ปัจจุบัน...
“ไอ้หัวขาว ยอมมอบตัวซะไม่งั้นก็ตายไปซะ”
วินดี้พูดไปพลางยิง ‘Air ball’(บอลอากาศ) ไปพลาง เพียงแต่ เวทย์ลมที่มีลักษณะเป็ทรงกลมสีขาวและหากสังเกตุให้ดี มันดูราวกับว่าด้านในลูกบอลเวทย์นั้นมีลมพายุหมุนวนอยู่ด้านใน ซึ่งมันนทำให้ ครอสอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่า ที่จริงแล้วเธอทำให้มันดูรุนแรงเพื่อความสมจริงหรือกะจะฆ่าเขาให้ตายกันแน่ ถึงแม้ว่าเขาจะหลบมันได้อย่างง่ายดายก็ตามที แล้วก็เป็ที่รู้กันดีว่าเมื่อวินดี้เริ่มอาละวาดเธอจะไม่สนใจว่าใครจะโดนลูกหลงไปด้วยรึป่าว เหล่าลูกเรือทั้งหลายจึงได้แค่ยืนมองซากAirbike กระเด็นกระดอนจากเวทย์ของวินดี้ แถมยังต้องคอยหลบเศษเหล็กที่กระจายออกไปยังด้านนอกทางเข้าอีกด้วย ซึ่งนั่นก็ส่งผลดีต่อแผนการของครอสด้วย จนกระทั้งการมาถึงของมองก้า
“ไอ้ลูกหมา!!”
มองก้าคำรามลั่น เสียงของเขาดังลั่นดั่งเสียงะเิของครอสก็ไม่ปาน ทำให้ทุกคนในที่นั้นชะงักไปชั่วขณะ และเมื่อครอสและวินดี้ที่เห็นการมาถึงของมองก้าจึงเริ่มดำเนินการตามแผนทีนที
ครอสะโหลบไปยังด้านหน้าของ Airbike ที่อยู่ตรงกับตำแหน่งที่เขาใช้ะเิทำเป็ทางไว้หลบหนีไว้ก่อนหน้านั้น พร้อมกับวินดี้ยิง Air ball ซัดไปยังเขา ทำให้ทั้งครอสและ Airbike กระเด็นออกนอกเรือไป แต่ก่อนที่เขาะตกถึงผืนทราย ก็ได้มีโซ่ถูกเขวี้ยงมาจากเรือเกี่ยว Airbikeเอาไว้ได้กลางอากาศ ครอสทำการยืดแขนขวาออกไปสุดตัวคว้า Airbike ได้ทันท่วงทีจึงเงยหน้าขึ้นมองตามสายโง่นั้นไปยังต้นทางและก็ได้พบว่า สุดปลายอีกฝั่งของโซ่นั้นคือมองก้าที่มองจ้องเขม้งมายังเขา
“คิดว่าจะหนีฉันพ้นรึไงไอ้หนู”
“แหม่ หัวหน้าพกเ้า ‘Chain Jax’ (เชนแจ๊ค) ติดตัวไว้ตลอดเลยนะครับ” ครอสพูดพร้อมกับยิ้มออกมาด้วยสีหน้าสบายๆ
‘ซวยแล้วๆๆ ไอ้ขวานด้ามโซ่เ้าปัญหา’
บึ่มม
เสียงเวทย์ลมของวินดี้กระแทกเข้ากับจุดที่โซ่พันอยู่ทำให้มันหลุดออกจาก Airbike มองก้าหันไปมองทางวินดี้ซึ่งเขาค่อนข้างแปลกใจที่วินดี้พลาดเป้านิ่งในระยะเพียงแค่นี้ หรือนั่นคือความตั้งใจ!?
