.
.
..ปัจจุบัน - ครึ่งปีต่อมาหลังจากคิวหายตัวไป
..มุมหนึ่งของโลก
..ห้องทดลอง
..คีย์ (ออสบอร์)
“เป็ไงบ้าง”
“ความดัน ระบบไหลเวียนเื สัญญาณชีพการตอบสนองต่อสิ่งเร้า ทุกอย่างอยู่ในเกณฑ์ดีถึงดีเยี่ยมครับ แต่..”
“แต่อะไร”
“แต่พอเข้าทดสอบประสิทธิภาพในการต่อสู้ผลที่ได้ไม่ค่อยดีนัก”
“หมายความว่า..”
“ไม่โต้ตอบต่อความรุนแรงครับ เพียงแค่หลบหลีกและเอาตัวรอด”
“แม้แต่ในพื้นที่จำลองสนามรบ”
“ครับ”
“แล้วความทรงจำ”
“ไม่มีสัญญาณใดบ่งบอกว่ามีความจำเก่าหลงเหลือครับ”
“อืม แล้วกระบวนการสร้างไปถึงไหนแล้ว”
“อยู่ในขั้นทดลองความเป็ไปได้ที่เราจะใช้สัตว์เพศเมียชนิดอื่นให้เป็ผู้ดูแลการคลอดแทนมนุษย์ครับคุณออสบอร์”
“ดี”
.
..ห้องทำงานชั้นบนสุดของมิสเตอร์ออสบอร์(ประธานของโนอาห์กรุ๊ป)
“ตอนนี้เรากำลังหาวิธีเพิ่มปริมาณโคลนของเราครับ”
“คงไม่ยากเกินความสามารถของลูกนะ”
“ครับ”
“แล้วคิลล่ะเป็ไง หลังผ่าตัด”
“ไม่มีความทรงจำเดิมแล้วครับแต่ร่างกายไม่ตอบสนองต่อความรุนแรง”
“…”
“ผมเข้าใจว่าน่าจะเป็เพราะการที่เขาไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดพฤติกรรมก็เลยผิดจากที่เรา้า”
“ต้องโทษว่าเป็ความผิดของ ดร.ธีรธรรม ปู่ของคีย์สินะ”
“…”
“หรือจะให้พ่อโทษว่าเป็เพราะเกิดความผิดพลาดในการผ่าตัด?”
“ไม่มีทางครับ ไม่มีทางที่ผมจะผิดพลาด”
“ดี พ่อชอบความมั่นใจในตัวเองของคีย์งั้นก็อย่าทำให้พ่อผิดหวัง”
“…”
“เอาคิลของพ่อกลับคืนมาให้ได้พ่อต้องใช้ในการเจรจาที่ใกล้เข้ามา”
“ครับ”
“อย่าให้พ่อต้องรอนาน”
“…”
.
..ห้องพักของคีย์
“อย่าเพิ่มปริมาณยาเลยครับคุณคีย์ร่างกายอาจจะรับไม่ไหว”
“ร่างกายของฉันเอง ฉันย่อมรู้ดีว่าลิมิตอยู่ที่ไหนไม่ต้องมาสอน”
“…”
“..เตรียมส่งคิลกลับไปที่นั่น”
“ส่งกลับไป.. เพื่อกระตุ้นความทรงจำเหรอครับ”
“ฉันชอบทำเื่น่ารำคาญแบบนั้นรึไง”
“แล้วไม่ต้องรายงานท่านประธานก่อนเหรอครับ”
“ไม่ต้อง พ่อหวังแต่ผล ไม่เคยสนวิธีการ”
“แต่ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมา..”
“…”
“ครับ ผมจะดำเนินการส่งคิลไปให้เร็วที่สุด”
“ออ รอบนี้ฉันคงไปเองไม่ได้”
“ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะไปเอง”
“ฝากด้วย”
“…”ผมพยักหน้าตอบรับคำสั่งของคุณคีย์ ..ผู้เป็ทั้งเ้านาย เพื่อน และคนที่ผมบูชา
.
.
