Remember me 1
" บ่ายนี้ผมมีประชุมอีกมั้ย คุณไพลิน "
" ไม่มีแล้วค่ะบอส "
" อืม "
ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำนั่งทำงานั้แ่เมื่อคืนวาน จนมาถึง่เที่ยงวันของอีกวันหนึ่ง แผ่นหลังกว้างเอนพิงพนักเก้าอี้ด้วยความอ่อนล้า เมื่องานเสร็จลุล่วงแล้ว... ได้พักผ่อนสักทีหลังจากที่ไม่ได้พักมาเป็เวลาหลายชั่วโมง ตาคมปิดลงช้าๆเพื่อพักสายตา มือหนาเอื้อมขึ้นปลดเน็คไทออกให้สบายขึ้นกว่าเดิม แต่แล้วก็รู้สึกว่ามีมือบางของใครบางคน เข้ามาทาบทับบนมือหนาของเขา ตามมาด้วยมืออีกข้างของหล่อนที่ลูบไล้วนไปมาเพื่อยั่วยวนที่แผ่นอกกว้าง ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอแกร่งของฟาโรห์เบาๆอย่างเย้ายวน
" ให้ไพลินช่วยนวดให้มั้ยคะ บอสจะได้สบายขึ้น "
" อืม "
ไพลิน เลขาสาวหุ่นเอ็กซ์ยิ้มอย่างได้ใจ จากนั้นก็เริ่มทำหน้าที่นวดให้เขาอย่างรู้งาน ตาคมโฉบเฉี่ยวที่ถูกกรีดด้วยอายไลน์เนอร์ ก้มมองใบหน้าหล่อเหลาของฟาโรห์ด้วยความหลงไหล หล่อนหลงเสน่ห์บอสสุดหล่อั้แ่มาสมัครงานที่นี่ครั้งแรก พรางคิดว่า คนอะไรขนาดทำหน้านิ่งๆ ก็ยังมีเสน่ห์เกินจะต้านทาน ยิ่งเขามองมาคราใดเธอก็แทบจะละลายให้ได้ ไม่ว่าจะเป็หน้าตาหรือฐานะ เขาช่างเพรียบพร้อมไปซะทุกอย่าง นี่แหละคนที่เธออยากจะได้
มือบางบีบนวดไปทั่วไหล่กว้าง จากนั้นจึงค่อยๆแหวกสาบเสื้อตรงอกแกร่งให้เปิดออกมากกว่าเดิม จมูกโด่งแท่งใหม่จากคุณหมอ ทรงตามสมัยนิยมสูดดมกลิ่นกายชายที่หอมเย้ายวนจนสติแทบกระเจิงเข้าไปเต็มปอด ฟาโรห์ก็ได้แต่นั่งหลับตานิ่งไม่ได้ห้ามหรือขัดขืนใดๆ แต่ก็ไม่ได้พิสวาทอะไรหล่อนแม้แต่น้อย
ก๊อกๆ
แต่ก่อนที่ไพลินจะได้ทำอะไรตามใจตัวเองไปมากกว่านี้ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขัดขึ้นมาซะก่อน มือหนายกขึ้นดันไหล่บางของไพลินให้ออกไปให้พ้นตัว แม้หล่อนจะอิดออดอยู่บ้างแต่ก็ต้องยอมถอยออกไปให้ห่างจากฟาโรห์ ร่างสูงจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง เพื่อไม่ให้มันดูน่าเกลียดจนเกินไป
แกร็ก!!
