เืในกายภูผาวิ่งพล่านเมื่อได้ยินเสียงใสแจ๋วไม่ต้องเห็นหน้าก็รู้ว่าเป็ใคร ชายหนุ่มตื่นเต้นจนแทบระงับใจเอาไว้ไม่อยู่ ดาริกากลับมาแล้วกลับมาตามคำเรียกร้องของหัวใจ เขามองร่างนั้นเต็มตา แม้ว่ามืดแล้วแต่ยังจำได้ดี เธอหิ้วและสะพายกระเป๋าพะรุงพะรังเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ทำให้หญิงสาวกลายเป็สาววัยรุ่นที่น่ารัก ไม่มีรอยยิ้มสำหรับเขาให้เลย
“ดาริกาเธอเล่นมาเงียบ ๆ ทำเอาเราใแน่ะ”
เข็มฟ้าทำท่าใ ดาริกาหัวเราะเสียงใส ๆ ทำให้ภูผากระชุ่มกระชวย ความเพลียเมื่อยล้าหายไปเป็ปลิดทิ้ง
“ก็เราขอโทษแล้วไงถ้างั้นขอโทษอีกครั้งก็ได้ที่บังอาจทำลายความสุขของผู้ที่มีความรักในหัวใจใครจะไปรู้ว่าเป็เธอมาพลอดรักกันอยู่ตรงนี้”
ภูผาสุดจะทนต่อคำพูดที่ไม่เป็ความจริงชายหนุ่มขยับเข้าใกล้ แต่หญิงสาวถอยห่างทำเหมือนกับว่าเขาเป็ตัวเชื้อโรคที่น่าขยะแขยง
“คุณเข้าใจผิดแล้วครับเราเพียงแค่คุยกันเฉย ๆ ไม่ได้เป็อย่างที่คุณคิดหรอก”
หญิงสาวหัวเราะเสียงสะบัดจ้องตาวาววาม
“คุณอย่าปกปิดความจริงเลยค่ะพูดแบบนี้เข็มฟ้าจะเสียใจเปล่า ๆ ไม่เห็นเสียหายอะไรนี่คะคนที่รักกันเป็เื่ดีเสียอีกฉันอีกคนหนึ่งล่ะที่ขอแสดงความยินดีสำหรับความรักของคุณทั้งสอง”
เข็มฟ้ายิ้มแต่ภูผาหน้ามุ่ย
“ว้า! คุณดาไปกันใหญ่แล้ว”
ท่าทางดาริกาไม่เชื่อง่ายๆ ทำให้ตัวเขาร้อนฉ่าที่เธอเข้าใจผิดเดินออกจากที่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิด แต่ยังได้ยินเสียงเข็มฟ้าคุยเสียงใส
“ถ้าเธอยังไม่มาเราคงคุยกันนานกว่านี้คุณูเาคุยสนุก ไม่เบื่อ อยู่ใกล้เขาแล้วสบายใจ อุ๊ย เราเผลอพูดอะไรก็ไม่รู้ส่งของมาเถอะเราจะช่วยถือ”
ชายหนุ่มสะดุ้งโหยงมองเข็มฟ้าอย่างโกรธ ๆ ยกมือเกาศีรษะเหมือนว่าคันเต็มที่ และคำรามงึมงำเบา ๆ
“แสบจริงนะยายเข็มฟ้างานนี้เห็นทีแห้วซะแล้วนายภูเอ้ย”
เมื่อหนุ่มสาวทั้งสามถึงที่พักทองสายและเผชิญช่วยกันรื้อสื่อการสอนอยู่ข้างนอก ส่วนภายในห้องสองสาวคุยกันเบา ๆท่าทางเข็มฟ้ามีความสุขเมื่อพูดถึงครูหนุ่มร่างใหญ่คนนั้น
“เราไม่ยักรู้นะเนี่ยว่าเธอกับตาขี้เก๊กเป็แฟนกัน”
หลังจากดาริกาพูดจบ เข็มฟ้าหัวเราะร่วนเหมือนถูกใจเสียเต็มประดาทำตาหยาดเยิ้ม
“ถ้าเป็ไปได้เราก็อยากให้เขารักเราหรอกนะแต่นี่เขายังไม่เอ่ยปากบอกความรักเลย เลยไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงกับเราดูจากตาเขาแล้วคงไม่รังเกียจหรอก ถ้าจะมีผู้นำชีวิต คุณภูผานี่แหละคือคนที่เรา้า”
