.
นนท์พามุกดากลับมาที่ห้อง เพราะมุกดายืนกรานว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่ นนท์พยุงมุกดามานั่งที่เก้าอี้ " มุกเดินเองได้ แค่นี้เอง " " เราต้องระวังตัวให้มาก ไม่ได้ยินที่หมอบอกเหรอ? " " ได้ยินค่ะ แต่อันนี้ก็เวอร์ไปนะคะ " " พี่แค่เป็ห่วง " นนท์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง " เสร็จแล้วก็กลับไปได้แล้วค่ะ " " พี่จะอยู่ที่นี่ " " ห๊ะ! " มุกดาใจนอุทานออกมาเสียงดัง " ใครอนุญาตไม่ทราบคะ " " ถ้าไม่ให้พี่อยู่ที่นี่ เราก็ไปอยู่กับพี่ เลือกเอาละกัน " " ทำไมมุกต้องเลือกด้วย " " ก็พี่เป็สามีเรา มุกก็ต้องฟังพี่สิ " มุกดารู้สึกเขินๆเมื่อได้ยินแบบนั้น " ไม่ค่ะ " " ไม่ต้องฟังพี่ก็ได้ แต่พี่ขอเื่นี้เื่เดียว ขอให้พี่ได้อยู่ดูแลเราเถอะนะ " มุกดานิ่งไป " ตามใจ " มุกดาพูดออกมาเบาๆ นนท์ดีใจจนโผเข้ากอดมุกดา " พี่นนท์ มุกหายใจไม่ออก " " พี่ขอโทษ " นนท์ลูบหน้ามุกดาอย่างทะนุถนอม ด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมด้วยความรัก
.
.
.
.
นนท์และมุกดาต่างอยู่ดูแลกันและกัน อย่างมีความสุข " วันนี้พี่มีประชุม อาจจะกลับช้าหน่อยนะ " นนท์บอกมุกดาก่อนออกไปทำงาน " ค่ะ " " เราอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม? " " ได้สิคะ พี่อย่าห่วงเลย รีบไปทำงานเถอะ " นนท์เปิดประตูกำลังออกไป และหันมามองมุกดาด้วยความลำบากใจ " พี่ว่าเราไปกับพี่ดีกว่า " " มุกอยู่คนเดียวได้จริงๆค่ะ " " ถ้ามีอะไรรีบโทรหาพี่เลยนะ " " ค่ะ " มุกดาส่งยิ้มให้นนท์ ระหว่างเดินไปนนท์ก็หันมามองมุกดาเป็ระยะๆ
.
.
.
มุกดาใกล้คลอดแล้ว อีกประมาณไม่กี่วัน การเคลื่อนไหว หรือจะก้มหยิบของก็ลำบากอยู่บ้าง แต่ก็อยากทำอะไรเล็กๆน้อยๆ ด้วยตนเอง เช่นทำความสะอาดห้อง ทำอาหาร ตกเย็นมุกดาก็ทำอาหารเย็นรอนนท์ มุกดานั่งรอที่โต๊ะอาหารอย่างใจจดใจจ่อ ~ ตึ้ด.. ตึ้ด.. ~ " สวัสดีค่ะ " " เราทานข้าวเย็นรึยัง? " นนท์ถามทันทีที่มุกดารับสาย " ยังคะ " " ทำไมล่ะ? " " รอทานพร้อมกันก็ได้ค่ะ " " วันนี้พี่คงกลับดึกหน่อยน่ะ เราทานข้าวก่อนเลยไม่ต้องรอพี่ " " อ๋อค่ะ " " พี่ทำงานเสร็จจะรีบกลับนะ " " ค่ะ " พูดจบนนท์ก็วางสายไป มุกดามองไปรอบๆห้อง และรู้สึกเหงาแปลกๆ เพราะไม่ได้อยู่คนเดียวนานๆแบบนี้มาหลายเดือน
.
.
.