" เฮียฟา "
ร่างสูงเพรียวตามแบบฉบับนางแบบเดินเข้ามาภายในห้องทำงานช้าๆ สายตาคมเฉกเช่นเดียวกับฟาโรห์เหลือบไปมองเลขาสาวเพียงหางตา จากนั้นก็หันไปพูดธุระของเธอกับพี่ชายทันที...ไม่ผิดหรอก เขาเป็พี่ชาย ส่วนตัวเธอก็คือน้องสาวของเขา ถึงหน้าตาจะไม่ค่อยเหมือนกันก็ตามแต่นิสัยนั้นคล้ายคลึงกันมากทีเดียว
" ว่าไงพัต มาหาเฮียถึงนี่เลย "
" ไม่มีอะไรมากหรอกเฮีย พัตก็แค่แวะมาบอกว่าเย็นนี้ม๊าให้เฮียกลับไปกินข้าวที่บ้านด้วย ไม่ได้เจอเฮียหลายวันคงคิดถึงมั้ง "
" แล้วทำไมม๊าไม่โทรมาหาเฮียล่ะ "
" โทรติดที่ไหนกันล่ะ แบตโทรศัพท์เฮียหมดแล้วไม่รู้จักชาร์ตซะบ้าง เห้อ~ พัตไปทำงานละนะ ตอนเย็นเจอกันนะเฮีย อ่อ! คุณเลขาไพลินคะ "
ก่อนจะเดินออกไปพัตราก็ไม่ลืมเลขาของพี่ชาย เธอเปลี่ยนมาคุยกับไพลินทันที ถึงหน้าตาเธอจะยิ้มแย้มดูเป็มิตรแต่หารู้ไม่ว่ามันเป็รอยยิ้มอาบยาพิษดีๆนี่เอง
" มีอะไรหรอคะคุณพัต "
" เปล่าหรอก แค่จะบอกว่าที่นี่คือที่ทำงาน กรุณาแต่งตัวให้มันเรียบร้อยหน่อย อย่าให้โป๊มากเกินไป...มันไม่สมควร แล้วอีกอย่างนะ ข้อนี้สำคัญมากๆเลยคือ อย่าอ่อยเฮียของพัตให้มันมากนักนะคะ มันดูไม่ดี มันไม่แพง บ๊าย~ "
พอพูดจบพัตราก็เดินยิ้มมุมปากออกไปจากห้องทำงานของฟาโรห์ทันที ร่างสูงไม่ได้ว่าอะไรน้องสาวเพียงแค่ส่ายหัวให้กับความหวงพี่ชายของเธอก็เท่านั้น ต่างจากอีกคนที่เหมือนจะตัวสั่นเทาเพราะความโกรธ เหมือนโดนตบจนหน้าชา ตาคมโฉบเฉี่ยวด้วยอายไลน์เนอร์ หันมองทางที่พัตราเดินออกไปอย่างขุ่นเคือง แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้เพราะเดี๋ยวฟาโรห์จะเห็นเข้า ครุ่นคิดในใจว่าถ้าหากวันใดเธอได้เป็เมียของฟาโรห์ขึ้นมา มีสิทธิ์เป็พี่สะใภ้ของพัตราล่ะก็ อย่าหวังว่าพัตราจะรอดไปได้ เธอจะเอาให้หนักสมกับที่โดนพัตราด่าเลย
- อีกด้านหนึ่ง -
บนท้องถนนที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรถราติดกันแน่นเอี้ยดของ่เย็น มันเป็อะไรที่ทำให้หลายๆคนต้องหัวเสียไปตามๆกันกับเหตุการณ์นี้ เพราะต่างคนก็ต่างเลิกจากการทำงานที่แสนจะเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เช่นเดียวกับร่างบางที่ตอนนี้กำลังรีบร้อนเป็ที่สุด ตาคมหวานก้มลงมองดูนาฬิกาข้อมือเป็ระยะๆ ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น พลางบ่นงึมงำๆตลอดเวลา
" โอ๊ย จะทันมั้ยเนี่ย "
Arr~ Arr~
" ค่ะ สายไหมพูดค่ะ "
( สวัสดีค่ะ ดิฉันเป็ครูประจำชั้นของน้องสายฟ้านะคะ )
" ค่ะ คุณครูมีอะไรรึเปล่าคะ พอดีว่าตอนนี้ไหมกำลังจะไปรับสายฟ้าน่ะค่ะ "
( คุณไหมไม่ต้องไปที่โรงเรียนแล้วนะคะ ให้มาที่โรงพยาบาล R ด่วนเลยค่ะ )
" ค่ะๆ เดี๋ยวไหมจะรีบไปเดี๋ยวนี้! "
เธอรีบวางสายทันทีโดยไม่ถามสักคำว่าทำไมต้องไปที่โรงพยาบาล แต่ฟังจากน้ำเสียงหนักใจของคุณครูแล้ว ทำให้เธอยิ่งใจคอไม่ดีเข้าไปกันใหญ่ ซึ่งเป็จังหวะเดียวกับที่สัญญาณไฟจราจรขึ้นเป็สีเขียวพอดีร่างบางจึงรีบขับรถไปที่โรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด ใช้เวลาไม่นานสายไหมก็มาถึงโรงพยาบาล R ขาเรียวรีบก้าวลงรถแทบจะสะดุดล้ม ดีที่ตั้งหลักได้จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาลตรงไปยังห้องฉุกเฉินอย่างร้อนใจ ใบหน้าหวานแสดงความวิตกกังวลเป็อย่างมาก