“ขนาดนั้นเชียวเหรอ”
“ฮื่อ !วันนี้เขายังบอกว่าเราเป็นางฟ้าเลย”
หญิงสาวเสียวใจวูบหนึ่งความจริงผู้ชายคนนี้ไม่ค่อยกินเส้นกับเธอสักเท่าไหร่ชอบแหย่ให้โมโห แต่บางครั้งสายตาที่เขามองนั้นทำให้อดคิดไม่ได้เหมือนมีความหมายบางอย่างแอบแฝง ซึ่งก็ทำให้เธออดหวั่นไหวไม่ได้จึงกลบเกลื่อนด้วยการกระทำที่บ่งบอกว่าไม่พอใจไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องทำอย่างนั้นด้วย
‘อย่าหวังอะไรมากนักเธอคิดเหรอว่าผู้ชายคนนี้จะเป็ผู้นำชีวิตได้ดี พูดจาขวานผ่าซากแบบนั้นระวังเถอะสักวันปากจะพาซวย’
เข็มฟ้าหัวเราะรู้สึกโล่งใจที่หมดคู่แข่งไปอีกคน ต่อไปนี้เธอจะต้องทำคะแนนเอาชนะภูผาให้ได้
“ดานี่ก็ช่างว่าความจริงภูผาเป็คนตรง คิดอย่างไงก็พูดอย่างนั้น เธอไม่ชอบขี้หน้าเขาก็ว่าไปเรื่อยความจริงแล้วคุณูเาเป็คนน่ารักมาก ถ้าเธอใกล้ชิดกับเขาจะรู้นิสัยที่แท้จริง”
“เชอะไม่มีทางคนอย่างดาไม่มีวันญาติดีกับผู้ชายคนนั้นแน่ ปากพล่อย พูดมากเราเองก็แปลกใจเหมือนกันกับคนอื่นเขาพูดดี แต่กับเรามีเื่กันอยู่เรื่อยเลย เธอจะรักจะชอบหรือว่านิยมเขาก็ตามใจแต่อย่าลากเราเข้าไปเกี่ยวด้วยเลย”
ดาริกาพูดออกไปแล้วรู้สึกใจหายแปลกใจตัวเองว่าพูดแรง ๆ ออกมาได้ยังไง แต่ก็ช่างเถอะดาริกาสัญญากับตัวเองเอาไว้ว่าจะไม่มองผู้ชายคนนี้ในแง่ดี แต่บางครั้งกลับคิดถึงอยากสลัดชายร่างสูงใหญ่ให้ออกจากห้วงความคิดให้ได้
“แต่เราได้ยินเขาพูดถึงเธอบ่อยๆ เหมือนกันนะ”
หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นสูงเมื่อได้ยินเข็มทองพูดอย่างนั้นเวลานี้เธอ้าลบภูผาออกไปจากความรู้สึกให้ได้
“เลิกพูดถึงชายคนนี้ได้แล้วทำให้ขุ่นใจเปล่าๆ”
ประตูห้องพลันเปิดออกสองสาวหันไปมองพร้อมกัน สาวร่างสมส่วนผิวสีน้ำผึ้งก้าวเข้ามา
“ว่าไงจ๊ะเด็กๆ คุยอะไรกันอยู่หน้าตาซีเรียสจัง”
สาวงามอดขำคำพูดเพื่อนสาวไม่ได้ทองสายเป็คนอารมณ์ดี มักมีคำพูดแปลก ๆ ชวนหัวเราะบ่อย ๆ เพราะอย่างนี้นี่เองเธอจึงเข้ากับเผชิญได้เป็ปี่เป็ขลุ่ย
“ก็คุยเื่ทั่วๆไป แล้วคุณเผชิญเขากลับไปแล้วเหรอ”
“จ้ะกลับไปแล้ว เขาขอแบ่งสื่อการสอนบางส่วนไปเผื่อคุณภูด้วย เธอคงไม่ว่าอะไรนะ”
ทันทีที่ทองสายพูดจบ ดาริกาลุกพรวดจนเพื่อนสาวใเม้มปากเหยียดจนเกือบเป็เส้นตรง เสียงเข้มด้วยความไม่พอใจ
“ไม่ได้นะถ้าเอาไปให้นายภูคนนั้นเราไม่ยอม เราจะไปเอาคืนเดี๋ยวนี้”
ดาริกาทำท่าจะไปสองสาวช่วยฉุดร่างบางเอาไว้ แล้วกดให้นั่งลง
11K
