U.S. Base Al-Sukhna, Hims, Syria
"ผ่ามันออกกันเองได้ปะวะ" รอตที่เป็ห่วงพูดด้วยความร้อนรน
"ไอห่ามันไม่เหมือนควักเครื่องในไก่ออกมานะ" มาสติฟฟ์ตบเข้าไปที่ศีรษะรอตอย่างแรง
"เอาไงดี ปล่อยมันไว้งี้มันเืออกตายก่อนแน่" รอตพูด
ไม่นานก็มีเสียงบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามายังเต็นท์พักที่ตั้งแยกห่างจากฐานทัพราว 20 เมตร ทำให้ทั้งสี่หันขวับ "เธอเป็ใคร" พวกเขาพูดพร้อมกัน
หญิงสาวที่เข้ามาพร้อมกับทีมแพทย์อีก 2 คนไม่ตอบ แต่ไล่ให้พวกเขาออกไปให้พ้นทาง เธอเช็กอาการของคนที่นอนไม่รู้เื่บนเตียง สักพักจึงออกเสียงสั่ง" ช่วยพาเขาไปที่เต็นท์ผ่าตัดด่วน" ทีม Maddog มองกันอย่างงง ๆ
"ถ้าอยากให้เขาตายก็ยืนบื้ออยู่ตรงนั้นซะ" ได้ยินดังนั้นโร้ดจึงอุ้มวูล์ฟตามหน่วยแพทย์ไปไม่รอช้าส่วนคนอื่นรีบตามไปเช่นกัน
"รอตรงนี้นะคะ" พยาบาลสาวคนหนึ่งบอกให้ทั้ง 4 คนรอนอกห้องเพื่อป้องกันการติดเชื้อ
"ใครวะ เก่งมาจากไหน" รอตพูด
"ทีมแอสคลีเพียสไง นั่นคงเป็หัวหน้า" ฮัสกี้เดาความ
"ยัยหยิ่งผยองคนนั้นน่ะหรอ เฮอะ" รอตเบะปาก
"ถ้าเขารักษาวูล์ฟจนหายก็ควรขอบคุณเขานะ" ฮัสกี้เสนอ
"ฉันพูดคำนั้นกับคนอื่นไม่เป็" รอตว่า มาสติฟฟ์เองก็เห็นด้วย ส่วนโร้ดนิ่งไป
"พ่อสอนว่า คนที่มีน้ำใจช่วยเหลือเรา เราต้องขอบคุณสิ" ฮัสกี้เสียงเข้ม เธอเป็คนเดียวในกลุ่มที่มีท่าทีโอนอ่อนมากที่สุด เธอได้แต่นั่งถอนหายใจที่ทุกคนเงียบไปทั้งอย่างนั้นราวกับคำพูดเธอเป็เพียงอากาศธาตุ
.
.
.
Operation tent
"ที่นี่ที่ไหน" เสียงเด็กน้อยคนหนึ่งพูดขึ้นเมื่อลืมตา ละอองแสงจากหน้าต่างส่องเป็สายพุ่งเข้าั์ตาใส
"ทุกคน ไปไหน" หลังจากลืมตาได้เต็มดวง เธอกวาดสายตาไปรอบ ๆ ไม่พบพี่น้องที่นอนด้วยกัน
เด็กสาวพยายามลุกขึ้น แต่สองแขนเล็ก ๆ ถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ขนาดเขื่อง เท้าเล็ก ๆ เองก็เช่นกัน "ปล่อยนะโว้ย" เธอะโลั่นพยายามจะอย่างมากที่จะดิ้นให้หลุด แต่ไม่เป็ผล
"รอต โร้ด กี้ พี่มาสต์ อยู่ไหน" เด็กสาวะโลั่นหวังให้ใครสักคนได้ยิน
ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินเข้ามาใกล้ ๆ ห้องที่เธอนอนอยู่
แอ๊ด------กึง
"ใคร ?" คำถามที่ไร้คำตอบ
"เรียกหาฉันหรอ" เสียงของชายคนเดิมพูดขึ้นข้างหูเด็กสาวที่ไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้
มันใช้มือใหญ่บีบไปที่ใบหน้าเด็กสาวจนเธอต้องข่มความเ็ปจนเส้นเืปูดขึ้น "ขอร้องสิ ขอร้องให้ฉันไว้ชีวิตแก" มันพูดประโยคเดิมทุกครั้งเวลามาหาเธอ แต่อีกครั้งที่คำปฏิเสธเสียงเงียบไม่มีออกจากปากเด็กสาวสักนิด
"ไม่หรอ? ดี" มันปล่อยใบหน้าน้อย แล้วเดินไปหยิบของบางอย่างที่วางไว้บนโต๊ะเครื่องมือ
เด็กน้อยพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากการกักกันอีกครั้งจนข้อมือเืออก ไม่ถึงหนึ่งนาทีชายคนดังกล่าวก็เดินกลับมาหาเธอพร้อมอุปกรณ์อะไรบางอย่างที่เธอมองไม่เห็น
ไม่พูดพร่ำทำเพลง มันใช้อาวุธในมือกรีดไปที่หน้าท้องของเธอ ความเจ็บแสบแล่นเข้าทำร้าย เธอดีดตัวขึ้นด้วยความเจ็บ น้ำตาเริ่มไหล "เจ็บหรอ ร้องสิ" มันว่า
มันบรรจงใช้มีดกรีดท้องของเธอราวกับกำลังจรดดินสอร่างภาพที่้าอย่างใดอย่างนั้น เมื่อกรีดเสร็จแล้วมันมองดูผลงาน แต่ดูเหมือนว่าจะยังไม่ถูกใจเท่าไหร่ จึงออกแรงกดปลายมีดให้ลึกขึ้นกว่านี้นิดหน่อย มีเสียงร้องที่พยายามสะกดกลั้นของเด็กน้อยที่นอนอยู่เป็พัก ๆ เมื่อมันพอใจในผลงานแล้วจึงเช็ดเืที่มีดด้วยเสื้อของเด็กน้อย แล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดี จากนั้นเดินออกจากห้องไป
เมื่อเสียงปิดประตูดัง เด็กน้อยไม่สามารถกลั้นความเจ็บได้อีกต่อไป จึงส่งเสียงร้องทรมานออกมา โหยหวนราวกับจะขาดใจตาย
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก"
.