" แม่ครับ!! "
" สายฟ้า! "
ร่างบางวิ่งเข้าไปหาร่างเล็กของลูกชายที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน เด็กชายตัวน้อยผิวขาวอมชมพู ดวงตาคมเรียวรีแต่มีเสน่ห์ั้แ่ยังเด็ก ปากรูปกระจับเม้มเข้าหากันเบาๆ
" คุณสายไหม สวัสดีค่ะ "
" สวัสดีค่ะ แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมสายฟ้าถึงต้องมาโรงพยาบาล แล้วนี่มัน!! "
สายไหมพึ่งสังเกตเห็นว่าตรงแขนซ้ายของเด็กชายมีการเข้าเฝือกไว้ด้วย มือบางยกขึ้นลูบเบาๆไปที่เฝือก พรางมองสำรวจร่างเล็กเพื่อตรวจดูว่าาเ็ตรงไหนอีกรึเปล่า
" คือน้องสายฟ้าเขาปีนขึ้นไปเก็บรองเท้าให้เพื่อนบนต้นไม้น่ะค่ะ แล้วก็พลัดตกลงมา "
" สายฟ้าลื่น เลยตกลงมาครับแม่ "
เด็กน้อยก้มหน้าลงหลังจากพูดเสียงอ่อยๆกับสายไหม ที่มองมาอย่างคาดโทษเ้าจอมดื้อ แต่ก็โล่งอกไปทีที่ไม่เป็อะไรมาก ไม่งั้นเธอคงอยู่ไม่ได้แน่ๆถ้าลูกเป็อะไรไป
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว สายไหมก็แยกตัวพาสายฟ้ากลับบ้าน ภายในรถไม่มีการพูดคุยกันเกิดขึ้นแม้แต่คำเดียว เด็กน้อยรู้ว่าตอนนี้แม่ของตัวเองนั้นจะต้องกำลังโกรธที่เขาซนจนได้รับาเ็อยู่แน่ๆ แต่จะทำยังไงล่ะ เขาต้องช่วยเพื่อนสิ รถคันสีขาวค่อยๆขับเข้ามาจอดบริเวณหน้าประตูบ้านหลังเล็กๆ น่ารักๆหลังหนึ่ง ร่างบางดับเครื่องยนต์ แล้วลงไปเปิดประตูรั้วให้กว้างขึ้น จากนั้นก็ถอยรถเข้าไปจอดไว้ตรงที่ว่างหน้าบ้านเหมือนทุกวัน สายไหมเดินเข้าบ้าน โดยมีลูกชายจอมดื้อจอมเฟี้ยวเดินคอตกตามหลังเข้ามาอย่างรู้ตัว เธอเดินไปนั่งลงที่โซฟากลางห้องรับแขกช้าๆใช้สายตานิ่งๆมองร่างเล็ก
" นั่งลงคุยกับแม่ "
" ครับ "
" มีอะไรจะแก้ตัวมั้ย "
สายไหมนั่งกอดอกมองเด็กน้อยที่นั่งลงตรงพรมข้างหน้าเธอ ตาคมเรียวหลุบลงมองตักตัวเองนิ่ง ตรงหางตามีน้ำใสๆคลออยู่ เห็นแบบนี้แล้วเธอก็โกรธลูกไม่ลงจริงๆ สายไหมจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นก็ดึงมือเล็กให้ลุกขึ้นยืน สายฟ้ามองหน้าผู้เป็แม่อย่างสำนึกผิด เมื่อเห็นว่าสายไหมไม่โกรธเขาแล้วก็รีบโผเข้ากอดเธอร้องไห้ลั่นบ้าน
" ฮือ~ ฮึก ฮือ~ "
" โอ๋ๆ คนเก่งของแม่ ไม่ร้องนะ แม่ไม่โกรธแล้ว "
" ฮึก! สายฟ้าขอโทษครับที่ดื้อ ฮือ~ "
มือเล็กข้างที่ไม่ได้รับาเ็ยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มป่องของตัวเองช้าๆ สายไหมยิ้มอ่อนโยนให้เขา มือบางจึงยกขึ้นมาช่วยเช็ดน้ำตาให้อีกแรง เธอปลอบเด็กน้อยอยู่นานกว่าเขาจะหยุดร้องไห้ได้ หลังจากนั้นร่างบางก็บอกให้สายฟ้าไปอาบน้ำ ซึ่งเธอเตรียมน้ำอุ่นใส่อ่างไว้แล้ว พอจะอาบน้ำให้เพราะแขนใช้การไม่ได้ข้างหนึ่ง เด็กชายตัวน้อยดันไม่ยอม ดึงดันจะอาบเองให้ได้ ...โตแล้วเลยเขินแม่สินะ เธอจึงปล่อยให้ลูกจัดการตัวเองไป ส่วนร่างบางก็เข้าครัวเพื่อทำอาหารเย็นทันที
-30 นาทีผ่านไป-
" สายฟ้าลูก มาทานข้าวได้แล้วครับ "
" ... "
ไม่มีเสียงขานรับเหมือนทุกที สายไหมขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัย มือบางปลดผ้ากันเปื้อนออกไปพาดไว้ที่พนักเก้าอี้จากนั้นจึงเดินเข้าไปดูสายฟ้าในห้องนอนของลูก
แกร็ก!
