วันนี้เป็วันแรกที่รุ่นพี่ต่างคณะนัดให้เขาสอนวิชาภาษาอังกฤษให้โดยสถานที่คือใต้ตึกคณะบริหาร แขนหนายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเป็รอบที่สามเห็นจะได้มันล่วงเลยเวลานัดที่นัดกันไว้เกือบครึ่งชั่วโมง ยังไม่เห็นวี่แววว่าอีกคนจะมา
เตพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความหงุดหงิดเขาเกลียดนักพวกที่ไม่ตรงต่อเวลาทั้งๆ ที่เป็คนนัดเองแท้ๆ มันทำให้เขาเสียเวลาที่สามารถไปทำอย่างอื่นได้อีกเตยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเบอร์โทรที่เพิ่งโทรไปเบอร์ล่าสุดแต่ปลายสายไม่รับ
ไม่นานเตได้ยินเสียงริงโทนโทรศัพท์ของใครบางคนดังแว่วมาก่อนจะปรากฏร่างของคนที่เขากำลังรอวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา
ยังดีที่ไม่เดินชิวเหมือนตอนเข้าห้องเรียนช้าไม่เช่นนั้นเขาคงจะหัวเสียไม่น้อยที่ปล่อยให้รอแล้วยังไม่สำนึกอีก
“ขอโทษที คุยกับอาจารย์มา” นิวพูดด้วยน้ำเสียงปนหอบสอดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ตัวยาว หยิบสมุดจดและหนังสือเรียนขึ้นมาอย่างรีบร้อนกลัวอีกฝ่ายจะหงุดหงิดที่ปล่อยให้รอนานเขาเองก็พยายามมาให้ไวที่สุดแล้วเหมือนกัน แต่ติดตรงที่อาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ไม่ยอมปล่อยตนมาง่ายๆนี่สิ
“อืม” เสียงทุ้มตอบรับในลำคอไม่ว่าจะเป็ข้ออ้างอะไรเตก็ไม่พอใจอยู่ดี
"ธันวาล่ะ" นิวถามหาเพื่อนสนิทของรุ่นน้องหน้านิ่งเมื่อมองไปรอบๆแล้วไม่เห็น เมื่อวันที่รู้จักกันครั้งแรกเตแทบจะไม่ได้คุยกับเขาเลยต้องให้เพื่อนมาเป็ล่ามพูดแทนเกือบทั้งหมด ธันวาไม่อยู่แบบนี้คนตรงหน้าจะเปิดปากสอนไหมเนี่ยได้แต่คิดแล้วก็สงสัย
"อยู่หอมั้ง"เสียงทุ้มตอบไปอย่างไม่ค่อยใส่ใจ ปกติเตไม่ได้ตัวติดกับธันวาตลอดเวลาเมื่อเลิกเรียนก็แยกย้ายกันกลับ ไม่ได้เที่ยวเตร็ดเตร่อย่างเพื่อนกลุ่มอื่น
บทเรียนแรกเริ่มต้นขึ้น เตค่อยๆสอนคนที่นั่งทำหน้างง กระพริบตาปริบๆ ราวกับเขากำลังพูดภาษาต่างดาวใส่อย่างใจเย็น
