ฉีเมี่ยวมองคนที่นอนหลับสนิทถึงอย่างไรก็ไม่กล้าปลุกเขาให้ตื่น ไป๋ซีอวิ๋นสุขภาพไม่ดี ปกติแล้วส่วนใหญ่ล้วนเป็การงีบหลับหรือหลับไม่ลึกการที่เขาหลับสนิทเช่นนี้มีน้อยครั้งจนนับนิ้วได้ อีกทั้งนางเองเคยพบกับลั่วหย่งมาแล้วนับว่ารู้จักกัน ดังนั้นเพียงคิดชั่วครู่ก็สั่งเวิ่นเหลียนเฝ้าซื่อจื่อที่นี่ตนเองไปห้องโถงใหญ่
ลั่วหย่งสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินยังคงถือพัดพับไว้ในมือ ยืนอยู่กลางโถงอย่างหล่อเหลาสง่างาม เขากำลังชื่นชมทิวทัศน์เงาไผ่พัดพลิ้วนอกหน้าต่างลมหายใจได้กลิ่นหอมกรุ่นอ่อนๆ ซ้ำยังได้ยินเสียงฝีเท้าค่อยๆ ใกล้เข้ามาจึงหันหน้ามองไป
ฉีเมี่ยวสวมชุดราชสำนักสีม่วงอ่อนเดินมาช้าๆผมยาวของนางรวบเป็มวยเมฆคล้อย บนศีรษะเพียงม้วนผมปักปิ่นไม้ท้อ ไร้ซึ่งเครื่องประดับใดๆทั้งยังไม่แต่งหน้าทว่ายังงดงามไม่อาจเทียบเทียมเมื่อก้าวเดินท่าทางพลิ้วไหวงามสง่า ทรวดทรงโค้งเว้า ตามมาด้วยกลิ่นหอมสดชื่นอ่อนๆเย็นสบาย หญิงงามเช่นนี้ ได้แต่ชื่นชมไกลๆ ไม่อาจแตะต้องโดยแท้
“น้องสะใภ้”
“พี่ใหญ่ลั่ว” ฉีเมี่ยวย่อกายทำความเคารพตารื้นน้ำมองเด็กหนุ่มรูปงามสวมชุดขาววัยไล่เลี่ยกับนางข้างกายลั่วหย่ง “ท่านนี้คือ?”
ลั่วหย่งยิ้มพูดว่า“ท่านนี้คือน้องชายร่วมสาบานของข้า แซ่ก่วน นามจวินเยี่ยนนามรองเยี่ยน คนที่จื่อจิน้าจากข้าเมื่อไม่กี่วันก่อนก็คือเขา” พาก่วนจวินเยี่ยนพบฉีเมี่ยว “ท่านนี้คือพี่สะใภ้รอง”
“พี่สะใภ้รองอะไร”ก่วนจวินเยี่ยนมองไปทางอื่นอย่างหยิ่งผยอง “ข้ามีเพียงท่านเป็พี่ใหญ่ไม่มีพี่รองเสียหน่อย แล้วพี่สะใภ้รองมาจากที่ใดวันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะสงสารคนแซ่ไป๋อาการร่อแร่อยู่ได้อีกไม่กี่วัน ข้าคงไม่มาหรอก!”
ฉีเมี่ยวได้ยินคำพูดดังกล่าวรอยยิ้มบนใบหน้าก็เปลี่ยนเป็เ็าทันที คิดในใจว่าเหตุใดคนผู้นี้ถึงปากเสียเพียงนี้ผู้ใดบอกว่าไป๋ซีอวิ๋นอาการร่อแร่อยู่ได้อีกไม่กี่วัน! ไม่สาปแช่งผู้อื่นจะตายหรือ!
