ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ป๋ายจีและป๋ายซ่าวเป็นผู้นำทางคนเหล่านั้นในการตรวจค้นห้องในกระโจม

        แม้แต่บริเวณใต้เตียงก็มิยกเว้น แต่แน่นอนว่าสิ่งได้ พวกเขาเจอมีเพียงความว่างเปล่า

        ทหารเหล่านั้นหลุดแสดงสีหน้าสงสัยออกมา

        ไม่จริง ไม่เหมือนกับที่ได้รับคำสั่งมาเลยนี่นา!

        “ในเมื่อตรวจค้นเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เชิญออกไปเถิดนายหญิงของข้าต้องการพักผ่อนแล้ว”

        ป๋ายจีส่งเสียงขับไล่อย่างไม่ไว้หน้าสายตาเย็นชาแสดงออกถึงความมิพึงพอใจ

        ได้ยินข่าวว่าพวกเขาไปตรวจสอบกระโจมอื่นเพียงผิวเผินเท่านั้น

        แต่เมื่อมาถึงกระโจมของหลินเมิ้งหยา พวกเขากลับตรวจสอบทุกซอกทุกมุม

         “ยังมีตรงนั้นที่ยังไม่ได้ตรวจค้น พระชายาโปรดอภัย”

        หัวหน้าของเขาเอ่ยว่าจะต้องหาเบาะแสจากหลินเมิ้งหยาออกมาให้ได้

        หากกลับไปมือเปล่าเช่นนี้ เกรงว่าตนเองจะต้องได้รับโทษอย่างแน่นอน

        หากพบเบาะแสแม้เพียงนิดเดียวเท่านี้ก็สามารถกลับไปอธิบายให้หัวหน้าฟังได้แล้ว

        “บังอาจ!”

        เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นแก้วชาในมือหลินเมิ้งหยาพลันพุ่งออกมาจากฉากกั้น

        “เพล้ง” เสียงแหลกละเอียดดังขึ้น

        ทุกคนในกระโจมนิ่งเงียบไม่มีใครเคยเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของนางมาก่อน

        “พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไร? คิดหรือว่าจวนอวี้ของข้าจะยอมปล่อยให้ถูกรังแกอย่างง่ายดายกระนั้นหรือ? หรือเจ้าได้รับคำสั่งมาจากใครกันแน่ จึงต้องหาสิ่งของหรือเบาะแสใดๆ จากข้าให้ได้? หัวหน้าขององครักษ์อยู่ที่ไหนพามาพบข้าเดี๋ยวนี้!”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้องครักษ์เหล่านั้นสะดุ้ง

        แม้พวกเขาจะได้รับคำสั่งจากเบื้องบนแต่จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังหาเบาะแสไม่เจอ

        อีกทั้งยังทำให้ชายาอวี้กริ้วอีกต่างหาก

        แต่ถึงกระนั้นองครักษ์เหล่านี้ก็ยังแข็งใจและต้องการจะเข้าไปข้างในให้ได้

        นัยน์ตาเผยความประสงค์ร้าย หากพวกเขาหาหลักฐานเจอ ชายาอวี้ยังจะแสดงท่าทีหยิ่งยโสได้อีกหรือ?

        “หัวหน้าองครักษ์กำลังดูแลความปลอดภัยของไท่จื่อพระชายาได้โปรดอภัยด้วย”

        ส่งสายตาให้ลูกน้องบุกเข้าไป ป๋ายจีและป๋ายซ่าวร้อนใจแต่กลับถูกชายเหล่านั้นผลักออก

        “ฮึ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ได้ ข้าจะยอมให้พวกเจ้าเข้ามาค้นหาหากสามารถหาสิ่งใดเจอก็มิเป็นไร แต่ถ้าหากพวกเจ้าหาไม่เจอแล้วละก็พวกเจ้าต้องมอบศีรษะบนบ่าของพวกเจ้าเพื่อเป็นการชดใช้! เสี่ยวอวี้เจ้าจงออกไปจดจำใบหน้าของพวกเขาเอาไว้ที่ด้านนอก”

        “ขอรับ”

        ได้เห็นหนุ่มน้อยสวมใส่ชุดสีขาวทั้งตัวเดินออกมาจากด้านหลังฉากกั้น

        แม้ใบหน้าของเขาจะยังอ่อนเยาว์ทว่าดวงตากลับเผยให้เห็นร่องรอยของความเย็นชา

        เสมือนก้อนน้ำแข็งอันเย็นยะเยือก ความหนาวเหน็บที่ได้รับทำให้พวกเขารู้สึกสั่นสะท้าน

        “เข้ามา เอาฉากกั้นออก”