..คอนโดอาร์
“โอ้โห เจ๋ง”
ประโยคเดิมๆที่ได้ยินจากปากของไอ้คุณไอย์ตลอดสองอาทิตย์หลังจากที่ได้กลับเข้ามาทำงานในฐานะ ‘หน่วยลับ’ อีกครั้ง ใช่! หน่วยลับไอ้คุณไอย์เป็อดีตหน่วยลับที่โดนปลดออกจากกองกำลังพิเศษแบบไม่สวยถึงไม่สืบก็พอรู้ว่าเพราะอะไร
“ก็มันไม่เท่าเทียมผู้ร้ายมันต้องมีอาวุธเจ๋งๆ ในมือบ้าง เวลาฮีโร่อย่างเราไปกำจัดมันจะได้ไม่ง่ายเกินไป”
..ตรรกะบ้าๆ
หลังจากที่ได้รับคำทักทายจาก ‘โทนี่ ฉิน’ ผมก็ไม่สามารถสืบหาอะไรเกี่ยวกับคิวได้อีกผลเืของคุณพงศ์ฝ่ายเอชอาร์ ก็แค่บ่งบอกว่าในเืมีสารจำพวก Psychedelics ไหลเวียนอยู่ มันออกฤทธิ์หลอนประสาท หูแว่ว ภาพหลอน ..แต่ก็เท่านั้นเวลาผ่านพ้นไปกว่าครึ่งปีกับการเปลี่ยนคู่หูเป็สิบกับภารกิจที่ไม่ค่อยจะสำเร็จจนมาได้ไอ้คุณไอย์ ..ที่ดูจะลงตัวที่สุดแต่กว่าจะได้ตัวมันมา ผมก็ต้องกลับไปง้อพ่อ ให้พ่อใช้เส้นสายและบารมีที่มีอย่างว่า คนมันมีประวัติ ต่อให้ฝีมือดีแค่ไหน ก็ไม่มีใครเขาอยากจะรับกลับเข้ามาทำงาน
“มีภารกิจใหม่เข้ามา”ผมบอกไอ้คุณไอย์ที่ตายังคงจับจ้องอยู่ที่ของเล่นมีราคาในคลังแสงขนาดย่อมของผม
“เหรอ..” มันตอบแบบไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
“ในรอบสองเดือนนี้มีสถิติการฆ่าตัวตายมากเกินไป”
“ก็ไม่เห็นแปลก โลกนี้มันอยู่ยากขึ้นทนไม่ไหวก็ชิงตายก่อน ..พ้นทุกข์”
“แล้วถ้าไอ้คนที่ฆ่าตัวตายดันเป็พวกคนรวยที่ไม่รู้จักคำว่าทุกข์..”
“..อืม อันนี้ค่อยน่าแปลกใจหน่อย”
“พวกผู้บริหาร CEO เ้าของบริษัทพากันฆ่าตัวตายแบบไม่ต้องสืบ เป็การตายที่หาข้อโต้แย้งอย่างอื่นไม่ได้”
“…”
“และทุกคนจะตายหลังจากที่โอนหุ้นหรือกรรมสิทธิ์อะไรในมือของตัวเองไปให้กลุ่มทุนกลุ่มหนึ่ง”
“ซึ่งกลุ่มที่ว่าคือ..”
“กลุ่ม Noah (โนอาห์) กลุ่มทุนั์ใหญ่ระดับโลกเป็เ้าของธุรกิจหลากหลายในทุกทวีป เข้าแทรกแซงกิจการทั้งที่อยู่ในที่สว่างและที่มืดว่ากันว่าพวกมันมีอาวุธลับที่ทำให้ทุกคนต้องพากันยอมก้มหัวให้”
“ขนาดนั้น?”
“นั่นเป็เื่ที่เราต้องรู้ให้ได้ และตอนนี้ภารกิจเร่งด่วนที่เข้ามาก็คือตามประกบมิสเตอร์โยซอบ CEO บริษัทขุดเจาะน้ำมันรายใหญ่ที่สุดในเอเชียซึ่งเป็รายสุดท้ายที่ยอมเซ็นข้อตกลงเป็บริษัทในเครือของกลุ่มโนอาห์”
“รายสุดท้าย? หมายความว่า..”
“นอกนั้น เซ็นไปหมดแล้ว”
“What the fu..!”
“ใช่ นี่มันเื่บ้าช็อกโลก”
“มันต้องมีกฎการควบรวมกิจการ ยิ่งเป็กลุ่มพลังงาน..!”