‘แจ๋วเลยวินดี้ ติดหนี้เธออีกแล้วนะ’ ครอสชมวินดี้ในใจก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋าหยิบะเิแสงออกมาและหย่อนมันลงไปยังทะเลทรายด้านล่างเผยให้เห็นฝูงกิล่าที่รุมกินโต๊ะเขาอยู่
“จะเยอะเกินไปแล้วโว้ยยยย” ฝูงกิล่าที่รอเขมือบครอสอยู่ด้านล่างเงยหน้าอ้าปากรออาหารที่กำลังตกลงมาจากฟ้า ดูคล้ายลูกนกที่รอแม่ของมันป้อนอาหารเข้าปากก็ไม่ปาน แต่ที่ต่างกันคือ มันไม่น่ารักเหมือนลูกนกน่ะสิ
‘ข้าผู้ถวายตนแด่เทพแห่งลมที่ข้ามิบังอาจเอ่ยนาม
โปรดประทานส่วนหนึ่งของพลังอันยิ่งใหญ่แก่ข้า
Wind Pressure!! (แรงกดดันแห่งลม)’
การร่ายเวยท์จะเพิ่มผลของพลังอย่างทวีคูณ แต่ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียมานาอย่างมากเช่นกัน โดยเฉพาะเวทย์พื้นที่ที่ส่งผลบริเวณกว้างยิ่งใช้พลังมานามหาศาล เช่นเดียวกับเวทย์ที่วินดี้ใช้ และเมื่อสิ้นคำของเธอก็พลันเกิดแรงลมมหาศาลกดลงสู่ด้านล่าง กิล่าหลายสิบตัวถูกกดให้จมลงไปกับผืนทราย
มองก้าเห็นดังนั้นจึงเกิดความแคลงใจในตัวของวินดี้ ซึ่งก่อนที่มองก้าจะได้พูดอะไรวินดี้เป็ฝ่ายชิงพูดขึ้นมาก่อน
“ถ้าเราปล่อยให้มันถูกกิล่ากินไป ไอเท็มที่อยู่กับมันอาจโดนกิล่ากินเข้าไปด้วย”
“...ดีมาก เพราะถ้ากิล่าได้กินเข้าไปแล้วพวกมันจะมุดลงทรายหนีไปในทันที เก่งมากลูกพ่อ” ถึงแม้คำพูดของมองก้าจะเอ่ยชมเธอก็ตาม แต่สายตาที่มองเธอยังคงไว้ซึ่งความสงสัยในตัวของเธอ
“งั้นตอนนี้เราคอยเปิดทางให้มันหนีแล้วค่อยไปตามล่าตัวมันที่หลังดีไหมคะ?”
“ไม่!” มองก้าดึงโซ่ที่ปล่อยไปกลับมาก่อนจะยืนขึ้นและออกคำสั่งลูกเรือของเขา “ฟังข้าไอ้พวกลูกเป็ด!? แกสองคนไปล่ามัน ที่เหลือไปล่อพวกกิล่าให้กระจายตัวออก ที่สำคัญห้ามมีใครตาย เข้าใจไหม!!” และในขณะที่ลูกเรือกำลังแยกย้ายกันไปทำตามคำสั่งของเขาก็มีลูกเรืออีกคนนึงวิ่งมาจากเครื่องยนต์
“หัวหน้าครับเกิดเื่แล้วครับ แกนพลังงานหายไปอันนึงครับ”
“หัวหน้าคับ Airbikeที่ยังพอใช้ได้เหลือแค่สองคันครับ เพียงแต่มีคันนึงมัน...” ยังไม่ทันจบประโยคดี Airbike ทั้งสองคันก็ทยานออกไปเสียแล้ว
มองก้าก็ปะติดปะต่อแผนทั้งเกือบทั้งหมดของครอสได้ทันที ยกเว้นในส่วนที่มีวินดี้อยู่ในแผนด้วย
‘ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะภูมิใจในตัวแกดี หรือควรจะโกรธตัวเองดี’
ยังคงถือได้ว่าทุกอย่างยังคงเป็ไปตามแผน ครอสพยายามสตาร์ท Airbike แต่อาจจะด้วยความเสียหายที่เกิดจาก Air ball ทำให้มันเกิดขัดข้องจนล่วงหล่นลงด้านล่าง แต่ก็เป็ดั่งคำที่หลายคนกล่าว ‘ความโชคดีก็ถือเป็ความสามารถอย่างหนึ่ง’ ครอสตกลงกลางหลังกิล่าพอดิบพอดีมิเช่นนั้น ทั้งเขาและ Airbike คงมีสภาพแย่กว่าที่เป็อยู่มากมายนัก
แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องใมากกว่าการที่ Airbike สตาร์ทไม่ได้ติดนั้นคือขนาดตัวของกิล่า เมื่อตอนที่เขายังเด็ก ความทรงจำเกี่ยวกับขนาดตัวของมันไม่ใช่แบบที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้ สัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่เกือบเท่าม้าที่โตเต็มวัย ด้วยเกล็ดที่มีสีดำเหลือบเหลืองมันวาวที่ดูคมราวกับใบมีดที่ถูกลับคมมาอย่างปราณีต ดวงตาสีเขียวกลมโต ฟันอันแหลมคมเรียงกันดั่งใบเลื่อยและลิ้นตะปุ่มตะปั่มทั้งสามนั้นยิ่งทำให้มันดูน่าสยดสยอง ยังไม่รวมถึงกลิ่นสาบที่ติดตัวพวกมันที่ชวนให้อาเจียนออกมา
‘ทำไมพวกมันถึงมีสภาพแบบนี้ หรือว่ามันกลายพันธุ์ นี่ถ้าเธอไม่กดพวกมันไว้ฉันคงอยู่ในปากพวกมันไปแล้ว’
ครอสหันซ้ายขวามองหาAirbike ซึ่งเป็ทางรอดเดียวของเขา อยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขาอยู่มากนัก แต่ทว่าการหน่วงเวทย์ Wind Pressure ที่ยังกดกิล่าไว้ ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว พวกมันเริ่มขยับตัวได้เล็กน้อย ครอสที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งไปที่ Airbikeทันที
‘เร็วเข้าๆ ติดสิวะไอ้เพื่อนยาก ฉันไม่ยังไม่อยากตายอยู่ตรงนี้นะเฟ้ย’
บรึ่มมมม
“ได้แล้วโว้ย!!”
เครื่องยนต์ของ Airbike ทำงานพร้อมกับผลของ WindPressure ที่หมดลง ความเร็วกับขนาดตัวที่ไม่ค่อยสมดุลกันเท่าไหร่ของกิล่าที่อยู่รอบตัวเขา พุ่งเข้าหาเขาพร้อมกันจากทุกทิศทาง เพียงแต่ก่อนที่ครอสจะได้กลายเป็อาหารของมัน เหล่ากิล่าทั้งหลายร้อยตัวทั่วบริเวณนั้นก็ต้องจมลงไปกับผืนทรายอีกครั้ง
‘สุดยอดไปเลยวินดี้ รอดแล้วๆ’ ทว่าครอสสะกิดใจอะไรบางอย่างแต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาให้เสียอีกแล้ว เพราะ Airbike สองคันที่ลงมาจาก้าใกล้ถึงตัวเขาเพียงไม่กี่อึดใจ
“เกาะแน่นๆนะดรู๊คถ้า ไม่อยากโดนกิน”
ครอสบิดคันเร่งสุดมือ Airbike ทยานฝ่าดงกิล่าที่นอนแบนราบเกลือนไปทั่วบริเวณ และอีกสองคันที่ตามเขามาติดๆพร้อมกับะุที่ถูกยิงเฉี่ยวหัวของเขาไปเพียงไม่ไปกี่มิล
“เฮ้ยยยย นี่กะเอากันถึงตายเลยรึไงวะ!!? เล็งที่รถสิโว้ยยย!!”ครอสหันหลังะโใส่สองคันที่ตามมาสุดเสียง ซึ่งก็ได้รู้เ้าของะุที่ไล่ตามมานั่นคือแซคและเซ็ท ฝาแฝดเผ่าั์ที่มองก้าเก็บมาเลี้ยงเพราะทั้งสองถูกขับไล่ออกเผ่าเนื่องจากขนาดตัวที่เล็กกว่าปกติ โดยทั้งสองมีความสูงใกล้เคียงกับของมนุกษย์ปกติ แตกต่างก็ตรงที่เขากลางหน้าผากและสีผิวสีแดงเข้มจุดเด่นของั์ไว้ และถึงแม้ร่างกายของทั้งสองจะเล็กกว่าั์ปกติมากแต่ พวกเขายังคงความแข็งแกร่งของั์ไว้อย่างครบถ้วน
‘โธ่โว้ย คิดว่าใช้ Air ball ของวินดี้พังAirbike ไปหมดแล้วนะ’
หลังจากนั้นจึงหันกลับมาแต่ก็ต้องร้องจนเสียงหลงอีกรอบ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกิล่าที่หลุดออกจากแรงกดนั้นได้อ้าปากรอรับอาหารที่จะพุ่งเข้าท้องไปเองแบบไม่ต้องเสียแรงล่า
“เหวออออออ”
ตูม! โครมม!! เสียงดังโครมใหญ่ กิล่าอีกตัวกระเด็นมาโดยแรงของปืนใหญ่ที่เรือเหาะยิงต่อสู้อยู่มันกระแทกเข้าเต็มๆกับตัวที่อ้าปากรอเขมือบอาหารที่กำลังจะเข้าปากโดยไม่ต้องไปล่าให้เสียแรง จนทั้งสองตัวปลิวไปด้วยกัน
