ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]

        จุนห่าวและหานรุ่ยไม่รู้ว่า เกิดอะไรขึ้นบ้าง หลังจากที่พวกเขาออกมาจากคฤหาสน์ท่านเจ้าเมืองพวกเขาพาจางหนิงไปที่โรงเตี๊ยมที่พวกเขาพักอยู่ และเปิดห้องพักใหม่ให้จางหนิงพักผ่อนคนเดียวอย่างสงบใจ

        จางหนิงมีคำถามมากมายในตอนนี้ แต่เขาไม่รู้ว่า จะเริ่มต้นถามจากเรื่องใดดีเพราะเขาเพิ่งจะมีความสุขหลังจากที่ได้รู้ว่า จุนฟานยังมีชีวิตอยู่ จนลืมเรื่องราวหลายอย่างไป

        “คุณชายจุน ข้าขอขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้า ขอบคุณจริง ๆ”จางหนิงกล่าวอย่างจริงใจ จุนห่าวคือผู้ให้ชีวิตใหม่แก่เขา

        “คุณชายจาง ท่านไม่ต้องเกรงใจ การช่วยท่านคือสิ่งสมควรทำอยู่แล้วท่านคือคนรักของพี่สามของข้า อย่างไรต่อไปเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ท่านไม่ต้องเรียกข้าว่าคุณชายจุน หรอก เรียกแค่ชื่อข้าก็พอ หากท่านยินดี ก็เรียกข้าว่า น้องสี่ อย่างที่พี่สามเรียกก็ได้”จุนห่าวกล่าวกับจางหนิง จุนห่าวรู้สึกพอใจจางหนิงผู้นี้ที่ทำตัวดี ไม่อวดเก่งรู้จักกาลเทศะรู้ว่าเมื่อไหร่ควรจะเข้ามาหรือออกไป และที่สำคัญที่สุดคือ รู้จักสำนึกบุญคุณจุนห่าวมองเห็นถึงความซาบซึ้งใจในสายตาของจางหนิง คงไม่มีใครหวังว่า ตัวเองจะช่วยคนที่ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณหรอกจากมุมมองนี้จุนห่าวจึงรู้สึกประทับใจในตัวจางหนิง

        “ข้าขอเรียกท่านว่า จุนห่าว แล้วกัน ถ้าอย่างนั้นท่านก็อย่าเรียกข้าว่า คุณชายจางเลยเรียกข้าว่า จางหนิง ก็พอ” จางหนิงเอ่ยขึ้น เขามิใช่คนเจ้าเล่ห์ ในเมื่อจุนห่าวคือน้องชายของจุนฟานต่อไปก็จะเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว จึงไม่จำเป็นที่จะต้องทำตัวห่างเหิน

        “ได้ ถ้าอย่างนั้นข้าขอเรียกท่านว่า จางหนิง ไปก่อนแล้วกัน รอจนกว่าท่านและพี่สามของข้าได้แต่งงานกันข้าถึงจะเปลี่ยนไปเรียกท่านว่า ‘พี่สะใภ้’ นะ” จุนห่าวพูดหยอกล้อ เขาคิดในใจ จุนฟานและจางหนิงมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อกันไม่ช้าก็เร็วย่อมได้เรียกเขาว่า ‘พี่สะใภ้’ แน่ ๆ

        เมื่อจางหนิงถูกจุนห่าวเรียกด้วยคำว่า ‘พี่สะใภ้’ ก็พลันรู้สึกเขินอายขึ้นมา เขาจึงหันไปทางหานรุ่ยและเอ่ยถามว่า“ท่านนี้คือ......” จางหนิงเดาว่า คงเป็นภรรยาซวงเอ๋อร์ของจุนห่าว แต่ถ้าหากยังไม่ได้รับการยืนยันเขาก็ไม่กล้าเรียกอันใดออกไป

        “ข้าคือภรรยาซวงเอ๋อร์ของจุนห่าว มีนามว่า หานรุ่ย”หานรุ่ยเห็นจางหนิงเอ่ยถามตนเอง จึงแนะนำตัวเองให้จางหนิง

        “ข้าขอเรียกท่านว่า หานรุ่ย ได้ไหม?” จางหนิงถามอย่างลังเลเขาไม่ทราบอารมณ์ของหานรุ่ย จึงไม่กล้าเรียกมั่วซั่ว