" สายฟ้าลูก... "
" งึมๆ "
สายไหมอมยิ้มน้อยๆอย่างเอ็นดู เธอก็นึกว่าลูกเป็อะไรไปซะอีก เรียกแล้วก็ไม่ยอมตอบ ที่ไหนได้แอบเข้ามาหลับสบายใจในห้องเฉยเลย ร่างบางเดินเข้าไปหาลูกชายเงียบๆพรางนั่งลงตรงขอบเตียง มือบางยกไปลูบแก้มป่องๆนั่นเบาๆ ตาหวานจ้องมองเขาอย่างเอ็นดูรักใคร่ ไม่ว่าจะมองมุมไหนสายฟ้าก็เหมือนกับเขาคนนั้นจริงๆ ร่างบางชะงักไปกับความคิดของตัวเอง ที่เผลอคิดถึงเขาคนนั้นขึ้นมาซะได้ ใบหน้างามส่ายหัวเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปให้พ้น เธอไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว ตอนนี้มันคือชีวิตใหม่ของเธอที่มีสายฟ้าเป็ตัวขับเคลื่อนเท่านั้น ส่วนเขาคนนั้นจะเป็ยังไงก็ช่างเถอะ
- ฟาโรห์ -
ร่างสูงเดินเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ จากนั้นก็ตรงเข้าไปในห้องรับแขกทันที แต่ก้าวไปยังไม่ถึง 5 ก้าวด้วยซ้ำ ก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาเป็จำนวนมาก ทำเอาเขาขนลุกเกรียวทั้งตัว
" กว่าจะมาหาม๊าได้นะฟา เดี๋ยวนี้งานมันสำคัญกว่าม๊าแล้วใช่มั้ยเนี่ย "
" โถ่~ ม๊าครับ งานมันจะสำคัญกว่าม๊าได้ยังไงล่ะ ฮ่าๆ "
" ไม่ต้องมาแถเลย นี่ถ้าม๊าไม่ขอให้พัตไปบอกฟา ฟาก็คงไม่กลับบ้านหรอกใช่มั้ย "
" ก็งานมันด่วนจริงๆนี่ครับม๊า แต่ถึงยังไงผมก็กลับมาแล้วนี่ไง ไปทานข้าวกันดีกว่า หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้วเนี่ย "
คุณเพตราส่ายหัวกับความแถตรงของลูกชาย แต่ก็ยอมอ่อนข้อให้ก็แล้วกัน จากนั้นทั้งสองคนก็เดินเข้าไปที่ห้องอาหาร ตอนนี้สมาชิกในบ้านก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว... แต่จะว่าไปก็ไม่พร้อมซะทีเดียวหรอก ดันขาดจีบันกับไอยรา แล้วก็หลานรักทั้งสามคนที่อยู่รีสอร์ทของจีบัน
" จีก็อีกคน มากรุงเทพแค่ไม่กี่วันก็พาลูกพาเมียกลับไปซะแล้ว ม๊ายังไม่หายคิดถึงเ้าแสบสามคนนั้นเลย "
" เอาน่าคุณ ปล่อยจีมันบ้าง มันมีลูกมีเมียแล้วก็คงอยากจะอยู่แบบส่วนตัวๆกันล่ะนะ "
" ถูกอย่างที่ป๊าบอกเลย ม๊าก็อย่าคิดมากสิครับ "
ฟาโรห์เอ่ยสนับสนุนป๊าของตัวเอง จากนั้นจึงตักข้าวเข้าปากทันที ยิ้มขำนิดๆกับอาการงอนปนน้อยใจของคุณเพตราแต่ก็น่ารักดีนะ
" สวัสดีค่ะคุณน้าทั้ง 2 คน "
ทุกสายตาต่างหันไปมองทางต้นเสียง ก็เห็นว่าเป็ผู้หญิงร่างเล็กคนหนึ่ง ใบหน้าที่น่ารักบวกกับการแต่งกายมิดชิด ทำให้บุคลิกของหล่อนเหมือนสาวเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้
" อ่าว หนูพิมนี่นา เข้ามานี่ก่อนเร็วลูก "
" ขอรบกวนด้วยนะคะ "
ร่างบางอ้อนแอ้นเดินเข้ามาในห้องอาหารอย่างสง่า มีความเป็กุลสตรี ที่ใครๆเห็นก็ต้องอยากได้ไปเป็แม่ของลูก แต่คงจะไม่ใช่กับฟาโรห์ ที่ไม่แม้แต่จะชายตามองเธอเลยด้วยซ้ำ เพราะเขารู้ไง ว่าภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มกับท่าทางเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้นั้น มันแฝงไปด้วยความเ้าเล่ห์และเลวร้ายสุดๆ