“รัฐอนุมัติผ่านทั้งที่ชาวบ้านยังคิดออกว่ามันทำไม่ได้”
“ราคาน้ำมันจะโดนผูกขาดด้วยผู้ขายรายเดียวแล้วคนขับรถจะมีปัญญาใช้รถได้ยังไง”
“ผลกระทบกำลังเกิดขึ้นแล้วตอนนี้หลายประเทศเริ่มมีประท้วงวิกฤติราคาพลังงาน ทางออกที่รัฐออกมาบอกก็คือ จอดรถทิ้งไว้ที่บ้านซะ”
“นี่มันเื่ใหญ่ที่ควบคุมไม่ได้”
“นั่นหน้าที่เรา สืบให้ได้ว่าทำไมต้องเซ็นควบรวมและที่สำคัญ ทำไมต้องฆ่าตัวตาย”
“ผมพร้อมแล้วสำหรับภารกิจ”
“ดี ผมเอลฟ์ แล้วคุณล่ะ”
“..ผมดาร์คไนท์ (Dark Knight)”
.
การตามเฝ้าใครสักคนไม่ใช่ภารกิจที่ยากลำบากอะไรถ้าที่นี่ไม่ใช่อาคารในต่างแดนที่มีระบบซีเคียวริตี้สูงสมกับเป็ออฟฟิศกลางกรุงกัวลาลัมเปอร์ประเทศมาเลเซีย
“แน่ใจนะว่าคุณจะเข้าไปคนเดียว”
“แน่ใจมาก ถ้าคุณเข้าไปด้วย ผมคงต้องพะวงหน้าพะวงหลัง”
“ยังไงผมก็ผ่านหลักสูตรการต่อสู้มา อย่าดูถูกให้มันมากเกินไป”
“เอาเป็ว่าผมแค่ทำตามหน้าที่ให้สมกับเงินค่าจ้าง”
“โอเค งั้นก็ตามนั้น” ไอ้คุณไอย์หยักไหล่รับรู้พร้อมกับยกคิ้วทำหน้ากวนตีนใต้กรอบแว่นสีดำในลุคนักธุรกิจสวมสูทผูกไทด์ก่อนจะออกเดินตรงไปที่ประตูทางเข้าด้วยท่าทีที่สมกับราคาค่างวดของชุดแบรนด์เนมที่สวมอยู่ส่วนผมก็เดินหลบลมร้อนไปนั่งใต้ต้นไม้ด้านนอกตึก ทำตัวเนียนเป็นักท่องเที่ยวที่มาทัวร์ประเทศนี้ในมือมีไอแพตที่ลงแอพพลิเคชั่นของกองกำลังพิเศษ ดูพิกัดของดาร์คไนท์ แล้วก็ภาพของกล้องวงจรปิดภายในตึกที่แฮกเรียบร้อยถึงจะไม่ง่ายแต่ก็ไม่ได้ยากจนเตรียมการล่วงหน้าไม่ได้
[ผมผ่านการ์ดเข้ามาได้เรียบร้อย] เสียงของดาร์คไนท์ดังมาในหูฟังแบบครอบไร้สาย
“ฟังดูเหมือนยาก” ผมตอบพลางมองพิมพ์เขียวของตึก เข้าใจว่าเป้าหมายอยู่บนชั้นสูงสุดของอาคาร“เป้าหมายอยู่บนชั้น 27 ใช้ลิฟท์ตัวในทางขวา”
[ผมมาขอพบมิสเตอร์โยซอบ]
[นัดไว้ก่อนรึเปล่าคะ]
[ผมเข้าใจว่าเลขาของผมติดต่อเข้ามาเรียบร้อยแล้ว]
[ขอฉันเช็คสักครู่นะคะ]
[ด้วยความยินดีครับ]
[..ทางเลขาแจ้งว่าไม่มีการนัดหมายล่วงหน้านะคะ]
[งั้นเหรอครับ น่าแปลกมาก ผมคงต้องไล่เลขาของผมออกเพราะเธอทำให้การเจรจาระดับหมื่นล้านเหรียญต้องล่าช้า]
[เอ่อ ถ้าไงให้ฉันเช็คอีกรอบว่าท่านสะดวกให้พบก่อนไหมนะคะ]
[โอะ จะเป็ความกรุณาของคุณอย่างยิ่ง]
