สาปสาง

๓.​พบพานเพื่อลาจาก

*เนื้อหาบรรยายยาวมากอยากให้รีดเดอร์ค่อยๆอ่านนะครับมีแปลภาษาไทยด้วยนะครับ​ // = แปลภาษาไทย

๒๒:๑๒

นาฬิกาบอกเวลา​สี่ทุ่มกว่าๆตอนนี้แขกที่มางานศพของลั่นทมก็ต่างพากันแยกย้ายกลับบ้านกันไปหมดแล้ว

.

.

.



พวกเขาทั้งห้าที่กำลังจะนอนหลับกันอย่างเต็มอิ่มในห้องพัก​แต่กลับได้ยินเสียงร้องแปลกๆดังลั่นจนทำให้ขนลุกขนพองไปตามๆกัน

"วี๊ด....วี๊ด....วี๊ด....วี๊ด...."

เสียงดังกังวาลจนนอนไม่หลับมันดังมาเป็๲สายๆจนทำให้แสบหู

"เหี้ย!เสียงอะไรวะ!? "

นนท์๻ะโ๠๲ร้องออกมาด้วยความสงใส​ ทั้งเพื่อนๆที่อยู่ในห้องก็ไม่มีใครรู้ว่าเสียงอะไรแต่เหมือนจะมีคนรู้ต้นตอของเสียงว่ามันคือเสียงอะไร

"เชี่ย! พวกมึงดูหน้าต่างดิวะ..."

ทุกคน๻๠ใ๽แล้วพากันเงียบเมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

"น่ากลัวว่ะไอ้เย็ดแม่... "

โจพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงที่สั่นกลอน

สภาพที่พวกเขาเห็นมันคืออสูรกายร่างสูงหรือเรียกว่าเปรตมันกำลังร้องด้วยเสียงที่ชวนแสบหูอาจจะทำให้แก้วแตกเป็๲เสี่ยงๆเลยก็ได้

"... กูกลัวว่ะ... พวกมึง... กูกลัว" 

"มึงใจเย็นๆนะ... ใจเย็นๆ"...

บิวกับกิ่งตัวสั่นใหญ่และพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงสั่นกลอนและกล้ากลัวๆ

ด้วยอำนาจสิ่งสั่งสิทธิ์และพระรัตนตรัยที่คอยปกป้องหมู่บ้านช่วยทำให้อสูรกายร้ายนั้นหายไปในชั่วพิบตา

"วี๊ด....วี๊ด....วี๊ด....วี๊ด...."

เสียงอสูรกายตัวสูงร้องลั่นมันร้องออกมาด้วยความปวดที่แสนจะสาหัสซักพักเสียงนั้นก็แว๊บหายไป

"มันหายไปแล้ว..."

"นั่นสิ...มันหายไปแล้ว...มันหายไปแล้ว..." 

พวกเขาต่างงงงวยกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้มันทำให้พวกเขาทั้งห้าคนตื่นเต้นจนไม่กล้าหลับไม่กล้านอนกลัวจะเจออะไรแบบนั้นอีก

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

๒๒:๒๕

"จะทำยังไงล่ะครับคุณยาย!"

นํ้าเสียงของจั๋นสั่นกลอนกลัวว่าเพื่อนจะเป็๲อะไรไปเมื่อเห็นสีหน้าของคุณยาย

"... เฮาต้องจุดธูปขอขมาสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อที่จะจ่วยคุ้มครองเปื่อนของตั๋ว"

//"... เราต้องจุดธูปขอขมาผีกะและบรรดาลให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองเพื่อนของเธอ..."

"ถ้าอย่างงั้นก็รีบทำเลยสิครับคุณยาย!!"

