เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินหลิวซีกลับมาที่คฤหาสน์ของเศรษฐีหวังตามนัดหมาย แม้จะพยายามทำใจให้เป็กลาง แต่ภาพของ แท่งเนื้อ สีคล้ำที่ถูกปรนนิบัติอย่างเร่าร้อนเมื่อวานยังคงติดตาและกระตุ้น พลังหยิน์ ในกายของนางอยู่ตลอดเวลา
นางเดินเข้าไปในห้องนอนของเศรษฐีหวังด้วยท่าทีที่สงบเสงี่ยม แต่ภายในใจกลับเต้นระรัวอย่างห้ามไม่ได้ เศรษฐีหวังนอนรออยู่บนเตียงเช่นเดิม โดยมีเสี่ยวเหมยยืนอยู่ข้างกาย
"คุณหนูฉิน ท่านมาแล้ว" เศรษฐีหวังกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าเมื่อวาน ดวงตาของเขามองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "ข้าต้องขออภัยอีกครั้งสำหรับเหตุการณ์เมื่อวาน ข้าควบคุมร่างกายที่ไร้ประโยชน์นี้ไม่ได้จริงๆ"
"ท่านเศรษฐีไม่ต้องกังวลเ้าค่ะ" ฉินหลิวซีตอบอย่างสุภาพ "ข้าเข้าใจดีว่านี่เป็ส่วนหนึ่งของอาการที่เกิดจากปราณหยางที่ถูกกักเก็บ"
ฉินหลิวซีเริ่มลงมือฝังเข็ม นางใช้ปลายนิ้วที่อ่อนนุ่มและเย็นเฉียบของนาง ลูบไล้ ไปตามแผ่นหลังและแผงอกของเศรษฐีหวัง เพื่อค้นหาจุดฝังเข็มที่ถูกต้อง การััของนางเต็มไปด้วยพลังปราณที่บริสุทธิ์และเย้ายวน
เมื่อปลายนิ้วของฉินหลิวซีลูบไล้ลงไปถึงบริเวณหน้าท้องส่วนล่างของเศรษฐีหวัง ร่างกายของเขาก็เริ่มมีปฏิกิริยา ปราณหยาง ที่ถูกกักเก็บไว้เริ่มปั่นป่วน และ แท่งเนื้อ ที่อยู่ใต้ผ้าห่มก็เริ่ม แข็งตัว อย่างรวดเร็ว จนผ้าห่มนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
เสี่ยวเหมยเห็นดังนั้นก็ไม่ได้แสดงอาการใ นางยิ้มเล็กน้อยอย่างรู้ทัน แล้วหันไปกระซิบกับฉินหลิวซีด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เย้ายวน "คุณหนูฉิน ท่านเห็นไหมเ้าคะ ปราณหยาง ของนายท่านรุนแรงกว่าเมื่อวานมาก ข้าพยายามจะช่วยระบายแล้ว แต่ แท่งเนื้อ ของท่านกลับ ผงาด ขึ้นอย่างไม่ยอมลงเลย หากปล่อยไว้นาน นายท่านจะต้อง ทรมาน จนอาการอัมพาตกำเริบแน่เ้าค่ะ"
เสี่ยวเหมยไม่รอช้า นางค่อยๆ เลิกผ้าห่มออก เผยให้เห็น แท่งเนื้อ สีคล้ำที่กำลัง ผงาด อยู่ตรงหน้า นางยิ้มอย่าง ยั่วยวน แล้วใช้มือที่นุ่มนวลและชุ่มชื้น โอบรัด แท่งเนื้อนั้นไว้ ก่อนจะ ก้มลง ไป ปรนนิบัติ เ้านายของนางอย่างชำนาญ ลิ้น ของนางตวัดเลียรอบ หัวเห็ด อย่างช้าๆ ก่อนจะ ดูดกลืน ส่วนปลายเข้าไปในปากอย่างลึกซึ้ง มือ อีกข้างก็ รูดรั้ง ลำแท่งเนื้อสีคล้ำนั้นขึ้นลงเป็จังหวะที่เชื่องช้าแต่เร้าอารมณ์ เสียง จ๊วบจ๊าบ และเสียง เนื้อกระทบเนื้อ ดังขึ้นเป็จังหวะในห้องที่เงียบสงบ
ฉินหลิวซีมองภาพตรงหน้าด้วย ความรู้สึกที่ซับซ้อน นางอดไม่ได้ที่จะ ชำเลืองมอง การปรนนิบัติที่เร่าร้อนนั้น แท่งเนื้อ ของเศรษฐีหวังที่ถูกปรนนิบัติอย่างช่ำชองนั้น ผงาด และ กระตุก อย่างรุนแรงภายใต้การควบคุมของเสี่ยวเหมย
นางช่าง ชำนาญ ยิ่งนัก ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของฉินหลิวซี การใช้ ลิ้น และ มือ ของนางนั้น ละเอียดอ่อน และ เร้าอารมณ์ จนน่าทึ่ง... ข้าเองก็อยากจะ ฝึกฝน ให้ชำนาญเช่นนี้บ้าง นางนึกถึง บทรัก กับอาจารย์และศิษย์พี่ใหญ่ในอารามเต๋า ที่ส่วนใหญ่เน้นการ บำเพ็ญเพียร มากกว่าการ ปรนนิบัติ ที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้
