หึ”
พี่มันแอบยิ้มอีกแล้วน่าถีบฉิบหาย อ่อ ไม่ได้ๆ พี่มันเป็คนป่วย แล้วผมก็ถอดเสื้อให้พี่มัน หุ่นดีฉิบหายกล้ามท้องโคตรเซ็กซี่อ่ะ ผมแอบเหลือบมองแว๊บนึง ไม่ได้มองนานเล๊ย
“กางเกงด้วย”
“นี่ไอ้พี่ปืน ล้อกูเล่นรึเปล่า”
“…”
พี่มันยักคิ้ว 2 จึก แล้วยิ้มแบบที่ทำเป็ประจำ หัวใจผมจะละลาย แล้วผมจะทำไงได้ก็ต้องถอดให้มันแล้วเช็ดตัวให้อย่างรวดเร็ว ใจกูแต้นแรงฉิบหายตอนที่ถูขากับหน้าท้องพี่มัน เฮ้อ เืกำเดาแทบไหล เอ้ย ไม่ใช่ ผมไม่ได้ลามกนะแล้วผมก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าให้พี่มันใส่ เสื้อบอลเต็มตู้อ่ะ
“นอนได้แล้วครับเด็กดี”
“มึงจะไม่หนีกลับใช่มั้ย”
“กลัวกูหนีกลับเหรอ”
“อืม กูยังไม่หายงอนเลย”
“…”
เอาวะ ไหนๆก็ไหนๆแล้วจะยอมขาดทุนอีกซักหน่อยจะเป็ไร ผมยื่นจมูกไปแตะๆที่แก้มพี่มันเบาๆ
“มีน…”
เสียงพี่มันแหบพร่าอ๋อย ใจสั่นอ่ะ พี่มันค่อยๆหันหน้ามา ปากเราแตะกันเบาๆแล้วพี่มันก็กดย้ำๆลงมาที่ริมฝีปากผม 2-3 ครั้งแล้วพี่มันก็ผละออก ริมฝีปากพี่มันร้อนมากเลย คงเพราะพิษไข้ โอย! กูจะเป็ลม หน้ากูร้อนจนจะต้มไข่ได้แล้ว อ๊ากๆๆ อยากพ่นไฟเลย รีบถอยตัวออกห่าง
“พี่…แม่ง”
ผมรีบเอามือปิดปาก ฉิบหาย เสียหายหลายแสนจูบแรกของกู ถึงจะเป็แบแตะๆก็เหอะ
“กูหายงอนแล้ว”
แล้วพี่มันก็ยิ้มแบบที่ผมสามารถละลายหายไปได้ในหนึ่งนาที หัวใจกูล้มเหลวฉับพลันทันที
“เออ แม่ง กูขาดทุนเลย นอนได้แล้ว”
แล้วผมก็รีบเดินออกมาจากห้องพี่มันนี่ขนาดพี่มันป่วยกูยังโดนขนาดนี้ ถ้าไม่ป่วยกูจะรอดมั้ย…
สงสัยผมต้องลองต้มข้าวต้มให้พี่มันกินซักหน่อยแต่กูทำไม่เป็ ดูยูทูปก็ได้วะ เดี๋ยวผมต้องลงไปซื้อของสดซะแล้ว
แล้วผมก็ลงไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อก็ดีนะ มีแม้กระทั่งหมูบด ผักสด ต้นหอมผักชีที่ผมเกลียดก็ยังมี
ผมเดินเข้าห้องนอนพี่มันไปเพิ่งสังเกตุเห็น ผ้าปูที่นอนที่ปูอยู่ตอนนี้คือผืนสีเทาที่เคยไปซื้อกัน ผ้าห่มปลอกหมอนก็ยังสีเทา ภายในห้องไม่ได้มีอะไรตกแต่งมาก พี่มันยังคงนอนหลับดูสีหน้าดีขึ้นมากแล้ว ตัวก็ไม่ร้อนมาก หลังจากนั้นผมก็มาลองทำข้าวต้ม
“เฮ้ย ก็อร่อยดีนี่หว่า กูก็ทำได้นะเนี่ย”
ผมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ กูก็ทำกับข้าวเป็ผมแยกต้นหอมผักชีไว้ เพราะต้องกินข้าวต้มด้วยเหมือนกัน ทำเองกินเองนักเลงพอ
“ทำอะไร”
เสียงพี่มันเดินออกมาจากห้อง
“ตื่นแล้วเหรอ หายปวดหัวรึยัง”
