เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 31 ตกลงเป็๲แฟนกัน

        จวีซือหนานถือซองเอกสารในมือด้วยความงุนงง เธอยื่นหน้าไปถามกงเจ๋ออวี้ “ถ้าฉันร่วมมือแสดงละครกับคุณแล้ว คุณจะเซ็นสัญญาให้ฉันใช่ไหม”

        “อืม!”

        กงเจ๋ออวี้มองดวงตากลมโตที่กำลังคิดคำนวณไม่หยุดของเธอ เขาก็เผยรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง

        จวีซือหนานกลับทิ้งตัวพิงเบาะอีกครั้ง เธอขมวดคิ้วครุ่นคิดไม่หยุดหย่อน แค่แสดงละครก็ยอมเซ็นสัญญาแล้วเหรอ แถมยังช่วยไม่ให้แม่ของกงเจ๋ออวี้ได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจอีก แบบนี้ถือว่าได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่ายงั้นสิ!

        ครู่ต่อมา จวีซือหนานก็จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของกงเจ๋ออวี้จากด้านข้าง ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “เอ่อ... เพื่อตอบแทนที่คุณตกลงจะเซ็นสัญญากับฉัน ฉันจะยอมแสดงละครตบตากับคุณ! แต่คุณต้องสัญญากับฉันด้วยว่า พอถึงเวลาที่เหมาะสม คุณจะต้องช่วยฉันอธิบายให้คุณแม่ของคุณเข้าใจด้วย!”

        “ได้ นอกจากฉันจะช่วยเธอเซ็นสัญญาแล้ว ฉันยังจะช่วยเธอจัดการคู่ผีเน่ากับโลงผุนั่นด้วย!”

        ดวงตาเรียวยาวของกงเจ๋ออวี้หรี่ลงเล็กน้อย 

        จะอธิบายให้แม่เข้าใจงั้นเหรอ หึหึ เขาคงไม่มีวันให้โอกาสเธอได้อธิบายอะไรทั้งนั้นหรอก!

        “คุณ…” จวีซือหนานมองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “นี่คุณสืบประวัติฉันแล้วเหรอ”

        กงเจ๋ออวี้เหลือบมองเธอด้วยหางตา แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ “มีคนบุกเข้ามาในบริษัทของตัวเอง ฉันก็ต้องสืบประวัติสักหน่อยสิ”

        จวีซือหนานมองเขาอย่างหงุดหงิด แม้จะรู้สึกไม่พอใจที่ความเป็๲ส่วนตัวถูกละลาบละล้วง แต่เธอก็ต้องยอมรับว่า ตัวเองเป็๲ฝ่ายบุกรุกเข้าไปก่อน สิ่งที่กงเจ๋ออวี้พูดก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย

        หญิงสาวนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอ้าปากพูด “เ๱ื่๵๹ของพวกเขา... คุณรู้หมดแล้วงั้นเหรอ”

        “แน่นอน”

        “...”

        จวีซือหนาน สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ช่างน่ากลัวจริง ๆ!

        “เอ่อ... ฉันขอบอกไว้ก่อนนะ พวกเราเป็๲แฟนปลอม ๆ ดังนั้นเราจะไม่ทำตัวสนิทสนมกันเด็ดขาด ห้ามจับมือ ห้ามกอดฉัน... ยังไงก็ช่าง อะไรที่คู่รักทำได้ เราจะไม่ทำมันเด็ดขาด…”

        จวีซือหนานจ้องมองเขา แล้วเริ่มพูดจาเพ้อเจ้อ!

        กงเจ๋ออวี้หัวเราะเยาะแล้วขัดจังหวะเธอ “รูปร่างของเธอก็ไม่ได้ขนาดนั้น”

        หืม? รูปร่างของเธอ รูปร่างของเธอมันเป็๲ยังไงกัน? จวีซือหนานไม่ยอมแพ้ เธอมองตัวเองจากบนลงล่าง จากนั้นก็เงยหน้ามองกงเจ๋ออวี้ด้วยความไม่พอใจ “คุณหมายความว่ายังไง ฉันบกพร่องตรงไหน?”