พิมเลือกที่จะเดินมานั่งลงข้างๆร่างสูงของฟาโรห์ โดยไม่ต้องคิดอะไรมาก จุดประสงค์ของเธอที่มาที่นี่ส่วนหนึ่งก็อยากมาทักทายคุณเพตรากับคุณวสันต์ หลังจากที่ตัวเธอนั้นได้ไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษ และทำงานอยู่ที่นั่นก็ไม่ได้กลับมาเมืองไทยอีกเลย เป็เวลากว่า 7 ปีแล้ว แต่เหนือสิ่งอื่นใด สิ่งที่นำเธอมาที่นี่ก็คือเขา ฟาโรห์คนเดียวที่เธอ้า
" หนูพิมทานข้าวกับน้าก่อนนะจ๊ะ แล้วนี่กลับจากอังกฤษมาั้แ่เมื่อไหร่เนี่ย "
" พิมพึ่งกลับมาได้ 2 วันเองค่ะ มัวแต่ยุ่งๆเลยไม่ได้มาทักทายคุณน้าทั้งสองสักที "
คุณเพตราพูดคุยกับพิมถามสารทุกสุกดิบกันพอหอมปากหอมคอก็ทานข้าวกันต่อ ฟาโรห์รีบตักข้าวเข้าปากให้เร็วที่สุด พออิ่มแล้วก็ขอตัวขึ้นไปสะสางงานที่เอากลับมาทำด้วยเมื่อตอนเย็น โดยที่ทุกคนไม่ทันจะได้พูดอะไร ร่างสูงก็ไม่อยู่ให้ถามซะแล้ว เมื่อเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง ฟาโรห์ก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างทันที พรางหลับตาลงเพื่อพักสายตาที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน
มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มออก ก่อนจะล้วงเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบของชิ้นหนึ่งที่เขาพกติดตัวตลอดเวลาออกมาดู มันเป็แหวนทองคำขาวธรรมดาๆวงหนึ่งที่ห้อยติดกับสร้อยไว้เท่านั้น ถึงแม้ว่ามันจะราคาไม่กี่บาทก็จริง แต่สำหรับเขาแล้ว มันมีความหมายต่อใจมากๆ ริมฝีปากหนาจูบลงไปที่แหวนวงนั้นหนักๆทีหนึ่ง ฉับพลันความทรงจำเก่าๆก็หวนกลับมาให้คิดถึงอีกครั้ง
- 6 ปีที่แล้ว -
" ไอ้ฟา เย็นนี้ไปซื้อของขวัญเป็เพื่อนกูที่ห้าง x หน่อยนะ "
ร่างสูงที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาดูราคาหุ้น ที่กำลังผันผวนในไอแพตหันมาสนใจเพื่อนสนิทที่ชื่อสกาย ที่นั่งอยู่ข้างๆ ตาคมมองเพื่อนด้วยความสงสัยปนเ้าเล่ห์นิดๆ
" อืม ว่าแต่ที่จะให้ไปซื้อของขวัญเนี่ย มึงซื้อให้ใคร "
" ซื้อให้เพื่อนเว่ย "
คราวนี้เขาถึงกับยิ้มนิดๆพร้อมพยักหน้ารับรู้แบบไม่จริงจังนัก ไม่รู้ว่าเพื่อนรึสาวๆในสต๊อกของมันกันแน่ ฟาโรห์ส่ายหัวเบาๆ แล้วหันไปสนใจตลาดหุ้นต่อ ร่างสูงตอนนี้อายุ 22 ปี เป็นักศึกษาหนุ่มเ้าของใบหน้านิ่งเรียบ แต่มีเสน่ห์แห่งคณะบริหารธุรกิจภาคอินเตอร์ แถมยังพ่วงตำแหน่งเดือนมหาลัย จนมีสาวๆแวะเวียนมาให้ท่าไม่ขาด
- เวลาต่อมา -
เวลาได้เดินทางมาสู่่เย็น สกายจึงรีบลากฟาโรห์ให้ไปที่รถของเขาทันที ร่างสูงก็ไม่ได้ขัดอะไรเพียงแค่เดินตามไปเงียบๆเท่านั้น ทั้งสองหนุ่มใช้เวลาขับรถไม่นานก็ไปถึงที่หมาย จากนั้นก็รีบพากันเดินเข้าไปข้างในทันที
" เพื่อนที่ว่าเนี่ย ผู้หญิงหรือผู้ชายวะไอ้กาย "
