ไป๋รั่วเสวี่ยลืมตาขึ้นฉับพลันจนถูกแสงแดดที่ส่องเข้ามาอย่างกะทันหันแยงตาจนแสบเธอรีบยกมือขึ้นบังแสงแดด
แสงแดดอบอุ่นเกินไปอากาศก็สะอาดสดชื่นเกินไป ทั้งยังมีเสียงนกร้องและกลิ่นดอกไม้… ไป๋รั่วเสวี่ยลูบผ้าห่มผืนนุ่มด้วยความรู้สึกงงงันเล็กน้อย ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอใน่ก่อนยุคโลกาวินาศหรอกหรือแต่ไม่มีทางเป็ไปได้ เพราะฉะนั้นตอนนี้เธอน่าจะกำลังฝันไป
ทว่าความฝันช่างงดงามเหลือเกินหากเป็ไปได้เธอก็อยากจะหลับใหลไปตลอด ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย
แต่เธอไม่ได้ตายไปแล้วหรอกหรือ ทำไมถึงยังฝันได้ล่ะ
ไป๋รั่วเสวี่ยจำได้ว่าตัวเองตายอยู่ท่ามกลางฝูงซอมบี้ถูกฟันอันแหลมคมของเหล่าซอมบี้น่าสะอิดสะเอียนกัดทึ้งฉีกกระชากร่าง...เมื่อนึกถึงความรู้สึกยามเนื้อถูกฟันกัดทึ้งไป๋รั่วเสวี่ยก็รีบกุมศีรษะพร้อมกับม้วนร้างคุดคู้เธอไม่อยากหวนนึกถึงความทรงจำเ่าั้อีก
ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือที่อยู่ข้างเตียงก็ดังขึ้นดึงเธอให้กลับมาสู่ความเป็จริง ไป๋รั่วเสวี่ยยื่นมือออกไปหยิบโทรศัพท์อย่างมึนงง
เป็สายจากหยางหลิ่ว
ไป๋รั่วเสวี่ยรู้สึกราวกับถูกฟ้าฝ่าทันทีที่เห็นตัวอักษรสองตัวนี้ดวงหน้างดงามของเธอปรากฏแววดุดัน มือกำโทรศัพท์มือถือแน่นดวงตาจับจ้องอักษรสองตัวบนหน้าจอพร้อมกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแน่น
ไป๋รั่วเสวี่ยไม่มีวันลืมว่าผู้ชายคนนี้กับไป๋หรูอวี้หลอกลวงเธออย่างไรพวกนั้นใช้ประโยชน์จากเธอ เสร็จแล้วก็ทิ้งเธอไว้ท่ามกลางฝูงซอมบี้
ไป๋รั่วเสวี่ยรู้สึกเกลียดชังและ้าแก้แค้นแต่เธอตายไปแล้ว
ทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าให้ความรู้สึกสมจริงมากจนชวนให้คนสงสัยว่าทั้งอารมณ์ ความรู้สึกและทัศนียภาพตรงหน้านี้หาใช่ความฝันไม่
“บางทีฉันอาจจะไม่ได้กำลังอยู่ในนรกแต่คืนชีพกลับมาใน่ก่อนยุคโลกาวินาศ” ไป๋รั่วเสวี่ยผู้ชื่นชอบการอ่านนิยายแนวข้ามเวลาพูดกับตัวเอง
ถึงแม้จะรู้สึกว่าวิธีคิดเช่นนี้ดูเพ้อฝันแต่เธอก็ยังโอบกอดความหวังไว้ส่วนหนึ่ง ไป๋รั่วเสวี่ยตบหน้าตัวเองเต็มแรงหนึ่งฉาดเพื่อลงโทษตัวเองที่ทั้งซื่อบื้อและโง่เขลา
เจ็บ! เจ็บจัง!คนตายแล้วไม่มีทางรู้สึกเจ็บแบบนี้ ถ้าอย่างนั้น…
