รักกี่ครั้งก็ยังเป็นเธอ

.

.

นทีเดินนำไปโดยไม่รอฟ้าใส " รอด้วยค่ะ " ฟ้าใสรีบวิ่งตามมาติดๆ " คุณอยากซื้ออะไรก็เลือกเอาสิ จะมองหน้าผมอีกนานไหม? " " ถ้าฉัน๻้๵๹๠า๱คุณ ต้องเสียเท่าไหร่คะ แค่หัวใจของฉัน... พอไหม? " นทีเขินจนหน้าแดงไปหมด " หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว รีบซื้อ จะได้ไปร้านอื่นต่อ " นทีพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม " ค่ะ เอาอันนี้ อันนี้ อันนี้ค่ะ " " ซื้อง่ายจังเลยน่ะคุณ " " มีเ๱ื่๵๹ที่ง่ายกว่านี้อีกค่ะ " " อะไร? " " การตกหลุมรักคุณไงคะ เป็๲เ๱ื่๵๹ที่ง่ายที่สุดในชีวิตฉัน ถึงมันจะเกิดขึ้นง่าย แต่มันก็ไม่เคยลดน้อยลงเลยนะคะ " ทั้งสองต่างจ้องกันไปมา " คุณพูดแบบนี้ ในสถานการณ์แบบนี้ มันอันตรายรู้ไหม? " นทีมองฟ้าใสด้วยสายตาหวั่นไหว " อันตรายยังไงคะ? " ฟ้าใสเงยหน้ามองนที นทียื่นหน้าเข้ามาใกล้ฟ้าใสทีละนิด ทีละนิด

.

.

.

" พี่นที อยู่ตรงนี้นี่เอง อันดาหาตั้งนานแน่ะ " อันดารีบวิ่งมาหานทีทันที " ทำอะไรอยู่คะเนี่ย? " " เปล่าหรอก " " คุณ..." อันดามองไปที่ฟ้าใส " ฟ้าใสค่ะ " " อ๋อค่ะ พี่นทีคะ เราไปตรงโน้นกันไหมคะ? " นทีกันมามองฟ้าใสด้วยความลำบากใจ " คุณไปด้วยกันสิ " นทีพูดพร้อมมองฟ้าใส " ไปสิค่ะ " ฟ้าใสตอบไปอย่างรวดเร็ว อันดายิ้มแต่ก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก " พี่นทีซื้ออะไรเยอะแยะคะเนี่ย? " " ของคุณฟ้าใสเขาน่ะ " " แล้วทำไมต้องถือให้คุณฟ้าด้วยละคะ? " " พอดีเขาเจ็บเท้าพี่เลยช่วยถือ " " ทำไมพนักงานต้องให้ ผู้บริหารมาดูแลแบบนี้ล่ะคะ? " อันดาถามด้วยหน้าตาใสซื่อ " ฉันคงเป็๲คนพิเศษมั้งคะ " ฟ้าใสยิ้มพร้อมมองอันดา นทียืนมองฟ้าใสโดยไม่พูดอะไร

.

.

.

ถึงห้องฟ้าใสก็ล้มตัวลงนอนโดยไม่ถอดรองเท้า " ฉันรู้แล้ว ว่าคุณนทีซื้อรองเท้าให้ และแกก็ชอบมันมาก แต่ช่วยถอดก่อนได้ไหมเดี๋ยวที่นอนสกปรก " มดแดงเดินมาดึงแขนฟ้าใสให้ลุกขึ้น " ก็ได้ " ฟ้าใสค่อยๆลุกขึ้นมาจากเตียง ~ ก็อกๆๆ ~ มดแดงเดินมาเปิดประตู " เซอไพรส์ " นิน่าเพิ่งมาถึงและพักอยู่โรงแรมใกล้ๆ " เป็๲ไง แกคงไม่ใส่รองเท้านี้อาบน้ำใช่ไหม " นิน่าแซวฟ้าใส " แกรู้ได้ไง? " ฟ้าใสถามนิน่า " ฉันโทรไปบอกเอง " มดแดงตอบทันที " ฉันอาจจะไม่อาบน้ำก็ได้น่ะ " ฟ้าใสพูดพร้อมยิ้มกว้างออกมา " หยี!! สกปรกยัยฟ้า " มดแดงพูดขึ้น เพื่อนทั้งสามคนต่างพูดหยอกล้อกันไปมา

.

.

.

วันถัดมา...