" ผู้หญิงสิ ถ้าเป็ผู้ชายกูไม่มีทางซื้อของขวัญให้หรอก พาไปเลี้ยงเหล้าก็จบแล้วเหอะ ...แต่กูจะซื้ออะไรให้ดีวะเนี่ย "
มือหนาของสกายยกขึ้นกุมหัวด้วยความหนักใจ เขาไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรให้เพื่อนคนนี้ดี เธอเป็เพื่อนของเขาั้แ่เด็กๆแล้ว พอโตขึ้นจึงได้แยกย้ายกันไปเรียนที่อื่น ตอนนี้มีโอกาสได้เจอกันอีกครั้ง เขาจึงอยากเอาใจเธอสักหน่อยตอบแทนที่ช่วยให้เรียนจบมาได้
" แล้วเพื่อนมึงเนี่ย เขาเป็ผู้หญิงแบบไหน จะได้ช่วยเลือกของให้ "
" ก็... จะหวานก็ไม่หวานขนาดมดขึ้น จะว่าเรียบร้อยก็ไม่ใช่ เซ็กซี่เปรี้ยวเข็ดฟันก็ไม่ขนาดนั้น แต่ก็นิดนึง ห้าวมั้ย ก็ห้าวๆ แต่ไม่ถึงกับมาก ประมาณนี้แหละมั้ง แหะๆ "
จากลักษณะที่เพื่อนเขาบอกมา ทำเอาเ้าตัวถึงกับปวดหัว เพื่อนสาวของสกายนี่มีหลายบุคลิก จนเขาไม่เข้าใจปนสับสน พลันสายตาคมก็หันไปเห็นร้านน้ำหอมเข้าพอดี จากนั้นเขาจึงลากเพื่อนเข้าไปทันทีโดยไม่ให้ได้คัดค้าน พวกเขาใช้เวลาเลือกไม่นาน ก็ได้น้ำหอมกลิ่นหนึ่งที่ฟาโรห์คิดว่ามันน่าจะเข้ากับเพื่อนสาวของสกายได้ดี น้ำหอมที่เขาช่วยเลือกก็จะเป็น้ำหอมที่เหมือนไม่ใช่น้ำหอม เพราะมันเหมือนเป็กลิ่นเฉพาะตัว อยู่บนตัวใครก็จะเป็กลิ่นเฉพาะของคนๆนั้น หอมแบบเป็เอกลักษณ์ดูมีเสน่ห์
พอเลือกซื้อของเสร็จทั้งสองคนจึงแยกย้ายกันกลับ เพราะสกายมีนัดไปกินข้าวกับแฟนสาวของตัวเองต่อ ส่วนร่างสูงก็เดินหาร้านอาหารแถวๆหน้าห้างทาน เขาเป็คนไม่ติดหรูอาหารข้างทางก็ทานได้ไม่เกี่ยง ฟาโรห์เดินเข้าไปในร้านอาหารร้านหนึ่งที่มีลูกค้าเยอะพอสมควร มือหนาเขียนรายการอาหารใส่กระดาษแผ่นเล็กๆ ก่อนจะเอาแปะไว้ตรงหมุดรับออเดอร์ จากนั้นก็เดินไปนั่งโต๊ะด้านในสุดที่ยังว่างอยู่ พลันสายตาของสาวๆหลายคู่ ก็จับจ้องไปที่ฟาโรห์ด้วยความสนอกสนใจ เพราะรูปร่างหน้าตาที่ดูดีทำให้มีคนสนใจไม่ใช่น้อย แต่มีหรือที่เขาจะสนใจ ร่างสูงไม่ได้อยากมีคนคุยหรือแฟนตอนนี้ซะหน่อย...
" น้ำค่ะ "
ตึก!
ตาคมเหลือบขึ้นมองคนที่เอาน้ำมาให้เขา ฉับพลันหัวใจมันกระตุกวูบ ก่อนจะเอาแต่จดจ้องไปยังวงหน้างามที่นิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา เมื่อเสิร์ฟน้ำเสร็จร่างบางก็เดินกลับไปเก็บจานโต๊ะอื่นต่อ แต่ฟาโรห์นี่สิที่ยังเอาแต่จ้องมองเธอคนนั้นอยู่ไม่วางตา จนร่างบางเดินกลับมาที่โต๊ะของเขาอีกครั้ง พร้อมกับวางจานอาหารที่ร่างสูงสั่งไว้ ก่อนจะรับรู้ถึงสายตาคมที่เอาแต่จ้องมองไม่หยุด เธอจึงนิ่งมองเขากลับบ้าง พรางทำหน้าสงสัย แล้วครุ่นคิดในใจว่าที่หน้ามีอะไรติดอยู่รึเปล่า
ทำไมเขาเอาแต่จ้องอยู่ได้ เมื่อหาคำตอบไม่ได้และเขาก็ยังคงจ้องมองเธออยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดอะไร ร่างบางเลยเดินกลับเข้าไปหลังร้านทันทีเพื่อหลีกหนีจากเขา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หญิงสาวโดนจ้อง และก็มีพวกใจกล้าหน้าด้านไม่น้อย ที่ถือวิสาสะจับไม้จับมือของเธอ ร่างบางจึงพยายามหลีกเลี่ยงคนจำพวกนี้ด้วยการหลบไปอยู่หลังร้านแทนการปะทะตรงๆ ซึ่งดูก็รู้ว่าฝ่ายเธอเสียเปรียบเห็นๆ