..หึ โคตรกะล่อน
[เรียบร้อยค่ะ ท่านสะดวกพอดี ไม่ทราบว่าให้แจ้งว่าใครมาเข้าพบดีคะ]
[ผมเป็ CEOของ Inter Energy Inc]
[ค่ะ นี่บัตรขึ้นลิฟท์ค่ะ ลิฟท์ตัวในสุดด้านขวามือค่ะ]
[ขอบคุณมากครับ หวังว่าจะมีโอกาสเลี้ยงกาแฟคุณสักแก้ว]
[…]
พิกัดของดาร์คไนท์เคลื่อนที่ออกจากจุดเดิมเรียบร้อย “ไม่หยักรู้ว่าคุณมีวาทศิลป์ขนาดนี้”
[มันเป็หนึ่งในคุณสมบัติของหน่วยลับ ซึ่งคุณคงไม่มี]
“…” ี้เีจะเถียง ผมมองดูพิกัดในไอแพต ดาร์คไนท์กำลังเคลื่อนที่ในแนวตั้งด้วยลิฟท์ความเร็วสูงเพียงสามวินาทีไอ้คนปากร้ายก็ถึงอาณาเขตของชั้น 27
[สวัสดีครับ ผมมาพบมิสเตอร์โยซอบ]
[ค่ะ เชิญด้านนี้เลยค่ะ]
[ขอบคุณครับ]
ประตูไม้หนักบานใหญ่ถูกเปิดออกตรงหน้า ด้านในของห้องกว้างถูกปิดล้อมด้วยกระจกใสโดยรอบกินพื้นที่เกิน180องศา ภาพภายนอกของอาคารสามารถมองเห็นได้เป็วิวพาโนรามา ไม่มีมุมใดในห้องที่เป็มุมอับสายตาเว้นแต่ว่าเ้าของห้องจะปิดม่านเพื่อทวงคืนความเป็ส่วนตัวของตัวเอง ผมกำลังมองภาพทั้งหมดแบบเรียลไทม์ที่ถูกถ่ายทอดด้วยแว่นของดาร์คไนท์ที่ส่งสัญญาณมาที่ไอแพตในมือ ..ครั้งนี้จะไม่พลาดเหมือนตอนห้องของผ.อ. ที่โรงพยาบาล ห้องของเหล่าผู้บริหารที่มักไม่มีกล้องวงจรปิด
[สวัสดีครับ ผมมาจาก Inter Energy Incที่ขอเข้าพบเมื่อสักครู่]
…………..
[มิสเตอร์โยซอบ]
…………..
ไม่มีเสียงตอบรับการเรียกของดาร์คไนท์ ผมว่ามันชักจะแปลกๆ ผมสลับหน้าต่างกลับมาที่โปรแกรมแฮกภาพจากกล้องวงจรปิดเป็ร้อยตัวถูกเลื่อนไล่ดู กลุ่มคนสวมชุดดำนับสิบกำลังลงจากรถที่ลานจอดชั้นใต้ดิน ..คงไม่มีอะไร แต่ผมสังหรณ์ใจไม่ดี
“ดาร์คฯ มีกลุ่มคนเข้ามาในตัวตึก”
[ก็ไม่เห็นแปลกนิคุณเอลฟ์ นี่มันอาคารพาณิชย์ ออ ผมดาร์คไนท์ ช่วยเรียกเต็มๆ ด้ว..]
“..ว่าไงนะดาร์คฯ ไม่ค่อยได้ยิน” สัญญาณเสียงของดาร์คไนท์ขาดหาย ภาพจากกล้องของดาร์คฯ ก็เหมือนกัน ต่างจากเส้นทางการเดินของกลุ่มคนที่เพิ่งแสดงตัวต่อหน้าเ้าหน้าที่อาคารว่าเป็เ้าหน้าที่ของรัฐที่ช่างชัดเจนพวกเขามาทำอะไรไม่รู้แต่ที่แน่ๆ คือ ลิฟท์ที่พวกเขากำลังจะเดินไปขึ้นเป็ลิฟท์ตัวเดียวกันกับที่ดาร์คฯ ใช้ ดูได้จากสีบัตรที่ระบุตัวลิฟท์อย่างเฉพาะเจาะจงผมรีบพุ่งตัวเข้าไปในตัวอาคารทันที!