พอเริ่มสอนกันไปได้สักพักคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเริ่มสัปหงกจนศีรษะแทบจะโขกโต๊ะอยู่รอมร่อแต่ยังไม่ทันที่หน้าผากเนียนจะถึงขอบโต๊ะก็มีปลายปากกามาทิ่มที่ศีรษะ ปลุกทำให้นิวกลับมานั่งตัวตรงอีกครั้งแต่ตั้งใจได้เพียงไม่นานก็สัปหงกไปอีกรอบ
บางทีก็คิดนะว่าคนอย่างนิวมาทำอะไรที่นี่อยากกลับไปนอนสักงีบก่อนจะตื่นมาทำธีสิสต่อแต่ต้องมาติดแหงกกับวิชานอกที่เขามองว่ามันไม่จำเป็สำหรับเขาเอาเสียเลย
“ถ้าติวให้แล้วหลับคราวหลังไม่ต้องมา”เตกล่าวขู่ร่างบางด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“ขอโทษ ตั้งใจแล้ว ๆ”
โดนรุ่นน้องดุไปหนึ่งทีเขาจึงนั่งตัวตรงพยายามเบิกตาให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำเอาคนมองแอบอมยิ้มให้กับท่าทางตลกนั่นก่อนจะรีบปรับสีหน้ากลับเป็ดังเดิม
เตแย่งหนังสือของนิวมาไว้ตรงหน้าของตัวเองท่ามกลางสายตางุนงงของร่างเพรียว เขาเปิดหน้าพลิกไปมาก่อนจะพับที่หัวมุมกระดาษเอาไว้ภายในหน้าหนังสือของรุ่นพี่คนนี้ต่างกับเล่มของเขาโดยสิ้นเชิง ในหนังสือของเตนั้นเต็มไปด้วยตัวหนังสือมากมายแต่ของนิวกลับมีแต่รูปวาดล้อเลียนอาจารย์เต็มไปหมดเมื่อจัดการเรียบร้อยจึงส่งคืนให้รุ่นพี่ที่นั่งตาปรืออยู่ฝั่งตรงข้าม
“มันมีแบบทดสอบในหนังสือหน้าที่พับไว้ให้ทำมาด้วย วันนี้แค่นี้แหละ” เพราะขืนยังดันทุรังสอนต่อคงไม่เกิดประโยชน์อะไรในเมื่อผู้รับสารไม่ยอมเปิดใจเปิดสมองรับสิ่งที่เขาสอนเลยสักนิด
“เยส!”
กว่าจะผ่านพ้น่เวลาแห่งความทรมานมาได้เล่นเอานิวง่วงแล้วง่วงอีกเพียงได้ยินว่าพอเท่านั้นแหละ ตาสว่างขึ้นมาทันที
"นี่เตกลับยังไงอยู่หอป่ะหรือบ้าน" นิวเอ่ยถามอีกคนขณะที่กำลังเดินออกมาจากตึกด้วยกัน
"อยู่หอ ขับมอเตอร์ไซด์กลับ"
"หรอ งั้น..." นิวเว้นไว้ก่อนจะพูดประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม"ไปส่งเราหน่อยสิ ทางผ่านไม่เปลืองน้ำมัน"
"...." เตเงียบไม่ยอมตอบเขาเดินนำหน้ารุ่นพี่ต่างคณะไปทางลานจอดรถมอเตอร์ไซด์ นิวได้แต่วิ่งเหยาะ ๆตามไปเดินข้าง ๆ ไม่ลดละความพยายามที่จะตื้ออีกฝ่าย เพราะร่างบางเองี้เีเดินไปโบกวินมอเตอร์ไซด์ที่ไม่รู้จะวิ่งผ่านเข้ามาเมื่อไร"ถือว่านั่งรถกลับไปเป็เพื่อนด้วย"