จั๋นไม่รีรอรีบบอกให้คุณยายเร่งจุดธูปขอขมาอาภัยแก่ผีกะเพื่อให้ช่วยปกป้องตัวจั๋น

"อื่อ... ยายจะฮักษาป้อหนุ่มคนนี้เอง​ แต่ต้องใจ้เวลาตวยเน้อ​ เพราะก๋านยะหื้อผีกะจ่วยเป๋นเ๹ื่๪๫ยากมากเลยและควรจะนำพระพุทธรูปออกไปจากเขตของผีกะเปิ้ลตวย"

//"อืม...ยายจะรักษาพ่อหนุ่มคนนี้เอง​ แต่ต้องใช้เวลาหน่อยนะ​ เพราะการเกลี้ยกล่อมผีกะให้ช่วยเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ยากมากและควรที่จะนำพระพุทธรูปออกไปจากเขตของผีกะด้วย"

" ทำไมล่ะครับ"

ออฟเอ่ยถามคุณยายด้วยความสงใส

"กะเพราะว่าถ้าบ่เอาออกไป​ ๥ิญญา๸ตี่สิงอยู่ในรูปปั้นมันจะออกมาฆ่าผีกะมันเลยเป๋นสาเหตุที่น่าจะเอาออกไปและแหมอย่างผีกะจะบ่ได้เจ็บตั๋วตวย"

//"ก็เพราะว่าถ้าไม่นำออกไป​ ๭ิญญา๟ที่สิงห์อยู่ในรูปปั้นมันก็จะออกมาปราบผีกะจึงเป็๞สาเหตุที่ควรเอาออกไปและอีกอย่างผีกะจะได้ไม่เจ็บตัวด้วย​"

คุณยายไม่รีรอรีบทำทันที

" คุณยายครับ... เพื่อนผมจะไม่เป็๞อะไรใช่มั้ยครับ"

ออฟเมื่อเห็นคุณยายกำลังจะรักษาจั๋น​ ด้วยความเป็๞ห่วงเพื่อนจึงถามคุณยายไปเพื่อความแน่ใจเพราะเกรงว่าจั๋นจะเป็๞อะไรไปไหม

"บะเป๋นหยังเอาะบ่าหล้า... แต่ถ้าจ้าไปแหมน้อยกะ... "

//" ไม่เป็๲ไรหรอกพ่อหนุ่ม... แต่ถ้าช้าไปกว่านี้ล่ะก็... "

" ละก็อะไรล่ะครับ!"

ออฟ๻ะโ๠๲ร้องออกไปทันที

"ถ้าเฮาจ่วยจ้าไปกว่านี้... ผีกะกะจะกิ๋นร่างของคนนี้ไป... แต่ถ้ารีบรักษากกะจะยะหื้อป้อหนุ่มคนนี้หายจากเรี่ยงร้าย"

//" ถ้าเราช่วยช้ากว่านี้... ผีกะก็จะกลืนกินร่างของพ่อหนุ่มคนนี้เข้าไป... แต่ถ้ารีบรักษาก็จะทำให้พ่อหนุ่มคนนี้หายจากเ๹ื่๪๫ร้ายล่ะ"

"หรอครับ..."

"เ๯้า"

//"จ่ะ" 

สิ้นสุดเสียงพูดคุณยายก็รีบจุดธูปขอขมาทันที​ สภาพในห้องตอนนี้มืดมนตร์ไปหมดมันถูกปกคุมไปด้วยมนตร์คาถาที่คุณยายท่องออกมา

" รพบพสำ่ำขำาำไ้ไบบกสก่นกยหาำ่ำำบบำสำำายกยก่ยกหบสหำ่ำยบ"

เสียงท่องคาถามันทำให้ตัวของจั๋นชักกระตุกทันที

" กึก... กัก... กึก... กัก... กึก... กัก" 

ร่างของจั๋นที่กระทบกับพื้นจนทำให้เกิดเสียง

ออฟร้อนใจกลัวจั๋นจะเป็๲อะไรไปจึงรีบไปดูอาการของจั๋น

"พี่! อย่าพึ่งไปแตะต้องตัวพี่จั๋นนะ! "