.
..ชั้น 27 - ห้องมิสเตอร์โยซอบ
..ไอย์ (ดาร์คไนท์)
เวรล่ะ มิสเตอร์โยซอบดันตายแล้ว
ผมเอานิ้วแหย่แทรกดงก้อนเส้นผมแข็งที่ถูกเซ็ทมาอย่างดีด้วยเจลเพื่อเกาศีรษะด้วยอารมณ์เซ็งๆเฮ้อออ มาช้าไปจนได้ ..ตัวยังอุ่น คงเพิ่งตาย
[ไงต่อดีล่ะคุณเอลฟ์ เขาตายแล้ว จากที่เห็นก็ฆ่าตัวตายเหมือนรายก่อนๆ แต่ที่แปลกหน่อยก็.. คนเราถ้าจะตาย ไม่น่าจะอยากกินอะไรไหนจะแฟ้มงานที่เปิดคาไว้ หรือคุณว่าไง..]
……….……
[..หรือว่าพวกเขาจะโดนสารหลอน.. มันก็อาจเป็ไปได้เดี๋ยวผมจะเก็บอากาศจากในห้องนี้ไปส่งตรวจ ดีนะ ผมรอบคอบ แอบใส่ที่ปิดรูจมูกมาคุณต้องอึ้งแน่ ถ้ารู้ว่านวัตกรรมนี้ผมได้มาจากการค้าขายกับคนอินเดียเป็ตัวต้นแบบก่อนวางขาย แถมเป็ตัวท็อปด้วยนะ มันกรอง Particulate Matters ที่เล็กกว่า0.5 ไมครอนได้ โคตรเจ๋ง]
……….……
[คุณเอลฟ์..]
……….……
[คุณเอลฟ์ตอบด้วย..]
……….……
[โอเคเก็ท บังเอิญติดต่อกับเอลฟ์ไม่ได้ บังเอิญมีศพคนตายในห้องบังเอิญมีกลุ่มคนกำลังมา บังเอิญมีแต่เื่ดีๆ ทั้งนั้น]
.
..ล็อบบี้ ชั้น G
..อาร์
ผมเดินเข้ามาในตัวอาคารด้วยความนิ่ง การเป็นักท่องเที่ยวต่างชาติทำให้ได้รับแต่รอยยิ้มตอบแม้ว่าการมาของผมจะไม่ได้เนียนไปกับกลุ่มคนที่เดินสวนกันไปมาเพื่อทำงานพบปะหรือเจรจาธุรกิจ..แค่ชุดก็ไม่ใช่แล้ว
“สวัสดีครับ”
“ค่ะ มีอะไรให้ช่วยคะ”
“ผมเป็น้องชายของนักธุรกิจที่เพิ่งมาถึงเมื่อราวห้านาทีก่อนหน้านี้จาก InterEnergy Inc”
“ออค่ะ”
ผมเขยิบเข้าใกล้เ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์แม้จะมีเคาเตอร์ขนาดใหญ่กั้นกลางอยู่ตัวเธอเองก็ดูจะเข้าใจว่าผม้าพูดความลับที่ต้องลดเสียงให้เบาจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อให้ระยะระหว่างเราใกล้กันมากขึ้น
“เขาลืมเอกสารสำคัญมากไว้ในรถซึ่งผมเข้าใจว่ามันจะมีผลต่อการร่วมทุนอย่างไม่ต้องสงสัย”
“ถ้างั้นให้ฉั..”
“ผมต้องเอาขึ้นไปให้เขากับมือเท่านั้น หากตกหล่น หรือผิดพลาดขึ้นมา ต้องมีคนรับผิดชอบซึ่งไม่ควรเป็คุณ..”