.
.
.
.
.
.
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก"
เสียงร้องของวูล์ฟที่ตื่นขึ้นมาขณะกำลังผ่าตัดอยู่ ทำให้ทีมแพทย์ที่กำลังผ่าะุออกจากตัวเธอใกันถ้วนหน้า
วูล์ฟลุกขึ้นนั่งท่ามกลางความหวาดผวาของเ้าหน้าที่ ลูกทีม Maddog ที่นั่งรอด้านนอกได้ยินเสียงหัวหน้าจึงรีบบุกเข้าไปในเต็นท์
"วูล์ฟ!!!! " รอตวิ่งเข้ามา เขาผลักทีมแพทย์คนหนึ่งไปให้พ้นทาง แล้วรีบเข้าไปหา
"วูล์ฟ แกเป็อะไร บอกฉัน"
"หยุดซะ!!" เสียงของอิโลน่าหัวหน้าทีมแพทย์ที่กำลังถือมีดผ่าตัดอยู่ในมือดังขึ้นจนทุกคนในห้องหวั่น
วูล์ฟไม่สนใจ พยายามจะดึงสายระโยงระยางที่ตัวเขาอออก ทีมแพทย์ต้องรีบเข้ามาดึงไว้ให้นอนลง
"ไอ้วูล์ฟแกต้องนอนเฉย ๆ เขารักษาแกอยู่" ฮัสกี้ที่วิ่งตามหลังมารีบเข้ามาปลอบแต่ดูเหมือนจะไร้ผล เพราะวูล์ฟยังดื้อดึงจะลุกหนีให้ได้ ไม่ทันจะได้เอ่ยเสียง อิโลน่าก็ใช้สันมือฟาดเข้าไปที่ท้ายทอยของวูล์ฟอย่างแรง ทำให้เขาสลบไปท่ามกลางความตะลึงของคนในเต็นท์ ทีม Maddog เองก็เช่นกัน
"ฉีดยาสลบให้ซะ ส่วนคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไป!!"
ทุกคนในห้องปฏิบัติตามคำสั่ง แล้วทำหน้าที่ของตัวเองต่อ
"โหดชิบเป๋ง ถ้าไอวูล์ฟรู้ว่าโดนแม่นั่นทำให้สลบ มีหวังปวดร้าวแน่ ๆ " ฮัสกี้เดินคุยกับรอตหลังออกมาจากเต็นท์
"เป็ไรกัน หน้าเครียดจังวะ" มาสติฟฟ์กับโร้ดที่เดินเข้ามาหลังจากไปอาบน้ำแล้วผลัดมาเฝ้าเอ่ยทัก
"ไม่มีไร พวกฉันไปอาบมั่ง ฝากด้วย" ฮัสกี้ลากรอตตามออกไป
ไม่เกินหนึ่งชั่วโมง ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ภาวะปกติ ทีมแพทย์เดินออกมาจากเต็นท์ แล้วปล่อยให้ทีม Maddog ช่วยเคลื่อนย้ายวูล์ฟไปยังอีกเต็นท์เพื่อรอดูอาการ
.
.
.
07.00 น.
"อึก" เสียงกลืนน้ำลายในลำคอของวูล์ฟดังขึ้น เขารู้สึกตัว ค่อยลืมตาช้า ๆ เมื่อปรับโฟกัสได้ก็พบว่าตัวเองอยู่ในเต็นท์สักแห่งซึ่งดูสะอาดและเป็ระเบียบ ไม่มีเสียงกรนของรอตให้ได้ยินอย่างปกติจึงแปลกใจ แล้วไล่สายตาสำรวจบริเวณโดยรอบ
"ใคร? " สายตาของเขาเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดคนไข้กำลังฟุบหน้าหลับอยู่ข้างเตียงนอน ด้วยความสงสัยวูล์ฟจึงลุกขึ้นนั่งพิจารณาใบหน้าที่ถูกปกคลุมด้วยผมหนา "ไม่ใช่กี้นี่ ใครกัน"
เสียงบ่นงึมงำทำให้เธอที่หลับใหลอยู่ลืมตาตื่น เมื่อเธอคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาทำให้วูล์ฟใเล็กน้อย เอามือขึ้นจับใบหน้าว่าแมสก์ปิดปากของตนยังอยู่ไหมก่อนอันดับแรก เธอคนนั้นดูเกร็งและสั่นเล็กน้อยเมื่อเขาจ้องมาที่เธอโดยตรง
"เจ็บแผลหรือเปล่าคะ" เธอถามเสียงสั่น
"ไม่หรอก เอ่อแล้วเธอล่ะ" วูล์ฟเป็ห่วง
"ยังเจ็บอยู่บ้างค่ะตรงที่ถูกยิง"
"เอ่ออืม หายไว ๆ ล่ะ" วูล์ฟพูดเสร็จก็ดึงสายน้ำเกลือออก ตั้งท่าจะลุกออกจากเตียง
"คุณจะไปไหน คุณยังไม่หายดีเลยนะ" เธอพูดแล้วลุกขึ้นกางแขนไม่ให้เขาเดินไปไหน
"อะไรเนี่ย ฉันบอกว่าไม่เป็อะไรแล้ว ถอย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
"ไม่เด็ดขาด คุณเจ็บอยู่ คุณต้องพักนะคะ" เธอเดินไปกดไหล่เขาให้นั่งลง
"เธอ!!" เขาส่งแววตาเ็า และน้ำเสียงดุครั้งที่สอง ทำให้เธอตัวสั่นและปล่อยมือที่กดไหล่เขาไว้ออก เดินถอยหนีไปสามก้าว เมื่อวูล์ฟเห็นปฏิกิริยาดังนั้นจึงตั้งสติ "เอ่อ ไม่ได้ตั้งใจทำให้กลัว" เขาพูดแบบนั้นแล้วลุกออกไป ไม่สนใจหญิงสาวที่ยืนตัวสั่น
"คุณคะ" เสียงเรียกที่เจือความกลัวเอ่ยเรียกเขาก่อนจะก้าวออกจากเต็นท์
"ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้ ถ้าไม่รังเกียจฉันขอทราบชื่อคุณได้ไหมคะ ฉันเอเลน่า" เธอค่อย ๆ หันหน้าไปทางเขา
"วูล์ฟ เฮดีส" เขาพูดแค่นั้นแล้วเดินจากไป
"เฮดีสงั้นหรอ ทำไมถึงใช้นามสกุลนี้กันล่ะ คุณเป็ใครกัน" เอเลน่าเก็บความสงสัยไว้ในใจ
.
