บทที่1 สิ้นหวัง
" นิ นิ กลับบ้านกัน" เสียงเรียกจากชายหนุ่ม รูปร่างสูง หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวเนียนอยู่ในชุดเครื่องแบบนักศึกษา ยิ่งมองยิ่งดูดี
"นัทกลับก่อนเลยนะ พอดีนิต้องไปทำงานต่อที่ร้านอาหาร คงกลับดึก" ณิชชา หญิงสาวตัวเล็กรูปหน้าเรียวใข่ ตาโต จมูกรั้นนิดๆปากเล็กได้รูปสีชมพู ผิวขาวซีด ตอบชายหนุ่ม
"พักสักวันไม่ได้เหรอ ่นี้เห็นนิทำงานหนักตลอดเลย ดูสิผอมหมดแล้ว" นัทถามด้วยความห่วงใย
"นิยังพักไม่ได้หรอกนะนัท ่นี้ที่บ้านมีปัญหา ค่าเทอมนิก็ยังไม่มีเลย นิเลยต้องหางานทำเพิ่ม"
"ให้นัทช่วยได้ไหม นัทอยากช่วย เห็นนิ่นี้นัทเหนื่อยแทน" ชายหนุ่มพูดพร้อมจับมือหญิงสาวมากุมไว้
"นะ นิ ให้นัทช่วยนะ"ชายหนุ่มรบเร้า ด้วยสงสารหญิงสาวที่ทางบ้านฐานะไม่ค่อยจะดี จึงทำให้ณิชชาต้องดิ้นรนหางานทำเพื่อเลี้ยงครอบครัวและส่งตัวเองเรียน
"ขอบใจนัทมากนะ แต่ไม่เป็ไรจ้า เอาไว้ถ้านิไม่ไหวจริงๆ นิจะคิดถึงนัทเป็คนแรกเลยนะ"หญิงสาวยิ้มให้ชายหนุ่ม
"เดี๋ยวนิต้องไปแล้วล่ะ เดี๋ยวเข้างานไม่ทัน พรุ่งนี้เจอกันนะ" ณิชชาบอกชายหนุ่มพร้อมรีบวิ่งขึ้นรถเมล์
ณิชชาใช้เวลาไม่นานก็มาถึงร้านอาหารรีบเปลี่ยนชุดและรีบเข้างาน
"ทำไมวันนี้มาช้าละ ทุกทีเห็นนิมาก่อนเวลาตลอดเลย"พจน์ หนุ่มวัยรุ่นราวคราวเดียวกัน ถามในขณะที่ช่วยกันล้างถ้วยหลังจากร้านอาหารปิด
"วันนี้เรียนเต็มทั้งวัน อาจารย์เพิ่งปล่อยเลยมาสาย แล้วพจน์ล่ะไม่มีเรียนเหรอ"
"พจน์มีเรียนแค่ตอนเช้า เลยมาเร็วได้ วันนี้เลิกงานเราขอไปส่งนิที่บ้านนะ ่นี้ข่าวไม่ดีออกมาเยอะ ห่วงน่ะ"พจน์พูดพร้อมมองหน้ารอคำตอบ
"งั้นก็ได้" ณิชชายิ้มให้พจน์
พจน์และณิชชาทำงานที่ร้านอาหารเดียวกันหลังเลิกเรียนเพราะ้าหารายได้เสริมช่วยทางบ้านโดยทั้งพจน์และณิชชาเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกันแต่คนละคณะ ทั้งสองคนอาศัยอยู่ในละแวกใกล้เคียงกันจึงรู้จักและสนิทคุ้นเคยกันเป็อย่างดี
"ป่ะ เสร็จล่ะกลับบ้านกัน" ทั้งพจน์และณิชชาเก็บของเสร็จดูนาฬิกาบอกเวลา ตอนนี้ก็ปาเข้าไปจะห้าทุ่มแล้ว ทั้งสองคนก็เดินออกจากร้านไปขึ้นรถเมล์พร้อมกัน
"แม่ แม่ นิกลับมาแล้ว" ณิชชาร้องบอกแม่เหมือนทุกครั้งที่กลับมาบ้าน บ้านไม้ชั้นเดียวหลังเล็กๆ ที่มีเพียง 1 ห้องนอนและห้องกลาง ครอบครัวณิชชาอยู่ด้วยกัน 3 คน พ่อ แม่ ลูก พ่อที่กินแต่เหล้าเนื่องจากตกงานส่วนแม่ก็ทำงานหนักไม่ได้เนื่องจากผลจากการถูกรถชนเมื่อ 3 ปีที่แล้ว ณิชชาเลยเป็ตัวหลักในการหาเงินเลี้ยงครอบครัวและหาเงินเรียนหนังสือ