~ ก็อกๆๆ ~ มุกดาได้ยินเสียงเคาะประตูจึงรีบเดินมาดู แต่เป็เสียงเคาะห้องข้างๆ มุกดาจึงปิดประตูและกลับมานั่งที่เดิม ~ ก็อกๆๆ ~ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง แต่มุกดาไม่ได้สนใจอะไร สักครู่นนท์ก็เปิดประตูเดินเข้ามา มุกดาเห็นนนท์จึงรีบวิ่งไปกอดนนท์ทันที พร้อมร้องไห้ออกมา " มุกเป็อะไรรึเปล่า? " นนท์ใเมื่อเห็นท่าทีของมุกดา " ปวดท้องเหรอ? " มุกดาส่ายหน้า นนท์เช็ดน้ำตาให้มุกดาอย่างทะนุถนอม นนท์ค่อยๆสวมกอดพร้อมลูบหัวมุกดาเบาๆ " ไม่ต้องร้องนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว "
.
.
.
" เนเน่แกเป็ไงบ้าง? " " เพิ่งเสร็จงานคุณยายน่ะ " " แกโอเคใช่ไหม? " " อืม ฉันโอเค " " แล้วแกจะกลับมาเมื่อไหร่? " " ฉันคงอยู่เป็เพื่อนคุณตาไปก่อน กลัวท่านจะเหงา " " อืม " " งั้นแค่นี้ก่อนนะ คุณตาเรียกหาแล้ว " " อืม ดูแลตัวเองดีๆนะ " " รู้แล้วค่ะ แกด้วยนะ " " อืม "
.
.
.
หลายเดือนต่อมา...
ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
มุกดานอนอยู่บนเตียง พร้อมจับมือนนท์ไว้แน่น " ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน " " ค่ะ " นนท์จูบหน้าผากมุกดาอย่างทะนุถนอม มุกดาเริ่มเจ็บท้อง เป็ครั้งคราว พยาบาลมาพามุกดาไปห้องคลอด นนท์ก็เดินตามไปติดๆ
.
.
.
หลังจากคุณหมอและผู้ช่วยเตรียมอุปกรณ์เสร็จในเวลาอันรวดเร็ว คุณหมอก็ใช้มีดกรีดช่องคลอดของมุกดาให้ขยายออก มุกดาก็เริ่มเบ่ง และร้องด้วยความปวด ผ่านไปหลายนาที นนท์จับมือไม่ปล่อยั้แ่เข้าห้องมาและมองมุกดาด้วยความสงสาร " คุณแม่หายใจและเบ่งเป็จังหวะนะครับ " คุณหมอบอกพร้อมช่วยเชียร์เบ่ง พยาบาลก็ช่วยเชียร์อีกแรงอยากพร้อมเพรียง " หัวออกมาแล้วนะครับ " มุกดาเริ่มหมดแรง แต่ก็พยายามเบ่งจนสุดแรงอีกครั้ง " อุแว้ๆ " เสียงเด็กน้อยร้องเสียงดังลั่นห้อง มุกดาได้ยินเสียงก็ยิ้มด้วยความโล่งใจ นนท์เช็ดหน้าให้มุกดาพร้อมจูบปากมุกดาด้วยความรัก มุกดายิ้มให้นนท์ พร้อมน้ำตาคลอ
.
.
.
พยาบาลพาเด็กน้อยไปทำความสะอาด และนำมาให้มุกดาอุ้ม ระหว่างนั้นคุณหมอก็เย็บแผลไปด้วย มุกดาและนนท์คุยกับลูก ทั้งคู่ต่างน้ำตาซึมและค่อยๆไหลรินออกมาด้วยความตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก มุกดาและนนท์ได้ลูกสาว และตั้งชื่อว่าน้องณดา
.
.
.
หลังจากคลอดลูกนนท์ก็พามุกดาและลูกมาอยู่ที่บ้านหลังใหม่ที่ตนได้ซื้อไว้ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่อยู่เดิมนัก ชีวิตการเป็พ่อแม่ลูกอ่อนมันไม่ง่ายเลย แต่ทั้งคู่ก็พยายามกันอย่างเต็มที่ และดูแลซึ่งกันและกันอย่างไม่ห่าง
.
.
.
2 ปีต่อมา...