.
.
เมื่อวูล์ฟเดินออกมานอกเต็นท์รักษา ทำให้ทหารและพยาบาลใ เพราะเขาเดินฉิวออกจากเต็นท์รักษาราวกับไม่เคยได้รับาเ็มาก่อน วูล์ฟไม่สนสายตาใครต่อใครแต่มุ่งหน้ากลับไปที่พักของทีมอย่างเดียว
"จะไปไหน" เสียงแข็งเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง เป็เสียงที่วูล์ฟไม่คุ้นเคย แต่เขาไม่สนใจอะไรยังคงสาวเท้าเดินไปข้างหน้าต่อ เธอคนนั้นวิ่งตามมาแล้วดึงเข้าที่คอเสื้อของเขาจนรัดคอแน่น
"อ่อก" แรงรัดจากเสื้อข้างหลังเกือบทำวูล์ฟขาดอากาศหายใจ เขารู้สึกโกรธมากจึงเอื้อมมือไปจับแขนเล็กบิดเต็มแรงแล้วเอี้ยวตัวตะล่อมเข้าด้านหลังหล่อน
"ถ้าไม่อยากตาย อย่าทำแบบนั้น"
เธอคนนั้นไม่แสดงอาการเ็ปจากการถูกบิดแขนสักนิด เขาจึงผลักเธอออกไปให้พ้นตัว เธอเซเล็กน้อย แต่ทรงตัวได้ จับเสื้อกาวน์ที่ยับให้เข้าที่แล้วหันหน้ามาหาเขา
สายตาเ็ากับใบหน้านิ่งที่ส่งตรงมายังเขาทำให้วูล์ฟขนลุกซู่ นึกถึงแววตาแบบนี้เมื่อตอนยังเด็ก
"เธอเป็ใครกัน" ขนแขนลุกเกรียว สัญชาตญาณในตัวกำลังบอกว่า ผู้หญิงคนนี้อันตรายกว่าที่เห็น
"ฉันเป็คนรักษาคุณ และขอออกคำสั่งให้คุณกลับไปนอนพักเดี๋ยวนี้" เธอเสียงแข็ง
"ไม่มีใครสั่งฉันได้ทั้งนั้น เราไม่รับคำสั่งจากใครนอกจากหัวหน้าของฉันเท่านั้น" ว่าเสร็จวูล์ฟก็เดินจากเธอไปโดยไม่หันกลับมามอง
"หึ อย่างนั้นหรอ รอดูได้เลย" หล่อนแสยะยิ้มแล้วเดินไปหาไมเคิลหัวหน้ากองที่ประจำการที่ฐานทัพแห่งนี้
.
.
.
.
Maddog's Tent
"เฮ่ย แกมายังไงวะเนี่ย" รอตใเมื่อเห็นหัวหน้าทีมเดินเข้ามาในเต็นท์
"ไม่เจ็บหรอวะ แกผ่าตัดนะเว้ย" ฮัสกี้ลุกพรวดจากเตียงเดินเข้ามาหา
"ฉันไม่เป็อะไรแล้ว" เขาตอบปัดไปอย่างเคย
"แกเป็คนเหมือนพวกเรา เจ็บก็บอกเจ็บ จะฝืนตัวเองทำไม" ฮัสกี้ว่า
"ฉันชินแล้วกับร่างกายนี่ ว่าแต่พี่มาสต์ไปไหน"
"ด้านนอก เดินถือวิทยุไปด้วยสงสัยมีภารกิจหรือเปล่า" โร้ดตอบ
ไม่นานบุคคลที่ถูกกล่าวถึงก็เดินเข้ามาในเต็นท์พร้อมสุนัขตัวโปรดของกลุ่ม ทาลอสเดินเข้ามาหาวูล์ฟอย่างดีใจ
"เฮ่ทาลอส ไม่เอาน่าฉันไม่เป็อะไร" เขายิ้ม และลูบหัวมันอย่างเคย ทาลอสะโขึ้นมานอนบนเตียงของเขา
"ไอ้วูล์ฟพ่อติดต่อมาว่ะ" มาสติฟฟ์ว่า
"มีอะไรล่ะ"
"เขาบอกว่าเอ่อ...." เป็ครั้งแรกที่มาสติฟฟ์ไม่มั่นใจจะพูด
"ว่ามา"
"พ่อบอกให้แกปฏิบัติตามคำสั่งของ ดร.อิโลน่า อย่างเคร่งครัด" มาสติฟฟ์แสยะยิ้มให้พร้อมกับทำหน้าขำ
"ใครวะ" รอตถามเพราะไม่คุ้นชื่อ
"ก็ยัยคนที่ผ่าตัดให้มันไง ไอ้หมาโง่" มาสติฟฟ์บอกรอต
"อะไรนะ!!! " วูล์ฟลุกขึ้นทันควันเมื่อทราบข้อมูล "ฉันปฏิเสธ บอกพ่อไป ฉันหายแล้ว"
"เกรงว่าจะไม่ได้ว่ะ ตอนเย็นพ่อจะมาที่นี่ เหมือนพวกเราจะต้องอยู่ที่นี่กันสักพัก"
"ว่าไงนะ!! " อีกสี่คนที่เหลือะโพร้อมกัน
รอตทิ้งตัวลงเตียง โร้ดวางสไนเปอร์ในมือลง แล้วล้มตัวนอน ฮัสกี้เดินออกนอกเต็นท์ ส่วนวูล์ฟตาค้างนั่งอยู่ข้างทาลอส และเหมือนมันจะรู้ว่าเ้านายไม่สบายใจจึงเลียมือเขาอย่างเคยเพื่อปลอบโยน
"พี่ว่าไอ้ไมเคิลมันรายงานไปที่พ่อแน่เลยว่ะเื่ที่เราสนุกกันจนแกเจ็บตัวเนี่ย" มาสติฟฟ์ว่า
"แส่นัก" รอตเสริม
เมื่อรับทราบภารกิจทุกคนต่างพักผ่อนตามอัธยาศัยเพื่อรอต้อนรับพันเอกเจสัน สเตนเนอร์ ซึ่งจะมาเป็ผู้บัญชาการกองทัพสหรัฐอเมริกาในตะวันออกกลางคราวนี้
.