“อืม”
พี่มันพยักหน้าน้อยๆ
“ตัวยังร้อนอยู่รึเปล่า”
ผมเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากพี่มันต้องเขย่งหน่อยๆ พี่มันสูงฉิบหาย ตัวไม่ร้อนมากแล้ว พี่มันจับมือผมไว้
“กูรู้สึกดีนะ ที่มึงเป็ห่วงกูแต่ถ้ากูยังไม่ใช่สำหรับมึง ก็อย่าทำอย่างนี้เลย”
พี่ปืนมองผมด้วยสายตาตัดพ้ออย่างแรงสงสารอ่ะ ทำไมพี่มึงอ้อนขนาดนี้
“พี่มึง…ก็ใช่นะ”
กูเขินเลย ฉิบหายใจกูเต้นแรงหน้าร้อนผ่าวหรือว่ากูติดไข้พี่มันวะ
“หืม มึงหมายถึง กู…ใช่”
ผมพยักหน้าหงึกๆตอนนี้ไม่คิดจะเล่นตัวแล้ว แต่ก็ยังกลัวนะ แต่กลัวพี่มันไม่ยอมคุยด้วยมากกว่า
“ไอ้เตี้ย…”
พี่มันกอดผมแน่นเลย อ๊ากกกกูจะละลายลงไปกองกับพื้นแล้ว
“ปล่อยกูเลย เยอะไปแล้ว ไปกินข้าว จะได้กินยาอีก”
“กูขออาบน้ำก่อน ยังไม่อาบั้แ่เมื่อวาน”
“…นั่นดิ ว่าเหม็นๆอะไร”
เอ่อ ไม่จริงหรอกครับพี่มันตัวไม่ได้เหม็นเลย
“…”
พี่มันยิ้มครับ โลกสดใสขึ้นมาทันตา หล่อฉิบหายหน้ากูร้อนเลยหรือกูจะเป็ไข้ขึ้นมาจริงๆ
“ข้าวต้มรสชาติเป็ไง กูทำเองเลยนะ”
“อืม อร่อย มึงทำเก่งนะ”
“ดีแล้ว กูไม่เคยทำให้ใครกินเลยนะพี่มึงคนแรกเลยนะ”
จงภูมิใจไว้ซะด้วยขนาดคนในครอบครัวกูยังไม่ลงทุนขนาดนี้เลย
“อืม…ขอบคุณครับ”
คนป่วยยิ้มหน้าบานเป็จานดาวเทียวนี่กูยังสงสัยว่าพี่มึงแกล้งป่วยรึเปล่า?
หลังจากพี่มันกินข้าว กินยาผมก็ต้องบังคับมันให้เข้านอน ยากยิ่งกว่าเด็ก 3 ขวบอีก
“กูนอนเบื่อแล้ว”
พี่มันหน้างอ พี่มึงเป็เด็กน้อยรึไงกูอยากจะเอาไม้เรียวมาตีพี่มันจริงๆ
“พี่ยังไม่หาย ต้องนอนพักผ่อนเยอะๆ”
“แต่กูไม่อยากนอนแล้ว”
“พี่อย่าดื้อดิ”
กูทั้งผลักทั้งอยากถีบพี่มันเข้าห้องนอนไปวันนี้กูต้องนอนคอนโดพี่มันซะแล้ว คงต้องนอนที่โซฟานี่แหละ
หลังจากที่ได้เจอ ได้คุยกับพี่ปืนความรู้สึกกังวล ไม่สบายใจหายไปหมดแล้ว กูคงชอบพี่มันจริงๆแล้วสินะ เฮ้อ แล้วผมก็อาบน้ำแล้วมานอนเล่นเกม
Rrrrrrrrrrr
PotePakorn
พี่ปืนเป็ไงบ้าง
MarchMeen
ไข้ลดแล้ว
PotePakorn
ยังไงก็คุยกันดีๆอย่าทะเลาะกันนะ
MarchMeen
เออน่า ดีกันแล้ว
PotePakorn
เอองั้นก็ดีแล้ว
มึงกลับวันไหนก็บอกกูได้
เดี๋ยวกูจะไปรับพี่ออมด้วย
MarchMeen
พี่ออมจะไปค้างบ้านมึงเหรอ
PotePakorn
เออดิ
MarchMeen
เออๆอาจจะ 2-3 วัน
ผมก็กะว่าพอพี่ปืนหายก็จะนั่งรถตู้กลับบ้านแหละก็กลัวพี่ธันจะรู้ว่าไม่ได้กลับพร้อมไอ้เต้ เดี๋ยวงานเข้า หูชาพอดี
“พี่หิวน้ำเหรอ?”