        กงเจ๋ออวี้ยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก เธอก็มั่นใจตัวเองมากเลยนี่!

        เขาไม่ต่อปากต่อคำกับเธอต่อ ชายหนุ่มจอดรถในทันที ก่อนจะลงไปเปิดประตูรถให้เธอ “ลงมา!”

        จวีซือหนานมองคนซึ่งกำลังยืนขวางอยู่ที่ประตูรถก็ถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด

        “ไม่ต้องหรอก ทุกอย่างก็แค่ละครปาหี่ คุณไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้... ไม่ต้องถึงขั้นเปิดประตูให้ฉัน…”

        แขนเรียวยาวของกงเจ๋ออวี้ยังคงกีดขวางอยู่ที่ประตู แต่สีหน้าของเขากลับดูเรียบเฉย “ถึงจะเป็๲แฟนปลอม ๆ แต่ก็ถือว่าแฟน ต้องปรับตัวให้ชิน ไม่อย่างนั้นจะถูกจับได้ง่าย ๆ”

        “...”

        ยังจะมาพูดแบบนี้อีกเหรอ! งั้นต่อไป ตอนอยู่ข้างนอกเธอต้องแสร้งทำเป็๲รักใคร่กับกงเจ๋ออวี้ด้วยงั้นสิ เธอสั่นสะท้านอย่างน่าขนลุก พอคิดภาพนั้นก็รู้สึกว่ามันยากจะยอมรับ

        แต่ในเมื่อเธอตกลงกับกงเจ๋ออวี้ไปแล้ว มันก็ช่วยไม่ได้ 

        จวีซือหนานมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คอยประคองเธอตอนลงจากแบบนั้นก็ยังรู้สึกเก้อเขินไม่น้อย

        เมื่อประตูรถปิดลง หญิงสาวก็รีบดึงแขนตัวเองกลับมา เธอเอามือทัดผมไว้ที่หูเพื่อปิดบังความเขินอาย

        “เอ่อ... ฉันถึงบ้านแล้ว... ขอบคุณนะคะ!”

        กงเจ๋ออวี้ก้มมองเธอแล้วก็พูดขึ้นมาอีกว่า “ฉันรอดูเธอขึ้นไปบนตึก”

        “คุณจะดูฉันขึ้นตึกไปทำไม” จวีซือหนานทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย “ไม่ต้องหรอก คุณกลับไปเถอะ คุณเป็๲ประธานบริษัทแล้วยังจะมาส่งฉันกลับบ้านอีก…” ถ้าคนอื่นรู้เข้า เธอคงโดนนินทาแน่ ๆ!

        เธอไม่กล้าทำตัวแบบนี้หรอก และไม่กล้ารับการปฏิบัติแบบนี้จากเขา!

        “ฉันไม่ชอบพูดอะไรซ้ำซาก”

        “...” จวีซือหนานเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของกงเจ๋ออวี้! “งั้นฉันขึ้นไปก่อนละ!”

        จวีซือหนาน หันหลังกลับ แล้วกดรหัสประตูหน้าตึก จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในตึกอย่างไม่สบอารมณ์

        ด้านนอกประตูทางเข้าตึก

        จวีซือเฝยซึ่งยืนอยู่หลังเสาพอดี เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ๻ั้๹แ๻่ที่กงเจ๋ออวี้มาส่งจวีซือหนานด้วยตัวเอง กระทั่งตอนเปิดประตูรถและประคองเธอลงจากรถ เธอขบฟันแน่น กำหมัดทั้งสองข้างด้วยความขุ่นเคือง

        จนกระทั่งไฟท้ายรถหรูของกงเจ๋ออวี้หายลับไป เธอจึงวิ่งขึ้นตึก แล้วคว้าแขนจวีซือหนานที่กำลังหยิบกุญแจอยู่ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อัดแน่นด้วยความไม่พอใจ “เธอนี่มันหน้าด้านจริง ๆ! ยังมีหน้าให้กงเจ๋ออวี้มาส่งถึงบ้านอีก!”