ไป๋รั่วเสวี่ยค่อนข้างแน่ใจแล้วว่าตัวเองคืนชีพกลับมาใน่ก่อนยุคโลกาวินาศตอนนั้นเธอยังเป็แค่นักศึกษาที่ไม่มีเื่อะไรให้ต้องกังวลใจคนหนึ่ง
เมื่อรู้ถึงความจริงข้อนี้ ไป๋รั่วเสวี่ยก็รู้สึกไม่กล้าที่จะพิสูจน์ต่อไป
“เสวี่ยเอ๋อร์ แม่นัดเพื่อนไปช้อปปิ้งลูกอยากไปด้วยกันไหม” ประตูเปิดออกโดยมีหลิ่วเย่ว์เหมย ผู้มีใบหน้าอ่อนโยนยืนอยู่ที่หน้าประตู
“แม่คะ” ไป๋รั่วเสวี่ยตะลึงมองหลิ่วเย่ว์เหมยซึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูตาไม่กะพริบเธอกลัวเหลือเกินว่าหากกะพริบตา เธอจะไม่เห็นมารดาอีก
“เป็อะไรไป ไม่เจอกันคืนเดียวก็คิดถึงแม่แล้วหรือ”หลิ่วเย่ว์เหมยพูดหยอกล้อ
“อืม” ไป๋รั่วเสวี่ยพยักหน้าหลังจากเข้าสู่ยุคโลกาวินาศไม่นานพ่อกับแม่ก็เสียชีวิตลง วันเวลาหลังจากนั้นในทุกๆวันเธอยังคงได้ยินเสียงโศกเศร้าอาดูรของพ่อและแม่ใน่ก่อนที่พวกท่านจะเสียชีวิต ‘เสวี่ยเอ๋อร์ ไม่ว่าจะทุกข์ทรมานหนักหนาสาหัสหรือเหนื่อยยากสักแค่ไหน ลูกต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้นะ’
หลิ่วเย่ว์เหมยหัวเราะ ลูกที่นางอุ้มท้องมาสิบเดือนนั้นช่างไม่เหมือนใครจริงๆ
“แม่คะ” ไป๋รั่วเสวี่ยเลิกผ้าห่มออกะโลงจากเตียงมาสวมกอดผู้เป็แม่
ร่างกายของแม่ให้ความรู้สึกสบาย ซึ่งเธอชอบความรู้สึกนี้มาก
หลิ่วเย่ว์เหมยรู้สึกดีใจที่ลูกสาวสวมกอดแต่ปากกลับพูดว่า “เด็กคนนี้นี่ เป็บ้าอะไรแต่เช้า”
“หนูไม่ได้บ้าสักหน่อย” ไป๋รั่วเสวี่ยร้องไห้
หลิ่วเย่ว์เหมยชอบความรู้สึกยามลูกสาวกอดแต่นางต้องออกไปข้างนอกแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงตบหลังลูกสาวเบาๆ พร้อมกับพูดขึ้นว่า “เอาละ เอาละ รีบไปสวมชุดแล้วออกไปข้างนอกกับแม่”
“หนูไม่ไป หนูอยากกอดแม่อยู่อย่างนี้”ไป๋รั่วเสวี่ยออดอ้อน
หลิ่วเย่ว์เหมยที่ชอบให้ลูกสาวอ้อนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติเมื่อผละจากไป๋รั่วเสวี่ยจึงพบว่าลูกสาวน้ำตานองหน้าไปแล้วเรียบร้อย เธอจึงรีบถามอย่างงงงัน“รั่วเสวี่ยเป็อะไรไป บอกแม่ซิมีใครรังแกลูกรึเปล่า”
ไป๋รั่วเสวี่ยรีบเช็ดน้ำตานิ้วมือเย็นเฉียบไปหมด เธอควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ “ไม่มีอะไรค่ะแม่ หนูแค่อารมณ์อ่อนไหวนิดหน่อย”
“ลูกนะลูก รู้สึกจิตตกหดหู่อะไรขึ้นมาจ๊ะ” หลิ่วเย่ว์เหม่ยพูดขึ้นอย่างขบขัน คิดว่าเป็เพียงแค่อาการอารมณ์แปรปรวนของเด็กสาววัยรุ่น