ฟาโรห์ที่รู้สึกตัวว่าเขามองร่างบางนานเกินไปจนน่าเกลียด ทำเอาแม่สาวน่ารักเดินหลบไปอยู่หลังร้านจนได้ เลยละสายตาคมมาสนใจจานข้าวตรงหน้า มือแกร่งตักข้าวเข้าปากไป พรางยิ้มกรุ้มกริ่มไปเหมือนคนบ้า นี่คงจะเป็ครั้งแรกสินะที่เขาเหมือนจะ...ถูกใจผู้หญิง ปกติมีแต่คนมาเสนอ...เขาก็แค่สนอง แล้วก็จบกันไป แต่กับคนนี้มันแปลกๆ เขาเรียกว่ารักแรกพบรึเปล่านะ หึๆ ไร้สาระเกินไปแล้วมั้งเขาเนี่ย
- หลายวันต่อมา -
" ไอ้ฟาโว้ยยย "
" อะไรอีกวะ "
" มึงพากูเอาของขวัญไปให้เพื่อนหน่อยดิ เร็วๆ เสร็จตรงนี้แล้ว กูก็ต้องพาแฟนไปซื้อของอีก โทรหากูยิกๆแล้วเนี่ย "
สกายวิ่งมายังไม่ทันหายเหนื่อย ก็ต้องรีบลากฟาโรห์ไปที่รถทันทีเพื่อรีบเอาของขวัญไปให้เพื่อนสาวของเขา ทั้งสองคนจึงขับรถมาจนถึงหน้าร้านสะดวกซื้อแถวๆมหาลัย แต่ฟาโรห์ไม่ได้ลงไปด้วย จึงนั่งรออยู่ในรถปล่อยให้สกายเดินลงไปคนเดียว และเป็จังหวะเดียวกับที่มีพนักงานหญิงคนหนึ่งเดินออกมา สงสัยจะเป็เพื่อนของสกายแน่ๆ ตาคมมองจ้องไปที่เพื่อนสาวของสกายชัดๆ เพราะรู้สึกคุ้นอย่างบอกไม่ถูก
ก่อนจะถึงบางอ้อเมื่อเพื่อนสาวที่สกายพูดถึง ดันเป็คนๆเดียวกับเด็กเสิร์ฟที่ร้านอาหารเมื่อหลายวันก่อน เขาจำเธอได้ดี... ก่อนที่มุมปากร้อนจะกระตุกยิ้มพึงใจ นี่มันจะบังเอิญเกินไปรึเปล่า? ฟาโรห์ไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปนานเท่าไหร่ ตอนนี้ที่รู้อย่างเดียวเลยคือ รอยยิ้มที่ประดับประดาบนใบหน้างามของเธอ มันช่างสดใส น่ารักซะไม่มี สักพักสกายก็เดินกลับมาที่รถฟาโรห์จึงหันหน้ามองไปทางอื่น เพื่อไม่ให้เพื่อนของเขาสงสัย
" แล้วให้กูไปส่งมึงที่ไหน "
" ไปส่งกูที่หน้าคณะ แฟนกูแม่งมารอที่คณะแล้ว เห้อ~ จิกกูยังกะไก่ หู้ววว "
" หึๆ บ่นจังนะ ...แล้วเพื่อนมึงเขาว่ายังไง ชอบน้ำหอมมั้ย "
ฟาโรห์แกล้งเนียนถาม สกายก็แค่หันมามองหน้าเขาแล้วยิ้มๆเหมือนมันรู้อะไรบางอย่าง
" ก็ชอบ แต่เกรงใจที่กูซื้อไปให้น่ะ ตอนแรกจะไม่รับด้วยซ้ำ "
" อ่อ แล้วชื่ออะไรวะ เพื่อนมึงน่ะ "
" สายไหม "
" เรียนที่ไหนวะ มหาลัยเดียวกับพวกเราหรอ "
" ป่าว ไหมมันดรอปเรียนไปแล้ว "
คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย...ดรอปเรียนงั้นหรอ ทำไมต้องดรอป? นี่เป็คำถามที่เขาอยากจะรู้จึงถามออกไปทันที
" ดรอปทำไมวะ "
" มีปัญหาเื่เงินแล้วก็ที่บ้านน่ะ เลยดรอปไปก่อน "
" แล้ว... "
" ไอ้ห่าฟา! จะถามอะไรนักหนาเนี่ย ทำไม? หรือว่ามึงสนใจเพื่อนกูขึ้นมาซะแล้ว "
ร่างสูงชะงักไปกับคำถามจี้จุดของสกาย เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ จากนั้นจึงปรับสีหน้าท่าทางให้นิ่งกว่าเดิม
" เปล่าเว่ย กูก็แค่อยากรู้เฉยๆ "
" เออ ขอให้มันแน่ก็แล้วกัน ...ตอนแรกกูกะจะช่วยเื่เงินนะเว่ย แต่ไหมเขาไม่ยอม "
