————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
เื่นี้หยกเปิดให้ อ่านฟรี!จนจบเลยค่ะ ~
แต่จะเป็การอ่านฟรีในแบบที่กำหนดนะคะ
โดยแต่ละตอนที่ลงไปแล้วจะเริ่มติดเหรียญในเวลา 00.00 น. ของทุกวันค่ะ
เพราะงั้นอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้ด้วยน้าจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ ๆ กันนะคะ ^^'
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
“พวกมึงรีบตามมันไป และจำเอาไว้ว่าวันนี้กูต้องได้มันกลับไปด้วย”
“ครับ!” สองเสียงประสานกันก่อนจะแยกย้ายไปตามทางลัดที่คุ้นเคย ส่วนแผนกลับเอาแต่คิดว่าทำไมอาคมที่เขาทำใส่ผู้หญิงคนนั้นถึงไม่ได้ผล หรือมันจะมีของดีอย่างที่ลูกน้องตนว่า
“นายคะ” ความคิดของแผนจำเป็ต้องหยุดลงหลังมีเสียงแหบแห้งของหญิงสาวตัวเปียกปอนไปทั่วร่างกาย รวมถึงชุดโบราณที่เธอกำลังสวมใส่มานั่งก้มหน้าอยู่ตรงปลายเท้าของเขา
“มึงหายหัวไปไหนมาอีพราย” แผนกดเสียงพูดด้วยความโมโห และไม่กลัวว่าใครจะมองว่าเขาบ้า เพราะไม่เห็นว่ามีใครยืนอยู่ด้วยนอกจากเขายืนอยู่คนเดียว
นั่นเป็เพราะเขาใช้วิชาลวงตาเอาไว้ให้คนที่มองมาเห็นแค่ว่าเขากำลังยืนเล่นมือถืออยู่ ไม่ใช่กำลังคุยกับผีพราย
“ฉันเห็นไอ้ไม้มันมาแถวนี้ แถมทำท่าทางจะเข้ามาทำร้ายนาย ฉันไม่ไว้ใจเลยไปกันมันเอาไว้” พรายสาวรีบอธิบายให้นายของตนฟัง เพราะหากไม่พูดคนที่จะซวยก็คือเธอ
“ไอ้ไม้...” แผนทวนชื่อที่ได้ยินพร้อมขมวดคิ้วด้วยความสงสัย อย่างไอ้ไม้เหรอจะเข้ามาทำร้าย หากเป็อย่างนั้นจริงมันก็คงเข้ามาทำนานแล้ว ไม่รอถึงวันนี้หรอก มันต้องมีเหตุผลสิที่ทำให้มันกล้าทำอย่างนั้น
“งั้นเหรอ...หึ! ไอ้อิน!” เมื่อแผนรู้เหตุผลแล้วว่าอะไรทำให้ไอ้เด็กกุมารทำแบบนั้น เื่สนุกก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามากองรวมอยู่ในหัวของเขาเป็ร้อยเป็พันเื่
ต้า Talk
ตึก ๆ!!!
“คุณ...คุณคะ!!” ฉันวิ่งหอบไปทางป้ายชื่อตัวเองที่กำลังมีชายดูมีอายุกำลังยืนถือป้ายพร้อมชะเง้อคอมองหาเ้าของชื่ออย่างฉันอยู่
“สวัสดีครับ คุณต้าใช่ไหมครับ คือผมต้อ-”
“เอาไว้ทีหลังนะคะ ตอนนี้คุณรีบพาฉันออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ!” ฉันพูดอย่างร้อนรน จากนั้นก็หันไปมองด้านหลังพบว่าพวกคนของผู้ชายคนนั้นกำลังวิ่งมาทางนี้แล้ว
“เอ่อ...”
“เร็วสิคะ!” ฉันไม่รอให้เขามาเปิดประตูให้เสียเวลาเพราะตัวเองเป็ฝ่ายจัดการเองทุกอย่าง รวมถึงเร่งให้คนด้านหน้ารีบตามไปด้วย จนลืมมารยาทของเด็กของผู้ใหญ่ไปชั่วขณะ
ดีนะที่กระเป๋าไม่หนักมาก และมีแค่ใบเดียว ไม่งั้นฉันคงมัวแต่เสียเวลามาขนกระเป๋า จนโดนคนพวกนั้นจับไปแน่
“ครับ ๆ” แม้เขาจะเกาหัวไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมทำตามและพาฉันออกห่างจากคนพวกนั้นทันอย่างฉิวเฉียด
ภายในรถ
“นี่มันอะไรกัน” ฉันก้มหน้าลงมองฝ่ามือทั้งสองข้างที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัว และพยายามนึกว่าตัวเองไปทำอะไรให้ ทำไมคนพวกนั้นถึงต้องทำอย่างนั้นกับฉันด้วย
“โอเคไหมครับ สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย” คนที่อยู่ในตำแหน่งคนขับมองฉันผ่านกระจกตรงกลางรถเพียงไม่กี่วิ จากนั้นก็กลับไปมองบนท้องถนนต่อเพื่อความปลอดภัย
“น้าค่ะ เมื่อกี้ต้าต้องขอโทษด้วยนะคะที่ขึ้นเสียงใส่ แถมยังพูดจาไม่สุภาพอีก” พอสติเริ่มกลับมาฉันก็เรียกคนด้านหน้าอย่างสุภาพทันที และไม่ลืมที่จะเอ่ยคำขอโทษออกไปด้วย
“ไม่เป็ไรครับ แต่คุณต้าทำแบบนั้นจะดีเหรอครับที่หนีคนของคุณแผนมาอย่างนั้น”
“น้ารู้จักคนพวกนั้นเหรอคะ?” ฉันเลิกจมอยู่กับความกลัวเมื่อได้ยินน้าคนนี้พูด เพราะเขาทำเหมือนกับว่ารู้จักคนพวกนั้น
“ไม่ใช่แค่ผม...แต่คนที่นี่เขารู้จักกันหมดครับ”
“มะ...หมายความว่าไงคะ?”