“เป็ความกรุณาของคุณจริงๆ นี่บัตรค่ะ ลิฟท์ตัวในสุดด้านขวามือ”
“ขอบคุณครับ เราต้องได้ร่วมงานกันแน่ๆ” เธอยิ้มหวานตอบผมส่วนผมน่ะเหรอ รับบัตรด้วยความนิ่งพร้อมกับยิ้มขอบคุณอย่างละมุน ผมเดินจากเธอมาด้วยจังหวะก้าวที่เป็ปกติทั้งที่ใจของผมวิ่งไปกดลิฟท์รอตั้งนานแล้ว ใช่ ผมเกือบจะออกตัววิ่งหลังจากนั้นถ้าไม่ติดว่าผมอาจจะโดนสงสัยจนถูกการ์ดของตึกเข้ารวบตัว
พื้นที่ของชั้น 27 อยู่ตรงหน้า ผมเดินออกจากลิฟท์และเลือกจะเลี้ยวหลบไปอีกทางแทนที่จะเดินไปสู่ห้องเป้าหมาย..ซึ่งพวกนั้นกำลังจะเดินไปถึง
.
..ห้องมิสเตอร์โยซอบ
..ไอย์ (ดาร์คไนท์)
เก็บตัวอย่างอากาศเรียบร้อย..ได้เวลามูฟ แต่คงไม่ทันแล้วสินะเอาไงต่อดี จะออกทางเดิมก็คงไม่ได้ หรือจะทุบกระจกออกไปแล้วโรยตัวหนี อืม..นี่ก็ชั้น27 ต่อให้มีอุปกรณ์ดูดกระจกเหมือนในมิชชั่นอิมพอสซิเบิ้ลก็ไม่น่าเสี่ยง เพราะถ้าตกลงไปแล้วได้ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์..สาเหตุการตายโคตรจะไม่เท่เอาไงดีไอ้ไอย์ ยังคุยกับตัวเองไม่ทันเสร็จ ประตูทางเข้าห้องก็ถูกกระชากเปิดออก
“พวกเราได้รับแจ้งว่าจะมีเหตุฆาตกรรมเกิดขึ้นที่นี่” ไอ้คนที่ยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่มพูดขึ้นทันทีที่เห็นว่าผมยังยืนอยู่ตรงนั้น
“เหรอครับ ผมไม่หยักรู้”
“นั่นไงศพ ผมขอจับคุณในฐานเป็ผู้ต้องสงสัยในการฆาตกรรม”
“มันจะไม่ง่ายไปหน่อยเหรอครับ”
“คุณมีสิทธิที่จะไม่พูด..”
“ครับ ผมรู้ข้อกฎหมายดี แต่ผมไม่อยากมีเวลาดีๆ ในศาลสักเท่าไหร่” ผมล้วงเอาะเิแสงในช่องของกระเป๋าที่ถูกเตรียมพร้อมไว้สำหรับสถานการณ์ฉุกเฉินมันทำงานได้ทันใจ ส่วนผมที่คำนวณเส้นทางการหนีออกจากฝูงชนคนร่างหนาไว้แล้วก็ออกตัววิ่งหลบหลีกฝ่าดงพวกมันได้ไม่ยาก ต่างจากพวกมันที่อยู่ในสภาวะไร้น้ำยา เพราะถึงจะเอามือปิดป้องแต่ก็สู้แรงแสงกับแรงอัดของเสียงที่ต้องเจอแบบไม่ทันตั้งตัวไม่ได้ส่วนผมน่ะรอดเพราะใส่แว่นสุดเจ๋งของหน่วยลับ มันปรับการรับแสงแบบอัตโนมัติด้วยความเร็วที่น้อยกว่า3 มิลลิวินาที ก็คงจะพอๆ กันกับเวลาที่แมลงวันใช้ในการกระพือปีก แต่ก็เกือบจะวูบเพราะช็อกจากแรงอัดเสียงของะเิแสงทั้งที่พยายามปิดการรับรู้ของหู เฮ้อ.. ที่ถอนหายใจไม่ใช่เพราะอาการที่เป็แต่เพราะยังมีพวกมันอีกหลายคนยืนรออยู่ด้านนอกของห้อง ..ที่ซึ่งะเิแสงไม่ได้ช่วยอะไร
.
..อาร์
ผมเดินมาตามทางตามที่เห็นในพิมพ์เขียว ปุ่มกดสัญญาณไฟไหม้อยู่ใกล้ๆ ทันทีที่เจอ..ผมกดปุ่มจนมิดมือเสียงโหยหวนดังสนั่นหวีดชวนรำคาญ หวังว่าความแตกตื่นของผู้คนจะช่วยให้สถานการณ์คลี่คลายผมรีบวิ่งกลับไปหาดาร์คไนท์ ไม่รู้ว่าจะยังอยู่สุขสบายดีอยู่ไหม
.