ลั่วหย่งรู้นิสัยของก่วนจวินเยี่ยนเขากลัวฉีเมี่ยวโมโหจึงเข้าไปกระซิบอธิบายว่า “อาเยี่ยนเป็คนอารมณ์ร้อนแต่วรยุทธ์สูงส่ง เป็ผู้หลงใหลทั้งยังเชี่ยวชาญในวิชาหมากล้อมเคยวางหมากแพ้จื่อจินจึงจำฝังใจมาโดยตลอดไม่กี่วันก่อนจื่อจินบอกว่าอยากขอให้อาเยี่ยนมาที่นี่ช่วยคุ้มกันพวกเ้าสองสามีภรรยาที่จริงเขารีบมา แต่พักอยู่กับข้าหลายวันจนแล้วจนรอดไม่ยอมมาเยี่ยมถึงบ้านเดาว่าจนถึงยามนี้ในใจยังพะวงเื่ที่เขาวางหมากแพ้จื่อจิน คิดว่าเจอจื่อจินแล้วจะเสียหน้าล่ะ”
แม้ลั่วหย่งพูดเสียงเบาแต่ก่วนจวินเยี่ยนได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง หน้าขาวหล่อเหลาของหนุ่มน้อยแดงก่ำทันที พลางพูดอย่างเ็า“พี่ใหญ่ ท่านพูดน้อยหน่อยก็ไม่มีคนคิดว่าท่านเป็ใบ้”
ลั่วหย่งหัวเราะลั่นจากนั้นขยิบตาให้ฉีเมี่ยวเป็การบอกว่า เ้าดูสิคนผู้นี้ปากไม่ตรงกับใจ
คราวนี้ในใจฉีเมี่ยวถึงรู้สึกดีขึ้นหน่อยที่แท้เป็เด็กเหลือขอที่มีความแค้นฝังใจ
อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย“เขาแพ้ซื่อจื่อของพวกเรากี่ครั้งถึงแค้นฝังใจจนเป็เช่นนี้”
ลั่วหย่งมองก่วนจวินเยี่ยนแวบหนึ่งจากนั้นลดเสียงเบาที่สุดพูดกับฉีเมี่ยว “เขาไม่เคยชนะจื่อจิน”
ไม่เคยชนะ!
ฉีเมี่ยวอารมณ์ดีอย่างยิ่งทันที!
ที่แท้แม้สามีที่ป่วยอ่อนแอของนางสุขภาพไม่ดีแต่สติปัญญาดี!
หนุ่มน้อยผู้หลงใหลในหมากล้อมที่มีหน้าตาหล่อเหลาวรยุทธ์สูงส่งไม่เคยชนะใต้เงื้อมมือเขาคนที่หยิ่งผยองถึงเพียงนั้นจะยอมแพ้ให้คนป่วยกระเสาะกระแสะได้อย่างไร
ยังต้องให้คนผู้นี้คุ้มกันพวกเขาฉีเมี่ยวตัดสินใจไม่จู้จี้กับเด็กเหลือขอ ทำความเคารพอย่างใจกว้างพูดว่า “คำนับจอมยุทธ์น้อยก่วน”
จอมยุทธ์น้อยประโยคเดียวทำให้ก่วนจวินเยี่ยนอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อยเชิดหน้าต่อไปส่งเสียงฮึดฮัดออกจมูก นับว่าขานรับแล้ว
ลั่วหย่งยิ้มพูด“วันหน้าก็ให้อาเยี่ยนพักอยู่ในจวนเถอะ เดิมทีข้าอยากหาพวกสาวใช้ที่มีฝีมือโดดเด่นแต่คนที่ส่งมาก่อนหน้านี้ล้วนถูกฆ่าตายชั่วขณะหนึ่งก็ยากที่จะเลี้ยงดูสั่งสอนคนที่เหมาะสมออกมาได้ใคร่ครวญว่าที่นี่เป็เรือนใน ถ้าไม่มีสาวใช้ที่ไว้ใจได้และรู้วรยุทธ์ก็มีเพียงอาเยี่ยนเหมาะสม ข้อแรก อาเยี่ยนซื่อสัตย์ไว้ใจได้ ข้อสอง คำนึงถึงความปลอดภัยของจื่อจินกับเ้าข้อสาม อาเยี่ยนมีฝีมือเก่งกาจ คนธรรมดาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาหลายปีมานี้นอกจากวางหมากแพ้จื่อจิน ไม่ว่าวางหมากหรือใช้วรยุทธ์ยังไม่เคยแพ้คนนอกน้องสะใภ้ไว้ใจเขาได้เลย”
