หลงไป๋ก้าวเดินออกมาจากที่ซ่อนด้วยท่าทีสบายๆท่ามกลางสายตาของคนทั้งหก ท่าทีเช่นนี้แน่นอนว่าสร้างความขุ่นเคืองให้กับกลุ่มโจรทั้งสี่เป็อย่างมากแต่มีหรือที่หลงไป๋จะเก็บเอามาใส่ใจในความคิดของเขาโจรเหล่านี้ก็ไม่ได้ต่างไปจากคนตายสักเท่าใดนัก
“เ้าเป็ใคร! ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่ามาแส่หาเื่ ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน”โจรคนที่เป็พี่รองเอ่ยออกมา สายตาจดจ้องไปที่ชายหนุ่มเบื้องหน้า ในใจของมันแม้ไม่ได้หวั่นเกรงอันใดแต่การที่ผู้อื่นสามารถหลบซ่อนตัวโดยที่มันไม่รู้สึกตัวทั้งที่มิได้อยู่ห่างออกไปมากนักเช่นนี้นับว่าสร้างความกังวลใจให้มันไม่น้อย
“ข้าเป็ใครหาได้สำคัญเ้าเพียงตอบข้ามาว่า พวกเ้ารู้จักหุบเขาราชสีห์ได้เช่นไร!” หลงไป๋พูออกไปช้าๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยเดิมที่เขาคิดว่าหลังจากที่ออกจากห้องหลับมาได้สักระยะค่อยสืบเสาะหาข่าวของหุบเขาราชสีห์มิคิดว่าจะได้พบกันรวดเร็วเช่นนี้
พวกโจรต่างหันไปมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมาโจรราคะจึงได้พูดขึ้นมาว่า
“ดี! ในเมื่อเ้ารู้ว่าพวกข้ามาจากที่ใด ก็รีบไสหัวไปได้แล้วอย่ามายุ่งเกี่ยวในเื่ที่ไม่สมควรเกี่ยวข้องพวกข้ามีธุระ คงไม่มีเวลาว่างมานั่งเสวนากับตัวไร้ค่าเช่นเ้า”
“พวกเ้านี่มันที่สุดแห่งตัวโง่งมเสียจริงอย่างพวกเ้าไม่โดนทุบตีเสียบ้าง ก็คงไม่ยอมพูดสิ่งที่มีสาระสินะ”หลงไป๋หยุดเกินพร้อมกับชักกระบี่พิรุณออกมา ท่ามกลางสายตาของคนทั้งหกกลุ่มโจรพอเห็นกระบี่พิรุณของหลงไป๋ก็ตาลุกวาวด้วยความละโมบโลภมาก ตัวกระบี่สีเงินเจือสีน้ำเงินครามอ่อนๆเพียงมองก็รับรู้ได้ทันที่ว่าเป็ของมีราคาค่างวด
“ฮ่าๆๆๆเ้าหนูในเมื่อมีของดีเช่นนี้ก็มอบมันมาให้พวกข้าซะ” รองหัวหน้าโจรพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม
“กระบี่เล่มนี้หรือ ได้สิข้ามอบให้เ้า!”พูจบหลงไป๋ก็ตวัดกระบี่ออกไป ยามสะบัดข้อมือวาดกระบี่แม้มีได้ดูรวดเร็วเท่าใดแต่โจรทั้งสี่คนบัดนี้มีหนึ่งหัวที่ถูกสะบั้นลงจากคอสายเืพลันพุ่งขึ้นฟ้าสาดกระจายไปในอากาศก่อนที่ร่างของคนที่บัดนี้ิญญาได้หลุดออกจากร่างไปแล้วค่อยทรุดก่อนจะล้มลงไปแน่นิ่งกับพื้น
“เ้าตัวบัดซบ!!! ตายซะเถอะ!”
“ข้าจะฆ่าเ้า!!”