..ไอย์ (ดาร์คไนท์)
“พวกคุณต้องรีบออกจากตึกแล้วนะคะ ไฟไหม้ค่ะ!!” เลขาหน้าห้องของมิสเตอร์โยซอบพยายามจะสื่อสารอะไรบางอย่างกับผมและไอ้กลุ่มคนตรงหน้าแต่ผมไม่เข้าใจ อาการมึนงงในหัวและการรับรู้เสียงยังไม่กลับคืนแถมตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมายืนอ่านปากเพราะผมกำลังจะเปิดฉากบู๊กับพวกมันที่ดูจะไม่สนใจในสิ่งที่คนรอบตัวกำลังพยายามบอกเหมือนกัน..ไม่ได้อยากใช้ปืน ผมถือคติผู้บริสุทธิ์ต้องไม่ถูกทำร้าย ในการปะทะจะต้องไม่มีใครโดนลูกหลงดูเหมือนพวกมันก็คิดอย่างนั้น แต่ละคนตั้งท่าพร้อมสำหรับการต่อสู้ด้วยมือเปล่า..เอาวะ
“ขอถามอะไรก่อนได้ไหม พวกแกเป็ใคร”
………………
“ตำรวจ.. หรือพวกโนอาห์”
………………
“โอเค ไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าฉันไม่ยั้งมือแน่”ผมพุ่งตัวเข้าซัดกับพวกมันที่พากันรุมเข้ามามันไม่ได้ง่ายเหมือนอย่างที่เห็นในละคร แน่นอนอาจเพราะผมไม่ใช่พระเอกพวกผู้ร้ายถึงไม่ได้เปิดช่องว่างจัดลำดับกันเข้ามาทีละคนสองคน..พวกมันทำงานกันเป็ทีม แต่ขนาดกำลังชุลมุนสายตาของผมก็ยังอุตส่าห์เหลือบไปเห็นพวกของมันคนนึงกำลังนั่งเอาเท้ายาวๆทั้งสองข้างไขว่กันอยู่บนม้านั่ง ไม่ได้ดูอยากจะมีส่วนร่วมกับบุฟเฟ่ต์มื้อใหญ่ที่ผมเป็เ้าภาพแล้วพอผมเผลอคิดอะไรกับตัวเองจนลืมตั้งสติว่ากำลังต่อสู้ ..ผมก็เพลี่ยงพล้ำต่อศัตรูทันทีแต่แต้มบุญยังมีเพราะคุณเอลฟ์โผล่มาช่วยไว้ได้ทัน ..ช่างมีน้ำใจ
.
..อาร์ (เอลฟ์)
ผมล็อกคอพวกมันคนนึงที่กำลังจับกุมตัวดาร์คไนท์เพื่อให้พวกของมันอีกคนอัดหมัด มันออกแรงดิ้นและต้านแรงรัดของผมแต่ก็ฝืนสู้ได้แค่แป๊บเดียวเพราะผมกดเข้าที่จุดหลังท้ายทอยมันสลบทิ้งตัวลงหาพื้นทันที ผมมองหาเหยื่อรายต่อไป ในใจก็คิดว่าพวกมันเป็ใครและ้าอะไรกันแน่
“พอไหวไหมเอลฟ์” ดาร์คไนท์ถามผมทันทีที่หลังของเราพิงกันในจังหวะหนึ่งระหว่างการต่อสู้
“..รีบออกจากที่นี่”
“เ็าจริงๆ” แล้วผมกับดาร์คไนท์ก็ผละแยกไปลุยต่อกันคนละมุม..ตึงมือ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะสู้ไม่ไหวแต่นั่นก็ก่อนจะเห็นว่าจำนวนของพวกมันเพิ่มขึ้นไม่ใช่ ไม่ได้เพิ่มขึ้น แค่พวกของมันที่โดนดาร์คไนท์เล่นงานก่อนหน้านี้ทยอยกันเดินออกมาจากในห้องของมิสเตอร์โยซอบ..