.
.
.
19.00 น.
"ผู้กองครับ ได้เวลาเตรียมตัวต้อนรับท่านพันเอกแล้วครับ" เสียงไมเคิละโบอกบุคคลที่อยู่ในเต็นท์
วูล์ฟลุกขึ้นแต่งตัวเต็มยศ คนอื่นก็เช่นกัน ไม่เกิน 5 นาทีทุกคนก็เดินออกมาแล้วตามไมเคิลไปยังลานทะเลทราย
เมื่อไปถึงทีม Maddog พบว่ามีนายทหารมายืนเรียงแถวรอรับกันพร้อมหน้า รวมไปถึงทีมแพทย์แอสคลีเพียสด้วย วูล์ฟมองหน้าอิโลน่าอย่างเ็า พลันสายตาเหลือบไปเห็นเอเลน่าผู้หญิงที่เขาช่วยชีวิตยืนอยู่ข้างเธอ เธอดูหวาดกลัวเวลาเขามองหน้า วูล์ฟจึงเบนสายตาไม่สนใจแล้วเดินไปยืนหน้าแถว
ยืนรอไม่เกิน 5 นาที เสียงเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพก็ดังใกล้มาเรื่อย ๆ พันเอกเจสันเดินลงจากเฮลิคอปเตอร์นำมาก่อนตามด้วยนายทหารคู่ใจอย่างพันตรีนอร์แมนตามมาติด ๆ
"วันทยาวุธ" วูล์ฟสั่งเสียงดัง ทุกคนยกมือทำความเคารพผู้มาใหม่อย่างองอาจ ไม่มีการพูดคุยอะไรต่อเจสันเดินเข้ามากอดทีม Maddog ด้วยความคิดถึงอย่างลืมตัวจนวูล์ฟต้องสะกิดให้เขารู้ตัวว่าไม่ได้อยู่กันตามลำพัง
"ขอบใจทุกคนที่มายืนรอรับฉัน กลับไปประจำที่ได้" เจสันสั่งเสียงดังทุกคนแยกย้ายกันไป แล้วเดินไปหาทีมแพทย์แอสคลีเพียส
"สวัสดีค่ะท่าน" อิโลาน่ากล่าวทักทาย
"สวัสดี คุณคงเป็หัวหน้าสินะ"
ค่ะ อิโลน่าค่ะ ส่วนนี่น้องสาวดิฉัน เอเลน่า ดิฉันต้องขอบคุณท่านมากนะคะที่ส่งทีมเข้าช่วยเหลือน้องสาวของดิฉันจนปลอดภัย"
"เพราะคุณเป็บุคลากรสำคัญของทางกองทัพเรา พวกผมได้รับคำสั่งให้คุ้มครองคุณอย่างดีที่สุด แล้วก็ผมเองต้องขอขอบคุณพวกคุณเช่นกันที่ช่วยรักษาเ้าวูล์ฟ"
"เป็หน้าที่ค่ะ แต่...."
"ผมเข้าใจทีมนี้มันเป็พวกไม่ฟังคำสั่งใคร บางทีมันก็ไม่ฟังผมเช่นกัน โดยเฉพาะอีกสี่คนที่เหลือมันฟังแต่วูล์ฟเท่านั้น แต่ไม่ต้องห่วงผมจะจัดการให้" เขายิ้มให้แล้วเดินกลับไปหาทีม Maddog
"คนพรรค์นั้นมีอะไรให้น่าเชื่อฟังกัน" อิโลน่ามองอย่างสงสัย
"ทีมนี้ดูไม่เกรงกลัวใครเลยนะคะ" นานะหนึ่งในทีมแพทย์ถามขึ้น
"ใช่ค่ะด็อกเตอร์ต้องมาเห็นตอนเขาไล่ฆ่าพวกนั้น ภาพยังติดตาดิฉันอยู่เลย" มารีนพูดขึ้นพลางลูบแขนเมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้น ส่วนเอเลน่าเองก็เช่นกัน
"คนบ้าอะไรมากัน 5 คนจัดการคนกว่า 50 คนด้วยมีดอย่างเดียว ดิฉันไม่อยากจะเชื่อ ถ้าไม่ได้ยินทหารพูดกัน" นานะพูดต่อ อิโลน่าเมื่อได้ยินดังนั้นจึงมีท่าทีเริ่มสนใจขึ้นมา
"เป็พวกบ้าดีเดือดแต่กำเนิดสินะ แบบนี้สิฉันชอบ" อิโลน่าพูดเบา ๆ แต่ดังมากพอที่น้องสาวของเธอได้ยิน
"มารีนไปสืบมาทีว่าพวกนี้เป็ใคร ดูท่าทางแล้วเราจะต้องอยู่กับกองทัพนี่อีกนาน รู้จักข้อมูลไว้ก่อนก็ดี" อิโลน่าสั่งลูกทีม
"ด็อกเตอร์คุยกับท่านพันเอกโดยตรงไม่ดีกว่าหรอคะ" มารีนเสริม
"ทีมนี้น่ากลัวมากเลย รอยแผลเป็เต็มตัวไปหมดโดยเฉพาะคนที่เราผ่าตัด ตรงท้องเขา..." นานะแทรกขึ้น
ปริศนารอยแผลเป็น่ากลัวบนท้องของวูล์ฟทำให้บุคลากรแพทย์สงสัยกันทุกคน อิโลน่าเองก็เช่นกัน ส่วนเอเลน่าไม่ทราบเื่ราวอะไรทั้งนั้น เพราะเธอไม่ได้เข้าร่วมผ่าตัดด้วยเนื่องจากรักษาแผลที่ต้นขาอยู่
"งั้นฉันจัดการเอง" อิโลน่ายกยิ้มมุมปาก เป็สัญญาณที่ทุกคนทราบว่าเธอกำลังสนใจบางอย่างเป็พิเศษ
.