“ไม่นะพี่รอง!” กลุ่มโจรเมื่อเห็นร่างของพี่รองล้มลงไปตาหน้าต่อตาต่างพากันเดือดดาลโหมกระโจนเข้าโจมตีใส่หลงไป๋ คมดาบทั้งสามฟาดฟันเข้าใส่หลงไป๋ อย่างรุนแรงดุดัน คมดาบนั้นกระจายครอบคลุมมาทั้งบนและล่างหากแต่กลับไม่สามารถกดดันหลงไป๋ได้แม้แต่น้อยหลงไป๋ขยับร่างเข้าหากลุ่มโจรอีกครั้งด้วยท่าร่างัทะยานประจำตระกูลหลงร่างของหลงไป๋พลันชะงักก่อนจะเบี่ยงทิศทางอย่างแปลกประหลาดกว่าที่พวกโจรจะรู้สึกตัวหลงไป๋ก็ไปปรากฏร่างอยู่ด้านหลังของพวกมันเรียบร้อยแล้ว
ไม่รอช้าหลงไปตวัดกระบี่ด้วยท่าพิรุณโปรยพริบตาร่างของสองโจรพลันเต็มไปด้วยาแนับไม่ถ้วน โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ
“เป็ไปไม่ได้! เ้าทำได้เช่นไรกัน”เป็เสียงของเ้าโจรราคะที่ร่ำร้องขึ้น เมื่อเห็นร่างของเพื่อนโจรล้มลงไปต่อหน้าต่อตาตนเองภาพของหลงไป๋ที่ถือกระบี่ที่ชุ่มไปด้วยโลหิตค่อยๆก้าวเข้ามาหามันอย่างช้าๆนั้นทำให้มันรู้สึกขนลุกขนพองร่างที่เต็มไปด้วยไขมันบัดนี้สั่นสะท้านประหนึ่งว่ามันอยู่ท่ามกลางกระแสลมหนาวในฤดูเหมันต์
หลงไป๋หัวเราะเบาๆก่อนจะค่อยๆเอากระบี่มาพาดไว้ที่คอของโจรราคะความรู้สึกเจ็บแปลบที่เกิดขึ้นบริเวณลำคอ สายโลหิตอุ่นๆที่ค่อยๆรินไหลจากแรงกดของกระบี่ทำให้มันละล่ำละลักพูดออกมาด้วยท่าทีเร่งรีบว่า
“ช้า ช้าก่อนนายท่านโปรดไว้ชีวิตข้าผู้นี้ไปเถอะ ข้าเป็เพียงโจรป่าตัวเล็กๆคนหนึ่งเท่านั้น”
“นั้นก็ขึ้นอยู่กับเ้าว่าจะสามารถตอบคำถามของข้าได้น่าฟังเพียงใด” หลงไป๋เหลือบมองรู้สึกดีใจไม่น้อยที่เขายังยั้งมือต่อโจรผู้นี้เอาไว้ ดูจากท่าทีขลาดเขลาของมันสิ่งที่เขา้ารู้คงได้มาไม่ยากเย็นแล้ว มองเห็นดังนั้นหลงไป๋จึงเอ่ยถามออกไป
“ข้ามีคำถามเล็กน้อย หวังเ้าคงไม่ขัดข้องข้อหนึ่ง พวกเ้าเป็ใครทำไมถึงมาดักปล้นแถวนี้”
“พวกข้าเป็กลุ่มโจรูเา”จ้าราคะที่บัดนี้ลงไปนั่งคุกเข่าเริ่มเล่า “พวกข้าเดิมเป็เพียงกลุ่มโจรขนาดเล็กที่คอยปล้นชิงอยู่ระหว่างหมู่บ้านแถบชายแดนจนถึงหุบเขาผาดำแห่งนี้แต่เมื่อไม่นานมานี้ท่านผู้นำได้เข้ารวบรวมกลุ่มโจรที่กระจัดกระจายกันเข้ามารวมเป็กลุ่มเดียวกันจนถึงตอนนี้มีไม่ต่ำกว่าห้าร้อยคนขอรับ”
