เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ในเมื่อถูกซูอินเห็นแล้ว หลิงเมิ่งจึงไม่ซ่อนตัวอีกต่อไปแต่ออกมาอย่างเปิดเผย

        “พี่คะ ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ”

        แววตาของหลิงเมิ่งเต็มไปด้วยความตกตะลึงแต่วินาทีต่อมากลับเปลี่ยนเป็นมีความสุขที่ได้เห็นความทุกข์ของผู้อื่น “ไม่ใช่เพราะไม่มีเงินแล้วใช่ไหมคะแต่ก็คงใช่ เพราะถูกคุณแม่ไล่ออกจากบ้าน ช่วยไม่ได้ใครใช้ให้เธอไม่ใช่ลูกของตระกูลหลิงล่ะ”

        ลูกสมุนด้านหลังของเธอรีบสมทบด้วยคำพูดเยาะเย้ยถากถาง

        เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ลูกค้าที่ต่อคิวตกใจมองซ้ายมองขวาจนลืมสั่งออร์เดอร์

        แต่ซูอินไม่ยอมให้พวกเขาได้พูดต่อ เธอหันไปชงเครื่องดื่มแก้วถัดไปใส่น้ำตาล นม น้ำแข็ง และส่วนผสม เทลงในเครื่องชงต่อมาก็หันไปหยิบแก้วที่มีหูจับซึ่งเธอใส่น้ำแข็งจนเต็ม

        “เธอสั่งให้เพื่อนมาสาดน้ำใส่ฉันสินะ”

        “พี่คะ เครื่องดื่มที่พี่ทำรสชาติแปลกๆ ในร้านมีหมาด้วยแบบนี้จะทำให้วัตถุดิบเสียหรือเปล่า เพราะหมาชอบฉี่ไปทั่วด้วยสิไม่แน่มันอาจฉี่ใส่ข้างในก็ได้”

        หลิงเมิ่งเบะปากด้วยท่าทีรังเกียจ “คิดแล้วก็อี๋ชะมัด”

        ปากนั่น…ไม่สร้างสรรค์เหมือนกับชาติก่อนเปี๊ยบ

        ชาติก่อนเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นหลิงเมิ่งคือเทพธิดาแห่งความโอบอ้อมอารี ชอบช่วยเหลือผู้คนเป็นตัวแทนของตระกูลหลิงบริจาคเงินช่วยเหลือนักเรียนยากจน เด็กกำพร้าสถานสงเคราะห์ แม้ว่าโครงการส่วนใหญ่จะทำไปเพื่อเลี่ยงภาษีและเอาหน้าแต่การบริจาคก็ทำให้หลิงเมิ่งกลายเป็นที่รักของทุกคน ภายนอกแสดงออกอย่างชาญฉลาดแต่เวลาที่อยู่กับเธอตามลำพังจะรู้ว่าอีกฝ่ายน่ารังเกียจมากขนาดไหน

        สิ่งที่หลิงเมิ่งพูดในวันนี้เป็นเพียงฝนโปรยปรายเบาๆไม่สามารถทำอะไรซูอิน

        แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมให้มีคนมาทิ้งอึบนตัวของเธอส่งเดชเช่นนี้

        “อ้อ”

        เธอพ่นลมออกจากจมูกก่อนจะหยิบแก้วที่มีหูจับขึ้นมาสาดไปทางหลิงเมิ่ง

        น้ำที่เต็มแก้วสาดโดนหลิงเมิ่งเต็มๆ ผมหน้าม้าเปียกจนแนบหน้าผากน้ำไหลลงคางจนถึงเสื้อผ้า ความหนาวทำให้เธอตัวสั่น

        “เธอ…ทำแบบนี้กับเมิ่งเมิ่งได้ยังไง”

        เด็กผู้หญิงที่ถือแก้วชานมก้าวขึ้นมาข้างหน้ายกมือเท้าเอวเหมือนต้องการตั้งคำถามกับเธอ

        ซูอินยิ้มเย็น “ก่อนจะพูดคำนั้น ได้คิดไหมว่าเธอทำอะไรฉันก่อน”

        “เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับเมิ่งเมิ่ง มีอะไรเธอก็มาลงที่ฉันสิ”