.
Colonel Jason S.'s Tent
"ขออนุญาตครับท่าน" นอร์แมนเดินเข้ามาเต็นท์
"มีอะไรนอร์ม"
"ด็อกเตอร์อิโลน่าและด็อกเตอร์เอเลน่าขอเข้าพบท่านครับ"
"ให้เข้ามาได้"
เมื่อได้รับอนุญาตนอร์แมนจึงพาบุคคลทั้งสองเดินเข้ามา
"ขอรบกวนหน่อยนะคะ" อิโลน่าโค้งให้เล็กน้อย เจสันเชิญทั้งสองนั่งลง
"มีอะไรหรือเปล่าครับ"
"อันที่จริงไม่ใช่เื่ใหญ่มากหรอกค่ะ แต่ดิฉันเป็ห่วงร่างกายของลูกน้องท่าน" อิโลน่ากล่าว
"ถ้าหมายถึงพวก Maddog ล่ะก็ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เพราะเ้าพวกนั้นไม่เคยห่วงตัวเองเลย"
"ทำไมล่ะคะ" เอเลน่าถามด้วยความสงสัย
"เ้าพวกนี้มันพวกบ้าั้แ่กำเนิด ไม่รู้จักอะไรนอกจากการฆ่าหรอกครับ นี่ก็เป็ครั้งที่สามที่ผมเห็นวูล์ฟพลาดาเ็จนต้องผ่าตัด ไม่ต้องใกันหรอก ปกติเ้าพวกนี้ระวังตัวกันมาก ยกเว้นแต่จะมีอะไรมาทำให้ขาดสติซึ่งสิ่งที่พวกนั้นเกลียดมากที่สุดคือพวกใช้กำลังรุนแรงกับผู้หญิง หรือไม่ก็พวกโรคจิตอะไรแบบนั้น โดยเฉพาะวูล์ฟ"
เอเลน่าได้ยินดังนั้นจึงเข้าใจดี เพราะเธออยู่ในขอบข่ายที่ทำให้เขาไม่ระวังตัว
"ท่านจะว่าอะไรไหมคะ ถ้าฉันอยากทราบภูมิหลังของทีมนั้น" อิโลน่าถาม
"อ่าเื่นั้น" เจสันชั่งใจอยู่นานว่าจะเปิดเผยดีไหม เพราะไม่มีใครทราบภูมิหลังเ้าพวกนั้น แม้แต่เขา
"ผมจะเล่าเท่าที่จะเล่าได้ก็แล้วกัน เพราะถ้าพวกเขารู้ว่าผมเล่าอะไรไปคงไม่พอใจ" หลังจากนั้นเจสันจึงเรียบเรียงคำพูดในหัวก่อนจะเล่า ส่วนสองสาวตั้งใจฟังข้อมูลที่จะได้รับ
"ย้อนไปประมาณเกือบ 20 ปีก่อน เป็ครั้งแรกที่ผมเจอเ้าพวกนั้น ผมได้รับคำสั่งให้ไปจัดการหัวหน้าแก๊งโจรเซอร์เบอรัส ชื่อมาบัส เป็ตัวร้ายที่สั่งโจมตีกองทัพเราจนราบคาบ ไล่ฆ่าประชาชนเป็ผักปลาเพราะความสนุก ค้ายา เรียกได้ว่าเลวทุกแขนง ซึ่งเราได้รับคำสั่งให้จับตายได้
วันนั้นเราทราบที่อยู่ว่ามันหนีไปกบดานอยู่ที่คิวบา เลยนำกำลังเข้าล้อมที่เซฟเฮ้าส์ของมันตอนกลางคืน เราต่อสู้กันอยู่นาน จนกระทั่งมันและลูกน้องหนีไปได้ พวกผมจึงสำรวจเซฟเฮ้าส์ของมัน จนกระทั่งไปเจอห้องใต้ดินห้องหนึ่ง"
"เป็ห้องอะไรหรอคะ" เอเลน่าถาม
"ห้องทรมานชั้นเยี่ยมครับ" เจสันตอบ ทำให้เอเลน่าใ
"มีอุปกรณ์ทรมานมากมาย ผมเดินไปสำรวจจนกระทั่งพบกับห้องห้องหนึ่งซึ่งมีประตูเหล็กบานใหญ่ปิดไว้ จึงให้ลูกน้องช่วยกันเปิด พอเปิดเข้าไปได้ผมและลูกน้องใอย่างมาก เพราะไม่คาดคิดว่าจะเจอเด็กน้อย 5 คน ถูกขังอยู่ในกรงสุนัขขนาดใหญ่ มีปลอกคอสุนัขที่คอทุกคน สภาพพวกเขาแย่มาก มีแต่าแตามเนื้อตัว ใบหน้ามีแผลเป็ตรงบริเวณหัวคิ้วลากยาวเป็แนวทแยงลงมาที่จมูกทุกคนคล้ายสัญลักษณ์อะไรสักอย่าง ผอมโซ ั์ตาเลื่อนลอย เราจึงรีบช่วยเหลือให้เด็กเหล่านี้ปลอดภัยอย่างไวที่สุด
พอนำพวกเขาส่งโรงพยาบาลเราก็พยายามจะถามที่มาที่ไปของพวกเขา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบกับั์ตาเ็า แค่ชื่อเขาก็ไม่ยอมตอบ แต่ผมสังเกตได้ว่าที่คอของพวกเขามีป้ายชื่อคล้าย dog tag ติดตัวอยู่ทุกคนจึงหยิบขึ้นมาดู ป้ายสลักชื่อพวกเขาไว้ คุณรู้อะไรไหมว่าชื่อพวกเขาเป็ชื่อของสุนัขทั้งหมด วูล์ฟ รอตไวเลอร์ ฮัสกี้ โรดีเชี่ยน และมาสติฟฟ์ นั่นทำให้ผมสลดใจอย่างมาก ผมจึงรับอุปการะเลี้ยงดูพวกเขาทั้ง 5 และสัญญาว่าจะทำให้พวกเขากลายเป็เด็กที่มีความสุขที่สุดให้ได้ พวกเขาไม่เปิดใจให้ใครยกเว้นในกลุ่ม ผมใช้เวลาเกือบปีกว่าพวกเขาจะยอมคุยด้วย พยายามให้เรียนหนังสือแต่พวกเขาปฏิเสธ กลับสนใจพวกการต่อสู้และการใช้อาวุธมากกว่า ผมเลยส่งเขาเข้าฝึกในกองทัพั้แ่ตอนนั้น แล้วก็ตั้งเป็ทีมพิเศษนี้ขึ้นมาครับ"
