โรงพยาบาล
“พ่อ!” ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มองไปรอบๆตัว ตอนนี้ฉันนอนอยู่ในโรงพยาบาลพร้อมเสาน้ำเกลือเหมือนเดิม เื่เมื่อวานที่เกิดขึ้นคือเื่จริง พ่อของฉันโดนไอ้พวกแก๊งทวงหนี้ฆ่าตาย ฉันต้องฆ่าพวกมันทิ้งให้ได้ ฉันลุกขึ้นเพื่อที่จะออกจากโรงพยาบาลไปตามล่าหาคนที่มันฆ่าพ่อของฉัน แต่เมื่อกำลังจะเดินไปถึงที่หน้าห้องกลับพบว่าหน้าห้องของฉันมีชายชุดดำประมาณ 5-6 ยืนคุมอยู่
“หรือว่าจะเป็คนของคุณหมอคนนั้น เค้าเป็ใครกันแน่นะ” ฉันหยุดคิดอยู่พักใหญ่ แต่ก็คิดไม่ออก ไม่เคยรู้จักเลย พ่อเองก็ไม่เคยเล่าให้ฟัง ฉันกลับมานั่งที่เตียงเพื่อหาวิธีหนี มองไปที่ระเบียงแล้วพบว่า ตอนนี้ฉันพักอยู่ที่ชั้น 2 ของโรงพยาบาล ด้านล่างระเบียงไม่ได้สูงมาก น่าจะะโลงไปได้ บ้าหรอ ความคิดนี้มาได้ไง โดดลงไปตายแน่
“ระเบียงห้องด้านข้างไม่ได้ไกลมากนี่หน่า ถ้าเราปีนไปแล้วขอห้องด้านข้างออกไป น่าจะได้” คิดได้แบบนั้นฉันก็เตรียมปีนทันที แล้วก็ข้ามมาได้สำเร็จ ฉันค่อยๆ เปิดกระจกระเบียงของห้องข้างๆ ออก ก็พบว่ามีชายชราคนหนึ่งนอนหลับอยู่ ฉันจึงค่อยๆย่องเข้าไปและเปิดประตูออกมาจากห้องเค้าได้สำเร็จ
ก๊อกๆๆ ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องของฮานะ เด็กสาวของคนหนึ่งที่ผมไม่สามารถช่วยชีวิตพ่อของเค้าไว้ได้ แต่กลับพบว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้อง และระเบียงก็เปิดอยู่ ผมได้แต่คิดในใจว่า ‘เด็กคนนี้แสบไม่เบาเลย’
“ออกตามหาให้ทั่ว ต้องพาตัวกลับมาให้ได้” บอร์ดี้การ์ดทั้งหมดที่เฝ้าห้องของฮานะ พร้อมรับสั่งและออกตามหาเธอทันที ‘เธอไม่มีทางหนีพ้นหรอกฮานะ’ เด็กสาวตัวนิดเดียวจะหนีไปไหนได้ไม่มีทาง ผมออกตามหาเธอทั่วโรงพยาบาล แต่ก็ไม่พบ เด็กสาวตัวนิดเดียวหนีไปไหนกันแน่นะ แสบจริงๆ
“ไม่เจอเธอเลยครับนายใหญ่” แทน บอร์ดี้การ์ดคนสนิทของผม ก้มหน้ารายงานอย่างสำนึกผิดที่ปล่อยให้เธอหนีไปได้
“ไม่เป็ไร เธอคงไปไหนได้ไม่ไกล และฉันคิดว่าเธออาจกลับไปที่นั่น” ผมคิดไว้แล้วว่าถ้าไม่เจอเธอในโรงพยาบาล ที่ที่เธอจะไป ก็คงหนีไม่พ้น บ้านของเธอ เธอคงกลับไปหาเบาะแสของไอ้พวกแก๊งทวงหนี้กระจอกที่กล้ามาหยามในถิ่นของผม
“เตรียมรถและคนของเราให้พร้อม ไปรับเธอกลับมา และจำไว้ อย่าให้เธอรู้เื่อื่น นอกจากพ่อเธอเป็หนี้และโดนฆ่าตาย” ผมกำชับลูกน้องทุกคนไม่ให้เล่าความจริงให้กับเธอฟัง เพราะคิดว่าเธอคงไม่ควรรับรู้ ให้มันตายไปพ่อเธอคงดีที่สุด