เงียบ!! ไม่มีเสียงตอบรับ
"แม่ นิกลับมาแล้ว อยู่ไหมคะ ทำไรอยู่คะแม่"ณิชชาร้องถามอีกรอบ แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับจากผู้เป็มารดา
"ไม่มีใครอยู่หรอกหนูนิ" เสียงจากป้าน้อมเพื่อนบ้านข้างบ้าน"พ่อหนูดื่มเหล้ามาก ล้มเป็ลม ตอนนี้ยุโรงพยาบาลโน้น"ป้าน้อมร้องบอกณิชชา
"อะไรนะป้า!!!!! พ่ออยู่โรงพยาบาล"ณิชชาร้องด้วยความใขาสั่นไปหมด
"ั้แ่เมื่อไหร่คะ ทำไมนิไม่รู้เื่เลยคะ"
"เห็นแม่หนูบอกว่า โทรหาหนูไม่ติด แกเลยรีบพาไปโรงบาล"ณิชชาเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าแบตโทรศัพท์หมด
"ขอบคุณป้านะคะ" ณิชชาตอบกลับไป
"เดี๋ยวพจน์ไปเป็เพื่อนนะ" ณิชชามองหน้าพจน์ด้วยความตื้นตันใจ
"ขอบใจพจน์มากนะ" ทั้งสองรีบไปที่โรงพยาบาลใกล้บ้าน
เห็นสภาพพ่อที่นอนให้น้ำเกลือมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด มองเห็นแม่ที่นั่งมองอยู่ข้าง ๆเหมือนคนสิ้นหวัง ณิชชารีบเดินเข้าไปหาแม่
"แม่คะ พ่อเป็ไงบ้างคะ ทำไมพ่อถึงเป็แบบนี้คะ"ผู้เป็มารดาเงยหน้ามองลูกสาวพร้อมพูดด้วยเสียงที่แหบแห้ง
" พ่อดื่มเมา ล้มหัวฟาดพื้นอย่างรุนแรง เืคลั่งในสมองพ่อยังอาการไม่ดีเท่าไหร่ ตอนนี้หมอขอดูอาการก่อน อาจจะได้ผ่าตัด"เสียงของผู้เป็มารดาเริ่มสั่นคลอน "พ่อต้องใช้เงินผ่าตัดมากแล้วเราจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าหมอ เราจะหาเงินจากไหน" แม่กอดณิชชาร้องไห้ น้ำเสียงที่หลุดจากปากออกมาบีบคั้นหัวใจณิชชาเหลือเกิน
ทำไมชีวิต่นี้มีปัญหาหนักขนาดนี้ค่าเทอมก็ยังไม่จ่าย ค่าใช้จ่ายในบ้านอีกแล้วทำไมต้องมาเกิดเื่แบบนี้ขึ้นอีก จะหาเงินจากไหนมารักษาพ่อ ความฝันที่ว่าจะได้เรียนเริ่มจางหายลงไปทุกที ตอนนี้คงต้องถึงเวลาที่เราต้องตัดสินใจแล้วใช่ไหมว่าอะไรสำคัญกว่ากันคิดมาถึงตรงนี้ ณิชชาก็น้ำตาไหล เธอใฝ่ฝันอยากเรียนในรั้วมหาวิทยาลัยจะได้มีการศึกษาและหางานดีๆ สักที่ทำ ทั้งที่ไม่มีเงินเรียนและต้องรับผิดชอบครอบครัวแต่ด้วยความที่อยากเรียนจึงดิ้นรนหางานทำตลอด
ณิชชามองหน้าผู้เป็พ่อที่นอนหลับตา ได้ยินเสียงหายใจอ่อนรวยรินหรือความฝันของเรามันสิ้นหวังแล้ว
สิ้นหวังแล้วใช่ไหม!!!!! หัวใจของณิชชาเ็ปเหลือเกิน
เธอจะทำยังไงดี จะทำยังไงดี จะทำยังไงดี
*********
488