อิโลน่าฟังแล้วคิดตาม ส่วนเอเลน่าเมื่อได้ฟังภูมิหลังของทีมนี้รู้สึกสลดใจตามไปด้วย รอยแผลเป็มากมายที่ปรากฏตามตัวพวกเขาล้วนได้มาจากการถูกทำร้าย โดยเฉพาะวูล์ฟซึ่งมีรอยแผลเป็เยอะที่สุดในกลุ่ม
"ผมเล่าได้เพียงเท่านี้ อยากรู้อะไรคงต้องไปถามพวกนั้นเอง ทุกคนมีกำแพงสูงที่ตั้งกั้นคนอื่นไว้แม้กระทั่งผมที่พวกเขาเรียกว่าพ่อก็ตาม"
"น่าสงสารจังเลยนะคะ" เอเลน่าเอ่ยขึ้น
"อย่าได้เอ่ยคำนี้ให้พวกนั้นได้ยินเป็อันขาด" เจสันหันมาดุเสียงเข้ม เอเลน่าพยักหน้ารับรู้
"ขอบคุณนะคะที่เล่าให้ดิฉันฟัง อันที่จริงฉันต้องขอให้ท่านสั่งให้หัวหน้าทีมนั้นพักรักษาตัวตามที่ฉัน้าด้วยค่ะ ดิฉันเกรงว่าที่แผลที่ผ่าตัดไปจะติดเชื้อ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ฟังฉันเลย"
"อะไรกันผมออกคำสั่งไปแล้วนะ งั้นผมจะจัดการเองไม่ต้องห่วงนะครับ"
'ขอบคุณค่ะ งั้นดิฉันขอตัวนะคะท่าน สวัสดีค่ะ" อิโลน่ากล่าวลา น้องสาวของเธอก็เช่นกัน
"นอร์มเรียกเ้าพวกนั้นมาหาฉันที" เจสันะโสั่งลูกน้อง
.
.
Maddog's Tent
"ไอ้หมาบ้า อยู่กันหรือเปล่าวะ" นอร์แมนเมื่อเดินมาถึงก็ยืนะโหน้าเต็นท์
"แหม ๆ เรียกกันดี ๆ ก็ได้พี่นอร์ม" รอตเดินนำออกมา
"ว่าไงพี่" วูล์ฟเดินตามออกมาถาม
"ท่านเรียกน่ะ พวกแกทุกคน" ทีม Maddog พยักหน้ารับคำสั่งเดินตามนอร์แมนไป
.
.
.
"มาแล้วครับท่าน"
"พ่อเรียกพวกผมมามีอะไรเนี่ย เวลาพักนะตอนนี้" รอตเดินเข้ามาอย่างหงุดหงิด
"ไม่มีอะไรมากหรอก พ่อคิดถึงพวกแกไม่ได้หรอไง" เจสันยิ้มให้
"ขนลุกอะ" มาสติฟฟ์ที่ได้ยินถึงกับตัวสั่นจนทุกคนขำ
"เข้าเื่เลยแล้วกัน วูล์ฟ พ่อขอสั่งให้แกพักร่างกายซะจนกว่าจะหายดีเพื่อป้องกันการติดเชื้อ" เจสันสั่งเสียงเข้ม
"อะไรเนี่ย ฉันไม่เป็อะไรแล้วสักหน่อย"
"ไม่เป็บ้าอะไรล่ะ แผลแกเืซึมขนาดนี้ ทั้งท้องทั้งขาเลย" ฮัสกี้เดินมาเปิดเสื้อของวูล์ฟขึ้น
"พ่อสั่งเด็ดขาดให้แกปฏิบัติตามคำสั่งของหน่วยแพทย์อย่างเคร่งครัด รวมถึงพวกแกคนอื่นด้วย ่นี้พักร่างกายซะ"
"อะไรเนี่ยพ่อ ถามจริงที่มาอยู่นี่ไม่ได้มาเพื่อสั่งให้ไอวูล์ฟมันพักอย่างเดียวหรอกใช่ไหม" รอตเอ่ยถาม
เจสันนิ่งไป ก่อนจะตอบ "อืม ท่านนายพลครูซสั่งให้พ่อมาประจำที่นี่เพื่อดูสถานการณ์าระหว่างอิหร่านกับอิรัก ท่านประธานาธิบดีให้จับตาดูอย่างใกล้ชิด"
"ก็แค่าศาสนา ไร้สาระจะตายเ้าพวกนั้น" มาสติฟฟ์เอ่ยอย่างหน่าย ๆ
"มันมากกว่านั้นน่ะสิ พวกแกก็รู้ว่าที่นั่นแหล่งน้ำมัน มันจะมีผลกระทบตามมาในระยะหลังแน่นอน" เจสันเอ่ยเสียงเข้ม
"ทั้งสองประเทศทำสัญญาสันติภาพกันเรียบร้อยไปแล้วไม่ใช่หรอ" ฮัสกี้ถามเพราะติดตามข่าวสารตลอด
"อันนั้นมันก็ใช่ แต่แกอย่าลืมว่าอิรักแพ้และเป็หนี้าประเทศซาอุดีอาระเบียและคูเวตมหาศาล สายรายงานมาว่าเหมือนเ้าพวกนั้นวางแผนจะยึดประเทศคูเวตด้วยซ้ำ มันซุ่มผลิตอาวุธเคมีกับพวกขีปนาวุธไว้มาก เราต้องติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิด"