“คุณต้าไม่รู้จักคุณแผนมาก่อนใช่ไหมครับ?”
“ใช่ค่ะ แล้วผู้ชายพวกนั้นคือคนของคุณแผนอะไรนั่นเหรอคะ?”
“ครับ คุณแผนเป็ลูกชายของนายอำเภอที่ดูแลจังหวัดนี้เลยทำให้มีแต่คนรู้จัก เพราะชื่อเสียงค่อนข้าง...” คุณน้าเงียบไปจนฉันแอบรู้สึกหงุดหงิดว่าจะเว้น่หรือเงียบทำไม
“ยังไงคะ”
“ไม่ดีเท่าไรครับ จัดว่าเป็คนที่น่ากลัว แถมยังเป็พวกมีวิชา” โอ๊ย! ทำไมฉันต้องมาเจอกับอะไรอย่างนี้ด้วย พวกคนมีวิชาคือเหมือนอาแหลมงี้เหรอ
“ต้าไม่รู้จักเขาหรอกค่ะ ต้าพึ่งมาที่นี่น้าก็รู้ แต่จู่ ๆ ต้าก็โดนเขาคุกคามใส่จนทนไม่ไหว ก็เลยหนีออกมาอย่างที่น้าเห็นแล้วต้าต้องขอโทษจริง ๆ นะคะที่ลากน้าเข้ามาเกี่ยวด้วยอย่างนี้” ฉันระบายให้คนด้านหน้าฟังพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะไม่รู้ว่าหลังจากนี้ตัวเองจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้อยู่ไหม
แล้วยิ่งกับพวกคนมีอิทธิพลอย่างนายแผนอะไรนั่นอีก เดี๋ยวก็คงหาฉันเจอแล้วไม่ใช่หรือไง แล้วนี่ฉันยังลากน้าแกเข้ามาอีก หวังว่าคงจะไม่เป็อะไรนะ
บ้านพักป้ามะลิ
ฉันยืนมองบ้านพักด้านหน้าพร้อมกระเป๋าคู่ใจพลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด แล้วหลับตาลงเพื่อให้เข้าถึงธรรมชาติตรงหน้า และค่อย ๆ ลืมเื่ราวน่ากลัวก่อนหน้านี้ไปจนหมด
พี่ขุนถือว่าเลือกที่พักให้ฉันดีมาก เป็บ้านพักธรรมดาไม่ได้หรูหรา โดยตัวบ้านถูกปลูกอยู่ท่ามกลางต้นไม้และลำธาร ไม่ติดถนนใหญ่ ไม่มีบ้านอื่นอยู่เยอะ มีเพียงแค่บ้านที่ฉันพัก เลยไปอีกนิดดูเหมือนจะมีบ้านอีกหลังที่ฉันไม่แน่ใจว่าเป็บ้านของใคร
แต่ที่ดีที่สุดคงจะเป็ระยะห่างจากบ้านพักไปโรงแรมที่เดินไม่กี่นาทีก็ถึงโรงแรมอินเตอร์เนสเตอร์แล้ว นับว่าสะดวกมากถ้าให้ฉันเดินอยู่กับธรรมชาติแบบนี้เป็ชั่วโมงเอาความจริงก็เดินได้นะ ไม่ได้โม้ด้วย เพราะอากาศที่นี่เย็นสบายไม่ร้อนหรืออบอ้าวซึ่งมันต่างจากอากาศแถวสนามบินเลยด้วยซ้ำ
“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า” ดื่มด่ำกับบรรยากาศได้ไม่นานก็เห็นคุณลุงคุณป้าเดินออกมาจากบ้านหลังที่ฉันสงสัยตอนแรกว่าเป็บ้านของใคร
ผู้ใหญ่ทั้งสองเดินยิ้มมาทางฉันพร้อมยกมือรับไหว้และกวักมือเรียก จนฉันต้องรีบคว้ากระเป๋าเดินทาง และเดินเข้าไปหาท่านทั้งสอง
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok
(https://www.facebook.com/sunisayok310540/)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
4K