" สุขสันต์วันเกิดนะคะ แม่ขอให้หนูมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ เป็เด็กดีนะคะ " พูดจบมุกดาก็หอมแก้มลูกซ้ายขวา " พ่อก็ขอ.. เหมือนแม่นะ " นนท์หันมายิ้มให้มุกดา " พี่นนท์ " มุกดายิ้มด้วยความชอบใจ นนท์หอมแก้มลูกสาว และหันมาหอมแก้มมุกดาอีกฟอดใหญ่ " พี่นนท์ ลูกมองอยู่นะคะ " " ไม่เห็นเป็ไรเลย เนอะลูกเนอะ " นนท์หันมาหอมแก้มมุกดาอีกรอบ และหอมลูกสลับกันไปมา " พอแล้วค่ะ แก้มลูกช้ำหมดแล้ว " ทั้งคู่นั่งหยอกล้อกันอยากมีความสุข โดยมีลูกน้อยนั่งอยู่ตรงกลาง
.
.
.
ณ สนามบินแห่งหนึ่ง
นักข่าวกดชัตเตอร์กันอย่างรัวๆ พร้อมเสียงกรี๊ดจากแฟนคลับที่ดังสนั่น คาร่าเดินออกมาพร้อมคนดูแล คาร่ายืนให้นักข่าวถ่ายรูปครู่หนึ่ง และหันมาทักทายแฟนคลับ ก่อนขึ้นรถตู้ไป " พี่จะแจ้งตารางงานคร้าวๆนะ " แองจี้พูดพร้อมหยิบมือถือขึ้นมา " พอก่อนได้ไหม คาร่าง่วงเต็มที " คาร่าพูดพร้อมเอนตัวลงนอน " โอเคๆ งั้นพักผ่อนเถอะ "
.
.
.
ณ ร้านอาหารสุดหรูแห่งหนึ่ง
กวินเหมาร้านอาหาร เพื่อจะได้อยู่กับคาร่า สองต่อสอง " ทำไม่นี้ผมติดต่อคุณไม่ค่อยได้เลยล่ะ? " กวินถามพร้อมจับมือคาร่า " ่นี้คาร่างานเยอะค่ะ แทบไม่มีเวลาพักผ่อนด้วยซ้ำ " " คุณไม่จำเป็ต้องทำงานหนักขนาดนั้นก็ได้นะ ผมดูแลคุณได้ " " วิน!! " เสียงหญิงสาวเรียกกวินด้วยความโมโห " แคท คุณมาที่นี่ได้ยังไง?! " กวินถามด้วยความใ " ทำไมแคทจะมาไม่ได้ แคทต้องเป็ฝ่ายถามคุณมากกว่านะคะ ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?! " แคทมองกวินด้วยความโมโหและเหลือบไปมองคาร่า
.
.
.
" ไม่ทราบว่าคุณดาราดังคนนี้ มาอยู่ที่นี่กับคุณได้ยังไงคะ ได้ข่าวว่าเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศหนิ มาถึงก็โร่มาหาแฟนชาวบ้านเลยเหรอจ๊ะ? " แคทมองเหยียดคาร่า " ฉันขอตัวก่อนดีกว่าค่ะ " คาร่าพูดพร้อมลุกขึ้น " คาร่าเดี๋ยว คุณไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น " กวินวิ่งไปจับแขนคาร่าไว้ " คุณต่างหากแคทที่ต้องกลับไป ผมแค่อยากได้คุณคาร่ามาเป็พรีเซ็นเตอร์โครงการคอนโด คุณรู้ไหมกว่าผมจะได้คิวคุณคาร่า มันนานแค่ไหน คุณอย่าทำให้เสียเื่ได้ไหม? " กวินกันมาดุแคท " งานเหรอคะ แล้วทำไมคุณต้องมาคุยด้วยตัวเองด้วย แล้วปกติเขาคุยงานกัน ต้องเหมาร้านอาหารด้วยเหรอคะ อย่าคิดว่าฉันตามคุณไม่ทันนะ " " คุณไม่เชื่อก็ตามใจ แต่อย่าทำให้ผมเสียงาน เชิญคุณกลับไปได้แล้ว " " วิน นี่คุณไล่แคทเหรอคะ " แคทหันไปมองคาร่าด้วยความโกรธ " คาร่าขอตัวก่อนดีกว่า เื่งานไว้คุยกันวันหลังนะคะ " คาร่ารีบเดินออกมาจากร้าน กวินยืนเท้าสะเอว มองแคทด้วยความไม่พอใจ ก่อนเดินออกไป แคทยืนมองกวินพร้อมน้ำตาคลอและกำหมัดแน่น
7K