" เื่ที่บ้านนี่เื่อะไรวะ มึงพอจะรู้มะ "
"เห้อ มึงนี่นะ สนใจเพื่อนกูก็บอกกันดีๆก็ได้มั้ย ...พอดีพ่อแม่ไหมแยกทางกัน ไหมเลยต้องอยู่กับพ่อ พ่อไหมแต่งงานใหม่ได้ 6 ปี ก็เสีย ตอนนี้แม่เลี้ยงของไหมหล่อนเอาแต่กดขี่ข่มเหงไหมทุกอย่าง ที่จริงไหมจะไปก็ได้ แต่ก็ติดที่ว่าแม่เลี้ยงเอาแต่ทวงบุญคุณที่เลี้ยงดูมา คอยเอาไหมไปว่าเสียๆหายๆ เงินทองที่พ่อไหมทิ้งไว้ให้แม่เลี้ยงก็เอาไปใช้จนหมด เหลือแค่บ้านหลังเดียวที่เป็สมบัติชิ้นสุดท้ายของพ่อ เธอเลยไปไหนไม่ได้ ก็เป็งี้แหละ "
ฟาโรห์ขับรถไปส่งสกายที่คณะ จากนั้นก็ขับรถกลับออกไป มุ่งหน้าตรงไปยังร้านสะดวกซื้อร้านเดิม เขาจอดรถอยู่ตรงข้ามกับร้าน นั่งมองเข้าไปด้านในก็เห็นร่างบางที่ทำงานอย่างขยันขันแข็ง พอเวลาเดินมาถึงเลข 6 เธอก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็กางเกงยีนส์เข้ารูปสีดำ กับเสื้อยืดพอดีตัวสีน้ำตาล ใส่รองเท้าผ้าใบที่ขาดยับเยินสีขาวขุ่น สายไหมออกมาจากร้านสะดวกซื้อที่ทำงานอยู่ ก่อนจะวิ่งตรงไปยังป้ายรถเมย์ มือบางยกขึ้นมาสางผมแบบลวกๆ จากนั้นก็รวบขึ้นมัดเป็หางม้าแบบง่ายๆ ไม่นานรถเมย์ก็มาถึงร่างบางจึงรีบขึ้นไปนั่งทันที
เมื่อเห็นว่าเธอไปแล้วร่างสูงก็ขับรถตามอย่างช้าๆ สักพักสายไหมก็ลงจากรถ แล้วรีบวิ่งไปที่ร้านอาหารตามสั่งที่เธอทำงานประจำอยู่ทุกวัน ลงมือช่วยป้าเ้าของร้านทั้งเสิร์ฟและทำอาหารไปด้วยโดยไม่บ่นสักคำ
ปึก!
ร่างสูงปิดประตูรถจากนั้นก็เดินเข้าไปภายในร้านอาหาร วันนี้คนไม่เยอะมากเท่าไหร่ ฟาโรห์จึงเดินไปนั่งที่โต๊ะข้างในสุดเหมือนเดิม รอบนี้เขาไม่ได้เขียนเมนูอาหาร ป้าเ้าของร้านก็เหมือนจะออกไปซื้อของ ทำให้ทั้งร้านเหลือเพียงเขาและร่างบาง สายไหมเดินเอาเมนูมาวางให้ลูกค้าพร้อมกับเอาน้ำมาเสิร์ฟ เธอรอฟังว่าเขาจะสั่งอะไรแต่รอจนแล้วจนรอดก็ไม่สั่งสักที ตากลมโตจึงมองไปยังร่างสูงนิ่ง
แต่ก็ต้องชะงักไปเพราะเธอจำเขาได้ คนที่มองหน้าเธอเมื่อคราวที่แล้ว แถมยังเป็เพื่อนกับสกาย เพื่อนสมัยเด็กของเธอด้วย ในตอนที่สกายมาหาเธอเมื่อ่เย็น ตากลมโตเห็นว่าเป็เขาที่มากับสกาย พอมาตอนนี้เขาก็ยังจะจ้องหน้าเธอไม่เลิกรา ไม่รู้ว่าข้องใจอะไรนักหนา
" คุณลูกค้าคะ จะสั่งอะไรก็รีบๆหน่อยสิ ไม่ใช่เอาแต่จ้องหน้าอยู่แบบนี้ เมนูอาหารอยู่บนโต๊ะค่ะ ไม่ใช่บนหน้าฉัน "
" หึๆ บ่นจังเลยนะคุณแม่ค้า งั้นผมเอาผัดคะน้าหมูกรอบจานนึง "
" รอสักครู่นะคะ! "
" เร็วๆนะ คิดถึง "
สายไหมหันมามองหน้าฟาโรห์อย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ก็เห็นว่าร่างสูงนั่งส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้เธออยู่อย่างนั้น ร่างบางจึงรีบเดินไปในห้องครัวทันที นึกหงุดหงิดกับเขาจริงๆ คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ เทียวหยอดอยู่ได้
" ไอ้บ้าเอ้ย "
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ☺
560
