ผมเห็นเธอกับเพื่อนนั่งกินข้าวกันแล้วเพื่อนเธอก็สั่งเบียร์มา ทั้งสองนั่งดื่มพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานผมมองเธออย่างเพลิดเพลิน และเผลอยิ้มกับเธออยู่หลายครั้งท่าทีที่เธอพูดคุยกับเพื่อนดูเป็ธรรมชาติมาก เธอยิ้มสวยมาก ถึงผมจะนั่งห่างเธอค่อนข้างมากแต่กลับเห็นใบหน้าของเธออย่างเด่นชัดผมไม่รู้ว่าผมนั่งมองเธอนานเท่าไหร่รู้ตัวอีกทีก็เห็นว่าเธอกำลังปฏิเสธผู้ชายคนหนึ่งที่เข้ามาหาเธอ
“ดูเหมือนน้องขวัญจะไม่ชอบผู้ชายคนนั้นนะครับผมควรไปช่วยน้องขวัญไหมครับ” อันดูเหมือนจะอยากลุกไปหากีรติเต็มทีแต่พี่ชัยก็ดึงคอเสื้อห้ามไว้
“ปล่อยเขาจัดการเองเถอะเรามาดูกันว่าจะเป็ยังไง” ผมมองหน้าพี่ชัยกับอัน ทั้งคู่พยักหน้าเห็นด้วยกับผม
“กลับกันแล้วครับ”อันพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าสองสาวปฏิเสธผู้ชายคนนั้นด้วยการเรียกพนักงานเพื่อเช็กบิลทั้งคู่นั่งไม่นานพวกเธอก็กลับ
“ผมกลับก่อนนะครับ”ผมวางเงินไว้ให้พี่ชัยกับอันเป็ค่าอาหาร แล้วรีบขับรถตามเธอไปเพื่อนของเธอมาส่งกลับห้องแล้วนั่นเอง ตอนนี้ผมอารมณ์ดีแล้ว เธอกลับห้องแล้วผมเองก็ควรจะขึ้นห้องไปนอนได้แล้ว
08.00น.
ผมตื่นขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีอาบน้ำแต่งตัวเสร็จลงมาก็พบกีรตินั่งรออยู่แล้วในมือเธอมีถุงผ้าพร้อมกับกระเป๋าทำงานเหมือนเมื่อวานผมคิดว่าคงเป็มื้อเช้าของเธอแน่ๆ ในใจก็แอบคิดว่าจะมีอาหารเช้าของผมหรือเปล่านะปกติผมจะแวะกินข้าวเช้าที่ร้านแถวอพาร์ทเม้นท์ก่อนไปทำงานแต่พอเห็นว่ากีรติมารออยู่แล้วเลยตัดสินใจไปทำงานโดยไม่แวะกินข้าวเช้าคิดว่าจะให้ป้าแววทำอาหารเช้าให้ แต่เธอกลับทำแซนด์วิชกับน้ำปั่นมาให้ผมวันนี้เห็นถุงผ้าแบบเดิมเลยได้แต่คิดว่าคงจะมีส่วนของตัวเองด้วย
“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณคีรี”
“อรุณสวัสดิ์”ผมเดินตรงไปยังเ้าดูคาติลูกรักที่พี่ชัยไปเอามาให้ กีรตินิ่งมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินมายืนข้างผมที่สวมหมวกกันน็อกนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ผมยื่นหมวกให้เธอเธอรับไปสวมโดยไม่ล็อกสายรัดคาง ผมจึงจัดการใส่สายรัดคางให้เธอแล้วนั่งรอให้เธอปีนขึ้นรถแต่ดูเหมือนถุงผ้ากับกระเป๋าทำงานใบโตของเธอจะเป็อุปสรรค ผมจึงดึงถุงผ้ากับกระเป๋าของเธอมาถือไว้