ไป๋รั่วเสวี่ยล้างหน้าและบ้วนปาก เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเธอก็ลงมาที่ชั้นล่างหลิ่วเย่ว์เหมยออกไปข้างนอกแล้ว ไป๋จิ้งเหวินกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา ส่วนไป๋หรูอวี้กำลังช่วยคนรับใช้ยกอาหารขึ้นโต๊ะรับประทานอาหารเมื่อไป๋หรูอวี้เห็นไป๋รั่วเสวี่ยลงมาก็รีบปั้นหน้ายิ้มและพูดถามขึ้น “เสวี่ยเอ๋อร์ เมื่อครู่หยางหลิ่วโทรมาถามว่าทำไมเธอถึงไม่รับโทรศัพท์”
ไป๋รั่วเสวี่ยจ้องไป๋หรูอวี้พยายามสะกดกลั้นใจที่คิดอยากจะสังหารอีกฝ่ายหลังจากที่แน่ใจแล้วว่าตัวเองย้อนเวลากลับมา นอกจากจะรู้สึกมีความสุขแล้ว เธอก็ต้องตั้งสติเตรียมใจอยู่นานเธอจะต้องสะกดกลั้นความเกลียดชังของตัวเองที่มีต่อศัตรูเอาไว้ให้ได้ ต้องค่อยๆ แก้แค้นให้พวกมันได้ลิ้มรสการถูกโกหกหลอกลวงอย่างที่เธอเคยเผชิญ
“เมื่อกี้ล้างหน้าอยู่” ไป๋รั่วเสวี่ยตอบเรียบๆ
“งั้นหรือ” ไป๋หรูอวี้ไม่ได้รู้สึกผิดสังเกตและยังคงพูดต่อไป“เขายังรอสายจากเธออยู่นะ โทรไปหาเขาสักหน่อยสิ”
“อือ” ไป๋รั่วเสวี่ยนั่งลงที่โต๊ะรับประทานอาหารและตำหนิตัวเองในใจเงียบๆไป๋หรูอวี้พูดถึงหยางหลิ่วแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอนแต่เธอกลับไม่รู้อะไรสักนิด ทั้งยังมองว่าทั้งสองคนคือคนใกล้ชิดและสนิทที่สุดของตัวเองเธอช่างโง่เง่าจริงๆ การที่อีกฝ่ายทำให้เธอตายนั้นก็นับว่าสมควรแล้ว
“เสวี่ยเอ๋อร์ ลูกดูพี่เขาสิตื่นเช้ามาก็มาช่วยคนรับใช้ทำกับข้าว แล้วลูกล่ะ ตื่นก็สาย แถมไม่ทำอะไรสักอย่าง”ไป๋จิ้งเหวินพูดก่อนวางหนังสือพิมพ์ลง
ไป๋หรูอวี้เป็ลูกสาวของพี่ชายไป๋จิ้งเหวินโตกว่าไป๋รั่วเสวี่ยสามเดือน เธอมาที่บ้านของรั่วเสวี่ยตอนอายุสามขวบและเติบโตมาด้วยกันกับรั่วเสวี่ยแม้จะเป็เพียงลูกพี่ลูกน้อง แต่เมื่อดูเผินๆทั้งสองใกล้ชิดสนิทสนมราวกับพี่น้องแท้ๆ หากว่าไม่ได้ผ่านเหตุการณ์ในยุคโลกาวินาศหลายปีนั้นไป๋รั่วเสวี่ยก็จะไม่มีทางรู้เลยว่าไป๋หรูอวี้ที่ใกล้ชิดสนิทสนมกับเธอราวกับพี่น้องแท้ๆแท้จริงแล้วในใจจะเต็มไปด้วยความเกลียดชังเธอมากขนาดไหน
แต่เธอกลับนับอีกฝ่ายเป็ญาติสนิทและเห็นเป็พี่สาวแท้ๆของตัวเอง เธอนี่มันคนโง่ชัดๆ
ในตอนแรกหลิ่วเย่ว์เหมยคัดค้านการพาเด็กที่ไม่ใช่ลูกของตัวเองมาอยู่ที่บ้านแต่เป็เพราะไป๋รั่วเสวี่ยเองที่อนุญาตใครจะไปรู้ว่าที่เธอช่วยไว้จะเป็หมาป่าห่มหนังมนุษย์ งูพิษในอ้อมกอดชาวนา