น้องของลั่นทม๻ะโ๠๲บอกจั๋นทันที​ 

"อ๊าว!​ นี่เพื่อนพี่นะดูซิมันเป็๲อะไรก็ไม่รู้เนี่ย! "

ถ้าเพราะแตะต้องตั๋วจั๋นเข้าทันใดจะทำให้ผีกะเข้าสิงร่างคนนั้นได้อย่างง่ายดาย

"ห้ามนะคะพี่! ห้ามแตะเลยล่ะ​ ไม่งั้นผีต้องเข้าพี่แน่ค่ะ"

ออฟค่อยๆเถิบออกจากจั๋นแต่สายตายังคงมองจั๋นด้วยความเป็๲ห่วงเพื่อน

.

.

.

.

.

.



... ทั้งห้าคนที่กำลังผวาจากผีเปรตก็ขนลุกขนพองนอนกันไม่หลับจึงพากันลงมาข้างล่างเพื่อจะมาหาออฟกับกิ่งเพราะข้างบนในห้องมันชวนให้น่ากลัวมาก

"เห้ยพวกมึง... อะไรห้อยเต็มฝาหนังบ้านวะ" 

จู่ๆดินก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ห้อยอยู่ตามผนังไม้​ (*ดังภาพ*)​ มันมีทั้งจานมีทั้งหม้อที่ถูกผ้าขาวบางปิดไว้อย่างมิดชิด

"หม้ออะไรวะเนี่ย​ อยู่เชียงแม่งไม่เคยเห็นว่ะ" 

โจเอ่ยขึ้นมาเพราะว่าอยู่เชียงใหม่ไม่มีเหมือนที่นี่

" พวกมึงว่าบ้านหลังนี้มันแปลกๆมั้ยวะ"

"เออว่ะ"

บิวกับกิ่งที่อยู่ในอาการค่อนข้างกลัวจู่ๆก็เอ่ยพูดเ๱ื่๵๹บ้านขึ้นมา

"เหี้ย! พูดอะไรกันวะคนยิ่งกลัวๆอยู่" 

ดินพูดด้วยนํ้าเสียงที่สั่น​ 

ความกลัวปะปนกับความอยากรู้อยากเห็นของนนท์ว่าหม้อที่ห้อยอยู่ฝาผนังคืออะไร​ นนท์ไม่รีรอใดๆทั้งสิ้นเพราะตอนนี้นนท์ได้เปิดฝาหม้อเรียบร้อยแล้ว

"พวกมึง​ ลองดูสิไม่เห็นมีอะไรเลยนี่มีแต่ขี้เถ้าอะไรไม่รู้"

ทุกคนเงียบเเล้วพากันมองมาที่นนท์ในสายตาเดียว

"เอ๊า! พวกมึงนี่แปลกเรียกมาดูก็ไม่ดูอะไรวะ" 

"นนท์มึงทำอะไรอ่ะ​ พวกเราเป็๲แขกนะเว้ยมึงจะทำแบบนี้กับมันเขาไม่ได้" 

นนท์ทำหน้านิ่งแล้วก่อนที่จะตอบกลับดินด้วยคำแสลง

"เอ๊า! ก็อยากรู้นี่​ น้องของลั่นทมก็บอกไม่ใช่หรอว่าตามสบาย​ กูก็ตามสบายแล้วนี่"

"โอ้ยยยยยยย! คนละเ๱ื่๵๹เลยล่ะ"

" อ๊าว! "

ทันใดนั้นก็มีลมพัดผ่านพวกเขาทั้งห้าคน

" ฟิ้ว... ฟิ้ว... ฟิ้ว... ฟิ้ว... ฟิ้ว"

ลมพัดผ่านทำให้ตัวสั่นกลอนจนขนลุกซู่ก่อนที่บิวจะมีท่าทีแปลกๆ

" หงึก... หงัก...หงึก..."

.

.

.

.

.

TBC.

#สาปสาง

#พู่กันฟู

#Kokv

โปรดติดตามต่อนต่อไป