        “ได้สิ ต่อไปนี้เราจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว อย่ามองคนในครอบครัวเป็นคนอื่นเลย”หานรุ่ยกล่าว “นี่คือบุตรซวงเอ๋อร์ของข้า ชื่อ จุนตง และ จุนหนานพวกเขาเป็นฝาแฝดกัน” จากนั้นหานรุ่ยก็พูดกับจุนตงและจุนหนานว่า “จุนตง จุนหนานเรียกท่านลุงสิ”

        “ท่านลุง” จุนหนานเรียกอย่างเชื่อฟัง

        “ท่านลุง” จุนตงก็เรียกตามเช่นเดียวกัน

        “ว่าง่ายจริง ๆ” จางหนิงพูดอย่างเอ็นดู เขาเองก็รักเด็ก และหวังว่า สักวันเขาจะมีลูกที่น่ารักเช่นนี้

        เมื่อจุนตงและจุนหนานได้รับคำชม พวกเขาก็ยิ้มอย่างเขินอาย

        “ร่างกายเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ข้าได้ยินมาว่า พวกมันทรมานเจ้า”หานรุ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

        “ไม่เป็นอันใดเลย ข้าบาดเจ็บแค่ภายนอกเท่านั้นยาวิญญาณฟื้นฟูของท่านเจ้าเมืองได้ผลดีทีเดียว พอดื่มแล้ว ก็สามารถฟื้นตัวได้ดังเดิม”จางหนิงกล่าวเยาะเย้ยตัวเอง ยังถือว่า เซ่าเจี้ยนหลิ่น เป็นคนใจกว้างที่ให้เขาใช้ยาวิญญาณราวกับยามีราคาไม่กี่ตำลึงเงินคงเกรงว่า เขาจะสิ้นใจเร็วไปกระมัง

        “ท่านเจ้าเมืองร่ำรวยเงินทอง ยาวิญญาณนั้นย่อมดีเป็นธรรมดาอยู่แล้ว”หานรุ่ยกล่าวกับจางหนิง

        จุนห่าวเห็นหานรุ่ยและจางหนิงเข้ากันได้ดีจึงไม่ได้เข้าไปแทรกแซงอันใด และเขาก็กลายเป็นอากาศธาตุ พลางหยอกล้อกับเด็ก ๆไปโดยปริยาย 

        “จุนฟานยามนี้เป็นอย่างไรบ้าง? พี่รองด้วย” จางหนิงถามอย่างใจจดใจจ่อเขาไม่รู้ว่า ตอนนี้พวกเขาสบายดีหรือไม่

        “พวกเขาสบายดี บัดนี้พี่รองเลื่อนระดับขั้นลมปราณได้แล้วพลังปราณของพี่สามก็ก้าวหน้าขึ้นเช่นกัน มีแค่ที่พี่สามกังวลใจแต่เรื่องเจ้านั่นแหละเขาอยากจะมาช่วยเจ้าอยู่ตลอดเวลา แต่ข้ากับจุนห่าวไม่ยอมให้เขามาเอง” หานรุ่ยกล่าวจากนั้นก็เล่าเรื่องราวของจุนฟานและจุนเช่อให้จางหนิงฟัง เขาไม่ต้องการให้จางหนิงเข้าใจจุนฟานผิดด้วยเหตุนี้เขาจึงเล่าสถานการณ์ของจุนฟานอย่างละเอียด ไม่ใช่ว่า จุนฟานไม่อยากมาช่วยเขาแต่เพราะสถานการณ์ของจุนฟานในตอนนั้น ช่างน่าเป็นกังวัลยิ่งนัก

        “เขาสบายดีก็ดีแล้ว ข้าไม่ว่าอะไรเขาหรอก” จางหนิงกล่าว แค่ได้รู้ว่า จุนฟานยังคงคิดถึงเขาอยู่ก็รู้สึกดีมากแล้ว แม้ว่าความบริสุทธิ์ของเขาจะเก็บรักษาไว้ได้ ทว่าชื่อเสียงของเขาได้เสียหายไปเสียแล้ว

        หานรุ่ยเห็นว่า จางหนิงดูเหนื่อยล้า จึงอยากให้จางหนิงได้พักผ่อนแม้ว่าจางหนิงจะยังมีคำถามอีกมากมาย แต่เขาก็รู้ว่า บางอย่างก็ยังไม่สมควรที่จะถามเขาจะไม่ใช้ความสัมพันธ์ของเขากับจุนฟานเป็นเครื่องมือในการถามโน่นถามนี่ เพราะถือเป็นการไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีมีแต่จะทำให้คนอื่นรำคาญ