        มือเล็กโบกสะบัด เพื่อสั่งให้นำฉากกั้นออก

        นางยืนอยู่ที่มุมหนึ่ง ใบหน้าเรียวเล็กแสยะยิ้มเย็นชา

        ดูท่า ศีรษะของพวกเขาจะกลายเป็นของสะสมเล่นของผู้อื่นเสียแล้ว

        ฉากกั้นถูกยกออกหญิงสาวทั้งสามที่นั่งอยู่ภายในเรียกความสนใจจากทุกคน

        เยว่ฉีซึ่งอายุน้อยที่สุดแสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยวอย่างชัดเจนร่างบางแสดงท่าทีไม่พอใจ

        เยว่ถิงที่มีใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือดรีบหลบตัวเข้าหาเยว่ฉี

        หญิงสาวข้างกายพวกนาง สวมใส่ชุดชาววังสีม่วงสะดุดตา สีหน้าสงบนิ่ง

        ราวกับว่าเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นมิได้เกี่ยวข้องกับนางเลยแม้แต่น้อย

        ราวกับว่าคนที่ป่าวประกาศต้องการศีรษะของทหารเพื่อเป็นการลงโทษมิใช่นาง

        มือเล็กจับหน้าหนังสือเปิดออกทีละหน้าศีรษะไม่แม้แต่จะเงยขึ้นมามอง

        “พระชายาได้โปรดลงโทษด้วย พวกกระหม่อมได้รับคำสั่งมาได้โปรดอภัยให้พวกกระหม่อมด้วย”

        อ่อนน้อมถ่อมตนตอนนี้ไม่สายไปหน่อยหรือ?

        หลินเมิ้งหยาไม่เงยหน้าขึ้นนางเห็นเขาเป็นเพียงอากาศธาตุแต่เพียงเท่านั้น

        “หาสิ ลองหาดูเผื่อพวกเจ้าจะเจอในสิ่งที่ต้องการ”

        น้ำเสียงเย็นชาไม่เหมือนกับใบหน้าสงบนิ่งที่แสดงออกเลยแม้แต่น้อย

        องครักษ์กัดฟัน ความคิดเลวร้ายผุดขึ้น

        หากพวกเขาหาสิ่งใดไม่เจอแล้วละก็ เกรงว่าพระชายาอวี้คงมิปล่อยพวกเขาไปอย่างแน่นอน

        “ค้นหา!”

        เขาโบกมือหนา องครักษ์ร่างกำยำเริ่มค้นหาสิ่งของเปิดตู้ทุกตู้และผ้าทุกผืน

        ครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาหาไม่เจอสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย

        ทว่าหลินเมิ้งหยายังคงนั่งอ่านหนังสือด้วยท่าทางสงบนิ่ง

        เหงื่อเริ่มผุดขึ้นที่หน้าผากของชายร่างกำยำเหล่านั้น ยังไม่ทันจะปาดมันออกพวกเขากลับได้เห็นหญิงสาวที่กำลังนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ชำเลืองมองมา

        “เจอหรือไม่?”

        ริมฝีปากสีแดงดั่งชาดแง้มออกเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงเอ่ยถามทว่าคำถามของนางกลับเสมือนใบมีดที่กรีดไปยังหัวใจทหารเหล่านั้น

        “ทูลพระชายา ตอนนี้...ตอนนี้ยังหาไม่เจอพ่ะย่ะค่ะ”

        ความเชื่อมั่นที่เต็มเปี่ยมเมื่อครู่กลับกลายเป็นความเสียใจ

        เมื่อนึกถึงความตายขององค์ชายรองแห่งซีฟาน ผู้ชายอกสามศอกอย่างพวกเขาอดที่จะรู้สึกหวาดหวั่นไม่ได้

        “ข้าพูดออกไปแล้วว่าหากหาไม่เจอพวกเจ้าจะต้องทิ้งศีรษะเอาไว้ที่นี่”

        เสียงอ่อนโยนดั่งปุยนุ่น ราวกับไร้ซึ่งความอำมหิต

        ทว่าดวงตาทั้งสองข้างของหลินเมิ้งหยากลับเย็นชา

        ตอนที่พี่เยว่ถิงถูกคนเหล่านั้นทำมิดีมิร้ายทหารเหล่านี้หายหัวไปไหนกันหมด?