"เพื่ออะไร" วูล์ฟถามเสียงเครียด
"ทางเราได้ประชุมกับพันธมิตรคาดการณ์กันไว้ว่า อิรักคง้ายึดคูเวตในเร็ว ๆ นี้เพราะ้าแหล่งน้ำมันกับเกาะบูบิยันและเกาะวาร์บา ซึ่งเป็เกาะยุทธศาสตร์เพื่อให้พวกมันมีเส้นทางเดินเรือออกสู่อ่าวเปอร์เซียได้สะดวกแทนชัต อัล-อาหรับที่เป็ข้อพิพาทกับอิหร่าน" เจสันอธิบายต่อ
"เื่ใหญ่เลยนะถ้างั้น" เหล่า Maddog เมื่อฟังได้แต่คาดการณ์กันไป
"กี้ว่าอีกไม่นานเกิดาแน่นอน"
"ก็ดีสิ เราจะได้เข้าร่วมครั้งใหญ่สักครั้งในชีวิต" รอตยิ้ม มาสติฟฟ์เดินมาแปะมือถูกใจ
"ภาวนาอย่าให้เกิดเสียดีกว่า การสูญเสียแต่ละครั้งมันไม่ใช่น้อย ๆ เลย" เจสันเสริม
"แล้วระหว่างนี้เราต้องทำยังไงล่ะพ่อ" วูล์ฟถาม
"่นี้เราต้องดูแลที่นี่ไปก่อนแล้วก็เก็บพวกผู้นำก่อการร้ายทั้งพวกอัลกออิดะห์ ฮิซบุลลอฮ์และฮามาซ"
"นั่นก็ถือเป็าย่อม ๆ แล้วนะครับ" โร้ดที่นั่งฟังอยู่นานเสนอขึ้น
"หน้าที่หลักของพวกแกคือจัดการพวกนี้อยู่แล้วนี่" เจสันเอ่ย "ภารกิจที่ไม่มีใครทำได้นอกจากพวกแก แกจงภูมิใจไว้เถิด"
"แต่.…พ่อสั่งห้ามพวกแกทำอะไรบ้า ๆ แบบเมื่อวานอีก ปืนก็มีแกก็ใช้ ไม่ใช่เล่นสนุกจนเจ็บตัวกันแบบนี้ ถ้าพลาดขึ้นมาจะทำยังไง" เจสันสั่งย้ำเสียงดัง
"ก็แค่ตาย" ทีม Maddog พูดพร้อมกัน
เจสันเมื่อได้ยินดังนั้นจึงเดินเข้ามากอดลูก ๆ ทั้งห้าคน "ถ้าพวกแกตายไปแล้วพ่อจะทำยังไง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
ทีม Maddog มีท่าทีอ่อนลง ััอ่อนโยนที่ไม่เคยได้รับจากใครยกเว้นเขาผู้ที่เป็ดังพระเ้าที่ช่วยเหลือเด็กเดนตายอย่างพวกเขาให้ออกมาจากกรงขังนั่น
"พ่อรักพวกแกมากนะ" เด็กทั้งห้าซึมซับความอบอุ่นด้วยกัน
"พี่ก็รักแกเหมือนกัน" นอร์แมนเดินเข้ามากอดสมทบ เพราะเขาเองก็เป็คนดูแลเ้าพวกนี้ั้แ่เด็ก
"เอาล่ะ อาทิตย์นี้ไม่มีภารกิจไปที่ไหนแต่อาทิตย์หน้าเฉพาะพวกเราและทีมแพทย์แอสคลีเพียสต้องไปประจำที่ฐานในซาอุดีอาระเบีย ทราบ"
"ทราบ!! "
"ไปพักได้ ส่วนแกวูล์ฟไปทำแผลหลังอาบน้ำเสร็จซะ ด็อกเตอร์รออยู่"
วูล์ฟได้แต่ทำหน้าเบื่อหน่าย แล้วทั้งห้าก็เดินกลับเต็นท์เพื่อพักผ่อนและชำระร่างกาย
1 ชั่วโมงผ่านไป
"ไอ้วูล์ฟ แกไม่ไปทำแผลวะ" ฮัสกี้เดินเช็ดผมเข้ามา เห็นหัวหน้าทีมนอนสบายใจเฉิบอยู่บนเตียงพร้อมทาลอส
"ไปทำทำไมเดี๋ยวมันก็หายเอง" เขาไม่สนใจและยังเล่นกับทาลอสต่อ ไม่นานนักบุคคลที่ไม่คาดคิดก็เดินเข้ามา
"เฮ้ย!! มายังไงวะเนี่ย" วูล์ฟเด้งตัวขึ้นแต่ไม่ทัน มีพยาบาลสองคนล็อกตัวเขาไว้ให้นอนราบไปกับเตียง ฮัสกี้ โร้ด รอตและมาสติฟฟ์นั่งดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างขำ ๆ
"พันเอกเจสันสั่งให้คุณมาทำแผลกับฉันไม่ใช่หรอ ในเมื่อไม่มาฉันก็มาหาเองถึงที่ไง" อิโลน่าแสยะยิ้ม
"ปล่อยนะเว้ย" วูล์ฟพยายามดิ้น อันที่จริงเขาแข็งแรงมากพอจะสะบัดแขนสองคู่ที่กดเขาไว้ไม่ให้ลุก แต่ก็กลัวอีกฝ่ายจะาเ็หากทำอะไรรุนแรงไป
อิโลน่าเปิดเสื้อวูล์ฟขึ้นเพื่อดูสภาพแผลผ่าตัด และแผลถูกแทงด้วยมีดที่ขา
"คุณคิดว่ามันหายเองได้หรอแผลขนาดนี้ นี่อะไรขนหมาเต็มไปหมด ไม่ติดเชื้อก็ดีเท่าไหร่"