บ้าเอ้ย!! ถ้ามีคิวอยู่ พวกของมันแค่นี้คงไม่เหลือมาถึงมือผมด้วยซ้ำ ..ไม่มีเวลาจะท้อเพราะแค่ใจของผมอ่อนแอเพียงเสี้ยววิ ร่างกายของผมก็อ่อนแรงลง พวกมันเข้าประชิดตัวทันทีมันซัดหมัดหนักเข้าที่หน้าจนผมมึนงง และยังอัดเข่าแข็งเข้าที่ท้องจนผมทรุดตัวลงกองกับพื้นเสียงสไลด์ลำปืนดังอยู่ตรงหน้า ..ใครจะไปยอม ผมจับข้อมือที่ถือปืน กดให้มือหักลงชี้พื้นและรีบลุกขึ้นใช้ไหล่กว้างดันให้ร่างนั้นถอยหลังและเอามือคว้าลำปืนไว้ ..ปืนอยู่ในมือผมผมชี้มันไปที่เป้าหมาย ..ไม่ได้อยากทำให้ใคราเ็หรือตาย พวกมันก็แค่ทำตามคำสั่งเพื่อแลกกับสิ่งตอบแทนแต่ตอนนี้มันยืดเยื้อเกินไปแล้ว ผมกับดาร์คไนท์คงจบชีวิตในอีกไม่เกินห้านาทีแน่ ..ผมกดไกปืนทันทีแต่ผมตัดสินใจช้าไป พวกของมันคนนึงเตะมือของผมจนปืนร่วง ซ้ำยังมีมันอีกคนกอดรัดที่ด้านหลังผมเอาหลังหัวของตัวเองกระแทกเข้าที่หน้าของมัน ถึงแรงรัดจะน้อยลงแต่มันก็ยังไม่ยอมคลายมือที่กอดผมไว้ โธ่เว้ย!!! ไอ้คนที่ร่างใหญ่ที่สุดกำลังเดินตรงมาที่ผมมันแสยะยิ้มและง้างหมัดที่มีเส้นเืปูดโปนส่งเข้าที่ท้องของผมมันจุกยิ่งกว่าหมัดไหนๆ ที่เคยเจอมา พวกของมันคลายแขนที่รัดร่างของผมไว้แล้วปล่อยให้ผมร่วงลงกองกับพื้นมันยกเท้าเหยียบลงบนหลัง กดน้ำหนักจนอกของผมแนบสนิทติดกับพื้นเย็น ผมเริ่มหายใจไม่ออกพยายามฝืนแรงยกตัวขึ้น แต่ก็ยากที่จะดันเอาน้ำหนักตัวร่วมร้อยกิโลที่ทับอยู่้าให้เบาหายจังหวะนั้นเองที่ผมโดนฟาดด้วยของแข็งสักอย่างเข้าที่หัว ของเหลวสีแดงไหลเปื้อนมาตามรอยพับของกล้ามเนื้อไอ้ร่างั์ก้มตัวลงใช้มือกระชากหัวผมให้เงยขึ้นเพื่อมองหน้ามัน
“อดทนหน่อยมิสเตอร์อาร์.. อย่าเพิ่งรีบตาย”
“...”
มันจับหัวของผมกระแทกโขกกับพื้นแข็ง เืจากคิ้วที่แตกไหลข้นปิดเปลือกตาสติลางเลือนด้วยความมึนปวด ความเจ็บร้าวทรมานไล่ระบมไปทั่วร่าง ผมพยายามกะพริบตาเรียกหาสติตาข้างที่ยังเปิดอยู่สแกนภาพที่อยู่เลยออกไปอย่างเร็วๆ ดาร์คไนท์กำลังนัวอยู่กับพวกมัน..ขอให้รอดส่วนผม.. ถ้าจะตายก็ขอให้ตายมันซะตอนนี้ แต่ถ้าไม่ ก็ขอให้มีชีวิตอยู่ต่อแบบครบสามสิมสองเพื่อตามหาคิว..การรับรู้สุดท้ายของผมคือภาพของหมัดแน่นที่กำลังจะมาถึงหน้าของตัวเอง..อาจจะไม่เจ็บ เพราะสติของผมคงดับก่อน
.
.
.
2K
![[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683779740_40115367.webp)