"จะมาก็มา" เสียงทุ้มตัดจบด้วยความรำคาญ ปฏิเสธไปก็เท่านั้นเพราะนิวก็ตื้อต่ออยู่ดี
"พูดห้วนแบบนี้ใครเขาจะชอบกันถ้านายอยากจีบใครสักคนนายต้องนุ่มนวลกว่านี้หน่อย" นิวว่าคนตัวสูงเอาแต่ดึงหน้าพูดจาแข็งกระด้างใส่ เขาอยากให้รุ่นน้องพูดจาดีๆ กับเขาบ้างจึงถือเป็การสอนจีบคนอื่นไปด้วยเลย
"ไม่ได้จีบนายพูดแบบนี้แหละ" เตบอกอย่างไม่ใส่ใจ เขาขึ้นค่อมรถก่อนจะหยิบหมวกกันน็อคขึ้นมาสวมใส่
"ควรทำเป็นิสัยไงเราเป็พี่เรียกพี่ด้วย เรียกนายได้ไง"
"ขึ้นรถ" เขาตัดบทสนทนาอย่างี้เีฟังวันนี้เหนื่อยจะแย่ที่ต้องติวหนังสือให้คนไม่ตั้งใจฟัง เหมือนคุยกับอากาศลอยๆ จนอยากจะยกเลิกสัญญาการสอนเสียเดียวนั้น
...ถ้าไม่ติดว่าอยากเป็แฟนกับมีนน่ะนะ
เป็อันตกลงกันว่าทุกเย็นวันพฤหัสบดีนิวต้องมาเจอกันที่โต๊ะใต้คณะบริหารเพราะเตไม่ยอมไปคณะศิลปกรรมแน่นอน วันนี้นิวจึงต้องมานั่งเรียนภาษาอังกฤษกับครูจำเป็ทั้งๆ ที่ี้เีเต็มทนอยากยกเลิกเลื่อนไปเรียนวันอื่นเพราะมีนัดไปกินข้าวต่อกับเพื่อนก็ไม่ได้ไป ถูกบังคับตามมาให้เรียนด้วยเหตุผลที่ว่าวันอื่นเตไม่ว่าง
ในตอนแรกที่เตถูกโดนตื้อให้มาสอนแต่ตอนนี้เหมือนจะสลับกันเป็เขาต้องตื้อให้อีกฝ่ายมาเรียนแทนไม่ใช่ว่าอยากจะสอนขนาดนั้น แต่เป็เพราะข้อแลกเปลี่ยนที่เคยพูดกันไว้ต่างหากเขาอยากให้นิวช่วยให้สมหวังสักที
วันนี้บรรยากาศดีขึ้นมาหน่อยเมื่อธันวาเพื่อนสนิทของเตมานั่งติวด้วยไม่รู้ว่านิวคิดไปเองหรือไม่ว่าเตพูดคุยกับเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นหลังจากที่วันนั้นได้เตือนอีกฝ่ายไว้หรือเป็เพราะมีธันวานั่งอยู่ด้วยก็ไม่แน่ใจ
“คนที่นายชอบเป็คนแบบไหน”นิวถามขณะที่รออีกฝ่ายตรวจแบบฝึกหัดที่ให้ไปทำมาเมื่ออาทิตย์ก่อน
เตนั่งเงยหน้ามามองเขาเลิกคิ้วขึ้นเป็เชิงคำถามเพราะเมื่อสักครู่ไม่ได้ตั้งใจฟังที่นิวพูด
“คนไหนล่ะที่จะให้ช่วยจีบโต๊ะนั้นหรอ” นิวมองตามสายตาของเตไปหยุดอยู่ที่โต๊ะด้านหลังของเขาเป็กลุ่มที่มีผู้หญิงนั่งอยู่สองคนและผู้ชายตัวเล็กอีกหนึ่งคนซึ่งนิวเห็นว่าสายตาคมมักจะแอบเหลือบมองไปทางโต๊ะนั้นบ่อยๆ
เตพยักหน้าเป็คำตอบ
“คนผมสั้นสีทอง ?”
“ไม่ใช่”
"งั้นสาวผมน้ำตาลที่นั่งหันหลังอยู่ไหนหันหน้ามาสิ.."