“ก้มหัวลง!!!” เสียงของแซคดังมาจากด้านหลัง
ลิ้นทั้งสามของกิล่ารวมกันเป็เส้นเดียวมันแหลมคมราวกับปลายหอกพุ่งผ่านหัวของครอสไป เขารอดตายได้อย่างหวุดหวิดจากเสียงเตือนของแซ็คที่ขับ Airbike ไล่ตามมา
“ถึงฉันจะไม่ชอบขี้หน้าแก แต่ก็ไม่อยากเห็นแกไปอยู่ในท้องไอ้พวกตัวประหลาดนี่หรอกนะ มันยิ่งยุ่งยากไปกันใหญ่”เซ็ทกล่าวขึ้นในขณะที่ทั้งสองคับมาตีขนาบครอสไว้
“ขะขอบใจนะ...เดี๋ยวนะ แบบนี้ก็หมายความว่าพวกแกจะไม่ปล่อยให้ฉันโดนกินใช่ป่ะ?”
“ส่งไอเท็มนั่นมา” แฝดั์พูดขึ้นพร้อมกันก่อนเซ็ทจะยกดาบคู่ใจของตนชี้ไปทางชายผมขาวที่อยู่ตรงกลางและง้างแขนฟันลงไปที่Airbikeแต่ก็ต้องพลาดพลาด เพราะครอสเร่งเครื่องยนต์ขึ้นอีกและพุ่งเข้าใส่ฟูงกิล่าที่อยู่ตรงหน้า
“ชิ ทำไมต้องทำให้อะไรๆมันยุ่งยากขึ้นด้วยวะไอ้หงอก” ทั้งสองรู้ดีว่าครอสกำลังคิดอะไรอยู่ เขากำลังใช้งานพวกตนที่ต้องคอยปกป้องไอเท็มให้ป้องกันตนด้วยเช่นกัน แต่พวกเขาก็ไม่สามารถเลือกทางอื่นได้จึงได้แต่ทำตามสิ่งที่อยู่ในหัวของครอส
ทุกอย่างเป็ไปตามที่คิด ั์ทั้งสองจำใจตะลุยเข้าไปในฝูงกิล่าพร้อมกัน ดาบประจำตัวของั์ทั้งสองกวัดแกว่งอยู่กลางดงกิล่า พวกเขาฟาดฟันเปิดทางให้ให้ครอสที่ขับตามมา เืสีเขียวของพวกมันลอยขึ้นสู่อากาศและตกลงผืนทรายเป็ทางดั่งพรมที่ปูไว้ให้ แต่ก็ใช่ว่าครอสที่ตามหลังจะชะล่าใจได้ซะทีเดียว เพราะต้องหลบะุที่สองั์แคระยิงใส่ Airbike เป็ระยะๆ
“หัวหน้าครับ ความเร็วของเราตกลงอย่างมากครับ พลังงานที่มีอยู่ไม่เพียงพอ เราโดนครอสทิ้งห่างแล้วครับ”
“ไม่เป็ไร ปล่อยครอสให้เป็หน้าที่ของสองคนนั้น พวกเอ็งคอยยิงกันอย่าให้พวกมันขึ้นมาบนเรือได้ก็พอ”
“งั้นทำไมเราถึงไม่ใช้ปืนใหญ่หลักของเราล่ะครับ ยิงนัดเดียวเราน่าจะหนีออกจากที่นี่ได้อย่างสบาย”
“ตอนนี้เป็ฤดูจำศิลของาาพวกมัน ถ้ามันตื่นขึ้นมาสถานการณ์จะแย่กว่าตอนนี้มากนัก เดินหน้าต่อไปแบบนี้แหละ อีกไม่ไกลเราจะพ้นอณาเขตของพวกมันแล้ว”
‘King Gila the Sand Guardian (าากิล่าผู้พิทักษ์แห่งทราย) หลายสิบปีก่อนลูกๆของมันมีขนาดพอๆกับหมาตัวโตๆเท่านั้นเกิดอะไรกันแน่ หรือเพราะเหตุการณ์การขยายตัวของ ‘DarkMother’ (ธรณีทมิฬ) ทำให้มันกลายพันธุ์’
“ฮอล์ลาด เ้าคิดยังไงกับพวกมัน” มองก้าลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปด้านหน้าสุดของห้องบังคับการ คิ้วดกดำของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “เ้าว่าร่างกายอันอุบาทว์ของพวกมีความเป็ไปได้ไหมที่จะเกี่ยวข้องกับ DarkMother”
มองก้ายืนนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้น เขายังคงพินิจถึงรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากของพวกมัน และยังคงรอฟังการแสดงความคิดเห็นของชายผู้ยืนอยู่บนโลกในนี้มานานกว่าเขาหลายสิบปี
“เอ่อ...หัวหน้าครับ คุณฮอล์ลาดออกไปดูห้องเครื่องยนต์ั้แ่นานแล้วครับ”
“.....”