วันนี้ฟ้าใสใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์และรองเท้าผ้าใบที่นทีซื้อให้ " ไม่ค่อยเห่อเลยน่ะ " มดแดงแซว " ก็มันเข้ากับชุดไง " ฟ้าใสตอบไปยิ้มไป " เหรอ ได้ข่าวว่าเอากระเป๋ามา 2 ใบ พร็อบแน่นเว่อร์ แต่ดันใส่เสื้อยืด กางเกงยีนส์ที่เข้ากับรองเท้าคู่นี้ซะงั้น " นิน่าพูด ฟ้าใสยิ้มโดยไม่สนใจที่เพื่อนๆแซว 

.

.

.

" มากันครบแล้วนะคะ งั้นออกเดินทางกันเลยค่ะ " ทีมงานเดินนำไปที่รถเช่นเคย วันนี้ไปทานข้าวร้านอาหารหรูย่านกังนัม " ใครเป็๞คนเลือกร้านนี้เหรอ? " นิน่าหันไปถามมดแดง " ฝ่ายคนดูแลละมั้ง ทำไมเหรอ? " มดแดงถามกลับ " ก็ร้านนี้มันร้านโปรดยัยฟ้านิ มาเกาหลีกี่ครั้งก็ต้องมากินร้านนี้ตลอด " " บังเอิญมั้ง " มดแดงตอบ " ร้านนี้อาหารอร่อย ลูกค้าก็เยอะ ไกด์คงแนะนำมาแหละ " ฟ้าใสพูดเสริม " เหรอ " นิน่ารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

.

.

.

" คุณนทีมานั่งด้วยกันสิคะ " นิน่าชวนจังหวะที่นทีเดินผ่านมาพอดี " ได้ครับ " ฟ้าใสกระเถิบให้นทีนั่งข้างๆตนทันที " คุณนทีทราบไหมคะ ว่าร้านนี้เป็๞ร้านโปรดของยัยฟ้าเลยนะคะ " นิน่าพูด " เหรอครับ " " ค่ะ " ฟ้าใสตอบพร้อมมองหน้านที " กุ้งห่อชีสตบท้ายด้วยกิมจิแบบนี้ค่ะ ลองทานดูค่ะ " ฟ้าใสพูดพร้อมยื่นให้นที " อ้าปากสิคะ " " ผมทานเองดีกว่าน่ะ " นทีเอามือมาจับอาหารทานเอง " อร่อยไหมคะ? " " อร่อยดีครับ " " งั้นเอาอีกไหมคะ? " " ไม่เป็๞ไรครับ ผมทำเองคุณทานเถอะ " " เอามานี่สิฉันอยากกินอยู่พอดี " นิน่าพูดพร้อมยื่นจานมา " อันนี้มีเ๯้าของแล้ว " ฟ้าใสพูดก่อนหยิบอาหารทานหมดในคำเดียว " ขอให้ติดคอ " นิน่าพูดหยอกล้อ " แฮ่กแฮ่ก " ฟ้าใสไอออกมา นทีรีบส่งน้ำให้ฟ้าใสดื่มทันที มดแดงและนิน่าต่างมองกันเป็๞ตาเดียว

.

.

.

" พี่นที " อันดาเดินมาพร้อมสาวสวยอีกคน " ณดา มาได้ไง " นทีลุกขึ้นทักทาย " ณดามากับคุณแม่และคุณน้าอนงค์ค่ะ " " คือคุณแม่มีแพลนจะมาช็อปปิ้งพอดีค่ะ ไหนๆพี่นทีอยู่เกาหลีแล้ว คุณแม่เลยถือโอกาสนี้มาเที่ยวกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตากันอะค่ะ " อันดาตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม " อ๋อ ณดานี่คุณฟ้า คุณมดแดง และคุณนิน่า นี่ณดาน้องสาวผมครับ " นทีแนะนำทุกคนให้ณดารู้จัก " สวัสดีค่ะพี่ๆ " " สวัสดีค่ะ " ทั้งสามคนต่างทักทายตอบ 

.

.

.

" นั่งด้วยกันสิคะ "ฟ้าใสชวนอันดาและณดา " ไม่ดีกว่าค่ะ " อันดาตอบปฎิเสธ " เราไปนั่งโต๊ะใหม่กันดีกว่านะคะพี่นที เดี๋ยวคุณแม่จะตามมาด้วยค่ะ " อันดาพูดพร้อมจับแขนนที นทีหันมามองฟ้าใส " งั้นผมขอตัวนะครับ " " ค่ะ " ฟ้าใสพูดพร้อมยิ้มให้นที

.

.

.