“น้องชายบุญธรรมของพี่ใหญ่ลั่ว ข้าย่อมไว้ใจ”ในเมื่อไป๋ซีอวิ๋นขอให้ลั่วหย่งไปเชิญก่วนจวินเยี่ยนมาเรือนในเขาย่อมมีแผนอยู่แล้ว ถึงอย่างไรนางไม่ใช่คนโบราณโดยกำเนิดต่อให้มีความทรงจำในสมัยโบราณก็ไม่อาจเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่งทันทียามนี้นางเชื่อสติปัญญาของไป๋ซีอวิ๋น เพียงฟังเขาก็พอแล้ว
ลั่วหย่งหันไปถามเกี่ยวกับอาการป่วยของไป๋ซีอวิ๋นฉีเมี่ยวพูดยิ้มๆ “ท่านหมอหลี่วิชาแพทย์เหนือชั้นสองวันนี้อาจาวดีขึ้นมากแล้ว เมื่อครู่เขากินยาแล้วหลับไปข้าจึงไม่ได้ปลุกเขาขึ้นมา”
ได้ยินนางเรียกไป๋ซีอวิ๋นว่า‘อาจาว’ลั่วหย่งถึงวางใจโดยสิ้นเชิง ชื่อน้ำนมจาวเกอเอ๋อร์ของไป๋ซีอวิ๋นเกรงว่ามีคนเรียกไม่กี่คนแล้ว บัดนี้เจอสาวสวยที่มีนิสัยตรงไปตรงมาไม่รังเกียจว่าเ้าตัวร่างกายอ่อนแอเขาที่เป็สหายและพี่ชายปลื้มใจจริงๆ
“ไม่เห็นเขามา ข้าก็รู้แล้วว่าเขาจะต้องไม่สบายบัดนี้รู้ว่าเขาเพียงนอนหลับก็สบายใจแล้ว มีเื่อะไรเ้าสั่งคนไปหาข้าสาวใช้สี่เหลียนนั้นคุ้นเคยเื่ข้างกายข้า มีอะไรไม่เข้าใจเ้าก็ถามพวกนางได้”
“ขอบคุณพี่ใหญ่ลั่วมาก”ฉีเมี่ยวมองลั่วหย่งอย่างซาบซึ้ง
ดวงตาสดใสของนางชุ่มฉ่ำแฝงระลอกคลื่นเมื่อตั้งใจจ้องมองผู้ใดก็ทำให้ผู้นั้นไม่อาจต้านทานโดยแท้ลั่วหย่งไม่คิดอะไรยังรู้สึกใจเต้นเล็กน้อย รีบยิ้มส่ายหน้า “ไม่ต้องเกรงใจ”
ลั่วหย่งนั่งสักพักก็อำลา
ฉีเมี่ยวส่งเขาออกไปเมื่อย้อนกลับมาก็ยิ้มพูดว่า “คุณชายก่วนไม่สู้ตามข้าไปจัดการที่ทางก่อนเถอะ”
ก่วนจวินเยี่ยนส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเ็า
ฉีเมี่ยวรู้ว่าคนผู้นี้ปากไม่ตรงกับใจจึงไม่เสียเวลาจู้จี้กับเขานางพาเขาออกมาสั่งปิงเหลียนกับอวี้เหลียนสองคนจัดห้องหลักชั้นนอกในเรือนชิ่นหยวนให้ก่วนจวินเยี่ยนพัก
เรือนชิ่นหยวนไม่เพียงแต่ทิวทัศน์น่ารื่นรมย์เดิมทีก็เป็ลานบ้านสองชั้นตั้งอยู่ทิศเหนือหันหน้าทิศใต้มีความเป็ส่วนตัวบัดนี้ฉีเมี่ยวกับไป๋ซีอวิ๋นพักอยู่ชั้นใน ยกเลิกโถงหน้าชั้นนอกสำหรับต้อนรับแขกห้องข้างโถงสองฝั่งจัดเป็ห้องนอน ไม่ให้ก่วนจวินเยี่ยนพักห้องข้างโถงหรือห้องทิศใต้นับเป็การให้เกียรติอย่างหนึ่ง