ลูกเรือทุกคนในห้องบังคับการกัดฟันไว้แน่นจนกรามทั้งสองข้างปูดนูน ไม่เว้นแม้กระทั้งวินดี้ที่แทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่
“ใครหัวเราะออกมาฉันจะจับโยนลงไปให้หมด”
เสียงดาบขนาดใหญ่แหวกอากาศตามมาด้วยเสียงร้องของกีล่าที่ถูกฟันออกเป็สองส่วน และเสียงะเิจากะุปืนใหญ่เป้นระยะๆ ฝุ่นทรายลอยคละคลุ้งผสมปนเปกับกลิ่นคาวเืไปทั่วบริเวณทำให้การหายใจเข้าออกนั้นค่อนข้างลำบาก แต่นั่นไม่ส่งผลกระทบต่อั์ทั้งสองเลยแม้แต่น้อยแม้จำนวนศพกีล่าที่ทั้งสามฝ่ามาจะมากกว่า50ตัวแล้วก็ตามที แถมความเร็วและน้ำหนักในการฟันแต่ละครั้งกลับเพิ่มขึ้นเสียด้วยซ้ำ
มีบางสิ่งที่ครอสสังเกตเห็นว่ามันปนมากับเืสีเขียวสดของกีล่าเป้นสีดำขลับ นั่นคือน้ำมันที่รั่วออกมาจาก Airbikeของแซคที่มาจากความเสียหายของ Air ball ซึ่งเขาก็ได้แต่ภาวนาให้น้ำมันที่รั่วออกมานั้นอย่าหมดลงก่อนที่ฝ่าออกไปได้ แต่แล้วเขาก็ต้องได้รู้ว่าสิ่งที่เขาภาวนานั้นไม่เป้นจริง เมื่ออยู่ความเร็วของแซคค่อยๆลดลง
“เซ็ทฝากที่เหลือด้วย” แซคทิ้งท้ายไว้ด้วยการฟันคลื่นดาบแหวกอากาศเป็แนวนอนไปด้านหน้าเป็วงกว้าง ก่อนจะะโลงจาก Airbike และใช้ ‘Blood Enrage’ (โทษะเื) ซึ่งเป็ทักษะเฉพาะของเผ่าั์ มันจะยกระดับความสามารถทั้งของพวกเขาขึ้น 3 เท่า แต่แซคพิเศษยิ่งกว่านั้น มันเพิ่มขึ้นถึง 6 เท่า แต่มันก็แลกมาด้วยความสามารถในการควบคุมตนเองที่จะค่อยๆหายไปจนทำให้กลายเป็สภาวะบ้าคลั่งแทน ตามมาด้วยเสียงคำรามลั่นเสียงะเิสนั่นไปทั่วและมันดังกว่าเสียงปืนใหญ่เสียอีก
“ถ้าพี่ฉันตาย ฉันจะฆ่าแกให้ทรมานที่สุดเลย” เซ็ทกล่าวออกมาด้วยเสียงเรียบๆ แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้ครอสรู้สึกว่าเซ็ทจะทำอย่างที่เขาพูดจริงๆ
ด้วยการนำของเซ็ท ทั้งสองฝ่าฝูงกิล่าออกมาได้สำเร็จทั้งสองเข้าเขตปลอยภัยแล้ว และเซ็ทไม่รอช้าที่จะหันกลับมาเล่นงานครอสทันที เขารู้ดีว่าถ้าเข้าเขตเมือง Merchester เมื่อใด การที่จะไล่ครอสให้ทันเป็เื่ที่แทบจะเป็ไปไม่ได้
มันไม่เกินจากสิ่งที่ครอสคาดการณ์ไว้แม้แต่น้อย เขาหยิบะเิออกมาและปามันออกไปในจังหวะเดียวกับที่เซ็ทย้อนกลับมาพอดีและเข้าเป้าอย่างจัง เซ็ทไม่ทันได้ตั้งตัวจึงรับผลของะเิแสงเข้าไปเต็มๆ การมองเห็นของเขาถูกผนึกไปเรียบร้อย ทว่าประสาทััที่เหลือของเขายังใช้งานได้ดี เซ็ทตรงมาและง้างดาบฟันไปที่ Airbike ของครอส
แก๊ง!