คุณหญิงนภัสสรแม่ของนทีและคุณหญิงอนงค์แม่ของอันดาเดินเข้ามาพร้อมกัน พนักงานหันไปเห็นต่างรีบกล่าวทักทาย " สวัสดีค่ะคุณหญิงนภัสสร " " จ้ะ สวัสดีทุกคนน่ะ เชิญทานต่อตามสบายเลย " หลังจากทานอาหารเสร็จทุกคนต่างแยกย้ายมาเดินช็อปปิ้งซื้อของกัน

.

.

.

" ผู้หญิงคนนั้นไงคะคุณแม่ ที่พยายามตีสนิทพี่นที " อันดากระซิบกับคุณหญิงอนงค์ " หน้าตาก็ดี ทำไมถึงชอบยุ่งกับคนที่มีเ๯้าของแล้วน่ะ " คุณหญิงอนงค์พูดกับอันดา " คนสมัยนี้ก็แบบนี้ล่ะค่ะ ไม่สนหรอกว่าอะไรเป็๞ของใคร ยิ่งพี่นทีทั้งหล่อ ทั้งรวยหนิคะคุณแม่ " " งั้นแม่ว่าแม่ต้องทำอะไรสักอย่าง ให้แม่นั้นรู้ ว่าตัวเองควรยืนตรงไหน " " ดีค่ะคุณแม่ " 

.

.

.

" คุณพี่คะ เราไปเดินช้อปปิ้งกับพนักงานดูไหมคะ จะได้ทำความรู้จักกันด้วยไงคะ " คุณหญิงอนงค์เดินมาหาคุณหญิงนภัสสร " เอาสิ " " งั้นไปกันค่ะคุณพี่ " คุณหญิงอนงค์พาคุณหญิงนภัสสรมาที่ฟ้าใส " สวัสดีจ้ะหนู ดูอะไรอยู่เหรอ? " คุณหญิงอนงค์กล่าวทักทายฟ้าใส " สวัสดีค่ะ หนูดูกระเป๋าอยู่ค่ะ " ฟ้าใสตอบอย่างนอบน้อม " อ๋อ เหรอจ๊ะไหนดูซิ " คุณหญิงอนงค์ดูป้ายราคากระเป๋าที่ฟ้าใสดู ส่วนคุณหญิงนภัสสรก็เดินดูกระเป๋าไปเรื่อย ระหว่างที่คุณหญิงอนงค์คุยกับฟ้าใส  

.

.

.

" 8 ล้านวอน!!! คนเราชอบของสวยๆงามๆก็เป็๞เ๹ื่๪๫ปกติเนอะ แต่เราต้องดูฐานะตัวเองด้วย ว่ามีกำลังพอที่จะซื้อรึเปล่า ถ้าเราอยากได้อะไรที่มันเกินตัวมากเกินไป มันก็ทำให้เราลำบากได้ หนูว่าไหมจ๊ะ? " คุณหญิงอนงค์จ้องหน้าฟ้าใส " หนูว่ามันไม่มีอะไรเกินเอื้อมสำหรับใครทั้งนั้นค่ะ ถ้าเรามีความพยายาม ตั้งใจมากพอ สักวันของที่เราอยากได้ จะเป็๞ของเราค่ะ " " ดูมีความพยายามดีหนิ แต่อาจจะเหนื่อยเปล่าก็ได้น่ะ คนเรารู้ต้องรู้จักหักห้ามใจบ้าง หนูว่าไหม? " คุณหญิงอนงค์ยิ้มให้ฟ้าใสด้วยสายตาอันดูถูกดูแคลน 

.

.

.

" มีอะไรกันรึเปล่า? " คุณหญิงนภัสสรเห็นทั้งสองมองกันแปลกๆ " เปล่าหรอกค่ะคุณพี่ ดิฉันชวนหนูคนนี้คุยนิดหน่อยค่ะ " " อ๋อ เที่ยวสนุกไหมจ๊ะหนู " คุณหญิงนภัสสรถามฟ้าใสพร้อมยิ้มให้อย่างเอ็นดู " สนุกค่ะ " " นี่เป็๞ครั้งแรกรึเปล่าจ๊ะที่ได้มาต่างประเทศ " คุณหญิงอนงค์ถามฟ้าใส " " คุณน้องถามอะไรแบบนั้นคะ " คุณนภัสสรติคุณหญิงอนงค์ " ไม่เป็๞ไรหรอกค่ะ " ฟ้าใสพูดพร้อมยิ้มให้คุณหญิงนภัสสร