เดิมทีลำบาก‘ผู้พ่ายแพ้’ที่ยโสโอหังมาเป็องครักษ์ก็บังคับฝืนใจมากแล้ว ถ้ายังเมินเฉยเื่เสื้อผ้าอาหารที่พักอีกคงรู้สึกผิดจริงๆ
ยิ่งกว่านั้นเดิมทีเรือนชิ่นหยวนก็อยู่เรือนใน ข้างในส่วนใหญ่เป็สมาชิกหญิง ฉีเมี่ยวจัดให้พวกสาวใช้อยู่ชั้นในก่วนจวินเยี่ยนอยู่ห้องหลักชั้นนอกทั้งสอดคล้องกับฐานะและไม่เป็การละเมิดกฎเกณฑ์
หลังจากฉีเมี่ยวจัดการต้อนรับแขกให้เหมาะสมแล้วก็ไปห้องครัวเล็กสั่งแม่ครัวเตรียมอาหารเย็นให้ก่วนจวินเยี่ยน ตนเองเตรียมอาหารเย็นให้ไป๋ซีอวิ๋น
จัดเตรียมเสร็จแล้วเห็นไป๋ซีอวิ๋นยังหลับสนิท ฉีเมี่ยวก็ไม่อาจหักใจปลุกเขาให้ตื่นจึงสั่งคนอุ่นอาหารไว้ตลอดตนเองกินไปไม่กี่คำก็กลับห้องนั่งอ่านหนังสือที่ห้องข้างนอก
• ••
ยามนี้อานลู่โหวส่งฉีหย่งถึงหน้าประตูใหญ่ ทั้งสองท่าทางเมามายอานลู่โหวประคองฉีหย่งขึ้นรถม้า จับมือของเขาพูดเสียงอู้อี้อยู่บ้าง “พ่อตา ขอบคุณที่เ้าเข้าใจความรู้สึกของข้า! วันนี้สนทนากันยาวข้าถึงรู้ว่าเ้าเป็คนไว้ใจได้เพียงใด เมื่อก่อนไม่เคยได้พูดคุยลึกซึ้งน่าเสียดายจริงๆ”
แม่ทัพฉีลิ้นพันกันอยู่บ้าง“ที่ใดกัน สิ่งที่เป็ของเ้าช้าเร็วก็เป็ของเ้าข้อเรียกร้องของเ้าไม่เกินไปเสียหน่อย วันนั้นเ้ากับข้าตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือข้าก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผลเช่นนั้น ถึงอย่างไรก็เป็เพียงเด็กสาวเื่ของนางจะส่งผลต่อความสัมพันธ์พี่น้องระหว่างเ้ากับข้าได้อย่างไร”
“แต่เ้าวางใจได้ ข้าจะดีกับเมี่ยวเอ๋อร์อย่างแน่นอน พ่อตาก็รู้ข้าไม่เคยแต่งอนุ เพียงเล่นสนุกกับสตรีอื่นเป็ครั้งคราวถ้าอนาคตวันหนึ่งวันใดเงื่อนไขสอดคล้อง ข้าจะต้องแต่งนางเป็อนุ แม้บอกว่าเป็อนุ แต่ข้าย่อมปฏิบัติต่อนางไม่ด้อยกว่าจางซื่อเด็ดขาด”
ฉีหย่งหัวเราะลั่นพูดว่า“ข้าย่อมไว้ใจนิสัยของท่านโหว”
สองคนอำลาอย่างอาลัยอาวรณ์หลังจากสนทนากันมานานแต่ละคนบรรลุข้อตกลงที่้า ในใจก็สดใสขึ้นมาก
ที่จริงพวกเขาไม่ได้เมามากเพียงมึนอยู่บ้างเล็กน้อยเท่านั้น แต่หากไม่แสร้งทำเป็เมา บางคำพูดก็กระดากใจที่จะเอ่ยปาก
คราวนี้ดีเลยได้รับการยินยอมจากแม่ทัพฉี อานลู่โหวสบายใจขึ้นมาก