“อย่างนั้นนายท่านที่พวกเ้าพูดถึงคงหมายถึงหัวหน้าใหญ่ของพวกหุบเขาราชสีห์สินะ ไม่น่าละเป็เพราะรวบรวมคนเช่นพวกเ้าเข้าไว้ถึงได้ดูมีอำนาจนักทีนี้บอกข้ามาว่าจากที่นี่หุบเขาราชสีห์ไปทางไหน”หลงไป๋คาดคั้นโจรราคะด้วยสายที่เต็มไปด้วยรังสีสังหารและเป็อีกครั้งที่ร่างของโจรเ้ากรรมสะท้านขึ้นมาด้วยความเหน็บหนาว
“ข้าไม่รู้อะไรไปมากกว่านี้แล้วนี่เป็ทั้งหมดที่ข้ารู้แล้วขอรับ” เ้าโจรพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน
“เป็เช่นนั้นจริงๆ” หลงไป๋จ้องมองไปยังโจรราคะ พร้อมๆ กับกดคมกระบี่ลงเนื้อโจรมากกว่าเดิมเ้าโจรที่รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นเรื่อยๆ ก็ร้องโวยวายน้ำหูน้ำตาไหลขึ้นมาว่า
“จริงๆนะขอรับ ข้าพูดจริงๆนะขอรับ”
“ข้าบอกกเ้าแล้วมิใช่หรือว่าคำตอบของเ้ามันเป็ตัวกำหนดชีวิต! ชีวิตของเ้าคงมีค่าแค่คำโกหกเหล่านี้สินะ” หลงไป๋ไม่พูดเปล่าเตรียมตวัดกระบี่สะบั้นคอโจรราคะให้ดับดิ้นเ้าโจรที่เห็นดังนั้นด้วยความกลัวตายจึงร่ำร้องออกมาด้วยความรวดเร็วว่า
“ข้ามีแผนที่ขอรับ ข้ามีแผน...”หลงไป๋เหลือบมองเพียงพริบตาก่อนที่จะวาดกระบี่สะบันคอโจรราคะจนขาดกระเด็นเืสายกระจายเปรอะเปื้อนไปตามเนื้อตัวของเขา
“ข้าไม่ได้ให้โอกาสใครโดยง่ายและเ้าเลือกทิ้งมันเอง” พูดจบหลงไป๋เก็บกระบี่พิรุณ ก่อนจะเข้าไปค้นร่างโจรทั้งสี่นอกจากแผนที่ที่โจรราคะมีแล้ว เข้ายังพบเงินจำนวนหนึ่ง นับได้ถึงร้อยเหรียญเงินดูท่ากลุ่มโจรเหล่านี้คงดักปล้นผู้คนมาไม่น้อยนอกจากเงินทองและแผนที่เส้นทางไปหุบเขาราชสีห์ หลงไป๋ไม่ได้หยิบเอาสิ่งใดมาอีก
ทางฝ่ายชายหนุ่มและเด็กหญิงที่เฝ้ามองเหตุการณ์สยองที่เกิดขึ้นตรงหน้านั้นเต็มไปด้วยความพรั่นพรึงชายหนุ่มตรงหน้าแม้จะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับตน แต่กลับโเี้อำมหิตนัก ถึงแม้ว่าคนเบื้องหน้าจะเป็โจรก็จริงแต่ก็สยบยอมแล้วเขากลับสะบั้นคอโจรโดยไม่มีท่าทีลังเลใด แม้เพียงกระพริบตาก็หาได้กระทำไม่เพียงคำเดียวที่ปรากฏขึ้นในใจของคนทั้งสองคงมีเพียงคำว่า อำมหิต! เพียงเท่านั้น
หญิงสาวที่เพิ่งหายจากอาการอาเจียนค่อยๆพยุงร่างของพี่ชายนางขึ้นพลางหันไปขอบคุณหลงไป๋ที่บัดนี้เพิ่งจัดการกับศพของโจรทั้งสี่เสร็จ
“ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็ใคร แต่ข้าขอขอบคุณท่านมากที่ช่วยชีวิตเราสองคนเอาไว้”หญิงสาวเอ่ยออกมาพร้อมกับแสดงสีหน้ากังวลเมื่อมองไปที่ร่างของชายหนุ่มผู้เป็พี่ชายที่บัดหน้าตาซีดเซียวไปกว่าเดิมมาก
