การมาถึงของไอราสร้างความแปลกใจให้กับทุกคนที่เห็นไม่น้อยเลยทีเดียวเพราะบ้านหลังนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนได้ย่างกรายเข้ามาเกือบจะ10 ปี ได้แล้วกระมัง หากนับั้แ่หยางิได้รับตำแหน่งเขาไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนไม่ว่าผู้หญิงพวกนั้นอยากจะยุ่งเกี่ยวกับเขามากขนาดไหนก็ตาม
“เชิญนั่งครับ”
“ขอบคุณค่ะ” ไอรานั่งลงตามคำเชิญแต่สายตายังคงสอดส่องคฤหาสน์หลังงามนี้ไม่หยุด แล้วสายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับภาพวาดผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้างดงามราวกับนางฟ้าติดอยู่กับผนังห้องฝั่งหนึ่งซึ่งขนาดของภาพนั้นใหญ่พอๆกับความกว้างของผนังเลยทีเดียว
“คุณนายใหญ่น่ะครับ” โจวเฟิงเห็นสีหน้าตกตะลึงนั้นก็ทำให้อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้เขาจึงคลายความสงสัยให้คนตัวเล็ก
“สวยมากเลยนะคะ” ไอราหมายความตามที่เธอพูดจริงๆหาได้ยกยอเพื่อให้คนฟังชื่นชมไม่
“ใครๆก็ว่าอย่างนั้นครับ”
“ขอโทษนะคะ...คือฉันอยากรู้ว่าฉันต้องทำอะไรบ้าง” ไอราถามถึงหน้าที่ของเธอในบ้านหลังนี้
“พ่อของคุณบอกอะไรคุณบ้าง” โจวเฟิงถามหยั่งเชิงก่อนเพราะเกรงว่าหากพูดอะไรออกไปแล้วจะไม่เหมือนกับที่เขาคุณกับเฉินลู่ร์เอาไว้ก่อนหน้านี้
“พ่อบอกให้ฉัน...เอ่อ...ดูแล ‘เขา’ ค่ะ”
“ครับ...ถ้าอย่างนั้นก็ตามนั้น”
“ห๊ะ !! เดี๋ยวนะคะ...ตามนั้นหมายความว่ายังไง” จะไม่ให้เธอใได้อย่างไรในเมื่อนายน้อยของพวกเขาไม่ใช่เด็กและไม่ได้พิการเสียหน่อยแถมเธอยังไม่รู้จักนิสัยใจคอเขาด้วยซ้ำแล้วจะให้ดูแลเขายังไงล่ะ
“คุณหมายถึง...ดูแลยังไงคะ” ไอราเว้นวรรคเล็กน้อยกับคำถามกระอักกระอ่วนนี้
“ฮึ !! คุณไม่รู้จริงๆหรือแกล้งไม่รู้กันแน่ครับเนี่ย” ดูจากหน้าตาท่าทางของเธอแล้วโจวเฟิงมั่นใจว่าหญิงสาวตรงหน้าต้องบรรลุนิติภาวะแล้วอย่างแน่นอน
“หมายความว่ายังไงคะ” ไอราเริ่มหน้าถอดสี เธอคงไม่ได้คิดลึกเกินไปใช่ไหม ไอราไม่ใช่เด็กที่จะไม่เข้าใจความหมายที่เขาพูดแต่เธอก็มั่นใจว่าพ่อของเธอคงไม่ทำอย่างนั้นกับเธอแน่
“แล้ว...’เขา’ จะยอมอย่างนั้นหรือคะ”
“นายน้อยยังไม่รู้เื่นี้หรอกครับ” ใช่...เื่ทั้งหมดเขาเป็คนจัดการวางแผนกับเฉินลู่ร์ ถ้าขืนบอกให้นายน้อยรู้เื่ก่อนมีหรือที่เธอจะมีโอกาสเดินเข้ามาในบ้านหลังนี้
“แล้วเขาจะยอมให้ฉันอยู่ที่นี่เหรอคะ”
“ผมอยากให้คุณใจเย็นๆก่อนแล้วตั้งใจฟังผมดีให้ดีนะครับ” โจวเฟิงสีหน้าจริงจังขึ้นจากเดิมเล็กน้อย เขาเลิกแกล้งเธอและบอกในสิ่งที่เธอจะต้องทำหลังจากนี้
“คือ...เมื่อสักครู่ผมล้อเล่นครับ” โจวเฟิงอมยิ้มแต่หากจะเป็อย่างนั้นจริงๆตัวเขาเองก็ยินดีหากนายน้อยของพวกเขาจะมีคนดูแลเสียที
“โถ่...ฉันล่ะใหมด” ไอราถอนหายใจโล่งอกคิดว่าหากเธอต้องทำอย่างที่เขาพูดทีแรกจริงๆเธอคงต้องขอตัวกลับและจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกเขาทั้งสิ้น
“ถ้าอย่างนั้นคุณจะให้ฉันทำอะไรก็บอกมาได้เลยค่ะ”
“ไม่มีอะไรมากหรอกครับ...คุณแค่ทำกับข้าวให้นายน้อย เตรียมเสื้อผ้าให้นายน้อย ถ้านายน้อยอยากได้อะไรคุณก็แค่ทำตามที่เขาสั่งเท่านั้นล่ะครับ”
แล้วมันต่างจากที่เขาพูดเมื่อกี้ตรงไหน แค่บอกว่าทำทุกอย่างที่นายน้อยสั่งเธอก็ขนลุกแล้ว หน้าเขาเธอยังไม่อยากจะเจอแล้วนี่ต้องคอยทำนั่นทำนี่ให้ตั้งหลายอย่างแล้วเธอจะเลี่ยงได้หรือ...