“พ่อคะ ใครใช้ให้หนูเกิดมาโชคดีมีพ่อแม่ที่รักหนู แถมยังมีความสามารถล่ะคะ ไม่เหมือนคุณพี่ที่ ไม่ใช่แค่คุณลุงคุณป้าจะไร้ความสามารถในการหาเงินนะคะแต่แม้กระทั่งตัวเธอพวกเขาก็ไม่้า เอาเธอมาทิ้งไว้บ้านเราผ่านมาหลายปีขนาดนี้แล้วก็ไม่เห็นจะมารับกลับไปสักที”
“รั่วเสวี่ย” ไป๋จิ้งเหวินเหลือบมองไป๋หรูอวี้ตำหนิเธอเสียงเบา
“โธ่ พ่อคะ หนูพูดเื่จริงนี่นา”ไป๋รั่วเสวี่ยเลือกพูดเื่แทงใจดำอีกฝ่าย เธอไม่กังวลว่าหากไป๋หรูอวี้ได้ยินคำพูดนี้แล้วจะรับไม่ได้จนหนีกลับบ้านเดิมและทำให้เธอเสียโอกาสในการแก้แค้นไป ไป๋หรูอวี้ไม่ได้อิจฉาที่เธอเกิดมาดีกว่าหรือไม่ได้อิจฉาที่พ่อแม่ของเธอรักเธอหรอกหรืองั้นก็ปล่อยให้หล่อนอิจฉาไป
“น้องเสวี่ยเอ๋อร์เกิดมาโชคดีกว่าพี่มาก”ไป๋หรูอวี้ยิ้ม ยกถ้วยออกมาหลายใบ
ไป๋รั่วเสวี่ยรู้ดีว่าคำพูดจิกกัดเพียงไม่กี่ประโยคจะไม่สามารถทำให้ไป๋หรูอวี้ยอมย้ายออกจากบ้านของเธอได้
“คุณพี่จ้ะ ฉันละไม่เข้าใจจริงๆในบ้านมีคนรับใช้ตั้งมากมายขนาดนี้ ทำไมเธอยังต้องช่วยพวกเขาทำงานอยู่อีกล่ะอย่าบอกนะว่าคนรับใช้เหล่านี้ทำงานในบ้านเราได้ไม่หมด ถ้าเป็อย่างนั้นละก็ พ่อคะหนูว่าเราต้องเปลี่ยนคนรับใช้ใหม่ซะแล้วละค่ะ” ไป๋รั่วเสวี่ยพูดที่ไป๋หรูอวี้ทำทั้งหมดนี้ไปก็เพราะ้าซื้อใจคนเท่านั้นซึ่งเท่ากับว่าเธอจะขัดขวางไม่ให้อีกฝ่ายทำสำเร็จ
“อย่าเลยน้องเสวี่ยเอ๋อร์ฉันแค่อยู่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ก็เลยทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นไม่ใช่ว่าพวกเขา้าให้ช่วยหรอก” ไป๋หรูอวี้รีบพูด หากเปลี่ยนคนรับใช้ใหม่จริงสิ่งที่เธอทำมาทั้งหมดก็สูญเปล่ากันพอดี
ไป๋รั่วเสวี่ยเองก็ไม่ต่อความยาวจิกกัดไป๋หรูอวี้เพียงครั้งเดียวก็หยุด เพราะวันนี้เธอยังมีเป้าหมายอื่นอีก
“คุณพี่จ้ะ จี้หยกรูปน้ำเต้าที่คอเธอน่ะเป็มรดกตกทอดของตระกูลฉันฉันคงให้เธอไม่ได้หรอก เธอคืนฉันมาเถอะ” ไป๋รั่วเสวี่ยมองที่คอไป๋หรูอวี้แม้ว่ามองจากภายนอกจะไม่เห็นแต่เธอรู้ดีว่าไป๋หรูอวี้สวมจี้หยกอันนั้นไว้ที่คอตลอด