“ใครบอกเ้ากันว่าข้ามาเพื่อช่วยชีวิตพวกเ้า”หลงไป๋เอ่ยออกมาเสียงเรียบ ทำเอาหญิงสาวที่เพิ่งกล่าวขอบคุณต้องตระหนกใไม่น้อย
พอกลับมาคิดดีดีทุกอย่างล้วนเป็จริง อย่างที่ชายหนุ่มตรงหน้าพูดเขายังไม่ได้เอ่ยออกมาสักคำว่ามาช่วยพวกเขาทั้งสองคนทุกอย่างเป็ตัวนางที่คิดไปเองทั้งนั้นเพียงแค่คิดหยาดน้ำตาก็หลั่งรินออกมาอาบสองแก้มกระนั้นเมื่อนึกถึงพี่ชายที่อาการย่ำแย่ลงไปทุกทีแล้วนางได้แต่ฝืนทำตัวเข้มแข็งต่อไปเท่านั้น
“ขออภัยท่านที่ข้าคิดไปเองแต่ข้าขอร้อง เพียงแค่ท่านช่วยเหลือเราสองพี่น้องสักครั้ง ไม่ว่าท่าน้าสิ่งใดข้าจะตอบแทนท่านทุกอย่าง”หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา แก้มสองข้างแดงระเรื่อเมื่อเห็นสายตาของชายหนุ่มเบื้องหน้าที่จดจ้องมายังตัวนางั้แ่หัวจรดเท้า
“เก็บความคิดของเ้าไปซะข้าหาได้พิสมัยอันใดตัวเ้า แต่เื่ตอบแทนแน่นอนว่าเ้าต้องกระทำอยู่แล้ว”หลงไป๋ค่อยๆเดินเข้ามาก่อนจะยกร่างของชายหนุ่มใกล้ตายขึ้นพาดหลัง “นำทางไปซะถ้าไม่อยากให้พี่ชายของเ้าตาย
หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะมองไปยังร่างพี่ชายด้วยความกังวล
“ได้ ตามข้ามาทางนี้”ว่าแล้วหญิงสาวก็นำทางหลงไป๋ไปในทันที ขณะลัดเลาะไปตามราวป่าหญิงสาวเหลือบมองไปยังหลงไป๋ที่หอบหิ้วร่างพี่ชายของนางไปด้วยแต่กลับไม่ได้ช้าไปกว่านางเลยด้วยความตกตะลึงก่อนจะทยอยตอบคำถามที่หลงไป๋ถามออกมาไม่หยุดแม้ว่าบางคำถามจะดูน่าประหลาดอย่างคำถามที่ว่าวันนี้เป็วันที่เท่าใด และที่นี่คือที่ไหนแม้กระนั้นนางก็ตอบหลงไป๋ด้วยความเต็มใจยิ่ง
“วันนี้คือวันที่สามเดือนเก้าปีที่หนึ่งร้อยสิบสี่ของราชวงศ์เย่เทียน”
“ที่นี่คือป่าหินดำนับเป็บริเวณรอบนอกของหุบเขาผาดำ จากตรงนี้หุบเขาผาดำนับว่าใกล้ที่สุดแล้วในการเดินทางไปเมืองชั้นตรีอย่างเมืองหินเหล็ก”หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยเสียงใสสะอาดน่าฟังผ่านไปสักครู่นางจึงหันมาบอกกับหลงไป๋ว่าตอนนี้นางได้มาถึงปากทางเข้าหุบเขาหินดำแล้ว
“เรามาถึงปากทางเข้าหุบเขาผาดำแล้ว”หลงไป๋พยักหน้าค่อยเดินไปข้างหน้าพลางมองดูสถานที่ที่เรียกว่าหุบเขาผาดำ
13K
![[Fic Bleach] ร่างสถิตย์สามโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731467468_41272897.webp)