"เวลาฉันพูดดี ๆ ด้วยไม่ชอบ ชอบนักใช่ไหมความรุนแรง ฉันจัดให้" เธอราดแอลกอฮอล์ไปที่าแของวูล์ฟอย่างไม่สนใจ ความแสบจากน้ำสีฟ้ากำลังเล่นงานวูล์ฟ เขากำมือแน่น กลั้นความเจ็บเอาไว้
"อู้ววว!!" รอตกับมาสติฟฟ์อุทานพร้อมกันเพราะถูกใจวิธีการกำราบคนดื้อของคุณหมอสาวอย่างมาก แต่อิโลน่ายังไม่ทันลงมือต่อก็ต้องหยุดเพราะมีเสียงห้ามดังขึ้น
"พี่อิลหยุดนะคะ" เอเลน่าเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน เธอเดินไปดึงตัวพี่สาวให้ออกมาจากวูล์ฟ "พี่ทำแบบนั้นได้ยังไงแผลเค้าอักเสบหมดพอดี เอลทำเองค่ะ พี่ออกไปเถอะ"
อิโลน่ามองจ้องไปยังั์ตาของน้องสาวอย่างสงสัย "เอลอยากตอบแทนที่เขาช่วยค่ะ" เธอกล่าวคำในใจ อิโลน่าพยักหน้าตอบแล้วเดินกลับที่พัก มองจ้องไปที่วูล์ฟด้วยสีหน้าประมาณว่า ฝากเอาไว้ก่อน
"พวกเธอไปเถอะ เดี๋ยวฉันทำแผลให้เขาเอง" พยาบาลสาวสองคนเดินตามอิโลน่าออกไป
"แล้วพวกเราล่ะวะ" รอตถาม
"รอห่าไรไปสิ" มาสติฟฟ์ดันน้อง ๆ ออกนอกเต็นท์
วูล์ฟกัดปากตัวเองจนเืออกเพราะความแสบ เอเลน่าเมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบมาดูอาการเขา
"เจ็บไหมคะ" เธอถามเสียงอ่อน เอื้อมมือไปเช็ดเืที่ไหลจากปากของเขาอย่างเบามือ วูล์ฟปัดมือเธอออกอย่างลืมตัว
"ขอโทษ" เขาเอ่ย
เอเลน่าลงมือทำแผลให้เขาใหม่อีกครั้งอย่างเบามือ ส่วนวูล์ฟได้แต่นอนแหงนหน้ามองเพดานรอให้การทำแผลเสร็จสิ้น
ใช้เวลาไม่นานเอเลน่าก็ทำแผลให้วูล์ฟจนเสร็จ "แผลคุณเริ่มปริออกนิดหน่อย ่นี้อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวมากนะคะ แล้วก็ทำแผลทุกวัน เดี๋ยวฉันจะเข้ามาทำให้เอง คุณไม่ต้องกังวลนะคะ แล้วก็นี่ค่ะยาแก้อักเสบกินก่อนนอนนะคะ" วูล์ฟไม่ได้ตอบอะไร
"ฉันขอโทษแทนพี่สาวของฉันด้วยนะคะที่ทำอะไรรุนแรงเกินไป" เอเลน่าบอกเขา "ฉันไปก่อนนะคะ พักผ่อนเยอะๆ นะคะผู้กอง" เอเลน่ายิ้มแล้วเดินออกจากเต็นท์ ส่วนวูล์ฟนอนนิ่งรู้สึกเจ็บใจที่ถูกหมอปิศาจเล่นงานทีเผลอ ไม่นานพวก Maddog ก็เดินกลับเข้ามา
"ฉันว่าแกเจอคู่ปรับสมน้ำสมเนื้อแล้วว่ะวูล์ฟ 5555" มาสติฟฟ์หัวเราะร่า รอตเองก็ด้วย
"พี่เจ็บหรือเปล่าครับ" โร้ดเดินมาถาม แต่สังเกตจากสีหน้าก็ดูออกว่าเ้าตัวเจ็บใจเสียมากกว่า
"ยัยบ้านั่น หึ" วูล์ฟกัดฟันกรอด
"อย่าสนใจเขาเลย มาสนใจน้องเขาดีกว่า" ฮัสกี้แทรก
"ยัยหมอท่าทางปวกเปียกนี่ดูสนใจแกเป็พิเศษนะว่าปะ" รอตแซว
"เขาบอกอยู่ว่าอยากตอบแทนที่ฉันไปช่วย ก็แค่นั้น" วูล์ฟนึกถึงหมอสาวที่ทำแผลให้เมื่อสักครู่ วิธีการพูดของเธอทำให้เขารู้สึกสบาย แตกต่างจากพี่สาวเ้าหล่อนที่ทำให้เขาโมโหทุกครั้ง
"ได้ยามาก็กินซะ แล้วก็กะอีแค่ไปทำแผลที่เต็นท์หมอมันไม่ตายหรอก จะให้เค้าเดินมาทำไมบางทีพวกฉันนอนอยู่ก็รำคาญนะเว้ย" มาสติฟฟ์พูดอย่างไม่รักษาน้ำใจ
"เออ โทษทีพี่ ไว้วันหลังฉันเดินไปหาเขาเองก็ได้"
"อย่าทะเลาะกับเขาซะล่ะ ฉันขอแกแค่นี้ รักษาหน้าพ่อบ้าง" ฮัสกี้เสริม แล้วทุกคนในทีมก็หลับไปด้วยความเหนื่อยล้า
.
.
.
.
.
2K
![ผีเสื้อขยับปีก[20+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1785235954_68735036.webp)
![[จบ] ฉันมีพี่ชาย 7 คน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670481521_1917697.webp)