        เป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์จริงๆ ซูอินมองถุงพลาสติกในมืออีกข้างของอีกฝ่ายในนั้นเต็มไปด้วยของกิน

        “คิดว่าฉันโง่หรือ นั่นคือสิ่งที่ซื้อใจเธองั้นหรือ”

        ชาติก่อนหลิงเมิ่งใช้เงินไปไม่น้อยเพื่อซื้อใจคนแต่ไม่ใช่สิ่งของธรรมดาเช่นนี้ ตอนนั้นเธอมีทั้งกระเป๋าราคาแพง โทรศัพท์ยี่ห้อผลไม้ซึ่งสำหรับเธอมันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย

        “ในเมื่อเธอขอด้วยความจริงใจ ฉันก็จะทำให้ตามคำขอ”

        เธอหันไปหยิบแก้วอีกใบที่เติมน้ำเย็นไว้ประโยคหลังของเธอยังพูดไม่จบก็สาดน้ำใส่หน้าเด็กสาวที่ยืนเท้าเอวคนนั้น

        “เธอ…”

        เมิ่งเวยที่ถูกสาดน้ำใส่เป็นลูกหมาตกน้ำในตอนนี้โกรธจนพูดไม่ออกเด็กสาวที่ถูกอุ้มผิดตัวคนนี้ ไร้เหตุผลและใจดำเหมือนที่เมิ่งเมิ่งบอกจริงๆ

        “เธอขอเองนี่”

        ซูอินเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ มาหยุดยืนตรงหน้าเมิ่งเวยคว้าแก้วชานมจากในมือของอีกฝ่ายมา

        แม้ว่าเครื่องดื่มในแก้วจะถูกเมิ่งเวยสาดทิ้งแล้วแต่ยังเหลืออยู่ก้นแก้ว เธอดมดูก็ได้กลิ่นหอมหวานของชานม

        “กลิ่นก็ปกตินี่ ไม่ต่างอะไรกับกลิ่นชานมที่ฉันชงประจำทุกวัน”

        เธอหมุนตัว เดินไปหาลูกค้าที่เข้าแถวอยู่และกำลังตกตะลึงก่อนจะยื่นแก้วให้ชายหนุ่มหน้าตาดีคนนั้น

        “พี่ชาย รบกวนดมดูได้ไหมคะ ว่าชานมแก้วนี้มีอะไรผิดปกติไหม”

        เจ้าหย่วนเป็นนักเรียนมัธยมปลายของโรงเรียนละแวกนี้เมื่อได้ข่าวว่าซูอินมาทำงานที่ร้านชานม เขาก็กลายเป็นลูกค้าประจำ

        เด็กหนุ่มอายุยังไม่ครบสิบแปดปีบริบูรณ์ปกติอยู่บ้านและโรงเรียนมักจะถูกควบคุมอย่างเข้มงวด แม้แต่หนัง AV ก็ไม่เคยดูเจ้าหย่วนไม่ได้มีจุดประสงค์แอบแฝง เขามาเพราะแค่ต้องการเห็นหน้าสาวน้อยคนสวย

        เมื่อครู่ที่สาดน้ำออกไปสองแก้วทำให้ภาพเทพธิดาผู้งดงามในใจเขาพังทลายทันที…

        ทว่าในเวลานี้สาวน้อยคนนั้นใช้ดวงตากลมที่แบ่งนัยน์ตาสีขาวและสีดำอย่างชัดเจนมองมาที่เขาเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า “พี่ชาย” เจ้าหย่วนก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นรัว สมองแหลกสลายเป็นผุยผงเพราะเทพธิดาสาวโดยไม่รู้ตัว

        เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ารับแก้วมาอย่างไรและได้กลิ่นลอยมาโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมหวานของชาเหมือนความรู้สึกอันดีที่สาวน้อยคนนี้มอบให้

        “กลิ่นหอมมาก”

        เขากล่าวเสียงเฉียบขาด และอดไม่ได้ที่จะลากเพื่อนร่วมชั้นที่ต่อคิวอยู่ด้านหลังมาร่วมเป็นพยาน

        ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกในใจของเพื่อนร่วมชั้นคนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเจ้าหย่วนอิจฉาในความโชคดีของอีกฝ่าย ความในใจบางอย่างของผู้ชายมักจะไม่พูดออกมาแต่ในตอนนี้สาวสวยต้องการความช่วยเหลือหัวใจที่กล้าหาญของเด็กชายบอกว่าเขาจำเป็นต้องช่วย