ไอ้พี่ปืนเดินออกมาจากห้องนอนของมันหน้าตาดูมึนๆ แต่ก็ดูสดใสขึ้น
“เปล่า…มึงจะนอนตรงนี้เหรอเข้าไปนอนในห้องกับกูสิ”
“หือ ไม่เป็ไร กูนอนได้”
เดี๋ยวติดไข้พี่มึงแล้วอีกอย่างกูก็กลัวพี่มึงด้วย อันตรายกับหัวใจกูอีก
“ไปนอนในห้อง”
“…”
“กูไม่ทำอะไรหรอกน่า”
“…”
“ถ้ามึงไม่ยอม…”
ฮ่วย ถ้ากูยอมก็จะทำสินะ ไอ้พี่ปืนนี่มันชักจะเริ่มหื่น ั้แ่จูบกูแล้ว
“อืม เดี๋ยวไป เข้าห้องน้ำก่อน”
ผมต้องฉี่ก่อนนอนแล้วก็เดินเข้าห้องพี่มันไป ยืนลังเล มันจะดีเหรอว้า กูจะรอดมั้ยว้า
“…ขึ้นมา”
พี่มันตบเตียงปุ๊ๆ เชิญชวนแล้วก็ยิ้มมุมปาก
ใจผมสั่นรัว ตื่นเต้นฉิบหายได้นอนเตียงเดียวกับคนหล่อ กลิ่นหอมอ่อนๆของพี่มันอบอวลในห้องให้ความรู้สึกสบายอย่างประหลาด
ผมค่อยๆปีนขึ้นเตียงไปนอนข้างๆพี่มัน
“กูโทรหาพี่มึง ทำไมไม่รับสายเลย”
“กูไม่อยากได้ยินเสียงมึง”
“…”
“ไม่อยากเห็นหน้ามึง”
“…”
“กูกลัวกูตัดใจจากมึงไม่ได้”
ผมจ้องหน้าพี่มันแววตาพี่มันสื่อให้ผมได้เห็นความจริงจัง หนักแน่นจนผมใจเหลวเป็น้ำแล้วตอนนี้
“…กู เอ่อ ก็ไม่ได้จะเลิกซักหน่อย”
“แต่มึงปฏิเสธที่จะไปบ้านกู”
“ก็กูกลัวอ่ะ”
“…”
“กลัวพ่อของพี่จะโกรธ จะเกลียดโกรธกูยังพอว่า แล้วถ้าเขาโกรธพี่ล่ะ”
“พ่อกูเป็คนมีเหตุผลไม่ทำอย่างนั้นหรอก”
“แต่…เอ่ออย่างพี่กูอ่ะ ถ้ามันรู้มันโกรธแน่ๆ มันอาจจะเอาปืนไล่ยิงพี่มึงก็ได้นะ”
“…มีน พี่มึงเขารู้นานแล้วนะ ว่ากูชอบมึงอ่ะ”
“ห๊ะ! พี่ว่าไงนะ”
“พี่มึงรู้นานแล้ว”
“…”
ฉิบหาย พี่มันรู้ได้ไง ขนาดกูยังไม่รู้เลย
“ก็มีมึงนี่แหละที่ไม่รู้”
“หืม ? ยังไงนะใครรู้อีก”
“กูว่ากูก็ค่อนข้างแสดงออกอย่างเปิดเผยนะ”
ทำไมกูโง่อ่ะ แสดงว่าที่ได้เต้กับดีนมันแซวบ่อยๆแสดงว่ามันรู้ อ่า…แต่กูไม่เชื่อเอง
“ร… เหรอ แล้วพี่เอ่อ…ชอบ เอ่อ ชอบกูได้ไงแล้วตอนไหนอ่ะ”
กูพูดไม่ถูกเลย ติดอ่างกระทันหันลิ้นพันกันไปหมด
“หึ…ไม่รู้สิ เดินชนกับมึงครั้งที่ 3 มั้ง”
“บ้าดิ เดินชนกันแล้วจะทำให้พี่มาชอบกูได้ไง”
“อืม ก็เห็นมึงหน้ามึนๆ กวนตีนๆ ก็น่ารักดี”