คืนนี้เขาไม่ได้กลับเรือนในพลิกไปพลิกมาจนในที่สุดก็หาวิธีดีๆ ที่จะเป็บุรุษคนแรกของฉีเมี่ยวได้เื่นี้ต้องใช้ความรวดเร็ว ชิงลงมือขณะที่ไป๋ซีอวิ๋นสุขภาพยังไม่ดีปฏิบัติหน้าที่สามีภรรยาไม่ได้หากชักช้าก็คงไม่ทันแล้วไม่ใช่หรือ
ยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้นจากนั้นไป๋หย่งชุนก็สั่งคนเรียกฉินเอ๋อร์มา ทรมานอยู่ค่อนคืนถึงเลิกรา
• ••
เช้าวันรุ่งขึ้นฉีเมี่ยวถึงรู้ว่าเมื่อวานในจวนลงโทษโบยสาวใช้ถ้าไม่ใช่ไป๋ซีอวิ๋นพูดขึ้นมา นางยังไม่รู้ว่าปี้ชิงตายแล้ว
วันนี้สีหน้าของไป๋ซีอวิ๋นดีขึ้นหน่อยแม้ยังอ่อนแอ สีหน้าก็เพียงขาวซีดด้วยอาการป่วยเท่านั้นไร้ซึ่งท่าทางน่ากลัวราวกับิญญาร้ายไม่รู้เพราะไม่กี่วันนี้ฉีเมี่ยวเห็นเขาไม่ขัดตาแล้วหรือไม่ท่าทางซูบผอมขาวซีดของไป๋ซีอวิ๋นแลดูเผยความหล่อเหลา อีกทั้งต่อให้เขาป่วยอยู่ขอเพียงตนเองยืนหยัดไม่ยืมมือผู้อื่นทำเื่อะไรเด็ดขาดท่านั่งตัวตรงเรียบร้อยผึ่งผายกว่าคนปกติ ปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างเ็าแต่อ่อนโยนกับนางเสมอฉีเมี่ยวเกิดความรู้สึกลึกซึ้งต่อไป๋ซีอวิ๋นขึ้นมากจากก้นบึ้งหัวใจ
ดังนั้นยามที่เขาพูดว่าลงโทษโบยปี้ชิงเพื่อนางนางยังนิ่งอึ้งสักพัก
“ว่าอย่างไร เ้าโกรธ?”ไป๋ซีอวิ๋นกังวลว่าอย่างไรเสียนั่นก็เป็สาวใช้ของนาง อาจจะมีความรู้สึกผูกพัน
ในใจฉีเมี่ยวรู้สึกติดขัดอยู่บ้างที่นางไม่สบายใจไม่ใช่เพราะนางรู้สึกผูกพันต่อปี้ชิง แต่การลงโทษโบยปี้ชิงทำให้นางเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าสังคมนี้ต่างจากสังคมที่นางคุ้นเคย
คนที่นี่แบ่งแยกสูงศักดิ์ต่ำต้อยคนรับใช้ในทะเบียนทาสทำผิดพลาดที่บ้านเ้านายต้องถูกลงโทษเ้านายที่รุนแรงมีสิทธิ์ลงโทษถึงขั้นตีให้ตายเพียงจ่ายเงินยกเลิกทะเบียนรายงานต่อทางการก็พอแล้ว
แม้ต้องจ่ายเงินมากมายแต่ผู้ที่ตีคนรับใช้ให้ตายได้กลับไม่สนใจเื่เงิน
ฉีเมี่ยวสันหลังเย็นวาบขนลุกขนชันขึ้นมา
ในยุคสมัยนี้ถ้าตนเองไม่แก่งแย่งแข่งขัน ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้จะกลายเป็ลูกไก่อยู่ในกำมือผู้อื่น
นางจึงยิ้มส่ายหน้า“ข้าไม่โกรธ เพียงรู้สึกปลงเล็กน้อยเท่านั้น”
สิ้นประโยคสาวใช้ที่ทางเดินก็เอ่ยขึ้นว่า “ซื่อจื่อคุณชายก่วนมาแล้วเ้าค่ะ”
ไป๋ซีอวิ๋นยิ้มพลางพูดว่า“เชิญเขาเข้ามา เมี่ยวเอ๋อร์ เตรียมกระดานหมากเถอะ”
“อา?”
“เ้าผู้นั้นไม่ยอมแพ้ข้ามาหลายปีแล้ว ย่อมต้องมาตัดสินแพ้ชนะกับข้า”
54