สาวหน้าคมผมยาวสีน้ำตาลคาราเมลหันหน้ามองหลังจากที่นิวพูดจบราวกับรู้ว่าถูกเรียก ใบหน้าของเธอสวยพริ้งเลยทีเดียว
“ไม่เบานะ สวยซะด้วย สายตาเฉียบคม”นิวเอ่ยแซวรุ่นน้องตัวสูงที่กำลังทำหน้าตาเหนื่อยใจ
“ไม่ใช่คนนั้นครับพี่” ธันวาบอกปนขำ เมื่อรุ่นพี่ร่างเพรียวเดาไม่ถูกสักคน
“อ่าว โต๊ะอื่นไม่มีผู้หญิงแล้วนะ”นิวหันไปมองรอบๆ อีกครั้งเพื่อความมั่นใจหากจะมีผู้หญิงอีกคนก็เห็นจะเป็แม่บ้านที่กำลังถูพื้นอยู่ตรงบันไดทางขึ้นตึกแล้ว
“อย่าบอกนะว่าแม่บ้าน”ได้ยินเพียงเท่านั้นคนเส้นตื้นอย่างธันวาปล่อยก๊ากออกมาทันทีเขาหัวเราะจนตัวงอทำเอานิวขำไปด้วย
“ผู้ชายที่นั่งตรงข้ามกับผู้หญิงคนนั้นต่างหาก”เตเป็คนเฉลยออกมาเอง ทำเอาคนที่หัวเราะอยู่หุบยิ้มทันทีที่ได้ยิน
“ผู้ชาย ?”
“ครับ เตมันชอบผู้ชาย” ธันวาย้ำเพื่อเป็การยืนยันให้อีกครั้ง
นิวนึกอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า ‘เชี่ย’ ที่ดังขึ้นมาในหัวตอนนี้เขาไม่ได้รังเกียจคนที่มีรสนิยมรักเพศเดียวกันหรืออะไรเพียงแต่เขาไม่รู้ว่าจะช่วยยังไง มันยากเกินกว่าความสามารถของนิวคนนี้เกิดมาเคยจีบแต่ผู้หญิง ถ้าเป็แบบนี้คงต้อง..
“ไปก่อนนะ เราคงช่วยอะไรไม่ได้”เขารีบเก็บสมุดปากกาเตรียมลุกหนี แต่โดนมือหนาคว้าหมับที่ต้นแขนไว้ก่อน
อยากบอกออกไปว่า อย่ามาจับ! แต่ก็เกรงใจเพราะเตคือผู้มีพระคุณ
“เดี๋ยวดิ”
"อะไร"
"ฉันสอนให้แล้วนายห้ามชิ่งตกลงอะไรไว้ ตัวเองเป็คนขอเองนะ"
คราวนี้ล่ะพูดเก่งขึ้นมาทันทีเลยนะพ่อคุณ
"ทางที่ดีพี่นั่งลงก่อนนะครับผมมีกันสองคนนะ พี่คนเดียว ตัวเล็กกว่าพวกเราด้วย" ธันวาว่าพลางหักนิ้วมือดังกรอบแกรบอันที่จริงพวกเขาไม่ใช่คนชอบใช่กำลังหรอก แต่ขู่ไว้ก่อนเพราะเกรงว่ารุ่นพี่ตรงหน้าจะผิดสัญญาให้ความหวังเพื่อนเขาไว้ตั้งเยอะจะมาเทกันง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้
เห็นดังนั้นนิวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ยอมนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม
ร่างบางถือวิสาสะจ้องมองรุ่นน้องต่างคณะตัวสูงกว่าอย่างเปิดเผยมองั้แ่บนลงร่างแล้วมองกลับมา้าอีกครั้งจนเ้าตัวเกิดประหม่า ดูใบหน้าคมของเตดีๆก็หล่อไม่หยอก ผิวสีแทนกำลังดี รูปร่างสมส่วน แต่ดูเงอะงะเวลาที่ถูกใครจ้องมองนานๆั้แ่เจอกันมาสิ่งหนึ่งที่นิวสังเกตได้จากเตคือ รุ่นน้องร่างสูงคนนี้ไม่กล้าสบตาตรงๆหากถูกจ้องมองเขาจะเบี่ยงสายตาไปทางอื่น ชอบเดินก้มหน้าเสียบุคลิก
เขาเดาไม่ออกว่าคนแบบนี้จะไปต้องตาผู้ชายตัวเล็กหน้าหวานคนนั้นได้ยังไงอีกอย่างหากอีกฝ่ายเป็ชายแท้ ไม่นิยมไม้ป่าเดียวกันคงจะเป็งานยาก…แค่คิดก็ผิดแล้ว
ตาคู่สวยสังเกตรายละเอียดของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามมากไปกว่านั้นการแต่งกายด้วยชุดนักศึกษาถูกระเบียบเป๊ะ นาฬิกาข้อมือโรเล็กซ์กระเป๋าสะพายหนังแท้ยี่ห้อดังเขาก้มลงไปมองใต้โต๊ะเห็นอีกคนใส่รองเท้าผ้ารุ่นเดียวกับที่เขาใส่อยู่พอดีแต่คนละสีพูดได้แค่ว่าคู่นี้น่ะแพงมาก ดูท่าแล้วเตน่าจะเป็คนรวย
่นี้หาเงินทำธีสิสด้วยสิ..