“ดึงตัวผมไว้แล้วโหนตัวขึ้นไปนั่ง ปีนขึ้นลงแบบนี้คงได้ลื่นตกสักวัน”
“ก็ฉันไม่เคยนั่งรถแบบนี้นี่คะ”
“ผมก็สอนคุณอยู่นี่ไง”กีรติไม่ต่อปากต่อคำเธอทำตามที่ผมบอกและขึ้นมานั่งได้ในที่สุด
“ขอกระเป๋าด้วยค่ะ”ผมยื่นกระเป๋าทำงานให้เธอ เธอก็รับมันไปและวางคั่นกลางระหว่างเราสองคนไว้เหมือนทุกครั้ง
“ขอถุงผ้าด้วยค่ะ”ผมยื่นถุงให้เธอถือไว้ เธอคล้องถุงผ้าเข้ากับแขนของตัวเองเสร็จเรียบร้อยจากนั้นก็จับเสื้อแจ็คเก็ตของผมไว้เหมือนทุกครั้งแต่คราวนี้ผมจับแขนของเธอให้มากอดเอวผมไว้ ผมไม่อยากให้เธอใเมื่อผมเร่งเครื่องรถเธอดึงมือกลับไปจับเสื้อผมเหมือนเดิมไม่ยอมกอดเอวผมเอาไว้ เมื่อเธอสะดวกแบบนี้ผมก็ทำได้เพียงเร่งเครื่องรถทันที ท้ายที่สุดเธอก็กอดเอวผมแน่นเหมือนทุกครั้งผมอมยิ้มเมื่อได้ยินเสียงอุทานเบาๆของเธอเป็แบบนี้ทุกครั้งที่เธอนั่งซ้อนท้ายรถของผม
ผมขับรถมาเรื่อยๆไม่ได้ขับเร็วมากนัก วันนี้จะพาเธอแวะซื้อกาแฟร้านที่เธอบอกเมื่อคราวก่อนผมหยุดรถและแตะมือเธอเบาๆ บอกให้เธอรู้ว่าเธอต้องลงแล้ว
“ไม่ใช่ที่ทำงานนี่คะ”
“ลงไปซื้อกาแฟ”
“ค่ะ”ผมยื่นมือให้เธอจับ
“ลงเหมือนตอนที่ขึ้นเกาะแขนผมแล้วค่อยเหวี่ยงขาลง เอากระเป๋ามาให้ผมถือก่อน”เธอยื่นกระเป๋าให้ผมอย่างว่าง่าย จากนั้นก็เกาะแขนผมลงอย่างที่ผมสอน
“กีรติ”ผมเคาะมือลงบนหมวกกันน็อกของผม เพราะเธอเดินไปทั้งๆ ที่ยังไม่ถอดหมวกกันน็อก เธอรีบวิ่งกลับมาหาผม แล้วถอดหมวกส่งให้ผมผมยื่นเงินให้เธอและเห็นเธอแอบส่งค้อนให้ผมเล็กน้อย ผมยิ้มกับท่าทางเปิ่นๆแต่น่ารักนั้น เธอกลับมาหลังจากเข้าไปไม่นาน เธอก็หิ้วกาแฟของผมออกมาผมยื่นมือออกไปรับกาแฟมาดื่มแล้วยื่นแขนออกไปให้เธอจับขึ้นนั่งบนรถเมื่อเห็นว่าเธอสวมหมวกกันน็อกและรัดสายคางเรียบร้อยแล้วเธอสะกิดหลังผมและแบบมือขอกระเป๋าของเธอ ผมยื่นของให้เธอทั้งหมดรวมถึงแก้วกาแฟของผมด้วย
“เรียบร้อยหรือยัง”