        แต่เพียงเพราะไท่จื่อถูกลอบทำร้ายพวกเขากลับรีบมาตรวจค้นกระโจมของนางทุกซอกทุกมุม

        เจ้าพวกหมาเลียแข้งเลียขาเจ้านาย

        “พระชายาได้โปรดอภัยด้วย พวกเราทำตามคำสั่งหากทำให้พระชายาขุ่นเคือง ได้โปรดให้อภัยพวกเราด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

        อากัปกิริยาเปลี่ยนไปในทันที แม้อ๋องอวี้กับไท่จื่อจะมิลงรอยกันสักเพียงไหนแต่ถึงอย่างไรพวกเขาทั้งหมดก็ต้องได้รับโทษที่เข้าไปยุ่มย่ามกับคนของราชวงศ์

        อีกทั้งตอนนี้ยังหาของที่ต้องการไม่เจอ

        ไม่รู้ว่าจะเอาตัวรอดได้อย่างไร

        “ไปเชิญขุนนางชั้นสูงกับท่านอ๋องมาเถิดข้าเป็นเพียงแม่บ้านคงจะตัดสินใจอะไรไม่ได้ ส่วนพวกเจ้าอยู่ที่นี่ก่อนก็แล้วกัน”

        หลินเมิ้งหยาออกคำสั่งเสียงนุ่มนวลด้านนอกกระโจมถูกองครักษ์ประจำจวนอวี้ล้อมเอาไว้

        ทหารสิบกว่านาย รวมถึงทหารเฝ้าสังเกตการณ์ที่ด้านนอกล้วนถูกล้อมเอาไว้หมดแล้ว

        “พ่ะย่ะค่ะ พระชายา”

        หลินขุ๋ยสาวเท้ายาวๆ ออกไปเขาไม่แม้แต่จะหันมามองทหารเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

        พระชายาเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว

        เขาเดินทางไปเชิญบุคคลที่มีรายชื่อในหนังสือที่หลินเมิ้งหยามอบให้ดึงออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะแกะห่อผ้าลายดอกโบตั๋นออก

        “อ๋องอวี้เสด็จ...”

        “ใต้เท้าจางเข้าเฝ้า...”

        “ใต้เท้าหลี่เข้าเฝ้า...”

        “ใต้เท้าเยว่เข้าเฝ้า...”

        เสียงขานรายชื่อดังขึ้น ก่อนบุคคลทั้งห้าจะปรากฏตัว

        อยู่ๆ ก็ถูกเชิญมาที่นี่แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อเข้ามาในกระโจมของชายาอวี้ พวกเขาจะได้เห็นทหารสิบกว่าคนอยู่ที่นี่

        ทันทีที่หลงเทียนอวี้ก้าวเข้ามาในกระโจมเขาได้เห็นดวงตาแดงก่ำของหลินเมิ้งหยา

        “ท่านอ๋องมาแล้ว ชื่อเสียงของเซี่ยเฉินเกือบจะถูกย่ำยีแล้วเพคะ”

        ส่งเสียงอ่อนหวานระคนเจ็บปวด ความโศกเศร้าเผยออกมาให้เห็นหยาดน้ำตาสีใสราวไข่มุกรินไหลออกจากขอบตาจนถึงคาง

        หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาทว่าเสียงสะอึกสะอื้นยังคงแสดงให้เห็นถึงความเจ็บปวด จนทุกคนอดที่จะสงสารไม่ได้

        ดวงตาของทหารสิบกว่าคนเบิกกว้างอย่างตื่นตะลึง

        ชายาอวี้เปลี่ยนสีหน้ารวดเร็วเหลือเกิน!

        “เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดพระชายาจึงร้องห่มร้องไห้เช่นนี้?”

        ความสัมพันธ์ระหว่างใต้เท้าเยว่และหลินเมิ้งหยานับว่าไม่เลวดังนั้นเขาจึงเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

        ใครจะรู้ว่า เยว่ฉีจะส่งมอบพี่สาวตนเองเข้าหาอ้อมกอดของป๋ายจื่อด้วยความระมัดระวังก่อนที่นางจะรีบวิ่งเข้ามาหาใต้เท้าเยว่

        “ท่านพ่อ ท่านพ่อ คนพวกนี้รังแกพวกเรา ข้ายังเด็กหากชื่อเสียงถูกทำให้เสียหายขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น”

        คำพูดนี้เสมือนเป็นการยื่นมือเข้าไปแตะเกล็ดใต้คอมังกร

        เยว่ถิงถูกรังแกถึงขนาดนี้แล้วแท้ๆ

        คิดไม่ถึงเลยว่าลูกสาวคนเล็กของเขาเองก็จะถูกรังแกไปด้วยนี่พวกเขาคิดหรือว่าสกุลเยว่จะยอมปล่อยให้ถูกรังแกง่ายๆ เช่นนี้