สายตากรุ่มกริ่มแพรวพราวของร่างบางตรงหน้าทำให้สองเพื่อนมองหน้ากันอย่างหวาดระแวงว่ารุ่นพี่คนนี้คิดจะทำอะไร
“มีข้อเสนอเพิ่ม” นิวเอ่ยขึ้น
“อะไร”
“ถ้าช่วยจีบต้อง...” นิ้วมือถูกันไปมาเป็นัยยะ
เพิ่งจะรู้นะว่าคนอย่างนิวหน้าเงินเตมองใบหน้าของอีกคนด้วยความรู้สึกโกรธเคือง เหมือนโดนหักหลังทั้งๆที่ตกลงกันแล้วว่าหากเขาสอนหนังสือ อีกฝ่ายต้องช่วยเขาจีบมีน แบบนี้มันโกงชัดๆ
"อยากได้ไหมแฟน" นิวพูดย้ำอีกครั้งให้รุ่นน้องได้ตัดสินใจ
ร่างบางคิดไว้แล้วว่ายังไงเตคงไม่ตอบตกลงเพราะอีกฝ่ายน่าจะกลัวเขาหลอกต้มตุ๋นวิธีนี้เป็วิธีที่ดีเพื่อจะให้อีกฝ่ายปฏิเสธข้อตกลง
"ไอเต..."
นิวนั่งมองสองหนุ่มคณะบริหารกำลังกระซิบกระซาบหารือกันด้วยท่าทางไม่ยี่หระ
“หน้าเงิน” เตหันไปทำตาขวางต่อว่ารุ่นพี่ที่นั่งกอดอกมองหน้าอยู่
“ไอเต ถ้ามึงยอมจ่ายเป็เงินเขาจะไม่สามารถปฏิเสธมึงได้นะเว้ยถ้าเกิดเขาตุกติกแบบนี้อีกมึงยังร้องขอเงินคืนได้หรือถ้าเขาตุกติกมึงก็บอกไปเลยว่าจ่ายแล้วห้ามเบี้ยว”
“ไอธัน มึงโดนนิวซื้อตัวมาหรอ”
“กูช่วยมึงนะเนี่ยหวังดีอยากให้เพื่อนมีแฟน”
ปรึกษากันอยู่นานสองนานทั้งคู่ก็หันหน้ากลับมาหานิวที่นั่งรออย่างใจเย็นทั้งที่ในใจร้อนรนจะแย่
ขออย่าได้ตอบตกลงเลยเถอะ
“อืม ตกลง”
เหมือนว่าพระเ้าจะไม่ได้ยินคำขอของเขานิวนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะกลั้วหัวเราะออกมา
“เยี่ยม”
เยี่ยมไปเลย..นิวอยากชักดิ้นชักงออยู่ตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอดแต่ทำได้เพียงแค่ปั้นหน้ายิ้มระรื่นออกมาให้เตหมันไส้จนอยากตะบันหน้าอีกฝ่ายสักที
ถ้าไม่ติดว่าน่ารักน่ะนะ เตแพ้ของน่ารักเสียด้วยสิ
314