“เรียบร้อยแล้วค่ะ”ผมออกรถอีกครั้ง ครั้งนี้กีรติไม่ได้ส่งเสียงร้องหรือใอะไรและเธอยอมกอดเอวผมโดยที่ไม่ได้จับเสื้อไว้ก่อนเหมือนทุกครั้งขับรถมาไม่นานก็ถึงออฟฟิศ กีรติเรียนรู้ที่จะคล้องกระเป๋าของตัวเองไว้ที่แขนก่อนจะส่งแก้วกาแฟให้ผมจับตัวผมแล้วลงจากรถเองได้โดยที่ผมไม่ต้องช่วยเธอแล้วเมื่อเธอลงจากรถได้แล้วก็ถอดหมวกกันน็อกส่งให้ผมแล้วเดินเข้าออฟฟิศไปเลยผมวางหมวกของเธอแล้วถอดหมวกของตัวเองลงจากรถแล้วเดินไปดูงานขึ้นโครงหลังคาโรงงานผมอยู่ดูงานที่หน้างานเกือบหนึ่งชั่วโมง กลับมาก็เห็นหนุ่มๆของออฟฟิศมาคุยกับเธอเมื่อเห็นว่าผมเข้ามาก็แยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว ผมไม่ได้มองกีรติว่าเธอทำหน้ายังไงแต่มุ่งหน้ามาที่โต๊ะทำงานของผมทันที บนโต๊ะเป็ระเบียบเรียบร้อยมีกล่องอาหารกับขวดน้ำส้มวางอยู่ บนฝากล่องมีกระดาษโน้ตแปะอยู่เขียนข้อความด้วยลายมือที่เป็ระเบียบว่า
‘มื้อเช้า’
‘สลัดอโวคาโดแฮมไข่กับน้ำส้มค่ะ’
เมื่อเปิดกล่องดูก็พบสลัดอโวคาโดที่มีแฮมกับไข่ดาวอยู่ผมนั่งกินมื้อเช้าที่กีรติเตรียมให้เงียบๆ ฝีมือเธออร่อยเลยทีเดียว ในใจก็ได้แต่คิดว่าถ้ามีของอร่อยแบบนี้ให้กินทุกเช้าก็คงดีแล้วสายตาก็พบกับซองสีขาวใต้กล่องมื้อเช้าที่ซองเขียนด้วยลายมือที่เป็ระเบียบของกีรติอีกเช่นเคย
‘เงินค่าชุดกับค่ารองเท้าค่ะ’
เมื่อเปิดดูก็พบกับใบเสร็จค่าชุดเมื่อวานกับเงินค่าชุดและรองเท้าของกีรติตามจำนวนจริงผมมองเธอที่กำลังนั่งกินมื้อเช้าของตัวเองที่โต๊ะอย่างหงุดหงิดแล้วเก็บซองที่เธอให้มาใส่กระเป๋าเสื้อไว้
17.30น.
ผมนั่งรอกีรติที่ล็อบบี้ของอพาร์ทเม้นท์ไม่นานเธอก็ลงมา เวลาที่ผมนัดเธอคือหกโมงเย็น เป็เวลาเดียวกับเวลาเริ่มงานเลี้ยงผมไม่ค่อยชอบงานเลี้ยงแบบนี้สักเท่าไหร่ เลยไม่เคยเข้างานตรงเวลาเลยสักครั้งแม่โทรมาบ่นผมทุกครั้งที่รู้ว่าผมไม่ค่อยให้ความสำคัญเื่พวกนี้ผมได้แต่ฟังและบอกแม่ว่าจะปรับปรุงแต่ก็นั่นแหละ ผมไม่เคยปรับปรุงตัวเลยสักครั้ง
เลขาของผมแต่งตัวสวยด้วยชุดที่เธอเลือกเมื่อสองวันก่อนวันนี้เธอไม่ได้ปล่อยผมเหมือนทุกวันผมที่เคยยุ่งเวลาที่เธอถอดหมวกกันน็อกถูกรวบมัดขึ้นไว้บนหัวเธอแต่งผมด้วยเครื่องประดับเล็กน้อย ดูเป็สาวเรียบร้อย ผมพอใจกับลุคนี้ของเธอมาก
“คุณมาก่อนเวลานัด”
“เราต้องไปถึงก่อนงานเริ่มค่ะ”
“ไปเถอะ”ผมเดินนำกีรติไปขึ้นรถ เธอลำบากนิดหน่อยเมื่อต้องก้าวขึ้นรถกระบะยกสูงของผมคงเพราะกระโปรงของเธอที่แคบเกินไป
ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ^^
315