        “กลิ่นก็เหมือนกับทุกๆ วัน ตอนที่ฉันต่อแถวฉันเห็นเธอดื่มมันอย่างมีความสุขไปตั้งเกือบครึ่งแก้ว”

        เจ้าหย่วนรีบพูดเสริม “ใช่ ฉันก็เห็น ถ้ารสชาติผิดปกติดื่มคำแรกก็น่าจะรู้แล้วไม่ใช่หรือ ทำไมยังดื่มต่อล่ะ”

        เมิ่งเวยที่เปียกปอนในตอนนี้ตะลึงงัน

        เธอเป็นเพียงเด็กสาวชนบททั่วไป ปกติไม่มีโอกาสเข้าเมืองบ่อยนักต่อให้เข้ามาก็ไม่มีทางยอมจ่ายเงินมากมายเพื่อซื้อชานมเด็ดขาดนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ชิมเครื่องดื่มที่มีรสชาติแบบนี้ อร่อยจนยากจะตัดใจโดยไม่รู้ตัวเธอจึงดูดเพิ่มอีกสองอึกจนหมดไปครึ่งแก้ว

        ไม่คิดว่าจะถูกคนอื่นเห็น

        เมื่อมองไปทางชายหนุ่มหน้าตาดีเมิ่งเวยก็หน้าแดงก่ำเหมือนกุ้งที่ถูกนึ่งจนสุก

        ซูอินก้มลงไปอุ้มหรงหรงจูบขนนุ่มนิ่มบนศีรษะของมันและมองไปทางหลิงเมิ่ง

        “หรงหรงของเราอาบน้ำทุกวัน สะอาดกว่าเธอเสียอีก เครื่องดื่มทั้งหมดก็ชงที่หน้าร้านวัตถุดิบวางอยู่ในจุดที่สุนัขเข้าไม่ถึง วางใจได้แต่เธอเอาแต่หลบอยู่ข้างหลังเหมือนหนูที่ซ่อนตัวในรางน้ำใช้ของอร่อยล่อหลอกเด็กสาวที่อ่อนต่อโลกเพื่อให้ออกหน้าแทนไม่น่าเกลียดไปหน่อยหรือ”

        เธออุ้มหรงหรงเดินเข้าไปใกล้หลิงเมิ่ง “ครั้งหน้าหากจะมาหาเรื่องรบกวนใช้สมองหน่อยและหาหลักฐานที่มันเป็นความจริงด้วย”

        พูดจบเธอเหยียบรองเท้าแตะของเมิ่งเมิ่งอย่างแรงแถมยังขยี้หลายครั้ง

        “ฉันจะเอาคืนเป็นสองเท่า นี่เป็นการสั่งสอน”

        เธอไม่สนใจหลิงเมิ่งที่ร้องอย่างเจ็บปวด ซูอินตรงกลับไปที่เคาน์เตอร์ทำความสะอาดคราบจนหมด เมื่อถึงคิวของนักเรียนชายสองคนเมื่อครู่ใบหน้าของเธอก็เผยรอยยิ้ม

        “ไม่ทราบว่าพี่ชายทั้งสองจะรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ”

        หลิงเมิ่งและพรรคพวกเดินออกมาจากสายตาดูแคลนของคนที่ต่อคิวอยู่จากนั้นกิจการร้านชานมก็ดำเนินต่อไปจนกระทั่งปิดร้าน

        แต่เรื่องนี้กลับทำให้ซูอินรู้สึกฝังใจมากมีเงินก็สามารถซื้อใจคนให้ทำหรือพูดสิ่งที่คุณต้องการโดยไม่ต้องคำนึงถึงหลักการใดๆ

        หลิงเมิ่งเพียงคนเดียว เกือบทำให้เธอต้องอับอายในวันนี้

        แล้วอู๋อู๋กับหลิงจื้อเฉิงล่ะ

        เธอจำเป็นต้องรีบหาเงิน

        ดังนั้นวันต่อมา เมื่อเธอลงมาชั้นล่างและพบหลินเฉวียนที่ห้องอาหารจึงเอ่ยอีกครั้งถึงเรื่องที่ต้องการหาเงินเพิ่ม