จี้หยกรูปน้ำเต้าชิ้นนั้นเป็มรดกตกทอดของบ้านหลิ่วเย่ว์เหมยหลิ่วเย่ว์เหมยมีไป๋รั่วเสวี่ยเป็ลูกสาวเพียงคนเดียว จี้หยกย่อมต้องตกทอดมาถึงมือไป๋รั่วเสวี่ยอย่างแน่นอนหากแต่วันหนึ่งเมื่อไป๋หรูอวี้เห็นจี้หยกนี้เข้า เธอก็บอกว่าชอบมากและขอจากไป๋รั่วเสวี่ยไป๋รั่วเสวี่ยจึงยกให้เธอไป ไป๋รั่วเสวี่ยในอดีตนั้นหากไป๋หรูอวี้อยากได้สิ่งใดที่เธอมีในเธอก็พร้อมมอบให้อีกฝ่ายด้วยความเต็มใจ เช่นเดียวกับจี้หยกที่เป็มรดกตกทอดชิ้นนี้ที่เธอยกให้อีกฝ่ายอย่างไม่ลังเลสักนิดทว่าไป๋หรูอวี้กลับตอบแทบความรักใคร่เอาใจใส่ของเธอด้วยการปลิดชีวิตเธอแทน
มรดกตกทอดของทางบ้านหลิ่วเย่ว์เหมยมีมากมายไป๋รั่วเสวี่ยจึงไม่ได้เห็นเื่จี้หยกรูปน้ำเต้าเป็เื่ใหญ่ต่อมาถึงได้รู้ว่าจี้หยกชิ้นนี้คือจี้หยกช่องมิติเมื่อไป๋หรูอวี้เปิดใช้งานจี้หยกเธอก็จะมีช่องมิติติดตัวไปด้วยทุกที่ ซึ่งทำให้เธอใช้ชีวิตอยู่ในยุคโลกาวินาศได้อย่างสบายใจไร้กังวล
ในเมื่อจี้หยกเป็มรดกตกทอดของตระกูลเธอแน่นอนว่าไป๋รั่วเสวี่ยต้องเอาคืนมา
ไป๋หรูอวี้ชอบจี้หยกอันนี้มากเมื่อไป๋รั่วเสวี่ยขอจี้หยกคืนและถามถึงจี้หยกนั้นเธอจึงรู้สึกไม่อยากคืนให้เป็ธรรมดาไป๋หรูอวี้หัวเราะพลางพูดว่า “น้องเสวี่ยเอ๋อร์จ๋า เธอยกจี้หยกชิ้นนั้นให้พี่แล้วไม่ใช่หรือ”
เมื่อไป๋รั่วเสวี่ยเห็นคล้ายว่าเธอจะไม่ยอมคืนเธอจึงลุกพรวดขึ้นแล้วชี้หน้าไป๋หรูอวี้พร้อมพูดขึ้นอย่างดุดัน “เธอได้ของจากบ้านฉันไปไม่น้อยแล้วนะ จี้หยกที่เป็มรดกตกทอดของตระกูลฉันเธอยังกล้าเอาไปไม่รู้จักละอายใจบ้างรึไง”
“เสวี่ยเอ๋อร์ ลูกเป็อะไรไปทำไมพูดกับพี่เขาแบบนี้ล่ะ”
“หนูพูดผิดหรือคะพ่อ ไป๋หรูอวี้กินอาหารของบ้านเราใช้ของของบ้านเราหนูก็ไม่ว่า แต่จี้หยกชิ้นนั้นเป็มรดกของตระกูลแม่หนู หนูจะมอบให้คนอื่นได้ยังไงทำแบบนั้นหนูไม่กลายเป็ลูกหลานอกตัญญูหรอกหรือคะ”
“หรูอวี้ หนูชอบจี้หยกชิ้นไหนให้บอกอาอาจะซื้อให้ แต่จี้หยกที่เป็มรดกตกทอดของบ้านเสวี่ยเอ๋อร์ชิ้นนี้อามอบให้หนูไม่ได้จริงๆหนูคืนเสวี่ยเอ๋อร์ไปเถอะ” ไป๋จิ้งเหวินแยกแยะได้ว่าเื่ไหนยอมผ่อนปรนได้และเื่ไหนไม่ควรผ่อนปรนเขารู้ว่าจี้หยกชิ้นนี้ไม่ควรมอบให้ผู้อื่น ดังนั้นเขาจึงหันไปพูดกับไป๋หรูอวี้
“หนูจะไปหยิบมาให้เดี๋ยวนี้ค่ะคุณอารอง” ไป๋หรูอวี้ตอบพร้อมน้ำตาที่ร่วงราวกับสายลูกปัด เธอใช้ดวงตาที่มีน้ำตานองคู่นั้นมองไปยังไป๋รั่วเสวี่ยและพูดว่า“น้องเสวี่ยเอ๋อร์เธอเป็อะไรไป เธอมีเื่อะไรเข้าใจพี่ผิดอยู่รึเปล่าเธอไม่เคยพูดจาแบบนี้กับพี่มาก่อน”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/9ee8f63c050427e101e8f9d6b0d57428
123K