        ใต้เท้าเยว่ปลอบโยนลูกสาวที่กำลังอยู่ในอ้อมกอด สีหน้าท่าทางเปลี่ยนเป็นเย็นชา

        ก่อนที่เขาจะหมุนตัว ประจันหน้ากับใต้เท้าจางผู้ซึ่งควบคุมกองกำลังทหาร และเอ่ยขึ้น

        “ใต้เท้าจาง ทหารที่อยู่ในค่ายแห่งนี้เป็นคนของท่านใช่หรือไม่แม้สกุลเยว่ของข้าจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเสมอมาแต่ก็มิได้หมายความว่าจะปล่อยให้ใครต่อใครเข้ามารังแกได้ข้าต้องการคำอธิบายเรื่องนี้จากท่าน”

        สีหน้าใต้เท้าจางที่อายุเพิ่งจะห้าสิบไปหมาดๆ ซีดลงทันใด

        ดูเหมือนใต้เท้าเยว่ที่เคยร่วมงานด้วยกันมานานหลายสิบปีจะโกรธเกรี้ยวจริงๆเสียแล้ว

        กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ เหลือบมองใบหน้าแข็งทื่อของอ๋องอวี้ที่เข้าไปยืนข้างกายพระชายาดูเหมือนเขาจะละเลยเรื่องนี้ไปไม่ได้เสียแล้ว

        “ท่านวางใจเถอะ ข้าจะไต่สวนเรื่องนี้จนถึงที่สุด เข้ามาเอาทหารไม่ได้เรื่องพวกนี้ออกไป!”

        ลูกสาวคนรองของใต้เท้าจางเป็นชายารองคนหนึ่งของไท่จื่อดังนั้นเขาย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับไท่จื่ออย่างแน่นอน

        ทว่าหลินเมิ้งหยากลับเงยหน้า ส่งสายตาเจ็บปวดให้กับหลงเทียนอวี้

        “ตอนแรกหม่อมฉันคิดว่าราชวงศ์จะเป็นใหญ่ในใต้หล้าแต่คิดไม่ถึงเลยว่าหม่อมฉันที่เป็นชายาขององค์ชายจะถูกใส่ร้ายอีกทั้งคนผิดยังได้รับการคุ้มครองจากทางการเช่นนี้ ท่านอ๋องเซี่ยเฉินเจ็บปวดเหลือเกินเพคะ เกรงว่าแม้แต่การลอบทำร้ายไท่จื่อเองก็ต้องมีผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังเป็นแน่”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาเกินความเป็นจริงไปสักเล็กน้อย

        แต่กลับทำให้ทุกคนเล็งเห็นไปทางเดียวกันว่านอกจากไท่จื่อจะถูกลอบทำร้ายชายาอวี้ยังถูกตรวจค้นกระโจม เวลาเพียงคืนเดียวกลับเกิดเรื่องมากมายขึ้นกับราชวงศ์

        เมื่อได้ยินคำพูดของของหลินเมิ้งหยา ใต้เท้าจางเริ่มลำบากใจ

        หากพากลับไปก็จะเป็นการดูหมิ่นเชื้อพระวงศ์หากไม่พากลับไปก็ไม่รู้จะอธิบายกับไท่จื่อเช่นไร เหตุเพราะพวกเขาล้วนเป็นคนของไท่จื่อทั้งสิ้น

        ครุ่นคิดหลายตลบ ก่อนจะพบว่าขุนนางที่มาด้วยล้วนเป็นคนของไท่จื่อ

        แต่ใต้เท้าเยว่เป็นพ่อแท้ๆ ของเยว่ฉี

        ดุจฟ้าเหนือน้ำ ดูเหมือนวันนี้พวกเขาจะตกอยู่ในกำมือของชายาอวี้เสียแล้ว

        เขาเหลือบมองทหารสิบกว่าคน ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นเพียงพวกไร้ประโยชน์ เก็บเอาไว้ก็รังแต่จะสร้างปัญหา

        “เข้ามา คนพวกนี้ดูหมิ่นเชื้อพระวงศ์ ไร้ซึ่งความเคารพต่อพระชายาอวี้โทษทัณฑ์ในครั้งนี้ไม่อาจให้อภัย จงนำตัวไปประหาร!”

        คิดไม่ถึงเลยว่าใต้เท้าจางจะตัดสินใจอย่างกล้าหาญเช่นนี้

        “ใต้เท้า ใต้เท้า พวกเราได้รับคำสั่งมาท่านเป็นคนบอกว่า...อ๊าก...”

        ทุกคนคิดไม่ถึงเลยว่าเวลาเพียงชั่วพริบตาศีรษะของชายที่กำลังจะคายความลับออกมาจะหลุดออกจากบ่า