เศรษฐีหวังทำท่าทาง จนใจ และ อ่อนแอ มองมาที่ฉินหลิวซีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความ อ้อนวอน "คุณหนูฉิน... ข้า... ข้าขออภัยจริงๆ แต่ข้าไม่ไหวแล้ว... ท่านช่วยข้าด้วยเถิด"
เสี่ยวเหมยรีบเสริมทันที "คุณหนูฉิน พลังหยิน จากมือของท่านเท่านั้นที่จะช่วยให้ ปราณหยาง ของนายท่านไหลเวียนได้ดีขึ้นอย่างสมบูรณ์ ท่านมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้และผู้ป่วยมิใช่หรือเ้าคะ นี่ก็เป็ส่วนหนึ่งของการรักษาที่สำคัญยิ่ง"
ความขัดแย้ง ภายในใจของฉินหลิวซีปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ความปรารถนาทางเพศ ที่ถูกปลุกเร้าด้วยภาพตรงหน้าและคำพูดที่ ลามกอนาจาร กำลังต่อสู้กับ หน้าที่ และ คำมั่นสัญญา ที่นางให้ไว้
แท่งเนื้อ ของเศรษฐีหวังนั้น ดิบ และ น่าเกรงขาม แต่ก็ยัง เล็ก กว่า คว...ั์ ของศิษย์พี่ใหญ่ และ อ่อนโยน กว่า แท่งหยก ของอาจารย์หลายเท่า แต่ ความดิบ และ ความเร่าร้อน ที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากมันนั้น กลับ ยั่วยวน และ น่าหลงใหล อย่างประหลาด นางรู้สึกถึง ความร้อนรุ่ม ที่พุ่งพล่านขึ้นมาในร่างกาย พลังหยิน์ ของนางถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงด้วยภาพตรงหน้า กลิ่น คาว และ ความชื้น ที่ลอยอบอวลในอากาศทำให้นางนึกถึง บทรัก ที่เร่าร้อนกับอาจารย์และศิษย์พี่ใหญ่ในอารามเต๋า ภาพของ คว...ั์ ที่ทั้งใหญ่และยาวกว่าของเศรษฐีหวังหลายเท่า ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างห้ามไม่ได้ นี่คือ โลกีย์วิสัย ที่อาจารย์้าให้ข้าเรียนรู้หรือ? ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ ความปรารถนาที่โจ่งแจ้งและไร้การปิดบังเช่นนี้... มันช่าง ยั่วยวน และ น่าหลงใหล ยิ่งกว่าวิชาอาคมใดๆ ที่ข้าเคยฝึกฝนมา
นางมองไปที่เศรษฐีหวังที่กำลังมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความ คาดหวัง และ ความปรารถนา นางมองไปที่เสี่ยวเหมยที่กำลังยิ้มอย่าง ยั่วยวน และ ท้าทาย
ฉินหลิวซีหายใจเข้าลึกๆ นางตัดสินใจแล้ว
"ท่านเศรษฐี" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ข้าจะทำการรักษาตามหลักวิชาของข้าเท่านั้น แต่... หากการ ัั ของข้าจะช่วยให้ท่านพ้นจากความทรมาน... ข้าจะทำตามที่ท่านขอ"
เศรษฐีหวังยิ้มกว้างด้วยความยินดี เสี่ยวเหมยยิ้มอย่างมีชัย
"ขอบคุณ... ขอบคุณท่านมาก คุณหนูฉิน" เศรษฐีหวังกล่าว
เสี่ยวเหมยค่อยๆ เลิกผ้าห่มออก เผยให้เห็น แท่งเนื้อ สีคล้ำที่กำลัง ผงาด อยู่ตรงหน้า ฉินหลิวซีต้องใช้ สมาธิ อย่างหนักในการควบคุมมือไม่ให้สั่น
"คุณหนูฉิน" เสี่ยวเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ เย้ายวน "ท่านช่วย ลูบไล้ ที่ โคน ของมันหน่อยได้ไหมเ้าคะ เพื่อให้ปราณหยางไหลเวียนได้ดีขึ้น"
ฉินหลิวซีกลืนน้ำลายลงคอ นางมองไปที่ แท่งเนื้อ สีคล้ำที่ ดิบ และ น่าเกรงขาม นั้น แล้วค่อยๆ ใช้ปลายนิ้ว ลูบไล้ ไปที่ โคน ของมันอย่างช้าๆ
บทเรียนแห่งโลกีย์ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...
197