“อีกล่ะ ทำไมมีแต่คนชมกูว่าน่ารักทำไมไม่ชมกูว่าหล่อบ้างวะ”
“ใครชมมึงอีก”
หืม พี่มันเสียงแข็ง หายไข้แล้วซ่าเหรอ
“อืม พี่แทน พี่เจสซี่ พี่เดี่ยว พ…”
“พอเลย มึงห้ามไปฟังคนอื่น”
พี่มันกระชากแขนผม กูเจ็บนะ สัด
“ปล่อย กูเจ็บนะ”
“เอ่อ…ขอโทษ”
“กูชอบมึงนะมีน”
พี่ปืนลูบแก้มผมเบาๆ นิ้วโป้งไล้ไปมาอย่ามาทำให้กูเคลิ้ม เดี๋ยวได้เสีย
“เอ่อ… นอนเหอะ กูง่วงแล้ว”
“แล้วมึงอ่ะ”
อย่าถามกู กูเขิน
“อืม”
“อืม คือ?”
“ก็เออ ไง”
“เออ คือ อะไร?”
“ก็…ชอบ…”
เชี่ย หลอกให้กูพูดออกมาจนได้เขินจนจะแปลงร่างได้อยู่แล้ว
“หึ…”
พี่มันยิ้มกว้างเห็นฟันขาวขนาดปิดไฟนะเนี่ย พี่มึงใช้ยาสีฟันยี่ห้ออะไรวะ จะได้ใช้มั่ง
‘ฟอด’
พี่มึงหอมแก้มกูหื่นใส่กูทั้งวันเลยนะวันนี้ ขนาดไม่สบายนะ
“เฮ้ย ไอ้พี่ปืน เอาอีกแล้วนะ”
“อืม แก้มมึงหอมจัง”
หลังจากนั้นทั้งผมและพี่มันก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกผมพยายามข่มตานอน ห่า นอนไม่หลับ หันไปอีกทีพี่มันหลับแล้ว คงเพราะฤทธิ์ยาแต่พี่มึงทำกูตาค้างเลย
///////////// part ปืน///////////////
ไอ้เตี้ยอยู่เฝ้าไข้ผม ผมนี่รู้สึกหัวใจพองโตมากเลย เป็การป่วยที่คุ้มค่าจริงๆอยากป่วยนานๆ แกล้งอ้อนให้ไอ้เตี้ยมันโอ๋ มันบ่นนะแต่ก็ทำให้ทั้งป้อนข้าวทั้งเช็ดตัวแถมทำข้าวต้มให้อีก มันบอกว่าไม่เคยทำให้ใครกินแม้กระทั่งพี่มันผมนี่ยิ้มแก้มแทบแตก หลอกแต๊ะอั๋งมันบ้าง มันโวยวาย แต่ก็ยอม อยู่ใกล้ๆมันแล้วความพยายามที่จะไม่แตะเนื้อต้องตัวมันลดลงอย่างหนัก เหมือนตัวมันมีแรงดึงดูดนี่ผมเป็โรคจิตหรือเปล่า เฮ้อ อุตส่าห์ทำใจว่าอาจจะต้องปล่อยน้องมันไปจริงๆแต่พอเห็นหน้ามัน ผมก็ทำใจไม่ได้อยู่ดี ก็รักมันเข้าไปแล้วจะให้ผมทำยังไงได้
ไอ้เตี้ยมันบอกชอบผม แค่น้องมันบอกชอบก็ทำให้ผมดีใจ จนยิ้มกว้างปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว ดีใจกว่าสอบได้คะแนนเต็มอีกเป็เอามากนะผม
///////////// End ปืน///////////////
2K