เขารู้สึกได้ว่าดาบััเข้ากับอะไรบางแต่นั่นไม่ใช่Airbike อย่างแน่นอน
ตูม!!
เขาฟันโดนะเิที่ครอสโยนไว้พร้อมสไลด์ Airbike หลบคมดาบของเซ็ทไปกับผืนทรายด้านล่างมันเฉี่ยวเส้นผมสีขาวของเขาไปเพียงไม่กี่มิล แรงะเิทำให้เซ็ทเสียหลักกระเด็นตกลงยังผืนทราย ก่อนจะลุกขึ้นมาพร้อมกับการมองเห็นที่กลับคืนมา แต่ก็ทำได้เพียงแค่มองหลังของครอสทีค่อยๆไกลออกไปเรื่อยๆ เซ็ทกำหมัดพร้อมกันฟันแน่นและก็ได้แต่เก็บความแค้นครั้งนี้ไว้ในใจ เขาเดินกลับไปที่ Airbike และเลือกที่จะกลับไปช่วยพี่ของเขาดีกว่าการเล่นเกมไล่จับลูกแมวจรจัดตัวนี้ แม้รู้ว่ามองก้าจะโกรธเขามากแค่ไหน
เหมือนยกูเาทั้งลูกออกจากอก เสียงหัวใจของครอสเต้นแรงจนเ้าตัวยังได้ยิน มันทำให้เืของเขาสูบฉีดไปทั้งตัว แต่เขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นในชั่วขณะที่เขาหลับดาบของเซ็ท ทุกอย่างมันดูช้าเสียหมด ในอึดใจนั้นเขาเห็นแม้กระทั้งรอยบิ่นของดาบ เม็ดทรายที่กระเด็นขึ้นมาจากการสไลด์ลาก Airbike ไปตามผืนทราย ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาปกติและตามมาด้วยเสียงะเิที่ดังไล่หลังเขามา
มองไปสุดสายตา เส้นขอบฟ้าที่ตัดกับผืนทรายทางด้านหน้า Merchester City ในที่สุดก็อยู่ใกล้แค่เอื้อมหลังจากผ่านไปหนึ่งวันเต็มที่น้ำมันของAirbike หมดลง ความหิวที่เข้ามาประดังทำให้เขาเกือบจะกินดรู๊คเป็อาหารเสียแล้ว เพราะดันเผลอมองเ้ากิ้งก่าน้อยน่ารักเป็น่องไก่ย่างน้ำผึ้งหอมฉุยสะได้ แต่ก็ต้องได้สติกลับมาเพราะน่องไก่นั่นก็คิดจะกินเขาเช่นกัน สุดท้ายครอสคงสติเอาไว้ไม่ได้ เขาล้มคว่ำหน้าลงกับผืนทรายที่ร้อนระอุถึงแม้ประตูเมืองจะอยู่ตรงหน้าเขาก็ตาม โดยความรู้สึกสุดท้ายคือััจากแขนที่ช้อนเขาขึ้นมาแบกไว้บ่าและเสียงที่คุ้นเคยเพราะเขาได้ยินมันมาจนนับครั้งไม่ได้
“ทำได้ดีมาก”
435
